Månadsarki: mai 2005

Sykkelen min

Sykkelen min kan best beskrivas ved hjelp av et hendikt dikt. Gud eg elske transportmiddelet!

Sykkelen min e gul og svart
Han har ein umostålig fart
Så lenge dekke ikkje går flatt
Vil ann alltid kjøra meg hjem i natt

Bremseklossane e sledne
Bagskjerm e ikkje testede
Derfor blir eg fort sjeden
Gud så drede

Giren e defekt
Ekje det frekt
Sled å sykla
Tror eg ringe mordi og låne hennas hytta

Eg har ingen hjelm
Mormi sa brug ei puda
Nå sitte eg me skallebank
Og to tenner ligge ved min siekant

Sykkelen e ikkje HMS-godkjent
Men kem bryr seg
Dagen eg fyge
Ska eg jammen drikka te og tvila

Bruge ingen refleks
Eller lykt
Blir eg stopt
Vil eg kjenna frykten ner min rygg

Blabla, nå har eg ikkje mer å skriva
Får du jammen meg slutta å grina
Grill pylser, se ein film eller to
Så lenge du ikkje komme hjem for å meg, pina!!

Kjekt så det va å skriva, tror eg at eg legge kortå ner på borde og fortsette me kan enn eg gjorde. Fred.

Post Levels

I searched for a plugin for WordPress that would allow me to restrict the posts from being readable by certain people. I wanted a system which would scale from «Allowable for registered users» to «Allowable only to my closest of close friends». So I found Post Levels made by Filipe Fortes and it did almost what I wanted. But it didn’t allow me to show private posts to users without posting capabillities at my site (and since this is a private blog, I don’t really want 20 people to be able to make contributions. No offence buddies :) ).

You can now download the edited plugin.

So I decided to hack the plugin so that I could do that. Hence I made this post to make a mini-howto. I’m writing in English because I hope anyone will find it useful. I’m just trying to contribute back a littlebit (although my hack is simple).

So, enough chat.

  1. Find your «post-levels.php» plugin, it should be located in wp-content/plugins.
  2. Open up the file and find this line:
    // Don’t bother unless someone is logged in
    if (!empty($user_level))
    {

    and replace it with this:
    // Don’t bother unless someone is logged in
    if (!empty($user_level) or $user_ID)
    {
  3. Find this line, it should be near the ending:
    function postlevel_posts_where($where)
    { global $user_level, $postlevel_key, $wpdb;

    and add the following beneath it:
    // XXX: Hack to make all registered users see posts of level 1!
    if (empty($user_level) && $user_ID)
    $level = ‘1’;
    else
    $level = $user_level;
  4. Just a few lines down, replace this line:
    “AND {$wpdb->postmeta}.meta_value < = $user_level )))", $where);
    with this:
    “AND {$wpdb->postmeta}.meta_value < = $level )))", $where);
  5. Finished!

If you don’t want to do this – you can always just get the edited plugin. :)

Passordbeskytta del av sida?

Eg lurer på om eg skal lage ein eigen del av sida kor brukarar må vere registrerte og godkjende av meg for å kunne lese. Dette er av di det byrjer faktisk å kome ting eg vil skrive som eg ikkje kjenner meg heilt klar til å publisere for alt og alle.

Då eg var i Oxford la eg ut det meste, kun med svak sensur. På den gamle heimesida mi frå Oxford stod det:

Eg er i Oxford for tida, så heldegvis blir eg ikkje banka opp for kvar artikkel eg skriv :P

Det er faktisk noko i det. Sjølv om eg ikkje forventer å bli banka opp (det er meir ein metafor) så er alt så mykje nærare her. I Oxford var eg ein framad plass – eg starta med meir eller mindre reine kort. No er eg tilbake, og dei (få) som leser det eg skriver er rundt meg.

Sida er her for alle, og som mi dagbok

Men eg vil jo gjerne at dei skal få vite kva eg tenkjer – det er difor eg vil gje dei tilgang. Det er nemlig meir eller mindre «ukjende» rundt meg eg vil reservere meg litt mot. Har eg ein passordbeskytta del kan eg skrive om kjærleiken, utan at dei stakkars jentene vil finne noko skrive om dei fritt på nettet. – Ja, det blir sensur, eg er ikkje så glad i det. Men likevel, det er ting eg aldri hadde skrive elles likevel. Dessutan vil det vere meir ein privat del for meg. Dette er trass alt ei slags dagbok – ikkje eit offentlig dokument som mørkmaler situasjonen i helsesektoren og foreslår privatisering med ytterligere kutt for å gjere vondt verre.

