Ikkje akkurat neger, men…

Ein lyseraud skikkelse snik seg frå skugge til skugge, hushjørne til hushjørne. Det svetter som antall virusangrep på Windowsplattformen; og hveser noko lavt, lavt liknande ”<noko>-buffét”. Plutseleg smett det inn på ein internettcafè – var tydelegvis dèt han ville. Banner litt angåande smerte fororsaka av sola. Ja; eg er solbrent.

Tur til internettcafè

No er det gått litt sidan eg sist skreiv. Synest eg iallfall. Har eigentleg ikkje vore meir enn ein dag; men det kjennes utruleg lenge sidan. Har lett etter internettcafè, men plassen me er på no er det heller smått med slikt – så difor skriv eg fyrst no. Turen hit var alt anna enn moro, for litt sidan var eg heime og smørte meg inn med eit par digre dæsjer “after sun”-krem blanda saman med eit par dobbelt så digre dæsjer solkrem. Lyseraud over heile kroppen; utanom ryggen og der shortsen har vore.

Noko vibrerar; er vel telefonen. Eg skynder meg. Mamma og pappa sikkert, me skal dra til Omis; ein litt større by ikkje så langt frå leiligheita. Hadde nett gått opp i den steikande sola; skuggane er alt for små og alt for sjeldne syn. Leiligheita ligg langt oppi ein bakke; ein må gå opp langs nokre slyngande veger før ein når han. Så er det 3 etasjer opp før me er i toppetasjen der me bur. Eg jogger mot stranda. Åh, smerten… På stranda spør eg etter mamma og pappa; ikkje der. Hm. Dratt til Omis? Allereie? Utan meg? Eg spring bort til busshaldeplassen for å sjå. Ein solstråle treffer meg plutseleg då eg går langs skuggehimmelen; SVI, SATTAN HEKKAN!

Ingen på busshaldeplassen… Dei har drege frå meg, får take ein buss etter dei då. Hm, eg må på do. Eg må vente på buss. Eg på do. Eg må vente på buss. Do; kroppen gjer sitt fornødande sjølv om eg ikkje går på do snart. Men, bu..s….s…. Neivel. Eg spring opp til leiligheita, slenger av meg dei hekkans drittsjippsjappane til Falke. Hekkan, dei er elendige. Drittsko. Gjer vondt mellom tærna; dessutan slepper dei utruleg mykje ljos gjennom og det er vanskeleg å gå med dei.

Odin, nett stÃ¥tt opp - vondt hÃ¥r! Utan sko går springinga lettere. Oppe igjen går eg på do medan eg svettar som ein gris. Det er rett før eg sklir av doskåla av di eg er så blaut. Seriøst. Det var faktisk heilt utruleg skummelt. Drikk litt vatn, tek på litt meir solkrem. Hmmm. Korleis kan ein sky seg mot sola? – Klede! Eg tek på meg bukse og skjorte, dæsjer litt ekstra solkrem på føtene (som er bare) «just in case». Spring ned til vegen. Der lurer eg på kva eg har i handa. Kan det vere? Nei? Jo! Det er faktisk nøklene til huset; dei som skal leggast «hemmeleg plass» utanfor døra. Faktisk så har eg heller ikkje låst døra. Saaattan. Opp igjen :(

Sola er ikkje like plagsom då eg igjen spring opp; men han er likevel. No er eg forresten sliten i tillegg; og svetter framleis som ein gris. – Eg gøymer nøkkelen og startar å springje ned.—Eeeeh. Eg gløymde å låse døra; springje opp igjen. Pust, pes, pust, pes. Drikk litt vatn; tek ein tyggi frå KK, låser døra, gøymer nøkkelen, later som om eg ikkje er forbanna, svir under kleda, spring ned til busshaldeplassen (ca. 1km om de ikkje forsto at det var langt).

