Månadsarki: juni 2005

Dagstur tilbake til Split

Åh, eg er full av kake. Full av kake og kaffi. Fekk rive til meg eit digert napoleonkakestykke til 8kn, saman med ein diger espresso (dei klarar ikkje lage normal coffee her, sjølv kor mange gonger eg prøver å fortelje dei det) til kn 5. Ahh, max billig; max godt; alt for mykje for min mage.

Skjalg i røyken, i Split -- restaureringsarbeid pågår

Eg er tilbake i Split, dagstur. Etter eg hadde skrive teksten i forrigår (den “ikkje akkurat neger…”-teksten) og reiste meg opp fann eg ut at eg hadde feber. Ein skikkeleg feber. Var heilt vond, svimmel og alt. Den teksten er altså skrive i feberfantasier; trur eg skreiv noko om at eg var trøytt. Etter eg reiste meg blei det mykje verre. Eg snubla meg bort til busstasjonen der eg ramla ned på eit sete nesten vedsida av ei 20–25 år gamal jente. Nokre sekund seinere var eg hallvegs i søvne. Eg sov og sov. Men kvar gong nokon bevegte seg, spratt eg opp; er bussen her!?

Dama må ha trudd eg gjekk på dop. Ho snakka med dei eldre damene som stod på busshaldeplassen. Ingen turde setje seg vedsida av meg. Kjende på meg det var stigmatisering på kroatsisk på gong. Menmen, det er vel den normale eg-veit-ikkje-kva-du-seier; det-må-vere-slemt-paranoiaen. Likevel er det ting som tyder meg rett; plutseleg kom 3 av vannpolo-jentene til busshaldeplassen; og dama byrja straks snakke med dei. Skulle dei til Split? Kanskje dei ville sitje på ein minibuss som kom? Hrmpf, ikkje meg nei. Eg snakka med jentene då; så då såg vel dei gamle damene at eg ikkje var full/dopa.

Minibussen stod og venta; var litt skeptisk, men hoppa inn. Forsto ikkje heilt kva folk sa; men skulle betale 14kn, det er altså 5kn meir enn det bussen kostar. Ikkje særleg kult. Eg hadde dritvondt i hovudet. Såg sikkert forferdeleg ut. Eg rota med pengane; mista den einaste 5-eren eg hadde igjen. For å betale måtte eg ha den. Stressa fælt med å finne han; til slutt fekk eg låne ein mobil med eit slikt tøft ljos. Eg hadde til då berre betalt 10, men trur det var nok likevel. Sjåføren såg ikkje ut til å vere bekymra. Eg ga han 5-eren min; han smilte noko sjukt og takka. Eg ga han visst tips. Heh, jaja. Versego’. Hadde no stressa i fleire minutt med å finne den drittmynten; hadde normalt drite i han om eg ikkje hadde trudd eg hadde ubetalt gjeld.

Etter eg kom heim la eg meg ned og sov. Sov og sov. Masse soving. Trur eg. Hm. Jo, sant. Datoen på denne pcen er feil. Blei forvirra der. Neste morgon var eg bittelitt betre etter feber og solbrentheit. Men eg heldt meg inne; eg var nede i skuggen på kafèen litt og teikna storyboard til Espen sitt manus – men elles var eg inne heilt til sola forsvann. Eigentleg skulle eg skrive ein tekst på papir; eg tenkte ut alt saman i dusjen – var klår til å skrive og skrive. Men så gjekk eg ned til bryggja sidan den slemme kroatsiske sola hadde stikke av. Der var det så moro at eg dreit i papirskriving; det gjer jo vont likevel.

Dusjen er jo eit kapittel i seg sjølv, var slik eg starta tenkje ut kva eg skulle skrive. Han er så håplaus elendig, då eg kom ut hadde eg forbanna han eit utal gonger allereie. Det er ca 60cm frå dusjforhenget til veggen; kjempeliten plass. Når ein lukker forhenget så sit det ikkje foran dusjen; men går tilbake i normal “hengjeposisjon”. Fungerer rett og slett ikkje. Står tett opptil blandebatteriet når ein dusjar på grunn av den lille plassen. Blandebatteriet er steikje varmt, eg kom borti det fleire gonger. Hekkan. Vondt. Men eg kjenner sjølv at det er for lengje sidan eg var i dusjen – eg har mista heile tekstforløpet. Får berre gløyme alt det der.

Har eigentleg lita tid no; meg og pappa skal snart møte mamma, Falke og Helge. Skal gå til ein vannpolobane her i Split. Skal sjå på, og trene saman med eit fyrstedivisjons vannpololag. I går var det turnering heime; etter eg hadde vore inne heile dagen gjekk eg som sagt ned. Der fekk eg sjå to utruleg morosame kampar; Stavanger vann båe. Utklassing ;] Tihi. Etter det var det festtid. Var St. Patricks-day. Fyrverkeri sto for tur. Eg sat meg nær avfyringsplass for å få stilige bilete. Eg visste sikkerheiten var langt frå norske standardar; hadde aldri vore tillatt av brannvesenet i Noreg. Det er det kanskje grunn til òg.

Fyrverkeri i Sumpetar, Kroatsia. Gjekk litt galt.

Midtveis i fyrverkeriet var det fleire batteri som falt over ende og skaut rett mot meg. Eg fekk noko “ildkuler” mot meg; ikkje slike eksplosive greier; men det som kjem ut. Har bilete av det, men har ikkje nok tid til å leggje ut. – Etter det gjekk “ungdommen” (hihi, genialt) til ei strand litt bortafor kafèen. Der sat me og snakka med dei lokale lengje.

Uhm, eg må gå. Er tilbake om to dagar eller noko. Blei kort og usamanhengjande dette :p

Ikkje akkurat neger, men…

Ein lyseraud skikkelse snik seg frå skugge til skugge, hushjørne til hushjørne. Det svetter som antall virusangrep på Windowsplattformen; og hveser noko lavt, lavt liknande ”<noko>-buffét”. Plutseleg smett det inn på ein internettcafè – var tydelegvis dèt han ville. Banner litt angåande smerte fororsaka av sola. Ja; eg er solbrent.

Tur til internettcafè

No er det gått litt sidan eg sist skreiv. Synest eg iallfall. Har eigentleg ikkje vore meir enn ein dag; men det kjennes utruleg lenge sidan. Har lett etter internettcafè, men plassen me er på no er det heller smått med slikt – så difor skriv eg fyrst no. Turen hit var alt anna enn moro, for litt sidan var eg heime og smørte meg inn med eit par digre dæsjer “after sun”-krem blanda saman med eit par dobbelt så digre dæsjer solkrem. Lyseraud over heile kroppen; utanom ryggen og der shortsen har vore.

Noko vibrerar; er vel telefonen. Eg skynder meg. Mamma og pappa sikkert, me skal dra til Omis; ein litt større by ikkje så langt frå leiligheita. Hadde nett gått opp i den steikande sola; skuggane er alt for små og alt for sjeldne syn. Leiligheita ligg langt oppi ein bakke; ein må gå opp langs nokre slyngande veger før ein når han. Så er det 3 etasjer opp før me er i toppetasjen der me bur. Eg jogger mot stranda. Åh, smerten… På stranda spør eg etter mamma og pappa; ikkje der. Hm. Dratt til Omis? Allereie? Utan meg? Eg spring bort til busshaldeplassen for å sjå. Ein solstråle treffer meg plutseleg då eg går langs skuggehimmelen; SVI, SATTAN HEKKAN!

Ingen på busshaldeplassen… Dei har drege frå meg, får take ein buss etter dei då. Hm, eg må på do. Eg må vente på buss. Eg på do. Eg må vente på buss. Do; kroppen gjer sitt fornødande sjølv om eg ikkje går på do snart. Men, bu..s….s…. Neivel. Eg spring opp til leiligheita, slenger av meg dei hekkans drittsjippsjappane til Falke. Hekkan, dei er elendige. Drittsko. Gjer vondt mellom tærna; dessutan slepper dei utruleg mykje ljos gjennom og det er vanskeleg å gå med dei.