Eg vil prøve å leggje så mykje som mogleg fritt tilgjengelig ut. Det er keisamt å måtte skaffe seg bruker berre for å lese noko. Mislikar det sterkt sjølv. Eg vil jo at folk skal lese det eg skriv, blir utruleg glad når folk gjer nett dèt. Men i same omgang må eg take omsyn til folka eg skriv om og til meg sjølv. Er ikkje så tøff at eg tør å skrive alt, slik at alle kan lese det. Når det gjelder andre folk så er det nok positiv omtale eg vil skjerme dei frå – slikt kan bli flaut. Eg tør liksom ikkje skrive «eg synest ho er så utruleg søt» rett på vevsida. Det blir litt for personleg til å la alle take del i. Eg synest ikkje vondt om folk og blir avskyr å lese nedrakking av andre, så slikt skal eg halde meg for god til om eg lagar eit privat område.

Offentleggjering etter ei viss periode?

Som sagt, eg vil ha mest mogleg tilgjengelig rett på nettstaden. Etter ei viss periode er gått kan eg kanskje revurdere å putte private artiklar ut – om dei ikkje er like «farlege». Dessutan kan det godt hende at eg får ein såpass stor avstand til tinga at det ikkje treng å vere privat lengre. Eg har jo masse rare ting ute på internett no, som eg kan avfeie med at eg var ung og dum då eg skreiv/laga det. Same kva, om eg får eit privat område skal det ikkje så mykje til for å få tilgang – dét skal eg love.

No startar eg å sjå etter ei løysing eg kan bruke – medan eg tenkjer vidare på om eg skal lage den private delen. Det gjer jo «dagboka» mi meir komplett, og sikkert fleire gonger meir morosam å lese når eg blir 30!

Vil nokon ha Sol?

Me hadde to kattungar, Måne fekk me gjeve bort. Så har me Sol igjen då – me trenger ein eigar til den søte lille hopusen. Ho har to mødrer, Pavarotti og Simplisitus. Simplisitus er ungen til Pavarotti. Sol er òg ungen til Pava, så Simpli og Sol er eigentleg syskjen. Måne var dotter til Simpli. Båe kattane våre hadde kattunger på likt – igjen. Mora til Pava er siameserkatte.

Katta er gjeve vekk no.

Om nokon vil ha Sol, ring oss på 9286 9286. Me bur i Stavanger, nær Mosvatnet. Katta er ein stuerein innekatt, går i kattekassa, er menneskjekjær, kosen og leiken. Skulle gjerne hatt ho framleis, men me har allereie to. Me må diverre avlive ho om ingen vil ha ho :(

Sol leker, med labben mot kamera :) Sol, fjes Sol leker, ser opp

Sjølvsagt kan de kalle katta kva de vil, men det er greitt for oss å ha namn på dei i staden for å kalle dei «Kattunge 1» og «Kattunge 2» :p

Salsakurs ferdig

Javel! Då var 6-ukers Salsakurset ferdig for meg. Då kan eg ein god del meir salsa enn det eg kunne då eg starta ;) Moro. No gjeld det berre å finne nokon eg kan danse med – men trur ikkje det er mange. Dansing er ikkje så forferdelig populært diverre.

Det har vore 6 kjekke tirsdager – eg lurer på om eg skal fortsette på dei meir avanserte kursa (dette var forståeleg nok eit nybyrjarkurs). Faktisk var eg berre tilstades i 5 av dei, men det gjorde ikkje noko – har kome inn i det lell. Me byta dansepartner ca kvart 2–3 minutt, fungerte bra. Nokon av jentene var flinke og enkle å danse med, medan andre var så slappe i kroppen at det var heller vanskeleg å føre. Så om eg skal få meg dansande kjærast (vel, eg hadde vore glad for berre kjærast – men kan jo iallfall håpe på litt meir? :] ) må eg passe på at ho har litt muskler slik at det blir lettere å føre og danse bra. Men dei fleste har jo muskler heldigvis.

