Stedsans til tusen

Så har eg gjort noko eg syns var litt godt gjort igjen da. Eg trur ærleg og opprekteg at det er ein evne – og må sjølvsagt fortelle heile verden om denne evna. Akuratt dét er denne artikkelen eit eksempel på; Odin, blodhunden med ein enorm stedssans.

Stedsansen min må være enormt velutvikla. Eg er heilt “blåst vekk” av denne evna mi. Nå skal det seies at eg er ganske flink til å bli imponert over meg sjølv. Men stedsansen min tror jeg er eksepsjonelt god. Spesielt i forhold til Jon som er heilt elendeg til slike ting. Det første hintet eg fekk her i Oxford var då eg gjekk heim ifra skulen dag 3 eller kva det var. Eg hadde ikkje særlige idéen kor eg budde i forhold til sentrum. Eg hadde tatt bussen 2 dagar – ja, men eg hadde ikkje sett så mykje ut at det gjorde noko.

Når eg då gjekk heim uten nokon særlig aning om kvar eg skulle gå fann eg faktisk fram utan noko problem. Nokon dagar seinare var eg på besøk hos Lotte. Ho fortalde meg at ho enno ikkje hadde funne ut korleis gatane fungera rundt huset hennar. Sjølv kunne eg nabolaget til Lotte utenatt same kvelden. Neste gong eg sykla ned til ho fann eg fram lett som bare dét.

Eg fann óg raskt fram til kvar Audun budde, med bare ein busstur bort. Eg fann huset til Victoria Maria utan å ha vært der før – alt eg trengde var nokon ca. opplysningar fra Marie Louise samt ein telefonsamtale då eg va i gata hennar(les meir i “Mitt livs lengste helg”)… Tydlegvis – eg huskar plassar godt og finn fram til plassar bra. Men eg hadde eigentleg ikkje tenkt noko særleg på dette før i dag.

Etter eg hadde vært på internettcaféen “Mices” og sløst pengar dro eg til “Coco” i Cowley Road der eg møtte Victoria S., Victoria Maria, Janne, Tone, Lotte og Kristine-ýr. Dei dro då eg kom (:P) men Victoria S og Janne lurte på om eg kunne hjelpe til med noko. Sjølvsagt dét – er jo alltid kjekt å hjelpe :) Så me gjekk til Headington der Janne bur, og eg var på besøk i frå rundt 3 til 8. Sjølv om eg går litt av emnet her så var det fantastisk moro og veldeg koseleg :)

Uansett. Kl 8 starta eg heimover – Janne hadde pekt den vegen ho trudde Hollow Way var – men eg starta og sykle akuratt motsatt veg. Eg følte det nemleg på meg at det var andre vegen. Utan nokon andre hjelpemiddel enn mi eiga intuisjon sykla eg oppover vegen – ho var lang, men eg blei ikkje usikker fordi. Plutseleg kom eg til eit vegkryss. Uten å tenke videre på det sykla eg til høgre.

Vegen svinga mot venstre mens eg sykla bortover, etter ei god lengde veg kom eg til ein plass kor vegen skildes i to. Eg fulgte kva hjernen min sa uten å lure vidare på det, svinga høgre. Bortover sykla eg, vegkryss, venstre. Plutseleg! Eg var i Horspath Road – vegen eg syklar kver dag til skolen. Wooow, eg hadde funne fram fra ein anonym plass i Headington til heimen. Verkeleg bra gjort! – Eg veit ikkje til kva suksess eg har klart å skildre kordan følelsen var, men eg kan sei han var enorm. Eg var ærleg og opprikteg talt imponert av stedsansa mi. Eg må ha eit eksepsjonelt bra kompass inni meg som Jon osv ikkje har (ja, han har sagt han er elendig med slike ting, og ja, eg har ofte sett bevis på dette. Så eg tar meg friheita til å la Jon være eksempel).

3 tankar om “Stedsans til tusen

  1. Odin Omdal

    Hmm, altså – denne artikkelen va skreven for litt meir enn ei uke sidan. Altså, rett etter hendelsen :) Dette sier to ting, eg er sein med å legge ut ting (glemte det faktisk), og to at han er nok ein smule overdreven osv. Spontan :]

  2. Kristoffer Egil Bonarjee

    Stedsans e jo ikkje så skilla då. Eg og har jo d :p

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.