Odin, nett stÃ¥tt opp - vondt hÃ¥r! Utan sko går springinga lettere. Oppe igjen går eg på do medan eg svettar som ein gris. Det er rett før eg sklir av doskåla av di eg er så blaut. Seriøst. Det var faktisk heilt utruleg skummelt. Drikk litt vatn, tek på litt meir solkrem. Hmmm. Korleis kan ein sky seg mot sola? – Klede! Eg tek på meg bukse og skjorte, dæsjer litt ekstra solkrem på føtene (som er bare) «just in case». Spring ned til vegen. Der lurer eg på kva eg har i handa. Kan det vere? Nei? Jo! Det er faktisk nøklene til huset; dei som skal leggast «hemmeleg plass» utanfor døra. Faktisk så har eg heller ikkje låst døra. Saaattan. Opp igjen :(

Sola er ikkje like plagsom då eg igjen spring opp; men han er likevel. No er eg forresten sliten i tillegg; og svetter framleis som ein gris. – Eg gøymer nøkkelen og startar å springje ned.—Eeeeh. Eg gløymde å låse døra; springje opp igjen. Pust, pes, pust, pes. Drikk litt vatn; tek ein tyggi frå KK, låser døra, gøymer nøkkelen, later som om eg ikkje er forbanna, svir under kleda, spring ned til busshaldeplassen (ca. 1km om de ikkje forsto at det var langt).

Buksebeina presser seg åt huden min, det er som om nokon skulle ha prøvd rive huden av meg. Nokre jæklar køyrer forbi og tuter på meg der eg sit i skuggen og ventar på den hekkans bussen. Eg rekk fing. Hah! Bussen kjem, han snakkar sjølvsagt ikkje engelsk; 10 min seinere er eg i det eg trur er Omis sentrum. 5 min vond gange i sola seinere spør eg ein fyr og får bekrefta mistankane mine; det er feil. ØØh. 10 min rask gange den vegen seier kona hans som snakkar litt meir engelsk. Motsatt veg av det eg har gått dei siste minutta det. Argh; solbrent!

Eg startar gå bortover vegen; tek av meg dei hekkans sjippsjappane igjen – det svir som eit vondt år. Plutseleg ser eg mamma og pappa sitje i eit busskur. Eg går bort; snakkar med dei (diverse), får vite om ein internettcafè i ekte Omis sentrum og mamma gjer meg kortet for å take ut 2000kn. (~1600kr) Eg tek minnekortet frå kamera saman med kortlesaren. Kanskje eg kunne leggje ut eit par bilete, om eg ville vere grei. Eg går bortover, ser ein minibank, prøver å take ut pengar; WRONG PIN. Ærh. Eg går tilbake til mamma og pappa (av ein eller anna grunn) og seier det. Mamma sa feil PIN ein gong til før ho kom på den rette. Hrmf. Eg treng ikkje kome tilbake, neivel. AI! Solbrent! Eg tek ut 2000kn. NP(No problem). Fortsett gåturen min.

Eg går målretta; eg går i skuggane; og eg har det vondt. Eg er utruleg tyrst, og utruleg raud. Lyseraud. Eg går kledd som ein eskimo og svettar som ein afrikanar på savannene. Eg finn cafèen utan større problem; då visar det seg at det ikkje er ein cafè – men berre “internett”, utan “cafè”. Altså. Ingen drikkje på meg her nei. Neeeivel! Eg set meg ned med ein mac. Aaaiii! Soooolbrent! :(((

Eg klårar ikkje få han over på norsk tastaturoppsett; er visst ikkje lagt inn. Var no jæklig det då. Sett meg på ein XP-maskin heller. Den har norsk installert ja. Inkompetente folk som har satt opp Mac-ane spør du meg! Hadde ikkje hatt noko mot å sitje på mac-ane om dei hadde vore installert slik ein kvar oppegåande pc-person hadde gjort det. Men neida. Neinei. Det er varmt her inne. AH! Eg såg etter air condition-anlegg, og der såg eg ein brusautomat! Yess, eg går bort der og kjøper noko eg. BRB (haha, akkurat som om dykk merker dèt).

Pause

Ahhh, nestea lemon. “You can pay after you’re done” sa kisen. Javel. Mm. Kor var eg? Jo, is-te. ahh. (pause).

Lurar på om dei ikkje har air condition her berre av di me skal kjøpe masse drikkjevarar? Hmm. Jaja, eg skal sluttje skrive så usamanhengjande. Kor? Jo, eg er solbrent. Og det er veldig vondt. No sit eg på ein internettcafè (no er det cafè igjen) og skriv. I dag har eg vore på båttur, men før det må eg kanskje fortelje litt om det eg ville ha skrive i går; nemlig – kva hende i går!?

Reise frå Split til Sumpetar, dagen i går

I går drog me frå Split til Sumpetar. Me trudde me skulle dra til Supetar, og var klår til å gjere det; før pappa (med ein tilfeldigheit) fann ut at det var Su_m_petar. Supetar er ein kjend turistplass som er særs dyr. Veldig dyr. Me trudde me skulle bo på palass. Så fann me ut at det ikkje var Supetar; men Sumpetar. Ein anna plass på fastlandet ikkje så langt frå Supetar (ligg rett med einannan, på ein måte – på kartet iallfall ;) ). Me hadde ikkje store forventningane til Sumpetar. Sjå på forskjellen på namna; “Supetar”, “Sumpetar”. Kven høyrest best ut, og kvifor? Dette er sett igjen som ei oppgåve til lesaren.

Bussturen frå Split til Sumpetar

Same kva, då me kom fram til Sumpetar (etter mykje stress med statleg busstransport og generell vimsing) viste det seg at det var ein bitteliten plass som ikkje såg værst ut. Såg ganske greitt ut; men me forventa likevel at “hotellet” var elendig. Det viste seg òg å vere feil; heldigvis. Me har ikkje vore på finare plassar sidan dagen før R.E.M. spelte i Stavanger! Wooh. No er slike ting smak og behag; men ja; eg er veldig glad i huset vårt heime. Eg synest det er supert: iallfall pc-rommet/soverommet mitt! :D

Plassen hadde air condition, flott kjøkken, enorm utsikt osb, osb. Låg litt oppi bakken då (som dykk allereie veit). Me møtte dei norske; ein kjekk gjeng, for det meste jenter. Eg fann ut at vannpolo ikkje er sporten for meg; eg var uti saman med dei heile strekket (takk-takk, eg veit det er imponerande (me var berre 5 stk til slutt)), men kva var det eg gjorde? Jo, eg sleit med å halde hovudet over vatnet meir eller mindre. Men det var jo viktig det òg isinuisera (ehh, har ikkje ordboka mi her) vannpolotrenaren overpositiv til innsattsen min.

På kvelden (etter masse stilig bading; masse god mat; og berre ein billig is) var eg med pologjengen over 17 til leiligheiten deira. Dei bur saman i fyrste etasje – stor leiligheit. Hang litt der før me stakk ned til kafèen med stranda igjen. Eg kom litt seinare av di eg trudde det var “fest” oppe i vår leiligheit (Kitty Karina, mamma og pappa; kva forventa eg?), men det var det tydelegvis ikkje. Så etter nokre minutt stakk eg ned til stranda.

Der var dei i god gang med festen (heh) og eg fekk ein fin sitjeplass rundt det allereie overfylde bordet. Det blei mykje koseleg snakking. Fekk utrykka nokre av kjenslene mine båe for Oxford, Cloroform, div. bøker og spesielt naturfagstimene på Ullandhaug med Tor Lønning. Ahh, det var tider. Då klokka lei mot midtnatt fann meg, Truls (17) og Daggi (20) ut at me skulle take oss ein svømjetur. Det var herlig. Ahh. Men skal hoppe over alle dei saftige detaljane; får angre på at dykk ikkje var der.