Kosta vel ein 300kr, om eg minnest rett. Og – ja, om nokon er interesserte kan eg lære dykk litt salsa no ;) Sjølv om eg ikkje forventer den store pågangen. Det er jo ikkje særleg maskulint å danse, – og såvidt eg veit er det ingen jenter som leser på denne sida, såå…

10 grunner te koffår Paint eie

Som alle vett e Paint omtrent verdens beste tegneprogram. Eg lokte ironi vil nok den daglidagse skolegåeren sei. Men nei, det her e verken sprøyt eller piss.

  1. Det aller fyssta me legge merke te e at dette geniala tegneprogrammet allerede e ferdig installert me Windows! Smarte håvene i Microsoft har tenkt på alt! Dette her e allerede vinnergrunnen te koffår det e så bra! Kor ofte oppleve du at et tegneprogram allerede e installert. Og nei, Odin. Ikkje kom me di der skittne linuxprogrammene så e basert på Microsoft sine tanker.
  2. Ka ville vel paint vært uden det geniala ikonet? Det får meg te å osa av tegneglede bare ved å se på ikonet. Di klarte seg bra på inspirasjonsfronten. Ikkje minst, det e et forbilde på kor bra det faktisk går ann å tegna.
  3. Når du åbne paint vil du legga merke te den minimalistiske stilen. Den e det klasse øve! Det prøve ikkje å leva opp te någe det ikkje e, sjøl om det e någe stort. I motsetning te Photoshop/Gimp holde Paint seg ganske enkelt….enkelt. Funksjonane e veldig klare, det skabe et klart tankekart øve ka du ska gjør. Mens i andre tegneprogram blir du bare forvirra og ende opp me å lesa 20 siers brukermanual! Paint e fantastisk enkelt! Du trenge ingen basiskunnskaper for å operera me dette programmet. Men di har vært snille nok te å legga ud generell informasjon så funksjonsskada forstår lettare.
  4. Me vett at alle goe ting e tre. Det har paintfolkå tenkt på! Det går nemlig ann å gå max tre steg tebage. Itte du har gjort tre feil, går du tre steg tebage, og alt e godt igjen!
    Svein Ove Hussein, teikna i Paint
  5. Eg lige at paint forholde seg te at tegningane ska ligna litt på Commodorespel når du zoome inn. Genialt! Dette her e bra sponsing i henhold te Commodore, i tillegg te at det gir oss goe minner fra di gamle dagene kor kassetter og øyeproblemer va det dominerande.
  6. Paint rette seg itte alle målgrupper og klasser. Fra 14—årige skatere te 55år gamle malere. Du har sprayboks på den eina siå og malingsbøta/pensel på den andra. I tillegg vil nok mattefolk (Jon blant aent) smila stort når di ser rektangler osv. Ja, eg vil påstå at filologer og vil kosa seg me paint siden der e ein “A”- knapp så indikere at her kan me skriva.
  7. Når du ska lagra tegningen din kan du velga mydlå 8 veltenkte formater. Igjen så e dette ein prestasjon i seg sjøl!
  8. Du kan hiva tegningen din som skrivebordsbaggrunn rett så det e. Enten side ved side eller midstilt. Tror nok di fleste seie ha det bra te sin nåverande baggrunn og seie god dag te den nye paint-baggrunnen.
  9. Ein superduper grunn te å elska Paint e fordi Odin hate det. Han blir sjalu når eg fortelle om di fantastiske ideane så ska komma me i den oppdaterte versjonen så blir utgitt i 2009. Generelt e han sjalu for me paint kan du tegna di mest geniale tegningane. Alt fra tegninger så ligne ein 5—årings verk, te tegninger så ligne ein 6—årings verk.
  10. Grunn nr. 10 te koffår Paint eie. Det e installert på alle datamaskinane på skolen min. Eg kan bare stikka ner te kantinå, kjøba meg kakao me krem for 7 kr totalt, setta meg ner på ein av di myge stolane di har, lena meg litt tebage, ta på solbrillene, og så begynna å tegna.

Bilde dokker ser e tegna i Paint. Det representere Paints ekte tegneglede sammen me kor bra det kan bli. Morten Abrahamsen står ansvarlig for mesterverket.

