Sykkelen min

Sykkelen min kan best beskrivas ved hjelp av et hendikt dikt. Gud eg elske transportmiddelet!

Sykkelen min e gul og svart
Han har ein umostålig fart
Så lenge dekke ikkje går flatt
Vil ann alltid kjøra meg hjem i natt

Bremseklossane e sledne
Bagskjerm e ikkje testede
Derfor blir eg fort sjeden
Gud så drede

Giren e defekt
Ekje det frekt
Sled å sykla
Tror eg ringe mordi og låne hennas hytta

Eg har ingen hjelm
Mormi sa brug ei puda
Nå sitte eg me skallebank
Og to tenner ligge ved min siekant

Sykkelen e ikkje HMS-godkjent
Men kem bryr seg
Dagen eg fyge
Ska eg jammen drikka te og tvila

Bruge ingen refleks
Eller lykt
Blir eg stopt
Vil eg kjenna frykten ner min rygg

Blabla, nå har eg ikkje mer å skriva
Får du jammen meg slutta å grina
Grill pylser, se ein film eller to
Så lenge du ikkje komme hjem for å meg, pina!!

Kjekt så det va å skriva, tror eg at eg legge kortå ner på borde og fortsette me kan enn eg gjorde. Fred.

3 tankar om “Sykkelen min

  1. basic bastard

    Sykkelen din den er så fin. Et substitutt til sang, piker og vin. Du spør deg selv gjerne: «Hva behager?» Trøsten er ei mager: Med en sykkel SÅ fager, har du ingen plager. Du og gullet har sett mange glansdager =)

  2. Odin

    Faktisk kan dette diktet fungere på båe syklane mine. Den gode gamle (8 år, DBS Cybertrack) og den vonde nye (1 månad, IRON eit eller anna dritmerke).

    Men HEKKAN, sykkelen min i Oxford – det var sykkelsaker det! Superdupersykkel²! Kanskje eg skal skrive ein hyllest. Skreiv jo ein då eg var i Oxford. Kanskje eg kan rette på nynorsken og leggje han ut igjen.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.