Båttur til Brecth (eller korleis ein skriv det)

Neste dag var det båttur. Kl. 8 starta den. Yess. Tidlig morgon. Eg sov med Kitty Karina som vanleg; men denne natta var ho spesielt uroleg. Sov nok ikkje så godt som vanleg, diverre. Likevel var eg dautrøytt og inga morgongfugl då me skulle opp (det er meint til å ikkje gje meining; slapp av). Me kom oss ned til stranda/bryggja utan mat. Me lurte på om nokon i restauranten kunne lage noko frukost til oss; då fyrte dei opp og sprang opp til dagligvarebutikken. Hmm. Javel :p

Båten var hallvegs overfullt av folk, me var 25 mann (altså; 25 personer sagt på sånn macho-språk (‘glis)); ute i bølgjene blei eg uhøveleg blaut. Var litt redd for kamera; men det viste seg at berre linsa var full av salt (vonar eg, ehh-heh). Bølgjane var forresten digre. Digre, digre, digre. Kjempestore med andre ord. Etter ein time+++ i båten kom me fram til ei strand. Me stressa med å kome oss i land osb (eg byrjer spole framover no; masse interessant (jadå, alt er relativt) informasjon, men akk, bør vere litt snill med dei som skal lese).

Me bada og bada. Det var kjempekos. Eg “leika ball” med Falke. Kjempemoro; eg klåra båe kaste han og take imot. Trur nok alle blei veldig imponerte då me dreiv på. Sto nemlig litt frå einannan òg ;) Hehe… Så ville me etter mange timar dra heimatt. Skulle ete på restaurant/kafè/pub/henge-plassen. Men det gjekk visst ikkje; båten låg midt uti havgapet og såg ikkje ut til å flytte på seg. Falke, som den superatleten han er (speler på nasjonallaget i vannpolo, ein av dei beste junior painballspelerane i Noreg) svømde ut til båten for å høyre nyhende.

Eg er i den blå skjorta; båtturen heim, me blei slepne

Motoren fungerte visst ikkje. Jah, hendig. Dei ringte etter ny båt; han var på veg. Så då venta me ein time til; eg fann ei bryggje å stupe frå – så tida gjekk ikkje så seint. Var “fina vêre, goa vatne”, så… (spole, spole) Etter litt kom han då; bitteliten puslebåt. Heh. Viste seg fort at dei hadde tenkt å slepe den andre båten då. Var ein god tanke. Køyrde nokon oss ut; me satte oss på den daue båten. Eg stupa og bada litt frå båten medan me venta på at båten skulle hente resten. Så var det av sted.

Ikkje akkurat neger, men…

Og her kjem forteljinga om korleis eit menneskje kan endre farge – ikkje ulikt kamelonen – på lita tid. Denne gongen var det menneskje av typen Odin som endre farge frå kvit til raud. Om nokon hugsar korleis det japanske flagget ser ut så endra det seg ca slik: i starten var det fargen på ytterkanten. Medan tida gjekk blei det fargen lengre og lengre inn mot midten av flagget, til det til slutt var heilt likt. Slik er det no. Midt i det japanske flagget. Så for de av dykk som veit korleis det japanske flagget ser ut (+ forsto kva eg skreiv) så er det her snakk om ein særs stor, u-gradvis transformasjon.

Eg låg på dekk heile denne turen saman med nokon av jentene og Truls. Det var forresten kjempeherlig. Båten vaia som berre dèt; sola var herlig, og vinden akkurat passe. Kvartera etter eg gjekk av båten blei ting verre… Off. Mykje verre. AI; SOLBRENT! :(((

Odin solbrent. Au!

No er eg sånn ca. sliten, har bruka sånn ca. kjempemasse pengar på internettcafè. Er max dyrt i denne cafèen nemlig; dessutan er linjene noko av det same ein ville forvente å finne midt i eit krigsherja land som nett lausreiv seg frå kommunistiske Yugoslavia. Treeeeeigt. Eg gidd ikkje bruke meir pengar på bilete. Eg ville ha bruka meir pengar på å skrive meir (er skjedd så utruleg mykje meir enn dette), men trass alt; nokon skal lese det.

Kva skjer framover?

No skal eg vere i Sumpetar dei neste to dagane; imorgon er det lokal vannpoloturnering. Dagen etter skal dei spele mot Split sitt vannpololag (som er proffe, luktar knusing lang veg). Dagen etter det skal me ungdom på fest/byen; utanom at eg sikkert ikkje er der då… Æsj. – Men alternativet er jo stilig det òg; reise meir, reise meir! :D Kroatsia har nokre fantastiske plassar rundtom; me har ikkje sett noko.

Når eg sit på den hekkans bussen heimatt kjem eg sikkert til å rive meg i håret av alt eg ikkje skreiv om; ”Ååh, men det var jo mykje viktigare/kulare”; men slik må det vere. Nett no held eg nemlig på å stupe av søvn (av ein eller anna grunn, klokka er ikkje meir enn åtte) – dessutan vil eg ikkje bruke for mykje pengar på internettcafèen (heh). Iallfall ikkje om eg ikkje får mange, (og gode) kommentarar! Så, fyr opp “betalingen” for at eg gidd gjere dette :p :p :p Heh. Så får me sjå om det blir noko ;)

Oppdatering: AHEHAHEHAEHAEHH! Internet Explorer ownage! Då eg trykte “publisèr” kom sida opp “this page cannot be displayed”. TAKK for at eg veit kor jævlig Internet Explorer er, og kopierte heile innlegget før eg trykka meg vidare! Hooh. Der hadde eg brent meg om ikkje! Så, alle saman, skaff dykk ein skikkeleg nettlesar!… Au, solbrent :)

Oppdatering2: Då fekk eg lagt ut nokre bilete med hjelp av Windows Picture Viewer og Paint. – Eit ord; elendig. – Men betre enn ingenting! :D Då har me brukt nok pengar! Hade! :D

Badedag på nasjonaldag

Så skal me komprimere innhaldet litt. I dag har me bada, klokka er ikkje meir enn 4 endå, men det har me iallfall gjort i dag så langt. Er faktisk nasjonaldagen til Croatia i dag, er 14–15 år sidan dei blei uavhengige, utan at eg skal skrive meir om det.

Etter konstant mas frå Falke og Kitty Karina skulle me altså dra å bade i dag. Den største kvinaren var nok Falke, som òg tala Helge sin sak, sa han. Dei hadde vore på ekskursjon dagen før; men den stranda var visstnok (surprise, surprise) smekkfull. – Kva forventer dei eigentleg når dei går på ei strand 5min frå sentrum i ein sydlig turistby som Split? Stranda på andre sida var forsåvidt i sama sjangeren. Det er langt i frå dei finaste strendane i området; men dei er utruleg nær sentrum.

Kommunisthotell

Kommunisthotell i Split, Kroatsia

På den fine (og varme, ugh) gåturen til stranda, etter ein fortreffelig frukost (omelett som vanleg; denne gongen med båe skinke og ost, naaammi), såg eg ein kommunistblokk. Dadaa! Jadå, finst visst kommunistblokker her i Split òg. Dette var visst eit hotel. Styggaste eg har sett på lengje; i denne byen som står på UNESCO si liste over verneverdige plassar har altså ein av dei utruleg stygge, nedslitte betongveggane av nokre slumaktige maurtuer klårt plassere seg. På ein lite plansje med inngangen til makkverket hang det tre stjerner.

Høh? Tre stjerner? Jøss, hadde eg aldri trudd. Dette vonde hotellet har klårt få tre stjerner; det må vere ein etterleving frå kommunisttida. Ein skulle lage billige hotell for allmennheita; digre og billige. Eigentleg er klassifisering ein uting der; skulle ikkje vere noko som var betre enn andre ting – så kan godt tenkast at alt fekk ”***”. Menmen, eg var ikkje inne å såg. Kan godt ha vore greiere standard inne. Men utanpå var det heslig.

Stranda

Odin i Kroatsia, Split - på stranda nær byen

Då me kom til stranda var eg ikkje akkurat imponert; stod ikkje opp til bileta eg hadde sett. Likevel tok det ikkje lange tida å sjå at det faktisk var veldig fint. Men ikkje perfekt slik det er på bileta (som er tatt andre plassar; på øyene, der det faktisk er perfekt (heehe, få me sjå iallfall ;) )). Falke og Helge gjekk og gjekk, dei fortsatte å gå då me hadde kome til stranda. Dei var tydelegvis overtydd om at dette ikkje var stranda; er jo ikkje slik det skal vere. Etter ei lang vandring over fjell og dalar kom dei tilbake. Då starta me bade.