Fyrste dag i kongeparken

No er klokka halv 4, eg er nett heime frå den fyrste dagen. Og eg kan ikkje sei anna enn at «Landstreff 2005» ikkje kan bli anna enn ein suksess! Wow, enormt kult. Sjølv om det regner så er det såå digg. Men kor digg hadde det vore om det ikkje regna? Nei, det veit me ikkje.

No vil eg eigentleg sove, så det kjem eg til å gjere òg. Tenkte berre eg måtte lage ein plasshaldar slik at eg på ein eller anna måte skrive bittelitt om kva eg gjorde denne dagen. Det er greitt å ha til å lese når eg blir stor ‘vøtt!

Ja, det har tatt si tid. Mykje som har skjedd. Eg skriver kort og konsist eit samandrag.

  1. Espen kom innom, me raste ned til byen
  2. Parkerte på «max 15 min»-parkering, drakk kaffi på Sting i superfart (vel, eg drakk, Espen hadde 29krs Eplemost)
  3. Drog heim, gjorde eit eller anna eg ikkje husker.
  4. Rånte bort til Jørgen Johannesen (Jg.a) – hang der med Pål og Stig. Såg på TV, åt pizza me fekk av Jørgen.
  5. Løste inn billetter i ekkelt regn.
  6. Kom inn.
  7. Såg mange kjente. Moro.
  8. Helste på Audun i bussen.
  9. Så husker eg ikkje heilt.
  10. Så.. Hm. Det var moro. Iallfall.
  11. Æsj, eg burde ikkje skrive slike ting mange dagar etter det skjedde.
  12. Eg var på ein konsert (hmm. Kva for ein??) Aahh, Phoenix. Trudde eigentleg det var dagen etter – men akk.
  13. Vel, litt før det dansa eg hardt uttafor bussene. Det var moro.
  14. Traff Kine før dèt igjen, ei veninne frå 8-klasse Ullandhaug (her går det på kronologien laus!)
  15. Hm. Så prøvde eg å treffe Fredrik. Min gamle bestevenn frå 1-klasse tilogmed 8, då han drog til Tranby/Drammen.
  16. Gjekk ikkje bra. Eg sprang fram og tilbake i regnet – var utruleg vanskeleg.
  17. Eg ville heim. Men fant ikkje Espen, fyren har ikkje operativ mobil eingong. Trine ringte, eg stakk til Audun sin buss (Kournikova – festbuss).
  18. Der var Espen, – etter det møtte me Fredrik. Sprang litt rundt.
  19. Køyrde kamerat Alexander heim, han gjekk meg og Espen i klasse med på Ullandhaug ungdomsskule.
  20. Snakka med Espen uttafor huset.
  21. Drog heim og skreiv det lille på toppen før eg sovna.

Så, no har me eit keisamt samandrag. Då veit eg iallfall sånn hallveis kva eg gjorde den dagen. :)

Lang tur, ferdig

Då har eg køyrd den nette sum av 798km på under 24 timar. Snittsnøggleiken på tilbaketuren (som var 361km lang) var 76km/t. Med dette kan smarte hjerner rekne ut kor lang tid me bruka. Turen til Kviteseid var i kontrast 437km lang (76 km lengre)… Tenk litt på dèt. Elles er no morfar plassert i Telemark, og meg og Falke har fått høyrd på radio i fleire timar.

Men, … 76 km lengre til Kviteseid? Korleis går det ann? Nei, som du veit – vegen til Kviteseid er berre laga av oppoverbakkar. Om du ser på kartet så er Kviteseid høgare enn Stavanger. Difor blei det lengre.—Gjer det meining? Diverre er ikkje dette VG, så eg antek ingen gjekk på bortforklaringa mi. Nei, eg køyrde eigentleg litt feil på vegen til Kviteseid. Eg har berre køyrd over Suleskard før, men no var den vegen stengt. Så eg køyrde til Flekkefjord. Vel, eg burde ikkje køyre til Flekkefjord, det er jo feil veg.

Vikepliktskilt

Eg køyrde forbi eit skilt til Tonstad, men eg trudde me var innom Tonstad når me køyrer over Suleskard, og ikkje når me tek den lange vegen. Det var feil. – Meg og Falke blei mindre om mindre kjend. Til slutt ringte me heim. «De har køyrd feil, køyr tilbake og finn eit skilt til Tonstad, det skal vere rett bak dykk». Vel, me køyrde og køyrde. Men ingen skilt. Så snudde me igjen, «ikkje køyr den vegen likevel! Køyr til Gyland Stasjon!». Ok. Me køyrde, men hey! 200m etter den plassen me stoppa og køyrde tilbake var skiltet til Tonstad! Så me køyrde inn der, men etter me hadde lagt på vei inn der ringte pappa igjen og sa me måtte snu. Ikkje køyre der, køyre til Gyland!

