Månadsarki: januar 2004

Kommentarsystem

Der fikk me lagt til eit herleg kommentarsystem. Eg vil at dette brukes skikkelig – ikkje noko knyss!

Systemet er skreve i PHP (Php Hypertext Preprocessor) med OOP (Object Oriented Programming), slik at eg lett kan bygge det ut seinare. Noko eg ganske sikkert kommer til å gjøre seinare.

Muligheitane i dette systemet er på dette tidspunkt kommentarinnlegging på kver enkelt artikkel for innlogga brukare. Alle kan se kommentarene om dei ikkje er markert “Privat” – då vil bare eg og brukaren som skreiv kommentaren se han.

Eg kan slette kommentarer – men eg har ikkje laga muligheit for endring eller sletting for brukeren som skreiv kommentaren. Dei funksjonane er relativt enkele å lage, så eg vil legge dei til om eg følar det blir nødvendeg.

Hehe, bildet har Niklas tegna. Eg har fargelagt osv :) La han her for å få litt ekstra tebakemeldingar, kanskje.

Rana og Påkjøyrd

Me står der og filmar, plagar ikkje ein sjel – så springer jordas avskum forbi og tar med seg videokameraet og stativet. Eg setter sjølvsagt etter tjuven!

Au :( Det svir – gjør vondt, – det rivar å skrive. Vel, uansett, eg må dokumentere kva som hendte tidligare i dag. Med opphovna hender, safteg farga ein fin blanding av rød og blå, sitt eg på skulen. Eg har fått besøk av skolelegen og etterpå ein av sikkerhetsfolka på skulen. Me har snakka med politiet og har fått eit kriminalnummer(eller korleis det blir på norsk).

Meg, Roy, Thomas og Ont(Parouj) filma for Trainer Ad prosjektet vårt. Me var i ei gate parallellt med George Street, “nattklubb”-gata i Oxford. Ein sentral gate med masse folk. Det var tynnere i parallellgata “George Street Mew”. Det skulle være ein mørk, dyster reklame filma i ein bakgård du helst ikkje ville vært i. Iskaldt, verkeleg iskaldt var det idag – så eg gjekk med på at Ont og Thomas gjekk for å kjøpe kaffi. Meg og Roy fortsatte filminga. Eg som blei troffe av ei kule, smalt inn i ein båsdunk og segna om. Me gjorde det eit utall ganger, då me endelig såg oss nøgd.

Det sto ein fyr der og venta, han ville nok ikkje forstyrre oss når me filma – vente til me va ferig med den biten. Eg ligg nede, Roy slår av kamera, me er nøgd no – neste ting eg ser er fyren med blå jeans, et lys overplagg, langt hår fyke avgårde med ei hånd om stativet (med kameraet festet på). Eg tenkar “heh, kvaslags spøk er dette” i noen hundrendedels sekund før det går opp for meg; Jævelen stjal kameraet! Eg fyk opp og startar å springe etter den helsikkens drittsekken mens eg ropar “THAT FUCKER STOLE THE CAMERA!” eller noko i den duren. “STOP HIM” – han stormar inn i ein kvit varebil som står klar med døra åpe ved fortaugskanten, eg var raskare enn han og er no like bak han. “DRIVE!” skrikar den jævla tyven, eg får tak i kameraet rett før han smeller døra på armen min.

Sjoføren av bilen pressar pedalen ned, bilen drar framover med enorm akselerasjon. Eg har enno tak i kameraet då eg springer ved bilen, prøvar å rive kameraet ut av hendene på den lavereståande parasitten. Eg spring alt eg klarar då bilen begynner å kjøre raskere enn ein kver mann kan henge med – bilen beveger seg over min maksimale fart, eg blir dratt mot bilens side på grunn av at hånda enno henger i døra. Beina stritter mot asfalten og vekten min hjelper til med å dra hånda mi ut. Eg rasar med ein enorm fart mot fortauget – ein fart føtter ikkje kan oppnå. Beina går i kluss, eg snublar naturlig nok – fyk mot fortauget og treffer asfalten. Den ruglete overflaten riv USA-buksa opp og den myke huden på kneet gjer etter for asfalten då de små steinane penetrerer gjennom det saftigare hudlaget.