Eg var ganske sein denne gongen. Det var ei steinstrand, så eg fekk for det fyrste vondt i føtene. Men for det andre var det ikkje steikvarmt i vatnet akkurat. No har eg bada i isvatn o.l. – men nett no var eg ikkje så hugen på kuldesjokk. Men då eg endeleg fekk mot til meg (etter Kitty Karina hadde dukka seg, eehhhh) tok det slett ikkje mange sekunda før vatnet var kjempeherlig.

Likevel er Kroatsia i “middelhavet” – og eg liker ikkje middelhavet. Kvifor? Jo, fordi det er ei salttønne. Eg missliker salt, sterkt. Det set seg i augo; eg får vondt. Salt + augo + sol + ein dæsj pollen = ein kei situasjon. Dessutan smakar ikkje vatnet særleg godt (jadå, eg veit ein ikkje skal drikkje det; men av ein eller anna grunn kjem det alltid litt vatn inn i munnen – då er det utruleg keitt med alt det hekkans saltet!).

Eg leika med Kitty Karina. Falke og Helge var rundt og stupte frå diverse klipper (små, eg gadd ikkje dra meg bort eingong). Mamma slakka oppe med kamera og dei andre verdisakane, medan pappa sveiv rundt (anar ikkje kor). Då eg skulle gå opp skar eg meg litt på ein stein, blei litt blodig – men merka det ikkje før mamma sa det. Er tåa mi det er bilete av på hovudsida (det lille biletet, ingressbilete ;) ).

La meg ned i sola og lot såret hjelpe seg sjølv – medan eg las Time Magazine. Der stod det masse moro, utan at eg skal gå så mykje nærare inn på det. Etter ferdiglest Time dusja eg i det iskalde ferskvatnet. Det var kjempekaldt, men litt herlig òg. Hihi. Så gjekk meg, Falke og Helge heim. Kjøpte is på veg til internettcafèen (5kn for ei kule med enormt god is! Er jo røvarkjøp! :D).

Endeleg ein skikkeleg nettcafè i denne byen

Eg sit og skriv på heimesida i Kroatsia, Split på ein skikkeleg nettcafe

Denne internettcafèen er som sagt flott. Eg har fått lagt ut eit par bilete, bruka Photoshop til å hacke bileta. Var litt vanskeleg å bruke i byrja, men kom inn i det. Eg føretrekk likevel Gimp, – kjem nok aldri til å gå tilbake. Einaste som var litt snasent var fargeprofilar; einaste plagsomme var at fargeprofilen var stilt heilt feil, så det såg mongoloid ut. Fann ut korleis eg fiksa det heldigvis. No har eg sitte her i nærare to timar, så det blir vel ein 30kn – bør slutte av. Får sjå kva meir eg får gjort denne dagen, men no har eg iallfall komprimert dagen litt; så blir det kanskje litt meir interessant å lese? :p Fina vêre, ser dykk seinere! :D

Kroatsia andre dag; Split

Då har me reist frå Zagreb og kome oss lengre sør; Split er ein totalt forskjellig by enn Zagreb. Det blei ein ny dag der hovudinnhaldet var reising, men likevel ein moro dag. Den kroatsiske statsbanen imponerer verkeleg. I Split har me fått eigen leiligheit me bur i til 300kn natta, 100m frå gamlebyen.

Byen her er ganskje forskjellig frå Zagreb som sagt; men før eg keier dykk med det så skal eg skrive litt om kva me har gjort i dag. Eg har stukke frå familien, som ligg i leiligheita me har skaffa, og sprunge inn i byen for å finne ein internettcafé. Diverre var han ikkje særleg stilig denne her; dataoppsettet er fiksa på. Eg kan ikkje gjere ein drit. Er inne i eit eige “webcaféprogram” der eg ikkje kan forandre tastaturoppsett eller sjå minnekortet eg har med. Kan med andre ord ikkje gjere andre ting enn å surfe. Dei skrytte av at dei hadde 1.5mbit linje. Vel, me har 2–4mbit heime; og dessutan verka dette meir som modem om eg skal vere heilt ærleg. Same kva, eg får skrive litt medan eg her og det kostar pengar. (20 kuna timen, altså 8 kuna meir enn den flotte plassen i Zagreb)

Oppdatert: Eg har funne eit betre cafè (dette er dagen etter, så eg har fiksa litt på æøå osb), skal sjå om eg kan hacke nokre bilete inn òg.

Eg vakna kl 06, det gjorde båe mamma, pappa og Falke óg. Rommet var særs bråkete, så det var sikkert ein diger bil eller noko som køyrde forbi kl 06, sidan så mange vakna då. Me hadde diskutert om me skulle take tog eller buss. Tog er mykje herligare, medan buss visstnok skulle vere båe raskare og billigare. Etter ein frukost der eg hadde omelett og sjokoladepannekake dro me til togstasjonen berre for å sjekke. Det viste seg at det blei billigare enn buss; så me gjekk der.

Toget var særs fint; eg hadde forventa noko verre, eigentleg. Den statlege statsbanen overraska allereie der. Me sat oss ned; og etter litt kom dei med kaffi. Gratis! Woow. Greitt nok at me hadde betalt for turen, men det var ikkje særleg dyrt – dessutan får me aldri slike frynsegoder med NSB. Toget glei videre av sted medan me snakka om stort og smått; mamma og pappa las Espen sitt manus. Eg teikna ein av scenane til det, start av scene 2 trur eg.

Kitty Karina og Odin på toget frå Zagreb til Split

Plutseleg kom dei med “sandwitch” til oss. Mamma trudde som vanleg at me måtte betale og stressa med å dra fram lommeboka; men det var til lita nytte. Gratis ;) Hihih. Cola måtte ein derimot betale for; men skulle berre mangle. Toget tok ein 5–6 timar, sjølv om det ikkje kjendes slik. Var eit flott tog; og fin natur utanfor. Mange hus som var øydelagde etter den siste krigen. Eg las litt i bøkene me hadde med om Kroatsia, så eg har litt betre peiling på landet no. Veldig interessant eigentleg.

Me drog frå Zagreb, som ligg nord i landet, midt inni på ein måte. Zagreb er påverka av Europeisk (Tysk og Nederlandsk) kultur – og dei verker utruleg like oss. Ein anna ting eg ikkje fekk skrive om i går var uteliggere og tiggere. Kva ser ein i Oslo? Jo masse tiggarar. Kor mange såg eg i Zagreb? Ingen. Det forbausa meg; ingen. Men med den kapitalistiske ekspansjonen me ser no; og faktum at dei vil inn i EU gjer nok mykje med den situasjonen framover.

Split, som me er i no, er derimot påverka av søreuropeisk kultur. Denne staden har fleire likheitstrekk med Hellas, Italia o.l. Arkitekturen er forskjellig; folk er forskjellig. Medan dei er “norske” reint sosialt i nord, er desse folka mykje “friare”. Alle veit italienerane er bråkete og veiver med armene som nokre andre ballerinaer; slik er det her. Stemninga er utruleg annleis frå Zagreb; annleis frå Noreg.

Byggning i Kroatsia, Split - typisk for denne byen

Då me kom til togstasjonen blei me rent over av privatfolk som ville hjelpe oss med plass å bu. Mamma og Pappa starta snakke med nokon, og fekk ein leilegheit. Dei hadde plass til 3 originalt; men sa dei hadde eit ekstra rom. Dette rommet var inni huset deira, det var veldig lite koseleg. Me flekka heller inn to madrasser, så kunne me sove på golvet.

Denne byen er som sagt rend over av turistar; medan me ikkje såg stort andre enn dei svenske jentene i Zagreb skal ein ikkje gå særleg langt her før ein høyrer norske stemmer. Det gjer jo òg noko med prisnivået, som er nokre hakk høgare enn tilfellet i Zagreb.

Eg lurer på kvifor ingen kommenterer; men eg har ei viss peiling. Sidan eg skriv på internettcafèar i kei referatform er det sikkert ikkje særleg interessant å lese. Medan eg heime brukar mykje meir tid på det eg skriv (eg les faktisk gjennom det eit par gongen før eg publiserer), så går alt rett ut her. Innhaldet er antakeleg for bredt og lite spesifikt til at det blir plass til detaljar. Hadde nok vore betre å skrive om små hendingar i staden for å presse for mykje inn på for lita plass. Men det er litt vanskeleg :) Same kva, skal få sjå om eg kan få opp nokre bilete no iallfall. Eg sov forsåvidt veldig godt den natta – øyreproppane fungera skikkeleg her i Split (eg hadde problemer med dei i Zagreb; trur det var noko rart med luftfuktigheten).

