Årsarkiv: 2005

Kva kallar ein slike?

Folk som går åleine (eller berre trur?) langs stien rundt mosvatnet. Trur dei kan syngja sånn ca OK-greit og gjer det av full røst. MP3-spelaren sitt volum pressa mot topp. Syng så dei såvidt høyrer seg sjølve, forstår kanskje ikkje at det eigentleg er utruleg høgt. Ei liding for området rundt. Trur vel dei er åleine slike folk. Slike folk som meg.

Det er frigjerande då. Å gå der gjennom skogen, litt halvparanoid og sjå bak seg i pausane mellom «Westlife – Fool Again» og «Fountains of Wayne – Stacys mom». Å prøva seg på avansert stemmekontroll på fyrstnemde song, – sjølv om ein ikkje høyrer anna enn songen sjølv. Det er pirrande. Det synest eg. Rett pirrande. Blir heile tida litt tøffare. Då eg går ut av bussen er det rett før eg våger meg på ein «God kveld, takk for turen!» til bussjåføren etter ein stille halvtime bak. Eg turde ikkje det i kveld, – han såg ikkje min veg, så. Likevel kjem hodetelefonane på rundt mosikken, – og eg startar så vidt å syngja lavt.

Eg kjenner jo stemmebåndet dirra, – det er herlegare å pressa meir kraft på det. Gjer sjølvsagt det. Gradvis. Er moro det der. Berre eg får våga meg uti noko slikt gradvis er det ikkje noko problem. Blir tøffare og tøffare. Trur eg iallfall. Til slutt ser eg nesten ikkje bak meg lengre, men syng i veg så godt eg kan. Det er jo så moro. Så uendeleg moro.

Men kvifor er me så redd for slikt? Kvifor er eg redd for slikt? Det er jo så dumt. Ja, – eg må ikkje plaga folk. Må vera snill gut. Men kjenner at det ikkje er heile grunnen. Det er mange gongar eg ikkje hadde plaga folk om eg hadde synge, dei går raskt forbi lell. Men kvifor er det ikkje heilt lett for ein gut som meg? Off, eg bør leggja meg – ikkje start på slikt!

Eg kjenner det kan ha noko med å ikkje bli støtt ut som ein galning å gjera. Men det hadde no hjulpe meg i mitt mål om å bli mindre sjølvopptake. Med mindre tankar for meg sjølv har eg meir plass til andre. Men igjen er jo det eit egostisk (om enn «smart egoistisk») mål, sidan eg igjen blir glad av å prioritera andre og deira lukke. Men så har jo eg ei lang veg å gå til Altruisme då. Eigentleg berre viktig at eg tenkjer litt i slike banar, om ikkje står eg fast og forbedrer meg ei.

Øhm. Eg falt av emnet. – Då eg kom heim las eg Motmæle, medlemsbladet til NMU. Eg har eigentleg aldri tenkt stort over det før, men eg må seia eg synest det er utruleg bra! Eg blei rett sagt imponert over mykje av det som sto der. Morosamt og humoristisk er det òg. Elles lærer eg jo nynorsk medan eg les, at nynorsken min treng jamleg ettersyn og ferske ord er inga løyndom.

Hm. Er eg redd for å vera annleis? Det kan eg då ikkje tru. Hm. Eg vil vera meg (blabla, sett inn high school amerikansk drama om sjølvransaking i tenåra). Og eg vil syngja. Syngja høgt. Det er moro. Og eg bør leggja meg. Elles var dette ei heller teit oppdatering av sida mi. Men oppdatering lell. Takk og farvell.

NB: Kjempemoro dag i dag forresten, – men er dei ikkje alle (nesten)!? :D

Mennesker i Norge etter tsunamien i Sørøstasia

For litt mindre enn eit år sidan skreiv eg ein tekst på bokmål om menneskje i Noreg etter tsunamien. Tenkte det er litt relevant mtp. at det snart er eit år sidan det skjedde. Eg merker no at eg er mykje meir distansert frå det. Er vel «gamle nyhende» eller noko slikt. Hum. At det må vera slik.

I denne romjulen intraff en katastrofe som er den verste i manns minne. Et jordskjelv nær Sumatra skapte en tsunami som til nå har tatt over 160 000 liv i Sørøstasia rundt Det indiske hav. Hva gjør en slik katastrofe med oss som tilskuere og medmennesker her i Norge? Vi er prisgitt media den informasjonen vi får, om en ikke har vært i katastrofeområdene selv. Men selv der vil en ikke få skikkelig oversikt på grunn av det enorme omfanget tsunamien har hatt.

Bildene har rullet over TV-skjermene i nærmere en uke nå. Ekstra ekstrasendinger har presset ut planlagte ekstrasendinger, og pressekonferanser holdes i øst og vest. Avisene har slått stort opp, der halvparten av avisa dedikert til katastrofen. Alle andre nyheter er lagt til sides, utenom sporten. TV2 vet å prioritere – hva skulle vi gjort om vi ikke fikk sett hvordan det gikk med hopplaget vårt? Det er egentlig underfundig at de ikke setter denne nærmest livssviktige informasjonen først; tenk om en nordmann hadde hoppet lengst?

Mange unge gutter er lei katastrofen; «den angår ikke meg» sa en bekjent av meg. Angår den virkelig oss? Det virker jo mye greiere å bare leve her i Norge uten å bry oss, la de slite med probleme sine selv. Norge har jo nok problemer som det er med økt moms på brus og ikke minst eldrebølgen. Det er bra ungdommene i «Unge Høyre» begynner å bli ferdig med tsunamien allerede så de kan ta tak på disse viktige sakene. Personen jeg kjenner unnskyldte imidlertid holdningene sine med at media hadde pumpet innholdet så mye at han var blitt lei av det og derfor viste mindre omtanke. Men jeg hadde ikke blitt overrasket om han ikke hadde brydd seg noe særlig mer uansett.

Eller kanskje han hadde? Er det slik at et godt menneske kan få nok av omsorg og medfølelse? Da kan det fort bli slik at katastrofen vil gjøre oss som medmennesker mindre glad i hverandre og å bry oss mindre. I situasjoner med tung sorg er det mange som lukker følelsene ute, som ikke tør å gi etter for dem. Følelsesladede øyeblikk og død som ikke har direkte relevans til personen selv vil ikke virke like sterkt, og da blir det mye lettere å blokke intrykkene ute. Høyreguttene gjør nok dette, det er så mange tragedier på TV at de kan ha ledd av dem lenge allerede og da blir det ikke stort vanskelig å fortsette på en litt større katastrofe. Har man heller ikke vært i en liknende situasjon, kan det være vanskelig å identifisere seg med andre.