Buksebeina presser seg åt huden min, det er som om nokon skulle ha prøvd rive huden av meg. Nokre jæklar køyrer forbi og tuter på meg der eg sit i skuggen og ventar på den hekkans bussen. Eg rekk fing. Hah! Bussen kjem, han snakkar sjølvsagt ikkje engelsk; 10 min seinere er eg i det eg trur er Omis sentrum. 5 min vond gange i sola seinere spør eg ein fyr og får bekrefta mistankane mine; det er feil. ØØh. 10 min rask gange den vegen seier kona hans som snakkar litt meir engelsk. Motsatt veg av det eg har gått dei siste minutta det. Argh; solbrent!

Eg startar gå bortover vegen; tek av meg dei hekkans sjippsjappane igjen – det svir som eit vondt år. Plutseleg ser eg mamma og pappa sitje i eit busskur. Eg går bort; snakkar med dei (diverse), får vite om ein internettcafè i ekte Omis sentrum og mamma gjer meg kortet for å take ut 2000kn. (~1600kr) Eg tek minnekortet frå kamera saman med kortlesaren. Kanskje eg kunne leggje ut eit par bilete, om eg ville vere grei. Eg går bortover, ser ein minibank, prøver å take ut pengar; WRONG PIN. Ærh. Eg går tilbake til mamma og pappa (av ein eller anna grunn) og seier det. Mamma sa feil PIN ein gong til før ho kom på den rette. Hrmf. Eg treng ikkje kome tilbake, neivel. AI! Solbrent! Eg tek ut 2000kn. NP(No problem). Fortsett gåturen min.

Eg går målretta; eg går i skuggane; og eg har det vondt. Eg er utruleg tyrst, og utruleg raud. Lyseraud. Eg går kledd som ein eskimo og svettar som ein afrikanar på savannene. Eg finn cafèen utan større problem; då visar det seg at det ikkje er ein cafè – men berre “internett”, utan “cafè”. Altså. Ingen drikkje på meg her nei. Neeeivel! Eg set meg ned med ein mac. Aaaiii! Soooolbrent! :(((

Eg klårar ikkje få han over på norsk tastaturoppsett; er visst ikkje lagt inn. Var no jæklig det då. Sett meg på ein XP-maskin heller. Den har norsk installert ja. Inkompetente folk som har satt opp Mac-ane spør du meg! Hadde ikkje hatt noko mot å sitje på mac-ane om dei hadde vore installert slik ein kvar oppegåande pc-person hadde gjort det. Men neida. Neinei. Det er varmt her inne. AH! Eg såg etter air condition-anlegg, og der såg eg ein brusautomat! Yess, eg går bort der og kjøper noko eg. BRB (haha, akkurat som om dykk merker dèt).

Pause

Ahhh, nestea lemon. “You can pay after you’re done” sa kisen. Javel. Mm. Kor var eg? Jo, is-te. ahh. (pause).

Lurar på om dei ikkje har air condition her berre av di me skal kjøpe masse drikkjevarar? Hmm. Jaja, eg skal sluttje skrive så usamanhengjande. Kor? Jo, eg er solbrent. Og det er veldig vondt. No sit eg på ein internettcafè (no er det cafè igjen) og skriv. I dag har eg vore på båttur, men før det må eg kanskje fortelje litt om det eg ville ha skrive i går; nemlig – kva hende i går!?

Reise frå Split til Sumpetar, dagen i går

I går drog me frå Split til Sumpetar. Me trudde me skulle dra til Supetar, og var klår til å gjere det; før pappa (med ein tilfeldigheit) fann ut at det var Su_m_petar. Supetar er ein kjend turistplass som er særs dyr. Veldig dyr. Me trudde me skulle bo på palass. Så fann me ut at det ikkje var Supetar; men Sumpetar. Ein anna plass på fastlandet ikkje så langt frå Supetar (ligg rett med einannan, på ein måte – på kartet iallfall ;) ). Me hadde ikkje store forventningane til Sumpetar. Sjå på forskjellen på namna; “Supetar”, “Sumpetar”. Kven høyrest best ut, og kvifor? Dette er sett igjen som ei oppgåve til lesaren.