Fyrste dag i Kroatsia; Zagreb

Då var me komen til hovudstaden i Kroatsia. Den største byen med nærare 800.000 innbyggarar. Det er ein relativt normal storby i mine augo; så dei store opplevingane lèt vente på seg. Me skal dra sør i landet imorgon, då blir det antakeleg meir å skrive om, men byen har sine særtrek lell. Kroatsia er ein gamal kommuniststat, noko denne byen ber fleire teikn av…

Kroatsia har omtrent 4.5 millionar innbyggarar, så det er like mange folk som Noreg ca. Men folk bur likevel tettare (Noregs største by er ikkje over ein halv million ein gong). Heile landet er like stort som Oppland fylke trur eg. Så det vil ikkje take oss lang tid å kome til dei plassane me vil.

Turen

Eg vakna som sagt av Hege og Siri sin song; eg trur eg var vaken før han starta òg – eg fekk nemlig med meg byrja. Eg sover med øyrepropper, men eg høyrer jo litt – dessutan plar den eine fyke ut. Klokka var 4:50 trur eg, etter ti minutt sto eg opp. Litt seinere sto maxi-taxien klår, og me dro til Sola. På Sola var det faktisk ganske mange folk; eg blei overraska. Men ferien er jo nett starta, så var kanskje ikkje så rart. Eg traff Sissil, ho skulle på chartertur til Kreta saman med mora si som vanleg (trur eg :) ). Sissil skal forresten til Oxford neste år; etter at eg hadde tala så fint om det, sa ho.

Me mellomlanda i Frankfurt, og måtte vere der i fire timar. Det er ein diger flyplass. Ein diger, kei og ikkje minst gamal flyplass. Hekkan det var drit. Om nokon av de seier ”Å, men butikkane er så kjekke!”; vel. Denne flyplassen hadde nokre nedstøva butikker som kanskje hadde vore moro for nokre år sidan; men ærlig talt – dette var keitt utval! I stadenf or å ha eit par butikker med substans så hadde dei heller 2–3 like butikkar nokre hundre meter frå einannan! Ærlig talt, kor teit kan det bli!

Kitty Karina kviler på baggasjen på flyplassen i Split

Zagreb sin flyplass var mykje mindre enn Sola. Det var ein miniflyplass. Kunne eigentleg ikkje tenkje meg at dette var ein by med 800.000 bebuarar. Men det heng vel igjen frå kommunismen dèt; var ikkje så fælt mykje flyreise på den tida kan eg tenkje meg. Tognettet er derimot veldig godt bygd ut. På veg inn til byen møter me nokon av dei styggaste byggningane eg har sett. Me køyrer forbi dei digre gråe flokkane, for å berre finne ut at det kjem eit nytt magasin vonde boligblokkar ein kilometer med gras lengre nede. Desse grasslettene er merkverdig tomme; tatt i betraktning kor utruleg tett flokkane med kommunistblokker er bygd saman. Dei er heilt reine, om ein ser vekk frå dei digre reklameplakatane ein ser eit av kvar hundre meter. Slår meg kor utruleg hyperkapitalistisk slike gamle kommunistiske land vil bli; berre sjå på russland som har nokre av verdens rikaste folk.

Kroatsiske kommunistblokker i Zagreb, utanfor bykjerna.

Kroatsia har vore i krig. Mykje krig. Det er våpenkvile no, men krigen er eigentleg ikkje offisiellt ferdig. Dei er blitt eit meir eller mindre demokratisk land med parlament som strekker seg mot europa. Eg ser godt på folk her at dei ikkje er så utruleg østeuropeiske som eg trudde dei skulle vere; dei unge virker endå meir kopla frå verkelegheita enn me i det tradisjonelle vesten er. Dei har bevega seg frå ei ekstrem side (kommunsimen) og nærmar seg ei anna (kapitalismen). Kvifor ikkje halde seg i midten (vel, litt meir mot venstre ;) ) der det er best? :p Hihihih.

Byvandring

Det fyrste dagen har vore reising for det meste. Me kom fram til eit OK herberg og fekk lagt tinga frå oss. Så har me gått rundt i Zagreb og myst på livet og andre underfundige greier. Zagreb er ein storby så han er eigentleg ikkje noko spesiellt å vere i; mange storbyar er så like. Likevel har han sine særtrekk; er trass alt ein gamal kommunistby. Trikkane dei har her er heilt supre! Eldre skranglebøtter skal du leite lenge etter; men dei er stilige slik.

Byvandring i Zagreb

Temperaturen er utruleg. Det er enormt varmt, men det visste vel eigentleg alle. Skal vere ein hetebølgje over Europa i desse dagar; så me får sjå om temperaturen fortsett å stige. Valutaen her heitter “Kuna” (kn), minner litt om “kroner” eigentleg :p Dei er ganske like i verdi òg, ein får 100 kuna for 89 NOK. Difor rekner eg berre 1:1, slik at 15 kuna = 15 kroner. Åt nett ein diger, herleg is. Den kosta 16 kuna, det seier litt om prisnivået her. Veldig lavt. Trur det blir litt høgare når me kjem ned til turistplassane i sør (Split o.l). Eg har snart take 200 bilete, men eg tok ikkje med meg minnelesaren då eg gjekk ut no. Får leggje ut nokre bilete neste gong. Eg vonar eg har meir å fortelje òg då. Ikkje berre vanlege keisamne byhistoriar.

Har altså ikkje vore dei store opplevingane endå; det hadde eg ikkje forventa heller. Eg veit folk venter på noko litt meir spanande enn dette her, men i dag er det heller lite. Imorgon dreg me som sagt ut av byen. Sør i landet med nasjonalparkar og utruleg natur. Eg trur det vil bli mykje meir spanande når me er ute av byen! Er trass alt ikkje byar som er moro…

Då dreg eg til Kroatsia

Eg vil vere vekk fom. i natt til 5. juli. Eg skal til Kroatsia med familien, minus kattene (ja, dei er del av familien). Falke skal trene vannpolo i fem dagar (han er på juniorlandslaget ^^); resten skal me loffe rundt på div. billige hærberg/hostell/pensjonat. Åå, eg gler meg!

No er det ganske lenge sidan eg har reist utanlands. Sist gong var då eg kom frå Oxford trur eg. Det vil seie eit heilt år! Sjukt. Men økonomien har vore slunken etter den to månadar lange Kina/Vietnam-turen som familien, minus meg og kattene, tok. No er det altså klårt til tur igjen! YEAH! Det blir supert!

Kroatsia er blitt eit heitt reisemål. Kamerat Egil reiste nett ned, og skal vere der i to ukar. Eg er altså ikkje åleine; sjølv om eg ikkje trur me skal innom byen han heng i.

Kattene er heime åleine; Søren Christian (naboen) skal lukke opp døra for dei ein gong kvar morgon og kveld. Så får dei gå ut, eller inn slik dei vil.

Reise

Me reiser imorgon kl 6, då går flyet. Så me må stå opp 5, eg set sjølvsagt pcen til vekking; startar med Siri og Hege som syng «Distance» (som vanleg), resten av musikken kjem tilfeldig. Er den beste måten å stå opp på; trur ikkje det skal bli eit stort problem. Eg har endå ikkje pakka, men det er ikkje noko problem. Er berre nokre få ting eg skal ha med;
* Sandalar (på ved avreise)
* Klede
** Bukse, t-skjorte, skjorte og undertøy (på ved avreise)
** Shorts
** 2 t-skjorter
** 1 skjorte
** 2 sett undertøy (bokser, sokker)
** Badebukse
** Lett jakke (?, på ved avreise)
* 1 Nikon D70 kamera (med kit-linsa)
** Fotobag
** 2 minnebrikker (1 GB kvar)
** 70–300mm linsa
** Kortlesar
** Batteriladar
* Lommebok
* Supert reisehumør (treng eigentleg ikkje hugse dèt; kjem automagisk ;) )

Resten satsar eg på at andre har med; eller at eg finn det i Kroatsia (handkle osb). Må reise lett, eg synest sjølv 2 klessett er litt mykje, men kjenner eg mamma rett må eg vel.