Likeledes de unge guttene har familier midt i julekosen sittet på tilskuerplass til død, lidelse og elendighet uten avbrudd. Nyhetene kommer med det nyeste av det nye i en endeløs strøm av bilder, tekst og lyd. Det er et hav av følelser for de som kan føle. Jeg ser for meg ikke rent få stuer der den trykkende stemningen og alvorspregede følelsen har boret seg inn fra TV-skjermen. Et klart tegn på medfølelse der katastrofen virkelig har forandret stemningen. Det har vært slik i dette huset og det har nok blitt en mer intim jul enn normalt. En jul mer tilbake til det orginale, forholdet mellom mennesker – menneske til menneske. Ikke med en kjøpt og betalt julegave imellom.

Menneskene involvert i katastrofen har det ulidelig vondt. Tenk å miste store deler av familien, mange venner og i tillegg måtte bygge opp hus o.l. på ny. Som tilskuere kan det vi får høre vekke følelser og engasjement avhengig av personen som mottar informasjonen. Men de som viser medlidenhet går heller ikke rundt dagen lang og lider. Det er ikke slik det bør være heller – livet skal gå videre, og en kan ikke la alt gå inn på en. Det er nok tragedier i verden hver dag til at om en skulle være påvirket av alle så hadde det ikke vært plass til annet.

Medfølelse trenger ikke bety at en går og synes synd på folk. Det er ikke alltid godt å være synd på – noen ganger kan det være nedlatende. Forståelse og omtanke er ord jeg mye mer forbinder med gode mennesker. Personer som har evne til å sette seg inn i hvordan andre har det vil virke positivt på folk som har det vondt. De må få noe godt ut av det selv også, siden de bryr seg slik. Medfølelse – en glad person vil kunne smitte over, at andre har det godt vil få den medfølende til å føle seg godt. Det at andre setter pris på hva man gjør kan være nok. Alle mennesker har medfølelse, men noen stenger den ute – eller gjemmer den av andre grunner. Det må være grunnen til at vi går på kino, om man ikke kunne føle noe hadde mange av filmene som går aldri kunne hatt de besøkstallene de har.

Vi lever i Norge, og i denne tiden har de fleste av oss vært nettopp her. En katastrofe som rammer Sørøstasia i så store dimensjoner vil automatisk få et annet bilde her hjemme enn hvordan ting egentlig er. Man kan ikke vise alt, – og nyhetene våre har fokusert sterkt på Thailand fordi det er plassen med flest turister og nordmenn. Sri Lanka er mye hardere rammet, men informasjonsflommen er slett ikke den samme fra den øya. Jeg snakket nettopp med ei venninne som kom fra Phuket og hun visste ikke noe stort om katastrofen da hun var på reise. I Thailand dysser de ned omfanget fordi de er redd for turismen. I Norge forteller man kun om de hardt rammede områdene, og det er lett å tro at det er slik overalt. En form for dramatisering. Det var ikke før venninna mi leste norske aviser på nett at hun forstod omfanget og ble skremt – selv om hun befant seg i byen det stod om.

Her hjemme ser vi på ekstrasendinger med nylig oppdaterte dødstall og skremmende amatørbilder fra bølgene og det fråtsende vannet. I de rammede landene har de nok med etterarbeidet og følgene. Den utrolige nødhjelpen som er satt i gang med enorme donerte pengesummer vil snart være til hjelp på grunn av den omfattende mediadekkningen og ikke minst på grunn av medfølelse. Folk i hjemmene dempet nyttårsfeiringen for å vise respekt, mange brukte pengene de sparte på nødhjelp heller. Et kollektivt ansvar startet etter katastrofen, i juletiden hvor en skal vise omtanke og varme ble det et ennå viktigere poeng. Digre firma donerte til og med, TV2 hadde en reklamefri dag og snart starter en innsamlingsaksjon. Det viser seg at de fleste bryr seg, og det bare er ungdom med begrenset medfølelse som er gått i streik mot det de mener er missbruk av media.

Men hvorfor skal man egentlig til en hver tid vite om det er 100 000 døde eller 110 000 døde? Når det er så store tall så har forskjellene lite å si. De ufattelig store mengder skjebner kan en ikke sørge for én og én. Tallene sier hvor mange enkeltpersoner og familier som har det spesielt vondt. Det er ikke tvil om at et større tall medfører mer sorg totalt sett. Men medfører tallforskjellene noen endring av oss her hjemme? Om en bærer mer sorg jo større tallene blir, vil sorg kunne være bunnløs om menneskeskjebnene var mange nok. Men slik kan det da ikke være; forstår vi egentlig hvor mange 10 000 personer er? Etter masse søking på internett kan det virke som om vi har problemer med å forstår slike tall. Om de skal forklares må det forklares relativt til noe annet. Vi har ikke en skikkelig forståelse av mengden. Hvordan man da rent følelsemessig skal kjenne forskjellen av disse digre tallene virker umulig.

Gråter man av å se på TV-skjermen gråter man nok over en gruppe på godt under hundre folk. Det er så langt forståelsen, oppfattningen og ikke minst så langt nyhetsreportasjene rekker. Det er sterke bilder i døde mennesker, men de sterkeste bildene finner en av dem som er igjen. En far som finner den 13 år gamle sønnen sitt lik ikledd plastikk etter 3 døgns intensiv leting. Slikt kan man gråte av; en enkeltskjebne. Denne må ganges over 200 000 ganger opp for å nå mennesker berørt på denne måten. Det er nok dette media ønsker å formidle oss tilskuere, hvor umennesklig stor lidelsene er.

Katastrofen er den største verden har sett i nyere tid så det er ikke rart den får mye oppmerksomhet. Skal man måle pressedekning opp mot mindre katastrofer på spredningsområde, folk som er innblandet og hvilke følger det vil få er jeg sikker på at forskjellen ikke blir særlig stor. Med de enorme dimensjonene saken har, fortjener den dekningen. Men jeg har ennå til gode å høre noen felle tårer for et objektivt kaldt tall som blir lest opp på skjermen. Det er medfølelse og mennesklige bånd som må knyttes. Rent intellektuelt vet jeg at tallet er mennesker. Men om noen, uansett hvor, kan fatte omfanget og knytte nok følelser til det er en sterkt usannsynlig.

Eg er visst «Straight Edge»

Stundom då eg har fortalt folk at, nei, eg røykar ikkje, nei, eg drikk ikkje og, ja, eg sit ikkje heime av den grunn, seier somme av dei «Kult, er du straight edge?». Då har eg sat opp eit umiskjenneleg utrykk som viser mi utrulege fåvit om saka. No veit eg kva det er, etter ei vitjing i diverse leksika1, og, ja, – eg har grunntrekka til å kallast «Straight Edge».