Bussturen frå Split til Sumpetar

Same kva, då me kom fram til Sumpetar (etter mykje stress med statleg busstransport og generell vimsing) viste det seg at det var ein bitteliten plass som ikkje såg værst ut. Såg ganske greitt ut; men me forventa likevel at “hotellet” var elendig. Det viste seg òg å vere feil; heldigvis. Me har ikkje vore på finare plassar sidan dagen før R.E.M. spelte i Stavanger! Wooh. No er slike ting smak og behag; men ja; eg er veldig glad i huset vårt heime. Eg synest det er supert: iallfall pc-rommet/soverommet mitt! :D

Plassen hadde air condition, flott kjøkken, enorm utsikt osb, osb. Låg litt oppi bakken då (som dykk allereie veit). Me møtte dei norske; ein kjekk gjeng, for det meste jenter. Eg fann ut at vannpolo ikkje er sporten for meg; eg var uti saman med dei heile strekket (takk-takk, eg veit det er imponerande (me var berre 5 stk til slutt)), men kva var det eg gjorde? Jo, eg sleit med å halde hovudet over vatnet meir eller mindre. Men det var jo viktig det òg isinuisera (ehh, har ikkje ordboka mi her) vannpolotrenaren overpositiv til innsattsen min.

På kvelden (etter masse stilig bading; masse god mat; og berre ein billig is) var eg med pologjengen over 17 til leiligheiten deira. Dei bur saman i fyrste etasje – stor leiligheit. Hang litt der før me stakk ned til kafèen med stranda igjen. Eg kom litt seinare av di eg trudde det var “fest” oppe i vår leiligheit (Kitty Karina, mamma og pappa; kva forventa eg?), men det var det tydelegvis ikkje. Så etter nokre minutt stakk eg ned til stranda.

Der var dei i god gang med festen (heh) og eg fekk ein fin sitjeplass rundt det allereie overfylde bordet. Det blei mykje koseleg snakking. Fekk utrykka nokre av kjenslene mine båe for Oxford, Cloroform, div. bøker og spesielt naturfagstimene på Ullandhaug med Tor Lønning. Ahh, det var tider. Då klokka lei mot midtnatt fann meg, Truls (17) og Daggi (20) ut at me skulle take oss ein svømjetur. Det var herlig. Ahh. Men skal hoppe over alle dei saftige detaljane; får angre på at dykk ikkje var der.

Båttur til Brecth (eller korleis ein skriv det)

Neste dag var det båttur. Kl. 8 starta den. Yess. Tidlig morgon. Eg sov med Kitty Karina som vanleg; men denne natta var ho spesielt uroleg. Sov nok ikkje så godt som vanleg, diverre. Likevel var eg dautrøytt og inga morgongfugl då me skulle opp (det er meint til å ikkje gje meining; slapp av). Me kom oss ned til stranda/bryggja utan mat. Me lurte på om nokon i restauranten kunne lage noko frukost til oss; då fyrte dei opp og sprang opp til dagligvarebutikken. Hmm. Javel :p

Båten var hallvegs overfullt av folk, me var 25 mann (altså; 25 personer sagt på sånn macho-språk (‘glis)); ute i bølgjene blei eg uhøveleg blaut. Var litt redd for kamera; men det viste seg at berre linsa var full av salt (vonar eg, ehh-heh). Bølgjane var forresten digre. Digre, digre, digre. Kjempestore med andre ord. Etter ein time+++ i båten kom me fram til ei strand. Me stressa med å kome oss i land osb (eg byrjer spole framover no; masse interessant (jadå, alt er relativt) informasjon, men akk, bør vere litt snill med dei som skal lese).