Trykket på kneet lettar – hendene smeller mot asfalten, river opp huden flere plasser og skaper stygge kutt. Eg ruller rundt med farten litt senka av det blodege kneet og dei oppbanka hendene der blodet nå begynner å presse på under huden. Eg ser på fingrane, har eit diger blått, dypt kutt på toppen av hånda – samt forskjellege sår rundt på hendene. Det svir litt rundt omkring – men overraskende lite. Eg reisar meg opp og ropar “GET THE LICENSE NUMBER!”. Eg prøvar å springe etter bilen for å se kor den drar, men de rasar raskare enn eg kan følge med – eg bannar på engelsk.

Leikepistolen har eg i hånda – hadde han der visst heile tia, den er øydelagd av støtet. Eg fyrar han ned i bakken og skrikar nokon fleire tabu-ord så ein gruppe folk, nettopp ankommet, ser skremt på meg. Tilbake finn eg Roy – stiv. Mens min reaksjon var å springe etter for å ta personen, var hans å stivne. Thomas og Ont kommer, dei anar ingenting. Ein person ankommer, han tok nummeret – Thomas skriv ned alle detaljane og ringer politiet. Etterpå ringer Thomas skulen.

Tilbake på skolen blir me avhøyrd – etterpå kommer skolelegen og lappar meg saman. Eg må ta det med ro, og om eg føler meg svimmel må eg ta kontakt – han seier det er sannsynleg at eg kan ha fått ein liten hjernerystelse pga. støtet. Eg forklarer meg enda ein gang til sikkerhetsvaktene på skolen før me får telefon ifrå politiet. Dei gir eit saksnummer og vil komme på skolen om ei uke. Hmm, litt lenge syns nå eg.

Turen heim med sykkel var meget stress – spesielt dét å pumpe opp sykkelen med dei enorma hendane mine :\ Då eg var heime følte eg meg enormt trøtt – så eg såg ein film, snakka med Mamma og Pappa og la meg.

Typisk Norsk

Eg skreiv ein tekst om Nordmenns forhold til alkohol i utlandet for å levere i Sammfunnslæren og eg synes eg burde legge han ut på heimesia mi.

Etter å ha vært i England et par måneder er det noe som sitter igjen om hva Engelskmenn sier om Nordmenn, Norges befolkning – konstant fulle personer fra et land med en fantastisk natur, enorm kulde og en totalt fraværende sol om vinteren. Jeg vet ikke hvor de har fått tankene ifra – men gjeldende den evige defineringen av et land på ens natur er det antakelig eksotiske reisemagasins ekstreme stilisering samt eksponering av det sære spesielle, som 99% av alle nordmenn ikke har noe forhold til. Når det gjelder den heller krenkende bemerkningen om alkohol må det komme fra personlige erfaringer. Eller må det dét?

Selv så har jeg lenge ment at dansker river nedpå med alkohol; svettende i solsteiken, med en enorm ølmage sitter de å gasser seg med en ølkasse. Rapende ferdig sliter de seg opp med en anstrengelse lik Bjørn Dælhi metre før mål. Etter gjentatte ganger med intim kontakt med vegger, dører og ikke minst gulv er de tilbake, bommer med god margin på stolen og åpner nok en kasse med øl. Slik forhåndsdømming kan altså være gjort lett uten førstehånds kjennskap, og det er slik verden ser på nordmenn – men hvor ville så en engelskmann fått grunnlaget til denne tolkningen i fra? Ser vi på historien så har vi i Norge hatt vikingene – som så fint inntok England, stjal, drepte og voldtok. At disse hardingene hadde en enorm tørst for mjød skal absolutt ikke bagatelliseres.

Men vi trenger ikke gå til historien for å finne eksempler på ‘typisk norsk’ alkoholmissbruk – dagens vikinger herjer som kjent i Spania, på Kanari Øyene og liknende plasser i syden. Med litt mindre fokus på det med dreping og voldtekt er det dessto mer tid til å ukritisk hive nedpå med etanol – en gift som visstnok skulle være svak nok til at den kunne drikkes (må jo ha en galaktisk nytteverdi!). På disse turistplassene er det dessverre(?) andre enn Nordmenn som ferdes, hvorpå disse personene returnerer til sin nasjon med minner om spritstinkende Nordmenn som ikke var edru et sekund av uka de var der.