Tek heller ikkje dop og slikt. Eg nyt å kunna ha kontroll nok over kroppen min til å kjenna lukke utan eksterne stoffar. Nokre Straight Edge-arar er vegetarianarar (det klårar ikkje eg, men har respekt for dei – det er flott), andre drikk ikkje kaffi. Eg drikk masse kaffi når eg har masse kake. Det er altså av di eg elskar kake og kaffi (ahhh… Kaaaffi, kaaakaaaa… :D); ikkje av di eg nødvendigvis treng noko koffein. Det er nok eit større placebo enn noko anna, menmen. For å vera heilt ærleg kjenner eg aldri nokon anna forskjell enn vondt i magen når eg har drikke masse kaffi.

X

Kvifor eg ikkje drikk er eit innlegg eg har hatt som kladd lengje. Eg veit godt kvifor sjølv, men eg har ikkje vore i humør til å leggja det ut. Det blir så mykje kverulering, dessutan veit eg at somme ikkje vil forstå. Så blir dei sinte og forbannar meg. Ein del av Straight Edge-miljøet er X-ane dei brukar. Dette har sitt utspring i dei sprittusjteikna X-ane mindreårige som er på konsert får på handa for å visa bartendarane at dei ikkje får kjøpa alkohol.

Straight Edge-arane teikna slike svarte X-ar på seg sjølv då dei var på konsert for å visa motstanden deira. Utruleg kult faktisk, det vil eg gjera neste gong. Nokon Straight Edge-arar har faktisk tatovert dette krysset inn i handa. Dèt er respekt, og eg synast det er dritkult. Sjølv om levemåten eigentleg er kring avholdenheit frå dopbruk til forlysting, røyk og alkohol så er mange ganske sosialistiske i tankegangen. Men er òg andre (mindre) deler av «sXe» eg ikkje vil vera forbindt med…

Punk, slossing og skit

Straight Edge kjem eigentleg frå punk-miljøet. Der nokon hadde sett seg lei på all missbruken og kortsyntheiten. sXe-arar er ofte positive snille menneskje. Men det er ein grein som er valdelege og slemme. Dei likar å denge kvarandre på fest og er teite. Dei likar eg ikkje, vil ikkje bli samanfatta. Eigentleg er det ikkje del av sXe, men dei fylgjer grunnprinsippa, så. Forresten er jo ikkje naturvern og anna del av sXe, men er typisk for sXe-arar (det blei berre stress å skriva Straight Edge heile tida :P).

Fotnotar

1 Ok, berre Wikipedia då, men kven treng anna? Utdrag frå Wikipedia:

Straight edge, eller sXe, er en livsstil hovedsaklig for ungdom, med røtter i amerikansk punk- og hardcoremusikk. Hovedelementene i straight edge er avhold fra rusmidler som alkohol, tobakk og narkotika og fra promiskuøs seksuell adferd. For mange er det også viktig å fremme en generelt positiv livsholdning.

2 Les meir på norsk wikipedia, endå meir informasjon i den engelske artikkelen om sXe.

Badabom; konsert med Vamp!

Brram-tam-tam, ta, dam-tam-tam, drrrr-am-tam-tam, ba-dam-tam-tam. Vel, rytme og musikk fungerer ikkje heilt prima som tekst. Men slik sat eg, tappa og slo på lår og anna eg kunne halda rytmen med. Avanserte rytmer innimellom, ikkje di standard klapperytme. Neidådu. Akk, så moro det er på konsert. Fekk syngja litt òg, sjølv om eg skulle ynskja det var meir. Men… Kvifor tèr ikkje andre seg slik på konsert?

«… klas-ke lååår, klas-ke støvvell…»

Eg blir liksom sitjande åleine der og dansa til musikken med arm, beinar, hovud og andre delar av kroppen. Eg sit og vrir meg til musikken i stolen. Eigentleg vil eg berre kasta meg opp og dansa på det lille flate området ein faktisk har. Slik tèr eg meg ikkje endå. Ikkje endå. Hadde vore jysla løye1 då. Ahh. For ein god dag! Wohoo! Hekkan kor godt eg har det. Hekkan kor flott jobb eg har, – og alt anna rundt det. Ah, som eg elskar å høyra musikken. Kjenna musikken. Vera musikken.

Hihi. Då det er best. Når ein er musikken. Heilt oppslukt. Heilt med. Heilt i rytma. Syng med, nynnar med, fylgjer den duvande bassen med dei djupaste tonane stemmebåndet kan produsera. Ein dyssande til energisk superstreng bygd av rolige tonar og velvære. Ah. Eg veit det er så teit at det er til å spy av. Spy i dei rette høve. Men ikkje dette, ikkje no. No er det berre herleg. Det fell seg naturleg. Eg elskar korleis eg kan kjenne svingningane til instrumenta. Send elektronisk frå mikrofonar gjennom ledningar og forsterka endeleg ut mot høgtalarane. Dei set rommet i svingning, bølgjene forplantar seg ut i rommet. Set seg i hjarta. Rett der. I det klisjéfylde stedet. Akk. Klisjéar. Bryr meg ikkje.

O’ herlige klisjear

Det som normalt gjer så vondt i hjarta. Klisjéane. Sjølve tanken på ein klisjé får meg til å hallvegs krepere. No går eg jo motsett veg. Men så herleg er det. Så herleg og så skjønt at eg kastar hemningar og gjer noko eg normalt aldri ville; missbruka klisjéar offentleg. Når eg sit der og nynnar, høgt og klårt, er det andre hemningar som òg er vekk. Eg treng berre litt oppvarming. Vamp vil at me skal nynna med, men eg høyrer ikkje at nokon rundt meg gjer det. Iallfall ikkje høgt. Stemma mi ligg langt over deira, eg høyrer dei ikkje. Vonar dei gjer det då; dei bør ikkje gå glipp av kjensla. Det er jo berre pur hugnad.

Eg trommer i veg på låra, eg hopper nærast i stolen. Lukker augo. Konsentrerer meg om lydbiletet. Høyrer på dynamikken i det; frå djupaste grunnbass til lyden av negl som treffer gitaren. Subtile lydar. Lyttar etter detaljrikdommen i lyden. Eg leitar etter delane som bygg heilskapen, tek samansetninga frå einannan. Lyttar til kvar del. Så lèt eg det fara. Lèt det gå. No høyrer eg på heilskapen i seg sjølv, fylgjer ikkje eit særskild instrument, men høyrer på alt. Ein motorveg av lyd inn, berre lèt alt koma. Off. Den var spesielt svulstig. Nærast Ari Behn-svulstig. Lysfontener og greier, offameg. Må passa meg.