Me bada og bada. Det var kjempekos. Eg “leika ball” med Falke. Kjempemoro; eg klåra båe kaste han og take imot. Trur nok alle blei veldig imponerte då me dreiv på. Sto nemlig litt frå einannan òg ;) Hehe… Så ville me etter mange timar dra heimatt. Skulle ete på restaurant/kafè/pub/henge-plassen. Men det gjekk visst ikkje; båten låg midt uti havgapet og såg ikkje ut til å flytte på seg. Falke, som den superatleten han er (speler på nasjonallaget i vannpolo, ein av dei beste junior painballspelerane i Noreg) svømde ut til båten for å høyre nyhende.

Eg er i den blå skjorta; båtturen heim, me blei slepne

Motoren fungerte visst ikkje. Jah, hendig. Dei ringte etter ny båt; han var på veg. Så då venta me ein time til; eg fann ei bryggje å stupe frå – så tida gjekk ikkje så seint. Var “fina vêre, goa vatne”, så… (spole, spole) Etter litt kom han då; bitteliten puslebåt. Heh. Viste seg fort at dei hadde tenkt å slepe den andre båten då. Var ein god tanke. Køyrde nokon oss ut; me satte oss på den daue båten. Eg stupa og bada litt frå båten medan me venta på at båten skulle hente resten. Så var det av sted.

Ikkje akkurat neger, men…

Og her kjem forteljinga om korleis eit menneskje kan endre farge – ikkje ulikt kamelonen – på lita tid. Denne gongen var det menneskje av typen Odin som endre farge frå kvit til raud. Om nokon hugsar korleis det japanske flagget ser ut så endra det seg ca slik: i starten var det fargen på ytterkanten. Medan tida gjekk blei det fargen lengre og lengre inn mot midten av flagget, til det til slutt var heilt likt. Slik er det no. Midt i det japanske flagget. Så for de av dykk som veit korleis det japanske flagget ser ut (+ forsto kva eg skreiv) så er det her snakk om ein særs stor, u-gradvis transformasjon.

Eg låg på dekk heile denne turen saman med nokon av jentene og Truls. Det var forresten kjempeherlig. Båten vaia som berre dèt; sola var herlig, og vinden akkurat passe. Kvartera etter eg gjekk av båten blei ting verre… Off. Mykje verre. AI; SOLBRENT! :(((

Odin solbrent. Au!

No er eg sånn ca. sliten, har bruka sånn ca. kjempemasse pengar på internettcafè. Er max dyrt i denne cafèen nemlig; dessutan er linjene noko av det same ein ville forvente å finne midt i eit krigsherja land som nett lausreiv seg frå kommunistiske Yugoslavia. Treeeeeigt. Eg gidd ikkje bruke meir pengar på bilete. Eg ville ha bruka meir pengar på å skrive meir (er skjedd så utruleg mykje meir enn dette), men trass alt; nokon skal lese det.

Kva skjer framover?

No skal eg vere i Sumpetar dei neste to dagane; imorgon er det lokal vannpoloturnering. Dagen etter skal dei spele mot Split sitt vannpololag (som er proffe, luktar knusing lang veg). Dagen etter det skal me ungdom på fest/byen; utanom at eg sikkert ikkje er der då… Æsj. – Men alternativet er jo stilig det òg; reise meir, reise meir! :D Kroatsia har nokre fantastiske plassar rundtom; me har ikkje sett noko.