Tilbake i England har mange dannet seg en mening om Nordmenn, med rot i fakta som gjør dem mye sterkere enn min gamle “typisk dansk” oppfattning, som egentlig passer oss fulle Nordmenn bedre (utenom den typisk danske ølmagen). Da en av skolens vaktmestere skulle låse bygget kom vi til å snakke om Norge – etter den selvfølgelige natur-diskusjonen la han til en setning jeg ikke hørt én gang, men flere; ”..but they do drink a lot, don’t they?”.

Juleferie i Noreg

Etter 3 måneder i England skulle me så heim te ho mor og han far igjen. Sjølv om eg var likegyldig i starten (før me dro) så blei det veldeg kjekt :)

Det nærma seg vår heimtur – måtte være ein veldeg fin sak for dei som hadde lengta så fælt heim. Eg hadde ikkje lengta noko heim, eg har aldri lengta heim sjølv om eg likar meg veldeg godt der. Oppholdet her i Oxford har fått meg til å innsjå at eg er faktisk ganske positiv bak den negative fasaden. Eg ser ganske enkelt alt det positive med den posisjonen eg er i ad present.

Då folk lura på om eg gleda meg til å komme hjem måtte eg svare at eg ville nok glede meg då eg var framme på Sola. – Pga. den rare måten hjernen min funkar. Og det var ganske rett :) Egil, Stig og hmm.. Christian(?) hadde kommt for å ta imot Jørgen, Niklas, meg og Jon ;] Koooselig gjort ;D

Det var bare mamma som tok meg imot fordi heile familien var på Sola kl 7 – som var litt vel tidleg siden eg ikkje kom før ca kl 11. (Pappa hadde funnet opp et tidspunkt mao ;);) ). Litt synd at eg kom så seint då, siden de hadde planlagt kvelds-mat-greier osv. :S

Neste morgen sto eg opp til ein diger frokost, endeleg – i Oxford er det 1 skål cornflakes og 2stk hard-stekte toast med Robertsons “Golden Shred”. Brøet er jo óg heilt forferdelig – men uansett var det frokost med skikkelege skjevar så vel som herlege baguettar.

Morfar kom på kvelden etter eg hadde vore hos Espen ei god stund – hadde ikkje sett han på lenge hellar, dessuten var det kjekt å ha han i hus. Me ser han normalt bare heime hos han i Kviteseid. Meg, Mamma og Buster fekk bilen (ein Toyota Corolla 87 modell lr.no), så nå har eg bil ;D

Eg var litt med Falke, fiksa eit par ting samt viste han forskjelleg på PCen min – han har omtrent overtatt PCen nå sidan han står på rommet hans og eg ikkje er tilstede ( + at eg har ein überliit laptop). Den PCen kjøyrer bare Linux og dermed så må han lære seg eit nytt OS ;) Litt stileg – men han får ikkje administratortilgang så han får ikkje leke nok til å øydelegge ting. Håper erfaringa hans blir nyttig sjølv om den er på eit “høgt” nivå – dvs. han har ikkje lært seg noko særleg av terminalen for dei som er interessert. Bare alle dei grafiske knappane osv.

Eg tilbrakte mykje tid hos Espen, nesten ei heil uke var eg der (utenom natt og morgonstund) samt heile nyttår. Me snakka, spela, overføra filar, såg filmar osv. Det vanlege koselege 2 manns-LANet :P Eg merka at å ha ein laptop var ein enorm fordel, det var UTRULEG enkelt å dra til ein kamerat (les: Espen), koble opp ==> SOSIAL HACKING :D (OBS: Ikkje til å bli misforstått med Kevin Mitnick style “Social Engineering”. Her snakkar eg om avansert PC utnyttelse i samvær med annan person/andre personar).