Men, kva er feil med folk? Eller… meg?

Men kvifor ser eg ikkje andre rundt meg som flyttar hovudet med takta. Kvifor ser eg ikkje andre hender trommande på fanget? Falke er med ser eg, mot slutten – då har det vore oppvarming nok til at eg tek verkeleg av, og Falke blir med. Men. Kor er innlevinga til resten? Kan dei sitja stille, men likevel bli fyld opp av gode kjensler og overlata seg heilt til musikken? Eg veit ikkje. Eg får ikkje same rush-et om eg sit stille. Jodå, kan vera greitt nok det, men kvifor gå for greitt nok om ein kan få ei oppleving på fleire nivå? Når ein heller verkeleg kan kjenna seg godt og ha ei super tid.

Kanskje eg bør akseptera at eg er annleis? Eller kanskje eg berre skal fortsetja å tru at alle dei andre ikkje har forstått korleis konsert-gåing heng saman? Humm. Normalt trur eg jo sjølvsagt at alle andre er rare. Korleis kan dei liksom sitja stille, – likar dei å torturera seg sjølve? Off. Neinei. Eg sang på vegen ut. Har endå godkjensla i kroppen. Ah. Konsert, konsert. Vamp, Vamp. For ein flott dag. Og eg elskar livet mitt.

Takk.

Fotnotar

1 «Jysla» er diverre ikkje del av nynorsk rettskriving, men det er «­løye» ;-)

Eg er lærar

Dei siste dagane her på Randaberg så har eg drive med noko anna enn å berre vera i IKT. Vel, ­- anna har eg gjort heile tida, men ikkje som lærar på den måten. På onsdag hadde meg og Gjert om xhtml og CSS for ein grunnkurs media og kommunikasjonsklasse.

Det var Gjert som spurde meg om eg kunne læra han eit par nye knep til vevdesign og ­-utvikling. Eg hadde allereie lært Yvonne i VK1­-klassa om dette. Etter ho hadde gjort ferdig oppgåva si i GoLive (eit program til å laga internettsidar) laga me ho på ny for hand i TextEdit. Kan ikkje seia anna at sjølvsagt blei vår nye side mykje, mykje, mykje betre. Eg skal ikkje taka heile tala om kor bra xhtml+css er her, men abstraksjon av innhald og design er verkeleg framtida.

Bruka mykje tid på å få inn alle konseptane, hadde mange eksempel og eg lot Yvonne kode alt sjølv. Det tok sjølvsagt lang tid, men då får ho sjølvsagt mykje betre forståing av det, hugsar det lettare; som er bra. Det kan eg ikkje gjera med ein heil klasse, ­- den undervisinga er mykje enklare, meir praktisk. I ein klasse har du òg interessera folk blanda med dei som synest det er vanskeleg før dei har prøvd.

Gjert seier likevel at han ikkje normalt ser dei så interessera og aktive. Dei gløymer friminutta sine og sit heller inne og kodar (lét kjend, mine datainteressera vener? ;-) ­). Dette er ein ca. 10 stk. óg, så Gjert blei verkeleg imponert og stolt. Greitt å kunna læra dei noko skikkeleg, å koda sjølv.

Slitt mellom oppgåver

Eg har blitt litt slitt mellom dette då. Eg har jo framleis masse IKT­-oppgåver å taka vare på. Gundhild på biblioteket byrjer bli irritert på at eg gløymer å koma for å sitja å passa på der. Ho skal gå til lunsj og vil at nokon skal passa på biblioteket; det er meg. Eg gløymer tida fort. Får ofte telefonar frå ho òg, om skrivarar som klikker. Oooops! Eg må faktisk springja bort no og fylla på papir, hadde heilt gløymd.

Slik… Same kva, ­- Geir (sjefen) har nokon gonger mått ringja meg for å få meg til å hugsa. Og med fleire høve har eg mått springja bort på verkstaden for å hjelpa lærarar. Sjølv om eg har vore inne i ei klasse med nok av folk å hjelpa der. Men det er jo IKT­ som er hovudområdet, burde ha prioritet. Alle dei viktige oppgåvene iallfall, men er jo trass alt ikkje kvar dag at ein lærer vekk nyttige ting.

Har brukt nærast to dagar på undervisinga no, ­- men dei har neste uke til å gjera det på òg. Godt. Bra me får lært dei noko skikkeleg, ­- alle burde kunna xhtml+css. For å visa genialiteten til innhald/design­-abstraksjon plar eg visa dei CSS Zen Garden. Ein verkeleg flott plass for Ekte Nettlesarar&tm; (Mozilla FireFox, Opera el.l.).

Utruleg moro å undervisa. Lurer på om eg kanskje skal bli lærar… [w00t, rask avslutting]

Lengje sidan

Slike titlar og slike innlegg er faretruande. Nokre blogger inneheld nærast berre slike innlegg, dei er utan særleg substans og særs sjølvopptake. Men, ah, eg drit i det. Tida er inne for at eg òg kan ha ei side der eg kan skriva drit ingen vil lesa.

Mohaw. Så slem eg er. No kan eg berre sitja her og skriva rekursivt og snakka i metalag over sjølve teksten. Dette er postmodernisme; blogg er utruleg postmodernistisk. Metablogging. Ah, det kan båe høyrast bra og dårleg ut. Eg trur eg går for dårleg likevel, iallfall når det er èg som gjer det.

Rebecca, kjærasten

Det var etter eg blei samen med Rebecca at eg slutta skriva så mykje. Det, hm. Veit eg ikkje heilt kvifor; men ho slutta med det ho òg. Eg vil gjerne fortsetja, men ho deler ikkje same lysta. Eg kjem stadig på ting eg vil skriva, orda dannar seg i hovudet; men eg set meg aldri ned på maskina for å lata fingrane dansa over tastaturet. Diverre.

No er det jo slik at eg igjen mykje heller vil vera med Rebecca enn å sitja å skriva til heimesida; problemet er at eg ikkje er hos Rebecca heile tida heller. Eg har flust av tid til å skriva om eg vil. Gjer det ikkje lell. Kvifor?

Arbeid og anna, skuldkjensle, kanskje

Nett no held eg på med eit par prosjekt, utanom alle dei eg har inni arbeidstida på Randaberg VGS (her eg sit no faktisk, open dag i dag, jobbar overtid). Det aller største for tida er redigeringa av «Hva er det med Monica?», som er ein «remake» av ein 10 år gamal film om byrja på ei psykisk liding hos Monica.