Det var stress. Eg ville ikkje snu å køyre tilbake heile tida, det var dritkeisamt, turen er lang nok i seg sjølv. Men sidan det var mykje kortare via Gyland tok me den vegen. Heile dette ekstrastyret kosta altså 76km og masse tid. Men me kom jo fram til slutt, halv ett eller kva det var, békmørkt.

Tidlig morgon (kl 11) sto meg og Falke opp. Me laga mat, halvdau kaffi (vasken fekk han, verken meg eller morfar ville ha han) og stakk ned på Statoil for å fikse pølse og drikke på turen. Etter 2 timer stoppa me på Evje. Der kjøpte eg 100gr habbis og ringte Camilla J, ho sat å øvde til SK-prøve. Etter eg hadde fått verifisert at jentene frå Hovden var på veg til Stavanger, stakk me. Dei var visst ikkje særleg interesserte i å snakke. Blir moro å sjå om eg klarar å kjenne dei igjen i parken imorgon.

Eg har køyrd forbi mange bilar i dag, det har vore forbikøyringsdag #1. Men ein bil eg køyrde forbi hang seg på meg, og den siste sjettedelen av turen køyrde me saman. Han klarte å henge bak, og saman la me effektivt Rogalandsvegane bak oss. Då me kom ut på god E39-veg gjekk det seinare, då lyste òg diesel-lyset. Ai. Lite drivstoff igjen! Den neste halvtimen adopterte eg ein ny køyrestil; klutsj inn i nedoverbakkar og halde turtellernåla så lågt som mogleg elles.

Det var stress å fylle. Var på Ålgård og vimsa fram og tilbake. Då eg endelig hadde klart å få den hekkans kortautomaten til å fungere satte eg meg tilfreds bak rattet i bilen å starta å køyre igjen. Då eg svingte ut frå Smart-en såg eg eit eller anna som falt av bilen. Noko svart, lite. Eg svingte så raskt eg fekk rå, køyrde tilbake og jogga ut av bilen. Men no var han vekk! Etter eit dusin minutts intensiv leting fann eg ut at ein hekkans bil hadde klart å køyre over driten på det minuttet eg hadde brukt på å komme meg tilbake. Eg hadde funne ut kva som datt av; diesellokket, eller kva du kallar det.

Same kva. Me måtte improvisere, så Falke fann ein rund plastikk-dings, medan eg fann ein plastikkpose. Me satte plastikkdingsen foran holet og plastikkposen bak dingsen og smekka det ytre lokket igjen. Det fungerte trur eg. Var ikkje meir diesel ned langs sida av bilen enn det allereie var. Så eg må sjå om eg kan finne eit nytt slik lokk. Uff. Teite lokk!

No er eg iallfall heime. Veldig trøytt. Men heime. Var inga spektakulær reise i så måte – me såg berre 4 russebiler totalt. Veldig få. Men ein ting var kult. Radio! Radio er jo heilt genialt. I «verd å vite» fekk eg kunnskap heilt utan å gjere noko for det. Køyrande nedover dårlege vegar i Telemark høyrde eg på sexy nynorsktalande stemmer som overstrauma meg med nyttig informasjon eg kan bruke neste gong eg skal snakke med folk. Det er så keitt at me som ikkje liker fotball ikkje har det automatiske samhuget fotballfans har. Dei kan klemme vilt framande og spandere ein øl (eller brus (hihi :D)) på dei, så kan dei snakke om (noko så keitt som) fotball. Treffer eg folk kan eg ikkje snakke om fotball, då må eg ha noko anna å snakke om! Med radio får eg nett det, eg blir eit slag interessant infovitande orakel. Altså, radio er genialt.

Roser e røe, dikt er sløsing av tid!