Kvifor sitte aleine å hacke når du kan sitte i godstolen på rommet til Espen, ha ein TV1000 film i bakgrunnen samt Espen som runder Max Payne 2 – og hacke akuratt like bra(vel, nesten – eg mistar egentlig utruleg med konsentrasjon då Espen snakkar til meg når eg er inne i seriøs koding :P) mens du også er bittelitt sosial? ;D (Uffauffa, det blei ein ekkel lang setning. Ja, du fekk nok ikkje meininga heilt. Les han om igjen du ;P )

Dei to ukane gjekk veldeg fort – og eg fekk ikkje sett andre enn Egil, Espen og Marie av kjekke personer nær min alder :/ Det var med litt vedmod eg dro, eg lengta ikkje tilbake til Oxford slik andre i klassen gjorde (å lengte er ein unødvendeg “evne” syns eg (kanskje fordi eg ikkje har den “evna” eg syns han er så unødvendeg)). Eg hadde det kjekt heime, men fekk ikkje gjort 10% av alle tinga eg hadde tenkt eg skulle.

Men no sitt eg her i Oxford igjen, og eg må sei heilt ærleg at eg ikkje lengtar heim :P (damn you “always positive” attitude, eg som liksom skulle være DEN negative personen… oppgitt ) => Vel, eg lengtar nokon av oppgavane på skolen VEKK då – om dét tel som lengting då.. Har 2 kjekke assignments, men 5 keisamne. :’( Menmen, kven bryr seg – eg står nok året uansett kor slapp eg er (ahh, fin holdning – bare vanskeleg for meg å praktisere holdninga :/ (Utanom i Norsk og Samfl, dei faga der det kreves litt innsats for å stå, der kjem det dessverre naturleg) ).

Angående alle parantesene mine, eg “nester” flere paranteser inni hverandre hele tia – og eg hadde faktisk lyst til å lage en parantes til i setningen før denne. Eg antar denne måten å skrive på er veldeg forvirrande, men kva veit eg – eg skriv tekstane, eg les dei ikkje ;P Men, nå er det sovetid. Typisk meg å sitte oppe til 2 når jeg driver med interessante ting (Lagar bullettime SFX med LightWave 7 til eit prosjekt (hardt, men utruleg kjekt(som alle avanserte kreative program(se, der “nesta” eg masse parantesar igjen!(4 faktisk, nei 5 nå :P ))))).

Idag blei eg påkjøyrd

Inkjeanande syklar eg heim frå skulen oppover Cowley Road, då plutseleg ein gul konebil kjem og riv lykta si hardt inn i låret mitt! Eg ankommer fortauet med stor fart – kvinnfolket bare kjøyrer vidare…

Tidligare den dagen blei eg nesten ein såkalla “roadkill” i rundkjøringa, tidleg på morgonen var det så mykje fuktighet at bremsane mine ikkje fungera skikkeleg. Då eg kom inn i rundkjøringa såg eg at ein bil stoppa opp og ei dame på sykkel bevega sykkelen – akuratt då skyt bilen fart og dama får såvidt stoppa før bilen susar forbi. Eg på mi side hadde ingen bremsar, for å unngå kræsj tar eg ein skarp høgre-sving rett inn i den hardt trafikkerte rundkjøringa. Problemet mitt er fortsatt at eg ikkje kan stoppe så då ein lastebil plutseleg sitt foran nasen min må eg svinge tilbake der det var kome eit ana kjøyretøy som låste meg til å rase framover og bare håpe ingen svinga ut mens eg var pressa mellom lastebilen den andre hemma bilen. :|

Nå er det litt sida dette skjedde så eg har ikkje heilt roen på kordan ting gjekk til – men dét at det var skummelt huskar eg veldeg godt :-O Som ein aldri så liten ekstra på slutten av denne turen til skolen kom også ein buss å pressa meg så hardt inn til rennesteinen at eg måtte fyke opp fortauet for å unngå å knuse fjeset mot ei malplassert stang. Også klikkar folk på meg pga den ukontrollerte fortaukjøringa fordi bussføraren er ein invalid som ikkje kan kjøyre. Skulle vært ulovleg.. :/

Turen heim tok eg me ro – men nokon gjorde tydligvis ikkje. Total inkjeanande om at ein psykopat nærmar seg syklar eg stille oppover i kanten av vegen og tenker på altslags fine ting – plaga absolutt ingen. Då PLUTSELEG overkroppen blir kasta bak av ein enorm akselerasjon forårsaka av ein bils velplasserte panser under låret mitt, nanosekundar seinare riv den enorme akselerasjonen til resten. Ustabil av den ferske farten eg hadde fått rasar sykkelen mot fortauet då eg impulsivt vrir rattet vekk frå den onde skapningen som med kaldt blod førte den gule drapsmaskinen i eit forsøk på å dekke vegen med mitt kjøtt og blod :-O