Internettcafè og oppdateringar

Ja, eg skal prøve å få lagt ut reisebrev. Eg veit ikkje korleis internettstoda er der nede; men eg antek det er eit par nettcafèar rundtom. Plar nemleg vere det (var tilogmed i Kina og Vietnam, så…). Om de er verkeleg heldige så kan eg kanskje få lagt ut nokre bilete òg. Det blir isåfall utan dei flotte skuggane, har ikkje tilgang til Gimp der nede.

Jørgen (Jg.a) er i «syden» som det så fint heitter. Eg har gjeve han løyve til å leggje ut reisebrev om han har lyst. Så kan godt hende det kjem eit eller anna frå han òg. Eg tenkjer det vil vere greitt med slike gjestebidrag i stille perioder og spesielle høve.

Mamma og Pappa stresser noko sjukt. Eg forstår ikkje kvifor. Plagsomt. Plagar meg, «gjer ditt, gjer datt». No har eg nett rydda opp etter KK sin familiebursdag; som om ikkje det var nok. «Pakk no, pakk no»; eg klårar fint pakke seinere. Er ikkje slik at det er vanskeleg å pakke – det tek nokre få minutt. Menmen, eg får pakke då. Elles gler eg meg til turen; ser dykk igjen om 12 dagar! ;D Ha det moro medan eg er vekk, og ikkje gjer alt for mykje tull! Klem ;p

Enkeltpersonføretaket Velmont

Då var det gjort. Eg har fått registrert meg i brønnøysundregisteret (eigentleg er det fleire då). No venter eg berre på at det skal bli offisiellt, og at eg skal få organisasjonsnummer. Det heiter «Enkeltpersonsføretaket Odin Hørthe Omdal», men eg får bruke «Velmont» som firmanamn. Difor vil no «Velmont» båe vere kallenamnet og firmaet mitt.

Brev/Søknad til brønnøysundregisterene

Så lurer de kanskje på kva eg skal gjere med firmaet? Eg måtte skrive firmaet sine kjerneområde i søknaden til brønnøysund. Den skal gje ei kortfatta skildring av områda.

Film- og videoproduksjon, fotografering. IT-tenester innan internett-relaterte område; heimesidedesign og -programmering.

Eg ser at eg har gløymd skrive noko om grafiske jobbar. Æsj. Jaja, får så vere. Seier det går under IT me. Eg har jo bl.a. ein jobb frå Reidar Larsen (Noreg sin blueskonge ;) ) – og eg sende nett pappa rekning for brevark og visittkort.

Med firmaet blir det lettare å take betaling for det eg gjer. Slik stoda er no gjer eg mykje gratis. Om eg gjer noko via firmaet blir alt mykje meir formelt. Med dette blir det enklare å take betaling/sende rekning.

Elles fekk eg ein jobb i dag; eg skal lage (redigere) ein episode av eit slags reiseprogram. Pat frå Canada dreg rundt med Harley-syklar i eit land sin natur og speler konsertar i storbyane (han er musiker). Så det blir innslag av mykje natur, landets kultur, musikk og anna. Han er veldig engasjert; eg gler meg til å sjå kva han har av opptak imorgon. Håper det er nok, og ikkje minst bra.

Same kva, no har eg (snart) eige firma! Eg har satt opp eigen konto til det allereie, kan nummeret i hovudet; klåra få eit enkelt eit. No blir moro å kunne fakturere ting og tang som eit firma ;)

Ein Monofunken dag

Etter langt-på-natt-hack natt med Falke, skulle meg og Kitty Karina spele i Robert Vawter sin film «Monofunken». Bursdagsfesten til Tone førdagen blei diverre avlyst. Kitty Karina var hos fetter Buster så eg måtte hente ho for å dra heilt til Sandnes… Ville bli ein lang, trist dag med misting av diverse.

Dagen før skulle eg levere Kitty Karina hos Christian, Buster og Betina. Kunne jo ikkje vere åleine når Falke var i Kristiansand, mamma og pappa i Kviteseid og eg hos Tone (før eg fann ut det ikkje var noko). Eg hadde gjeve ho løyve til å gå til butikken og kjøpe snop (fekk 200kr, fekk bruke 40, sa eg); dei måtte kome tilbake etterpå slik at me eventuelt kunne lage ny avtale. Men tida gjekk; og KK kom ikkje tilbake. Etter ein time blei eg uroleg; men visste ikkje kor ho kunne vere, dessutan var det endå 1–2 timar til avlevering. Så eg sat meg ned og venta på ho. Etter ein time starta eg leiteaksjon i nabolaget. Gjekk innom alle dei plassane eg veit ho har veninner. Eg fekk vite av far til Helene at ho hadde vore med Ida, utanfor huset deira. Han viste meg kor det var.

Mora sa dei hadde drege til Auglend skule. Av alle ting. KK hadde visstnok sagt ho ikkje skulle vere heime til nokon fast tid. Dårleg gjort, ikkje bra. Så eg gjekk opp for å hente sykkelen slik eg kunne dra bort. Etter eg hadde drikke litt gjekk eg ut igjen; og då kom akkurat KK. Ho lurte på om me skulle dra til Betina no, eg sa nei. Eg hadde venta i 3 timar på ho. Ho skulle jomen meg få vente like lengje på at eg skulle køyre ho sjølv! Så eg sat meg ned i stolen med ryggen til og mediterte i ein halvtime, ho heldt seg heilt stille. Trur ho teikna.

Eg laga mat til oss, burritoes kjøpt på Mega. Eg fortalte ho at no var det 2 ½ time igjen. Etter litt sa ho unnskuld, og meinte det. Var vel eigentleg det eg venta på; så eg sa me ville køyre med ein gong me hadde ete. Då åt me burritosane (som var kjempegode) og var gode vener igjen :) Er kjekkere slik. Sjølv om eg blir litt skuffa når ho ikkje tek det eg seier seriøst. Det er veldig slitsomt.

Sidan bilen er øydelagd kunne me ikkje køyre til Pollestad. Eigentleg trur eg ikkje han er så øydelagd, han fungerer fint når eg køyrer han. Sikkert feil bruk av mamma og pappa som er feilen (hehe)… Tog var iallfall løysinga. Det kosta 33 kr for båe to til Sandnes, ikkje alt for galt. Kostar derimot 20 kr å dra nokre få kilometer til byen med buss for ein person!

På toget møtte me Alun, som eg kjende igjen frå teateret. Eg helsa på han, då han satt seg nærast vedsida av meg. Viste seg at han var hovudpersonen i filmen. Eg har lese manus, men sikkert gløymd store deler. Scena eg spelte saman med Hege Alsaker var heilt i byrja av filmen. Me filma han tidleg januar. Eg var horekunde, medan ho var hora – filma medan ho gjekk. Eg låg i senga og tende ein røyk og ringde dotter mi (søt stemme); «Sei til mamma at eg blir litt sein; jobbar overtid… Ok… Ja… Ja… Hehe, ja… Me snakkast! Klem!». Medan eg snakkar gjer eg Hege nokre hundrelappar. – Rett og slett ekkelt.

Filmsettet på Monofunken

Robert sto og venta på oss på togstasjonen i Sandnes; me skulle hente ei skodespelar (Marion) og køyre til Pollestad der dei hadde fått lånt ein butikk. Me fekk is av Robert på vegen. Framme var me i gang med å setje opp ljosa og gjere alt klårt. Det tok si tid; slik det alltid gjer. Var mykje venting, men til slutt fekk me filma litt. Me skulle stå i ein kø i butikken og gå gjennom kassa. Hovudpersonen skulle kome bakerst; han er forelska i kassedama. Så kom Marion bak, som var forelska i hovudpersonen. Ikkje noko snakking; berre stirring på dei. Var ei forsåvidt enkel scene reint forklaringsmessig; men mange folk var involvert og eg er sikker på at kvar einaste shot var forskjellig! Eg misunner ikkje Robert når han skal klippe det saman! :-o

Kitty Karina blei lei. Ho starta å leike med sprettballen ho fekk i isen sin. Etter lang tid (4 timar på settet) filme dei at me gjekk og handla i butikken; eg som snill far (som tidligare i filmen hadde vore med prostituert…) og KK som dotter mi. Me var ferdig etter det. Heimturen stod igjen. Eg trudde eg hadde mista Bratz-en til KK (ein dyr barbi-greie; æsj) som ho fekk dagen før til bursdagsgåve. Men eg hadde visst berre lagt han bak i bilen. Det var ein ekkel situasjon; eg ringde og stressa fælt med å få han tilbake. Såg berre kor lei seg KK blei. :(

Kitty Karina sit på golvet i butikken, keier seg...