Den gamle filmen var utruleg… Vel. Dårleg. Han var direkte vond og sjå på. For det fyrste var han håplaust gamaldags mtp. motane (så teite folk såg ut på 80-talet ;) ). For det andre var sjølve tekniske kvaliteten low par. Kei, treig opplysningsfilm-klipp. Ahvel, heile filmen var ein diger opplysningsfilm. Utruleg flaut og vondt å sjå på. I slutten var der laaangt strekk med psykriatar som forklåra om symptomane osb. Greitt nok, men ikkje akkuratt finurlig og spanande. Heller motsett.

Difor skulle me no laga ny film. Men med mykje mindre pengar. Denne gongen skulle elevane laga filmen. Det tydde jo at eg fekk materiale med frå grei til lav standard.
«Hey! Lag noko kult av dette Odin.»
«Eeehh. Jaaa…! For ein god idé. Me tek dårleg materiale og lagar verdens kulaste film av det», frå Odin – med ein solid dose ironi han normalt ikkje likar (ja, blei dårleg her òg).
«Jaaa!!! Akkurat det eg tenkte! Jess, me er på bølgjelengde!»
Odin himler med augo

Kjenner eg ikkje bør sløse tid på noko så «ikjevetta» som å skriva på heimesida då. Når eg har lyst, skal til å skriva kjem eg alltid på: Hey, eg må jo heller redigera! Så gjer eg det. Eller så dreg eg til Rebecca, som jo er ein positiv reaksjon ut av det heile. – Likevel sit eg masse på pcen her på skulen, og eg sit ein god del heime òg. Eg har nok av tida, eg berre brukar han ikkje.

Utruleg mykje, blabla, jaja, kven bryr seg

Det skjer veldig, veldig mykje. Er mykje det er verdt å skriva om (hugs, eg skriv for å kunna le av meg sjølv om eit par år). I det siste har det vore kjempemykje.

Kjenner nokon det der igjen? Nei? – Jo, det skal eg fortelje deg. Det der ser ein i kvar evige keisame blogg i heile verda. No blei nett min medlem av dei (igjen). Eg har holdt meg vekke frå dette felles klagekvinet fleire bloggarar som trur dei er kule har satt i gang med. Men no melder eg meg inn igjen. Tingen er at jo meir eg skriv slik tekst som dette (som på ein måte «fritek» meg litt frå omdømmet av di eg er «obs» på det), jo meir blir eg ein eigentleg vassekte bloggkvinar som trur han er kul og senter av verda.

Men. Bloggen min er for meg sjølv,—det var slik det starta. Det er slik det skal fortsetja. Så kvifor skriv eg hekkans rekursive drittinnlegg om ingenting!? Kvifor er eg med på forsøket på å forsøple internett. Vel, internett er heldigvis søkbart, det er informasjon og bloggen min er kategorisert som, ja, blogg. Ingen tek det seriøst. Dessutan må eg få drite meg ut litt før eg kan starta å skriva igjen. No har eg satt standarden utruleg lavt, eg kan ikkje kome med noko dårlegare enn dette. Då kan eg altså byrje poste igjen utan å stå i fare for å levera noko dårlegare enn det folk forventer.

Hm. Ei anna side ved saka er at eg sikkert må ha mista dei 2–3 faste lesarane eg kanskje hadde klåra kave meg til å få. Så må jobbe slikt opp igjen. Jaja, er ikkje viktig. I dag hadde eg ein moro dag på skulen forresten (ny dag no), men slikt fortel ein ikkje inne i same innlegg. Skriv heller eige. Viktig å skilja på informasjonen. :P

Takk for at du las, og hade bra

Då vil eg heim. Eg må fikse bittelitt før eg dreg til Rebecca-pusen ( :D ). Kanskje eg skal taka med meg laptopen heim. Hmm. Snaaart ferdig med Harry Potter og Føniksorderen no! Wohoo! Då kan eg starta på siste bok. Hihi.Veldig, veldig moro. Men eg stakk. Hadebra, – eg vonar de ikkje blei demotivera av å lesa tullet mitt. Ha ein god dag, takk om du las!

Amsterdam, dag 2-3

Arrr, klokka er 09, me må snart dra. La meg 04 i natt, dagen før det 05–10. Har framleis ikkje gjort hovudpunktet i kvifor eg er i Amsterdam, men det skjer i dag og imorgon. Kjenner likevel for å gje eit kort resyme av kva som har skjedd til no.

Dag 2, gig @ Burbon Street

Fyrste dagen har eg allereie skrive om, men veit ikkje korleis eg skal få det av laptopen endå. Sto opp hos Peter, forsto ikkje dusjen så eg dusja ikkje. Det var iskaldt ute, og regna då me fann ut dei me skulle til ikkje var heime/vakne. Satt oss inn på ein internettcafe då.

Når Balkyre (anar ikkje skrivemåte) og kjaerasten var oppe gadd me ikkje dra til byen igjen. Sat inne med dyner over oss i sofaene, eg starta på Harry Potter og fangen frå Azkaban. Neste dag var eg ferdig med han. På kvelden skulle dei spele på “Burbon Street”, ein bluesbar her i Amsterdam. Eg filma litt av det, men eigentleg er ikkje det noko me skal ha så mykje av. Var masse gamle folk, var der frå 20–04. Skulle gjerne gått klokka 00 eg, men akk. Tok Taxi heim, synest han tok ein litt lang veg. Slik er det med turistar.

Dag 3, gig @ Waterhole

Vakna av enorm snorking. Då var klokka 10, eg gjekk å dusja (denne dusjen kunne eg forstå). Måtte taka på dei gamle kleda; sidan eg ikkje (ingen av oss) visste at me skulle sova hos dei. Naerme byen. Det var jo myykje greiare då. Slapp å taka ghetto-nattbussen heim att. Dei kleda stinka. Var i byen, åt frukost og såg på menneskje. Eg kjøpte ei brun-ish hue/lue. God og varm.

Denne dagen skulle dei spela på ein plass som heiter Waterhole. Før det sat eg litt på maskina, ville skriva. Rebecca ringde meg, sidan me hadde 1-månadsdag. Me prata alt for lengje, noko båe min og hennar foreldre si telefonrekning vil sjå. Eg prata frå eg var i leilegheita, ut til trikkestoppet, på trikken, gåtur i byen, utanfor Waterhole, gåtur til Burbon, gåtur tilbake, så masse vimsing rett uti gata der. Var heilt varm i øyra då me slutta av. Berre nokre få dagar til eg er heime lell, sa det er ikkje noko problem.

Sjølv om eg savna Rebecca då eg sto opp i dag, eg har ikkje for vane å gjera slik, men no hadde det tydeleg gått lang nok tid for det (4 dagar). Heilt aerleg trudde eg det skulle taka lengre tid. Tok jo eit halvt år før eg tenkte på familien då eg var i Oxford. Men Oxford hadde mindre dødtid, var mykje meir utfordrane og nytt. Same kva, det var ein avleiing.

