Månadsarki: juli 2005

Ein km forureining

I dag gjorde eg det. Har tenkt på det mange gongar, men det gode i meg har alltid vunne. I dag var det annleis. Køyrde åt Brustadbua for å kjøpe mjølk. Kjenner meg skitten og vond :(

Det er ein halv kilometer åt Brustad, ikkje mykje altså. Det regna ute, Espen hadde gått for ikkje så lengje sidan medan eg skulle lage middag. Eg mangla indigrienser åt taco – som eg eigentleg skulle lage. Måtte finne på noko anna. Ville ikkje lage pannekakar, så Joikaboller blei fastsett som dagens middag. Resten av familien var på veg heim; middagen skulle stå klårt på bordet ved ankomst. Einaste eg mangla var mjølk.

Var då eg igjen kom i den situasjonen om å velgje framkomstmiddel. Normalt går eg – men… Regn ute. Folka kjem snart heim. Eg må lage middagen ferdig. Slakk unge er eg óg. – Tok bilen. Det gjekk greitt, fekk raskt parkert óg. Kjøpte heilmjølk sidan Brustad ikkje har økologisk (som eg kjende eg burde kjøpe sidan eg hadde gjort eit høgst unødvendig overtramp mot naturen allereie).

Då eg køyrde heim kjende eg meg særs vond. Off. Off. Det var berre teit å køyre, hadde hatt godt av ein tur same kva! Får lære åt neste gong; aldri meir 1-vare-handleturar åt Brustad med bil! No må eg ned å gjere middagen ferdig før familien kjem.

Søvn… Eller mangel av heller

Arh, eg forstår ikkje kvifor folk sit oppe til 3–4 på natta nærast kvar natt. Kan jo spørje; «kvifor?», men det er ikkje vits; eg er ein av dei…

Så kjem sumaren. Las nett bloggen til ein fyr som hylla desse seine nettene. Jo; kan jo vere romantisk. Jo; kanskje du får gjort litt. Jo; kan vere spanande om det er noko du ikkje får lov til. Men, nei; likefullt vondt så det held. Rebbeca syntest det var spanande; ho får knappt nok vere ute etter 23. Rundt den alderen syntest vel eg óg slikt var stilig. Det var før Oxford…

Plutseleg er det ingen som passa på ein. Ingen som kjende ansvar for korkje presentasjonane eller helsa. Det resultera i tidvis ganske seine leggjetider. Sånn rundt klokka eit par gonger. Der daua Morse forresten :( (eg ser på TV for fyrste gong på lengje). I Oxford fann eg substans i mamma og pappa si endelause leggjetidklaging. Fann det faktisk ikkje før. Intellektuelt; ja, kjenslemessig; nei. Då forsto eg det endeleg.

Likevel er det vanskeleg å leggje seg no. Tida dreg ut, ikkje nok disiplin til å berre leggje meg. Ofte sit eg oppe til 02–04, det er ganske normale tidspunkt. Nokre gonger lir det mot dag, rett før sola står opp; då skunder eg meg i seng. For ikkje så lengje sidan sat eg til 05, sto opp igjen 09. Neidå, det endra ikkje noko; same kveld sat eg oppe til rundt 03 synest eg å hugse. Kva får ein til å gjere slikt?

Rett nok var eg trøytt, rett nok ville eg leggje meg – likevel sat eg oppe. Hugsar ikkje nett kva eg gjorde den kvelden, men det går mykje i det same. Når det plutseleg ikkje er nokon å skrive med på MSN, (dei legg seg 22–24) får eg høve åt gjere alt det eg hadde utsett resten av dagen. Treng ikkje vere korkje spanande eller nyttig, men det er rutine eller noko eg har utsett i lengre tid.