Det var veldig stress; litan tid til toget gjekk – me kom fram til Sandnes rett før. Dei sa me måtte springe. Eg sprang i førvegen for å stoppe toget slik at KK kunne kome etter. Eg sprang og sprang, såg at KK forsvann bak meg (ho spring seint, + at ho har sko med innebygde rulleskøyter (teit spør du meg, menmen)). Eg klåra kome opp til toget rett før konduktøren blåste det vidare. Eg heldt toget igjen i ein 6–7 sek, men KK kom ikkje. Toget gjekk.

Då det gjekk såg eg at det gjekk feil veg. Like greitt at eg ikkje kom på toget. Andre vegen gjekk det ekte toget. Dritt. Men kor var KK? Ho kom ikkje opp, – eg sto og venta. Sprang ned; Robert hadde køyrd opp til meg og sa eg var på feil side. Vel, kunne ikkje eg lukte. Eg som aldri tek buss eingong. Eller, forsåvidt; hadde eg bruka logikk så – men me hadde dårleg tid så gløymde tenkje etter. Eg brydde meg fint lite om det no; Kitty Karina var vekk. Eg sprang litt febrilsk rundt for å finne ho. Til eg såg ho stå borte med ein buss med to vaksne. Dei snakka med ho; gret tydeleg. Oooff. Stakkar :(((

Eg gjekk bort og sat meg ned og klemde ho. Lengje satt me der, ho hiksta litt, eg unnskulda fleire gonger. Var jo min feil; det var dumt gjort. Kjende meg dårleg då. Stakkar KK, blei mykje vondt på ein dag. Etter litt gjekk me bort og fann ein buss til Stavanger. Off. Eg vil ikkje miste Kitty Karina meir.

Kitty Karina 8 år

Den beste lillesystera eg nokon gong har hatt er blitt heile 8 år i dag. Det er 10 ½ år mellom oss. Ho blei 8 i går, 17. juni. Me var på Havanna badeland, dagen før tok eg ho med på bowling, og i dag skulle eg eigentleg ha laga ein CD til ho.

Bowling

Malen på bowling!

Meg, Espen, Kitty Karina (KK) og Malén var på «Åsen Bowling». KK eigde alle, og vann båe rundane. Eg kom på ant siste og siste plass. Sjølv var eg òg den einaste som klåra å få 0 poeng, fekk det tilogmed to gonger. Elles fekk eg fleire gonger berre ein kjegle ned o.l. – Kan eigentleg konkludere med at eg ikkje er nokon stor bowlingspelar. Men det var slett ikkje lenge sidan eg slo til med 3x X (strike, i Frankriket) i starten av eit spel. Etter det trudde eg vel plutseleg at eg kunne spele bowling; og prestasjonane gjekk deretter (dårleg). Her er lista over poeng:

Namn Runde 1 Runde 2 X og /
Kitty Karina 111 100 2 / 4
Malén 67 87 0 / 1
Espen 101 98 2 / 4
Odin 96 71 1 / 5

Espen var altså ikkje så utruleg langt vekke, medan eg måtte sloss meir med Malén om plassen min. Når sant skal seiast så gulla Espen noko sjukt mot slutten. Eg leda over han største delen av fyrste runde ;)

Havanna badeland

Kitty Karina, munnen open

Eg var ikkje heilt lysten på å dra for mi eiga del. Magien med slike plassar er diverre ganske fråvêrande no. Hugsar kor glad eg var i badeland i gamle dagar. Men var KK sin bursdag trass alt, så eg kunne jo gå for hennar del. Var eigentleg ikkje noko stort problem; men eg måtte dra meg opp frå stolen :p Me reiste til Sandnes og såg etter ein matstad. Til slutt havna me på NBSD i Vågen. Steikje dyrt. Men god mat. Kitty Karina fekk heimlaga is av di ho hadde bursdag. Utruleg god is.

Havanna såg ikkje ut til å ha vore gjort noko med på lenge. Same gamle plassen, berre mykje meir forfallen enn kva han var sist eg var der. Det kan godt vere det berre er eg som er blitt eldre og klårar sjå plassen heilskapleg. Skitne veggar. Slitte golv. Mangel av ljos fleire plassar; blått, mørkt og kaldt. Dei har tilsett tre utruleg flotte jenter til å jobbe – kanskje for «pynte» opp på ein enkel måte? Men det hjelper ikkje noko stort når heile stemninga på plassen er laber og ikkje særleg lystbetont. Med berre nokre få ringar til den store vannsklia må ein stå i kø for å få ein.

Vel, ting var strengt take ikkje skitne – det virka slik. Meg og Falke gjekk ned i romerbadet. Det er jo 18—års grense der, så eg hadde aldri vore der før. Det var ein rolig plass som var mykje større enn det eg hadde trudd. Plassen var prega av fordums storskap; men dagens forfall. Likte meg iallfall ganske greitt der, var kaldare – og roleg. Var ein kald stamp, herleg å take ein dukkert i. Me snakka, sat i boblebad og tok det roleg. Før me gjekk ut igjen og leika i skliene med Mariann og Kitty Karina. Det gjekk utruleg fort, var ganske moro faktisk. Mariann datt ut fyrste gongen; eg visste ikkje det ville gå så fort :p Men sidan eg er så tjukk går det tydelegvis raskare.

CD?

Eg må få laga den CDen til Kitty Karina. Eg gjer ho alltid det. Får lage han imorgon tidlig. Det som er mest stress er jo alltid å finne ut kva eg skal leggje på. Her er ei foreløpig liste:

  • Akon – Lonely
  • Cloroform – Imaginary Girlfriend
  • David – Wild at heart
  • Christian Walz – Wonderchild
  • Gavin DeGraw – I Don’t Want to Be
  • Jorun Stiansen – This Is The Night
  • Maria Arredondo – Mona Lisa Eyes
  • WigWam – In My Dreams
  • Ronan Keating – If Tomorrow Never Comes
  • Kent – Max 500
  • Kurt Nilsen – A Part Of Me
  • Brian McFadden – Real To Me (Oppdatert, nedover her er nye songar)
  • Ravi og Dj Løv – Dødssøt
  • Westlife – Mandy
  • Fool’s Garden – Lemon Tree
  • Gaute – Miss you when you’re gone
  • Margaret Berger – This is perfect
  • Chesney Hawks – The One and Only
  • Kaada – That’s Life O-Oh
  • Jostein Hasselgård – I’m Not Afraid To Move On
  • Lolly – Mickey (frå Monique)

Speletid: 80 min

Gjerne kom med kommentarar på denne lista! Eg har alle Absolute Music 0–47, så lurar på om eg berre skal brenne heile plate 47 ut som ein ekstra bonus. Der er det jo masse musikk ho vil ha. Eg har take med noko bra musikk (Cloroform, Kent og Kurt Nilsen (som eg òg trur ho likar)) og noko litt eldre. Men eigentleg er alt inne for triksing og miksing; einaste songen eg ikkje tek vekk er Imaginary Girlfriend. Den står. Så, skyt laus!