Inne på Waterhole spelte Pat Savage Band veldig bra. Dei hadde fått med seg ein utruleg dyktig pianist (som hadde reist i Noreg og plumpa ut med norske setningar) og det var mykje meir speleglede enn dagen før. Dei tilsette på Burbon hadde sagt dette var det beste bandet dei hadde hatt der på iallfall eit år. Burbon plar vera plagsomme sutrekjerringer seier Pat, så han var positivt overraska over å få god tilbakemelding av dei.

Kjaerasten til trommisen ville absolutt visa meg Red Light district her i Amsterdam. Eg sa fort at det hadde eg ikkje stort mykje lyst til; eg likar ikkje slike plassar. Han fortalde meg om korleis det var, at dette var ein turistattraksjon – sikker og trygg. Ikkje som Soho i London (som eg diverre har hatt tidligare erfaringar med). Han overtydde meg – dessutan skulle me berre gå gjennom gata.

Red Light district

Me sykla bort, det var forresten kjempemoro. Var ein gamal sykkel; men wow så god. Mykje betre enn dritet heime, – dette var ein sykkel i klasse med racersykkelen min i Oxford. Det var raude ljos, jenter i eit rom med vindauge foran som sto i undertøy. Han hadde sagt at dei

  1. Var bak glass
  2. Dette var ein turiststad
  3. Dei hadde undertøy på

…så då hadde eg gått med på det. Heldigvis snakka han sant, ikkje at eg nokon gong trudde noko anna. Gatane var reine, det var masse folk. Masse folk ein ikkje hadde forventa å sett ein slik plass. Var tydeleg at det var ein turistattraksjon; det var sikkert tynt mellom dei ekte kundane, heldigvis! Eg blei ikkje så vemma som eg trudde eg skulle bli. Ein såg ikkje noko handel, ein såg ingenting – det var som ein motevisning meir eller mindre. Jentene var friske, ikkje narkovrak – det var masse politi og ein slapp sjå noko ein ikkje ville med mindre ein oppsøkte det.

Eg var såpass naiv at eg ikkje forsto det heilt, spurde korleis dei tente pengar på å stå bak vindauge og dansa/sjå på folk som gjekk forbi. Det var nok prostitusjon. Offa. Gjekk ikkje opp for meg lell. Ah, då me gjekk blei eg vemma, gjekk forbi ein DVD-butikk med DVD-ar eg helst ikkje vil ha. Eg trur eg sa litt høgt at eg synest det er ei skam for verda at dette er slik ein diger industri. – No veit eg iallfall mykje meir om den berømte staden.

Sykkel heim

Eg traff ein nederlansk fyr og prata lengje med han. Fyrst om Pat og jobben min, så om språk, politikk og ymse anna. Snakka lengje om det å ikkje drikkje – virka verkeleg som om han tenkte godt der. Han forsto verkeleg mykje og var veldig smart. Snakka om Buddhisme og korleis ein lever livet. Ein utruleg flott samtale, – det var godt å høyre at båe kunne setja einannan på andre tankar. Og når han kom med eit dårleg argument berre såg eg på han, og han innrømte det straks.

Dei slutta spele 3. Eg gjekk ut, men kom ikkje inn igjen. “Mandatory wardrobe”. My ass. Eg hadde jo ikkje jakke på meg, eg hadde kamera og jumper. Likevel ville bølla ha pengar av meg. Vel, då snudde eg meg heller og satt meg utanfor. Byrja bli litt dumt i lengda; men nett då kom Balkyre og kjaerasten (NAMN!?) ut. Eg ville taka følgje med dei. Sa eg skulle jogga, men eg blei plassert bakpå. Det var betre, kunne ikkje haldt opp med dei lell. Dei har gode syklar og flate vegar. Dessutan er sykkelvegane her i Amsterdam kjempebra! Det er syklar overalt, kul by slik.

Sat bakpå, kom heim, hadde hyggeleg prat med dei før eg la meg kl 04, ca. Eller, klokka var nok litt meir – var vaken då Pat kom inn kl 0515. Han hadde vore litt nervøs før han såg meldinga mi. Eg visste han ville bli sein; men eg ville så tidlig som mogleg heim. Hadde ikkje nokon grunn til å hengje på barar heile natta. Ugh. Pat søv no forresten, han legg seg berre ned på sofaen; fem minutt; SNOOOORK. Ganske utruleg. Men nok om det, då hadde eg fortald dagane i resyme. I dag får eg skrive om seinare…

Amsterdam fyrste dag

Det var nesten for seint det. «Du er veldig sein», sa dama som skulle sjekke meg inn. Eg hadde utsett turen til flyplassen grunna heimeside-fiksing. Pappa utsette det meir med å måtta skriva ein epost. Då åt eg like godt litt. Lovleg seint ute på motorvegen spurde pappa om eg hadde passet med; alle kan jo gjetta at det hadde eg ei.

Alt dette resulterte i at eg kom til innsjekkinga eit kvarter før flyet gjekk. Som alle veit skal ein vera ein time før på slike utanlandsreiser. Men dei gjorde eit spesialhopp sjølv om dei eigentleg var ferdig med baggasje-flyttinga. Då eg kom til gate-en stod det «gate closing, last call». Ooh. Hadde eg vore nokre minutt seinare hadde det vore flyplassoverflate av meg. Sat meg godt ned, drog fram dagens bok; Harry Potter og mysteriekammeret.

Peter sin plass, i slummen

Vel framme tok meg og Pat tog til sentrum, åt ein sandwich, tok T-banen til Bajimark eller kva det no var. Amsterdam sitt slum/ghetto-område. Her skulle me bo. Hihi. Det var ein utruleg stilig plass. Digre blokkar rundt ein meir eller mindre godt planlagd sykkel- og gå-infrastruktur. Skittent, det er det iallfall. Og forfalle.

Leilegheita var ganske grei, eg blei overraska over kor fin han var. Sjølvsagt ikkje norsk kvalitet (men då igjen; kva er? ;-) ), og badet er spesielt heilt bak mål. Eg anar ikkje korleis eg skal dusje, ikkje av di eg synest det er ekkelt eller noko; nei, av di eg ikkje forstår korleis. Det heng berre eit einskild røyr frå vasken. Ei slange, blir det vel. Skal eg halde den over hovudet? Hm. Er nok det ja, men utruleg kor ineffektivt med må vera.