Når eg sit på den hekkans bussen heimatt kjem eg sikkert til å rive meg i håret av alt eg ikkje skreiv om; ”Ååh, men det var jo mykje viktigare/kulare”; men slik må det vere. Nett no held eg nemlig på å stupe av søvn (av ein eller anna grunn, klokka er ikkje meir enn åtte) – dessutan vil eg ikkje bruke for mykje pengar på internettcafèen (heh). Iallfall ikkje om eg ikkje får mange, (og gode) kommentarar! Så, fyr opp “betalingen” for at eg gidd gjere dette :p :p :p Heh. Så får me sjå om det blir noko ;)

Oppdatering: AHEHAHEHAEHAEHH! Internet Explorer ownage! Då eg trykte “publisèr” kom sida opp “this page cannot be displayed”. TAKK for at eg veit kor jævlig Internet Explorer er, og kopierte heile innlegget før eg trykka meg vidare! Hooh. Der hadde eg brent meg om ikkje! Så, alle saman, skaff dykk ein skikkeleg nettlesar!… Au, solbrent :)

Oppdatering2: Då fekk eg lagt ut nokre bilete med hjelp av Windows Picture Viewer og Paint. – Eit ord; elendig. – Men betre enn ingenting! :D Då har me brukt nok pengar! Hade! :D

10 tankar om “Ikkje akkurat neger, men…

  1. Simon

    Meget bra skrevet. Hørres ut som du finner på mye morro. Det med denne nøkkelen virket egentlig litt teit. Går det an å glemme så mye ?

    Ser for meg at jeg skal fritere huden min neste uke når jeg skal til Nice (Frankrike). Du får ha en fortsatt fin ferie. Gøy å lese :)

  2. Monique

    off da=S Jeg vet nå hvordan det japanske flagget ser ut,så det kan umulig være en god følelse. Bra skreve,tross i at du måte bruke Internet Explorer=P Syns det var morsomt,selv om du hadde det vondt=/ Stakkars! Men det er jo bedre en å være her, der vi har intens mangel på den runde,gule kulen! Ha en fortsatt fin ferie!

  3. Miriam

    uff nei, å være solbrent er aldri godt. Det har jeg opplevd selv maaange ganger. Men tror ikke det var så ille som deg (høres det ut som da:P).Det er kjempekoselig å høre åssen folk har det på feriene sine og det er kjempegøy å lese. Ble faktisk solbrent i dag jeg og (hva? i Norge???) hehe. Kos deg videre.

  4. Teirik

    Hehe, der har du for å ikkje begynna forsiktig her i Norge ;) Samt for å ikkje passa på å bruka solkrem/ver melkekvit i utgangspunktet :) Får satsa på at ting komme seg, og passa på å ikkje bli merr brennt, kan bli særs ubehagelig då. Og for guds skyld, bruk solblokk (faktor >30).

    Traff på nordmenn? lokale? tenke på siden du lufta dine følelser om Tor og hans timer.. ka va d d va om?

    Hørres ut som ein meget gøy tur, med unntak om at du e brun som ein brannbil :) bare kosa deg videre du, savne deg litt i Norge, though ^^

    Forresten, du må oppdatera koss det går me Falke :)

    Kosa deg videre!

  5. Teirik

    Og for å komma heilt ut av sammenheng akkurat nå: Såg Mongoland for 3. gang idag, denne gangen gjekk an på NRK. Meine fremdeles det e ein genial film, og ja, det e Cloroform som står for musikken t den filmen, Odin, glemme ikkje det så lett ;)

  6. Odin

    Teirik; Sjølvsagt; var jo Stavanger vannpoloklubb, korleis kunne dei ikkje vere lokale?

    Du bør heller skrive den der Cloroform-kommentaren i kjøpe-cd-innlegget. Passar mykje betre inn.

  7. Egil

    Ai, den solbrentheden såg sjukt vonde ud. Smørte meg liga greit me faktor 20 kver dag eg. Ingen farge, men så var eg hvertfall trygg. ;) Har brent meg litt for mange år.

  8. Teirik

    Aah, dåså… någen så gjekk/går på ullandhaug? (utenom falke seffers).. ja, eg burde vel gjort det.. Uansett, solblokk e ein kjekk ting Odin.. Brukte sjøl faktor 20 idag for å hindra merr solbrenthet. Pål ser ut som ein nykokt hommer :P (Va fint ver og sandvolley idag ^^)

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.