Pust pust pes. Eg e litt småirritert! Hadde planer om ta ein litt morsomme dobbelknude. Einaste probleme e at for å få godkjent ein dobbelknude trenge du et hovedstyremedlem eller to styremedlemmer. Det har seg då sånn at folk så e me i styre e altfor inkompetente te å møda opp på skolen og holda seg der. Denne beskjedne knuden gjekk då ud på å lesa opp et selvkomponert dikt og gi ei rosa te samme person som ska ver ein fremmed. Høres ud som ein geniale ide. Som regel e alltid blåprintå geniale. Som oftest blir det sølt kakao på blåprintå, derfor får du aldri udført det i praksis. Her e jafall dikte:

Du min kjære grunnkurselev, hvorfor er det alltid slik at havet er blått, mens dine øyne er fult opp av, ja, noe helt rått. Uansett fargenyans vil jeg si at du er topp. Er det en ting jeg ikke liker, så er det hip hop. Men nok om meg, fortell litt om deg. Du virker grei, men kanskje ikke like snakkesalig som meg. Jeg er født med mangfoldige recessive gener, som viker for min fotballtrener. En ball er rund, du er slank og tynn, hopps, jeg må rekke fotballtreningen om en stund. Sjenert og yndig som du er, fengslet du meg med dine klær. Det hele er nesten som et begjær, etterfulgt av mangfoldige politianmeldelser fra din far, som mor, til og med din bror. Det sårer meg at et liv har en dårlig belastningsevne i henhold til egen lyrikk. Uansett, ta dette produkt, vann det godt og ikke minst hold det deg nært.

Trodde fysst at dikte sko ver te ein grunnkurs elev, men det stemte då ikkje. Eg tar godt imod positiv tebagemelding angåandes dikte.

Når det komme te denne berykta roså, va den ein litt tristare historie. Roså va sikkert meint så et lide opplyft og ikkje minst bonuspoeng for min del. Svosj, me lige alle bonuspoeng. Men sånn blei det aldri. Siden eg aldri fekk lesa opp diktet pga. mangel av folk så konne godkjenna, fekk eg heller aldri gi blomst. Eg tog me dikt og rosa på Tirsdag (4 mai), då va me totalt 9 stykk i klassen heile dagen. Går omlag 25 personer i klassen, seie litt om litt. Roså fra tirsdagen måtte derfor hivas. I dag tog eg me ny rosa, naive så eg e trodde eg faktisk at folk ville møda opp. Historien blei aldri så sukkersøt. Plan 2 va dermed å gi roså te ei i klasså og drida i knuden. Men siden personen stakk (va redde for å bli kidnappa, derfor stikke du vekk fra skolen, kor du e trygge) fekk eg aldri gi ann. Derfor heiv eg rosa nr. 2 og.

Nå dride eg i den skitne knuden, alt håb e ude. Eg vil aldri bli framstilt som ein vaskekte Romeo. Drittfolk i drittstyre :(

Kviteseid tur-retur

No er det ikkje lenge til eg startar den alt for lange turen mot Kviteseid. Eg må køyre morfar heim. Det er 260km ein veg den raskaste vegen, – men trur du me tar den raskaste? Neidå. Eg køyrer 721 ville km med elendig norsk veg på under eit døgn. Falke blir heldigvis med meg, om ikkje hadde eg antakeligvis daua av keisamheit.

Turen skjer altså i dag, og for dei av dykk som er oppvakte vil det seie noko spesielt. Ja, for det er berre 2 dagar til _lands_treffet. Aha! Eg må altså køyre mot fleirfoldig tusen russ som skal til kongeparken. Imorgon ser eg kanskje endå fleire av di då er det berre ein dag igjen. Det kan jo kanskje bli interessant, eller kanskje ikkje. Kanskje eg får sett nokon ulukker på vegen? Kanskje eg får bli innvolvert i ein? Mogligheitane er mange når ein køyrer mot Kviteseid.

No kom Falke opp og lurte på om me ikkje skulle reise snart. Jodå, det skal me. Men hekkan kor trøytt eg er, og eg trur neppe 360km med køyring vil gjere det spesielt betre. Sidan me berre har kassettspelar i Opelen får eg håpe at det er noko bra på radio, og at morfar ikkje klager for mykje på vegen bort. Han kan vere ganske irritert og irriterande – får håpe han er i det gode hjørnet, då er han stilig.

«Æ dikon klare?», seier mamma. Hm, ja, jodå. Hade bra. Får sjå korleis det gjekk imorgon då. Hadebra!