TV-titting

Me skulle ned til byen for å øva, eller, dei skulle vel øva. Pat var trøytt, han ringde rundt til Peter (bassisten) og Valkyrie ((namn?)trommisen), alle var einige at det blei stress. Trong ikkje øving, kunne det godt. Pat hadde heile tida TV-en på, me slo over på Discovery som snakka eit språk me kunne forstå. Super Structures of the World; Panamakanalen. Pat sov gjennom det meste. Elles såg me eit nederlansk reiseprogram om Noreg. Dei var ikkje i Stavanger, frekkingane. Og Oslo, liksom? Kven gidd dra der når ein skal sjå Noreg?

Eg sat med boka i fanget, las meir enn eg såg på TV. Eg hadde eit bilete av Rebecca i boka, som stadig kom fram sjølv om eg stadig putta det lengre bak i boka. Eit søtt bilete i heilfigur, med skjørt, tryllestav og horn. Halvvegs i boka flytta eg det til den siste permen. Nett då fekk eg telefon frå kjærasten min («Miri og Lab», som det står på mobilen). Hehe. Det var kjempekoseleg, grunnen til at eg les HP-serien er jo ho, så me snakka litt om HP. Ho har vore vekk frå skulen i ei heil uke, vore sjuk. Så dette var fyrste dagen tilbake.

Leggjetid

Det blei ikkje mykje filming i dag, som er jobben min her. Filma litt av solnedgangen frå den utrulege utsikta det er frå denne blokka her i 8. etasje. Eg fekk sjå biletet av Rebecca igjen, altså, eg blei ferdig med boka. Då har eg lese den boka òg på ein dag, nett slik eg gjorde med den fyrste. Då Peter kom fekk me endeleg litt mat, ei bolle tomatsuppe. Planen var at me skulle eta då me gjekk til øving, men sidan det ikkje skjedde så åt me ikkje anna den dagen. Men eg er jo så godt vant til det, så det er ikkje noko problem.

Eg la meg 01:30, då eg var ferdig med boka, hadde ete ein mozart-kule til kvelds og send melding.

Norskfagskonferansen på Lambertseter

Denne guten har ikkje ete noko særleg. Ikkje sove heller, for den saks skuld. No er det heim frå Norskfagskonferanse, det blei 5,5 timar søvn fordelt på 3 dagar. To netter altså, ei normal natt skal ein ha 8. Var moro på konferanse, men godt å kome heim. Normalt vil eg bli igjen…

Eg vil litt heim

Kvifor vil eg ikkje heim no? Nei, det kan det jo vera fleire grunnar til. Eg veit ikkje heilt. Tenkjer litt på Rebecca. Tenkjer nok søvn og på å ikkje sprada rundt i ein halvkald skule heile dagen. Maten var god, men det var ikkje enkelt å få nok. Det er kritikk av min ete-kompetanse, ikkje av jobben til matnemda. Då gjeld det altså evna til å eta nok.

Eg vakna nett og fann ut eg ville skriva. Foten sov, me var i Bø, magen ville ha mat, naboparet hadde båe kaffi og sjokolade pluss at foten sov. Det med foten var spesielt ekkelt, om du ikkje fekk det med deg. La meg tilbake. Såg på sidejenta mi, «ChiCA»-bladet hennar (hum?) og klokka. Wow; 2 timar! Eg hadde sove i to timar, men kjendest som om eg nett var gått på toget. Det var kort sagt fantastisk. For ei kjensle. For ein trøyttheit.

To dagar tidligare sat eg litt meir opplagt på toget andre vegen. Las Harry Potter, den fyrste. Sidan Rebecca er så utruleg fan av desse bøkene har eg bestemt meg for å lesa dei sjølv. Eg las han perm til perm på togturen. Vél framme rota meg og Magnus (lillebroren til Elisabeth) oss til Lambertseter VGS. Bruka litt tid på det. Oslo. Ja…

Mat og Amsterdam

No er det to ting eg vil prate om meir enn å skildre dagane som har gått; mat og Amsterdamturen om to dagar. Mat. Dagen før eg drog til Oslo (torsdag) åt eg ei 15krs pølse og eit par skiver til frukost. Dagen eg drog åt eg:

Økologisk knekkebrød som nattmat (teknisk same dag, så)
Frukostblanding til frukost
Ein liten sjokolade til middag (togmat er dyrt)
To berlinerbollar og eit par klementinar til kvelds

Ikkje store festmiddagen altså, sjølv om det blei litt når ein putta det i fin liste. Tok ikkje så stor plass reint fysisk som det gjer psykisk i hovudet grunna listeteksten. For å ikkje taka heile dagen kan me prate om Amsterdamturen. Det er ikkje stort å seie, anna enn at eg har vore vekk heile helga. Eg dreg heim no, er der i to dagar før eg tidleg onsdag må taka flyet til Amsterdam. Der skal eg vere til måndag. Eg skal jobbe, hardt. Eg skal reisa. Møta masse folk. Bli utslitt. Som de kanskje forstår er eg det allereie.

Konferansen, natt til i dag

Sjølve konferansen var moro. Natt til i dag (wow, nyhende-språk) hadde Kjersti, Magnus, meg, Elisabeth og Øystein det supert. Oppramsinga er med synkjande moroskapsfaktor (leggjetid). Kjersti og Magnus la seg 09, eg 06, Elisabeth 05 og Øystein 04. Me var i konferansesalen og spelte musikk (frå min berbare datamaskin etter Øystein la seg ^^ ) medan me dansa med enorm innleving og digre faktar. Det var hugleg så det ljoma.

Eg la meg ned på sofaen kl 6, etter litt gitarsynging med Kjersti (spelte) og Magnus. Der tok eg NSB-teppet over min kropp før eg blei vekka av Margit (eller nokon, hugsar ikkje, augo igjen). Det blei 2,5 timar i natt. Eg sprang bort på matsalen og laga meg brødskiver banan med bringebær heilt til det ikkje var meir igjen (ei skive altså). Åt ost med bringebær på dei andre to. Eg var litt sein til foredraget om tospråklegheit i Finland, måtte snike meg inn. Det var eit veldig bra og interessant foredrag.

Teaterfolk, nynorskhatarar

NMU, panelordskifte

Mot slutten av siste dag hadde me panel-ordskifte med SU, EO, NMU, Unge Venstre og Unge Høgre. Det kom ein gjeng lokale Lambertseter-ungdom inn i salen – dei sat seg bakarst og såg ut som bråk. Den var dei òg. Dei romsterte noko fælt medan folk snakka, tok masse oppmerksemd. Prøvde å laga mest mogleg bråk ut av å prate med kvarandre og rive i papir.

Etter litt gjekk dei ut; men dei kom tilbake. Plutseleg ser me ein gjeng ungdom spring i gangen utanfor gymsalen – dei hoier og skriker, tramper og tek oppmerksemd. Det gjorde dei mykje. Eg fekk veldig lyst til å setja dei på plass, det hadde visst Sigbjørn òg – for han gjorde nett det då dei sto utanfor den opne døra og snakka kjempehøgt.