Ferdig med skulen…

Då var me ferdige. Har ei lita pølsesamling i skulegarden som alltid, men det er jo ikkje genuin skule. Dermed gjer eg ingenting feil i å sjå tilbake på 12 år med skule. Det har vore 11 utruleg kjekke år – eg har alltid vore medviten dei gode sidene til skulen. Men no er det altså slutt…

Auglend barneskule (1–4, 6–7)

Odin, i barneskulealder.Eg starta mitt skuleliv på Auglend barneskule. Men det er kjempelenge sida, eg er for det fyrste lite interessert i å skrive så mykje om dei 6 heilt fantastike åra; for det andre er det sikkert ikkje så interessant å lese. Ah, kan seie litt. På Auglend var bestevenen min Fredrik, han budde ein 100m frå meg i luftlinje. Fredrik blei kjend med Steffen, besteveninna hans var Camilla. Difor blei me ein litt større gjeng. Fredrik var forelska i Camilla og motsett, kanskje difor me blei ein slik 4-manns gjeng? :p

Elles hang eg litt med Tor Haakon på barneskulen. Me dreiv på med mykje moro; var dei einaste som hadde vore fleire gongar på skulen sitt tak lovleg. Var det eit skodespel eller noko som skulle fiksast? Vel, teknikarane var klåre; meg og Tor Haakon. Eg hadde mitt hovudfelt video, medan «totta» (heh) tok lyd. Me laga òg ein musikkvideo på skulen, med jentene i klassa. Spice Girls cover :p—Hugsar eg var utruleg stolt for at eg var så lite i timane men ikkje fekk fråvêr for det; eg var nemlig ynskja som hjelp for skulen diverse plassar. Blei take ut frå klassa for å filme diverse prestasjonar o.l. Gode tider :)

Ullandhaug ungdomsskule (8–10)

Odin, i ungdomsskulealder.Så kom dagen me flytta. Eg var særs misnøgd; skulen hadde jo ikkje leikeapperat. Eg som hadde vore fast brukar av båe barnetv og leikeapperat skulle plutseleg leike vaksen. Men det lika eg ikkje noko særleg; må halde på det barnslege. Difor var eg utruleg heldig i den klassa eg kom i. Me var ein laussluppen gjeng som berre ville ha det moro, me brydde oss ikkje om å vere «kule» (her er det å vere «kul» noko negativt, ja). Det var ein god del teite folk på Ullandhaug, men dei såg me ikkje stort åt. Dessutan blei dei betre med tida. Jo større ein blir; jo meir mogen blir ein. Fredrik forsvann som kjend åt 9-klasse; då sto eg utan besteven. Endra skuletilvêrelsen ganske dramatisk. Fekk ein større venegjeng med svakare bånd som erstatning.

Var utruleg glad i klassa mi. – Åra på Ullandhaug var kjempekos, eg kjenner framleis eit positivt tilhøve til skulen. Dei fyrste åra blei eg tatt ut av klassen åt fleire anlendingar; for å hjelpe med videotekniske ting, for å hjelpe med heimesida til skulen eller liknande. Meg og Tor Haakon blei igjen teknisk ansvarlege for heile skulen, me laga bl.a. det beste juleballet skulen hadde hatt ;] For fyrste gong med videoprosjektor (hihih, kven stod for dèt tru?) og eit utruleg videoshow i tillegg til det vanlege. Året etter var det langt i frå like bra har eg høyrd – så eg trur framleis me har rekorden for det beste ;)

Ut av ungdomsskulen fekk eg eit flott brev der det stod framifrå ting om filminteressene mine. «Eg vonar me vil sjå meir av Odin innan dette feltet i framtida». Hihih, veit endå ikkje om det blir noko; men kanskje Aasland får rett? – Eg fekk 4.7 i snitt då eg gjekk ut frå Ullandhaug; eg kunne velje fritt i skular. Etter masse fram og tilbake mellom Randaberg Media & Kommunikasjon, Kongsgård og Hetland fall eg til slutt på Hetland. Eg sat faktisk Hetland opp som einaste skule. Visste jo eg kom inn likevel.

Hetland videregåande skule (GK)

Odin, pÃ¥ preikestolen, grunnkurs.Eg var litt missnøgd i starten av di eg kjende jo ein god del på Hetland allereie; tenkte det ville bli vanskeleg å bli kjend med nye folk då. Ville få fleire vener, større krets; difor ville eg gå på ein skule der eg ikkje kjende nokon. Heldigvis blei det ikkje noko problem og ganske snart var eg godt innrullert på Hetland. Eg starta fyrst i ein «teamklasse», som var eit forsøksprosjekt med 50 elevar i ein klasse og datamaskinar i dei 3 klasseromma som var slått saman til eit digert. Mamma ville ikkje at eg skulle vere med i noko testprosjekt som sikkert ville senkje karakterane mine, eg var einig og byta til 8E. Der gjekk eg saman med Jon, og bl.a. Camilla J som eg blei god ven med.

Meg og Jon søkte til Oxford, tenkte ikkje stort på det i byrja; men me kom jo med! Dette året for Hetland hadde eg vore delegat for heile skulen i Elevorganisasjonen; sjølv om eg ikkje var medlem i elevrådet eingong :p Eg hadde ikkje klåra kome inn i elevrådet; me hadde val same dag eg kom inn i klassa. Få kjende meg, men det var ikkje så utruleg langt opp til at eg kunne bli vald. Eg fekk 4.7 i snitt.

Oxford and Cherwell College (BTEC Media ND-First year, (VK1 for meg))

Odin, i Oxford MacDonalds, VKIWoha. Dette året var heilt enormt. Det veit vel mange allereie. Denne sida er eigentleg eit produkt av året i Oxford meir eller mindre. Han hadde vore mykje meir ein normal, kei blogg som hadde døydd innan eit år om det ikkje hadde vore for Oxford. Heile Oxford-samlinga «ligg ute på nett»:http://org.velmont.net, sjølv om eg heller kjem til å pusse opp nokre av «artiklane» og publisere dei her på ny. Så ikkje les der med mindre du har mykje tid til overs ;)

Reint skulemessig sett var det moro å få gjere mediarelatera ting. Eg likte læraren godt, av di han lot meg gjere det eg ville sidan han såg eg var på eit anna teknisk nivå enn dei andre. I Oxford var det likevel det sosiale som gjorde den store forskjellen. Eg er for alltid endra etter Oxford; var bl.a. der eg nærma meg buddhismen. Etter mykje filosofering. Mykje, mykje filosofering og sann lukke. Var eit utruleg år. Litt slakkare etter Oxford reint skulemessig; men meir lukkeleg. Snitt 4.5.

Hetland Videregåande skule (VKII, russ)

Odin, Hetland avslutting, VKIISiste året. Det har vore veldig moro. Russetida var kjempekjekk, om enn – slutta litt tidlig spør du meg. Me var jo ikkje ferdig med skulen eingong; så skulle me plutseleg feire før alt saman? Heh? Nei… Teit ;) Men same kva; perioda det varte var tøff (som i stilig). Dette året kom eg endeleg inn i elevrådet. Eg klåra bli sekretær tilogmed ;D Eg stemte sjølv på «Sissil», men fekk nærast alle dei andre stemmane sjølv. Det var koseleg :) God miljø. Mange kjekke folk. Stor omgangskrets. Siste året var bra. Er berre å lese noko av det eg har skrive tidligare for å forstå meir av dette året. Dette året har eg falt heilt ned til 4.4.

Kva papirer har eg frå skulen no?

Det har som sagt gått nedover mot slutten. Men eg fekk jo 6 på norsk munnleg eksamen, trass i at det var fare for at eg ville få 3 i munnleg standpunkt. Eg visste at spesielt norskkarakterane mine var ganske låge i forhald til det dei burde vere. – Same kva; no er det slutt. Eg veit endå ikkje kva det samla snittet blir. Eg har mange fag frå GK og VK1 som skal inn, dessutan tel eksamenane eg har hatt oppover. Det blir moro å sjå korleis vitnemålet ser ut. Men eg kan seie standpunktskarakterane eg fekk i år iallfall:

Fag Karakter
Matte 3MX 3
Norsk hovudmål 4
Norsk munnleg 4
Norsk sidemål 4
Gym 5
Religion 5
Nyere historie 5
Media 3 5
Media 4 5
Snitt 4.4

Eg er særs misnøgd med å få under 4.5. Trudde no eg iallfall skulle få over det! Menmen. Slik kan det gå. Matte-eventyret mitt med total mangel av privatist-innsats har ikkje gjeve særleg avkastning. Den trekk meg noko sjukt ned. Karakteren frå VK1 (2-er) vil eg ikkje tenkje på eingong! ÆÆææ.

Likevel; det er nokre gode karakterer frå eldre tider som skal kombinerast saman med eksamenar for å lage det samla snittet. Eg gler meg til å sjå kva det blir. Eg gidd ikkje tenkje på det sjølv. Kanskje eg reknar det ut ein gong eg kjedar meg.