Eg sviv avgårde uten kontroll – alt går i slowmotion sjølv om eg følar meg totalt hjelpesløs. Fortauskanten treff eg i ein liten innfallsvinkel så eg høyrar bare kordan fortauet sliper ned den eine sida av dekket mitt. Eg får bremsa hardt, hallveis liggande på ein parkert bil – stoppa utan større skade. Eg venta på at (nesten)morderbilen skulle stoppe å unnskylde seg – men akk, nei – konebilen var allerede langt vekke då eg fekk kasta hovudet opp fra den uskyldege bilen eg brukte som pute. Etter ein kort inspeksjon fann eg ut at eg enno var sykle-dyktig, når nervanne og adrenalinet hadde sunket kunne eg igjen ta turen heimover – litt meir redd for bilane.

Møte med Pappa og Falke i London

Etter nesten tre måneder uten noko særleg kontakt med familien min utenom mail skulle Pappa ned til London for å fremkalle 16 filmrullar – Falke ville være med og eg måtte sjølvsagt ta meg ein tur for å se dei ;)

Eg hadde bestilt billigbilletar med Megabus ei uke før – med dette geniale selskapet får du den 1 time og 40 minutt lange turen til London for bare 12kr! Heilt fantastisk. Bussane er rektignok av lav standard, men kva er no ikkje? – Etter 1,5 timar med hjemmeside-hacking på bussen var eg framme og fant hotellet.

Var enno litt tid før folka kom så eg stakk til byen for å sjekke ut livet. Eg var svolten og ville – fornufteg som eg er – ha noko å ete pga dette. Det burde ikkje være for dyrt så eg fann meg luskande inn i nokon smågatar av Oxford Street. Eg likte ikkje dei gatane noko særlig sidan eg heile tida fekk tilbud av tvilsomme kvinnfolk med mistenksomt lite klær om å komme ned trappa inn i “klubben” deira. Eg såg overlegent dumt på dei slik at dei kanskje kunne innse kor enormt hemma dei var. Og dessuten spør ein gamle ekle grisar om slikt, ikkje unge oppegåande ungdom fra Noreg! Helsikken, kva dei trur eg er!? :|

Eg fann meg noko å spise til slutt – tok litt tid sidan eg IKKJE ville gå på verdens(i England) eklaste burger-sjappe “Burger King” (alt der inne smakar drit) og heller ikkje kapitalistiske bajs-emperie MacDonalds… Eg blei trøtt av all gåinga og måtte finne meg ein plass eg kunne henge, så eg jekk inn i ein diger bok-sjappe og planta beina trygt i “Computer” delen under “Linux” og “Programmering” (wohoo, masse DIGG bøker :D ). Før eg visste ordet av det hadde 2 timar gått og eg skulle møte folket. ;)

Neste morgon måtte me levere de 16 filmrullane til Pappa for filmen “Før Frokost” til ein film-lab i Soho. Det var tidleg på morgonen og det regna då me traska gjennom Soho’s gatar for å finne dette labaratoriet. Då me fann det filma eg då Pappa fekk overlevert filmrullane før me stakk til byen for å sjå på ting og tang. Eg var med Falke og Pappa i tre dagar :) Me spiste på restaurant kvar dag – godt med litt skikkeleg mat i motsetning til kva eg er så godt vant med her i Oxford.

Då eg va heime i Oxford jekk eg rett bort på Pub Oxford fordi eg visste det ville sitte folk der siden det var mandag – og det var rett. Så eg fekk snakka litt med ein koseleg hackar med navn Tom før eg jekk heim. Han jobba i eit sikkerhets firma som hacka klientane sine mot betaling – etter dei hadde klart å bryte inn i systema så skreiv dei diverse rapportar på svakhetar o.l. Ganske mange stilige historiar han hadde å fortelle, men de er konfidentielle så eg ska ikkje legge ut om dei her ;P