Eg gjekk og dusja; såg Magnus kom i snakk med dei. Då me åt «middag» seinare fekk me vitjing av nokon av dei. Eg prata litt med dei sidan eg synest dei så greie nok ut. Berre at dei dumma seg fælt tidligare, off. Respektlaust. «Mot nynorsk», javel? Kom med argument, eller ikkje sei noko i det heile. Å bråka hjelper ein ikkje iallfall. Dessutan synest eg det er mongo å vera mot nynorsk, og eg har endå ikkje møtt ein smart fyr som er det…

Dei var kjekke dei. Haldt på med ein revy. Me leika litt med dei, hadde «Pangsang» (eller kva det var). Ein fyr i midten, peiker på ein og startar syngje; den personen skal dukke medan dei to på sidane skal fortsetje songen etter beste evne (litt som Beat for beat, trur eg). Så skal midten vera dommar og seia at ein må gå.

Oppsummering

Sidan eg har hoppa fram og tilbake i tid så får eg berre skriva ned resten av det eg vil ha med. Det var kurs, tri på likt; “God norsk”, “Nynorsk” og “Teiknspråk”. Eg ville veldig på båe dei to fyrste, men gjekk på den fyrste. Det var eit moro kurs; eg hadde nok litt utbytte av det. Likevel visste eg det vel frå før.

Ahvel. Eg må forte meg å bli ferdig. Det var veldig moro iallfall. No tek eg flyet til Amsterdam!

Av stad til landet til bokmålet

Då er det ikkje stort lengje til eg skal taka toget til Oslo. Eg sit og knaskar økologiske knekkebrød med ost og masse smør, medan klokka tikkar berre litt for fort. Det er Norskfagskonferansa eg skal vitje denne helga.

Fekk nett telefon frå reisekameraten min; Magnus. Det er lillebroren til Elisabeth. Han lurde på kva for ei vogn me sat i. ­«Me gjer ikkje», sa eg. «Kva?», svara han som om han ikkje høyrde. «Det er ikkje plass på toget, me sit ikkje – me har ståplassar». Det er lagt til Oslo, me har 9 timar foran oss. Det er ikkje slik at me må stå heile denne tida. Når me ikkje har plassar så tyder det at me ikkje kan sitja på same plassen heile turen. Skal alltids klåre oppdrive eit og anna sete innimellom stolradane. Elles stilde eg klokka på maskina mi, og ja; han var 26 sekund for rask.

4 Nov 11:49:59 ntpdate[3487]: step time server 129.240.12.4 offset -25.899262 sec

Aftenbladet og Rogalands Avis; meir nynorsk i Rogalandsmedia

Me har nett avslutta ein aksjon for meir nynorsk i Rogalandsmedia. Sett i forhald til kor mange som faktisk brukar nynorsk i Rogaland så speiler ikkje avisene dette godt. Det gjeld spesielt Rogalands Avis som har redaksjonelt forbod mot nynorsk, nett som Dagbladet og VG. Journalistane må skrive på bokmål. Eg er glad eg ikkje jobber dèr.

Vebjørn på Målsiddis-aksjon for meir nynorsk

Aksjonen har for det meste vore på Arneageren i Stavanger (utanføre kulturhuset/sølvberget). Eg har vore med to gongar. Fyrste gongen gjekk litt betre enn andre; eg er så redd for å plaga folk. Alle trur eg er ein seljar òg; dei blir redd meg før eg spør dei om noko. Mange trekk seg vekk. Hekkan, eg blir jo redd sjølv når nokon buser bort til meg for å fortelje meg kor herlig jesus er/kor fint det er å betala x-antall pengar til Origanisasjonen&tm; eller eit eller anna skumle greier dei vil. Ofte visar det seg at dei ikkje vil riva buksa av meg og skjelle meg ut; men likevel er eg litt redd for kvifor denne fyren kjem bort til meg.

Eg hadde den taktikken å berre spørje folk eg kjende frå før. Difor fekk eg ikkje meir enn 12 underskriftar. Eg spurde ein god del andre eg ikkje kjende; men dei sa nei (for det meste, eg klåra få to folk til å skriva under). Hehe. Står fram som veldig hemma no; men eg fekk fleire underskriftar sist gong. Då var eg mykje flinkare. Sjølv om eg ikkje er heilt inni det der med underskriftsanking endå.

Vitjing hos redaktørane

Så i går var meg og Vebjørn hos redaktørane i dei to store avisene her i distriktet. Eg klåra ikkje kome til RA, men me var båe hos SA. Der hadde dei journalist og fotograf – spurde nok spørsmål til at me kan få ein bitteliten notis ein plass :P Men det var moro at dei sa det slik iallfall. Vebjørn var overraska over at RA-redaktøren var koseleg. Han er trass alt tabloid-redaktør og har forbod mot nynorsk. :P Hehe. Nei, er vel ofte slik. Me prata litt smått med Tom Hetland før han måtte prate med ein som ville “prata med sjefen” av di han ikkje hadde fått avisa si… (haha).

Me fekk 1068 underskriftar. Det er superbra, om eg så får seia sjølv. Dei fleste av dei underskriftane har ikkje eg hjulpe til med då; eg har vel 68 under beltet, alle dei 68 som er for mykje og liten vits i :p Heheh. Men, var moro å vera med å hjelpa. Kan henda eg blei litt tøffare der òg.

Toget går frå meg!

Odin på toget

Men no har eg seriøst litan tid! :| Ooohhhh… Eg må springje (eg som skulle leggje til bilete osb :( ) Forresten (henta frå nmu sine nettsider):

I løpet av vidaregåande har du 1 512 000 sekund med norsk på vidaregåande, om du går på allmennfag. Skal du kjeda deg all den tida?

4.–6. november skipar Norsk Målungdom og Elevorganisasjonen til ein stor konferanse på Lambertseter VGS i Oslo. Emnet er ”det nye norskfaget”, som mellom anna femnar om nye læreplanar, sidemål, morsmålsopplæring, elevmedråding og mykje, MYKJE anna. Det vert høve til å verta kjend med folk frå heile landet. Gjennom ulike verkstader, teiknspråkkurs, ordskifte, teatersport og leiking skal alle få brynt seg. Og sjølvsagt vert det paneldebatt med ungdomspolitikarar og utdeling av Dialektprisen til nokon som verkeleg har fortent han! Me er stolte av å kunne presentera eit knallsterkt program, og vonar at nett DU vil vera med på ein konferanse du seint vil gløyma!