Eit eksempel er innlegg til heimesida; mange av dei er skrive medan sola ikkje har lange biten igjen åt dag. Eg trur kjerna ligg nær stikkordet «konsentrasjon». I løpet av dagen er det så mange spanande ting å gjere, pluss masse bråk. På natta er ein åleine – tida kjennest lang. Ein kan ha lange, uavbrutte arbeidsøkter – samle tankane og jobbe med ein ting. Sløvheiten gjer det óg verre å jobbe med fleire ting simultant (som eg ofte gjer). Dette har stor likheit med nokre av måla med mediteringa (konsentrasjon) mi, så i framtida vonar eg effektiviteten min er på topp når eg er vaken. Samstundes vil nok ei heller stor omprioritering skje.

Ting eg plar gjere eller take tak i når Espen går, eller sola-jentene legg seg (vel, Hege sat oppe med meg til 04:30 for litt sidan) er å lese slashdot («News for nerds, stuff that matters»), sitje å glo på skjermen for å sjå om det plutseleg er noko liv på irc eller berre sitje å gjere ingenting. No er klokka 01:30 og eg har ikkje gjort anna enn å lese kerneltrap/slashdot o.l. i ein time. Så fann eg plutseleg ut at eg var svolten, men vent: må berre slå på laptopen. Hmmm, ja, må installere oppdateringar. Å, ja, sove-innlegget – det må eg få lagt ut! Hmm, er ikkje ferdig – må skrive resten før eg gjer dei andre tusen tinga eg skal før eg legg meg.

Ironisk? Ja! Same kva, drit i det… Eg legg meg! (Skal berre gjere dei andre ferdig, leggje det ut, sjå på bileta frå turen, ete, gjere ditt, gjere datt – bla bla bla…) Zzzz.

Sidan eg putta dette i «Meining»-delen (?????): Eg meiner søvn er bra! Ein må ha det 6–8 timar døgnleg åt faste tidar. Viktig med nok; ikkje for lite, ikkje for mykje. (Slik. Der!)

Kviteseid imorgon!

No dro folka me har hatt på vitjing dei siste dagane. Eg har ikkje hatt tilgang til pcen min på kveldstid desse dagane, men det har vel vore til det betre. Trur neppe nokon merka noko likevel. Dreg no til Kviteseid (Telemark) for nokre dagar.

Folka som var på vitjing er koselege vener av familien (org. pappa), dei bur i Bergen og står for masse flott. Er på venstresida, er vegetarianarar, kjøper økologisk osb :) Dag kjøpte faktisk økologisk havregryn, økologisk frukostmusli og økologiske rosiner til meg då han fann ut kva eg pla konsumere kvar dag. :)

Sjølv om eg ikkje sat her på pcen sat eg ein anna plass; nede på laptopen. Nedgraderte Ubuntu til den stabile versjonen. Skreiv på Qwerty-tastatur. Off. Fingrane er forvirra og eg skriv seinare igjen. Aaakk, men det eeer så utruleg herleg å skrive raskt igjen; men eg må halde meg frå fristinga. Om ikkje blir eg aldri rask! Dette miniinnlegget har jo take enormt med tid! Offa! Neinei; opp å køyre imorgon; må få litt søvn…

Alene, biletefangst

Eg har meldt meg på eit fotomaraton på Storedyret og i den anledning skulle eg take eit bilete med tema «alene­­». Sidan eg var vond i hovudet tenkte eg at eg skulle take ein tur ut, mosvatne passa bra.

Båssdunk utan kamerat

Svanemor vil vere åleine

Den grå blokka er åleine

Åleine; søppelet finn heldigvis ingen vener her

Åleine på ein benk

Teit nok bruka eg dette biletet; er ikkje det teit!?

Skriv litt seinare, Espen ventar…

Eg skriv Dvorak!

Eg skriv Dvorak no, nett byta. Difor skriv eg veldig seint for tida. Dvorak er eit annleis tastaturoppsett enn det mykje meir bruka Qwerty (som du, med stor sjangs brukar) difor vil det take litt tid å få farta på skrivinga opp igjen.

Men kanskje det er like greitt sett i ljos av kor store innlegg eg har skrive i det siste. For å gjere dette innlegget litt lengre enn det forrige, legg eg med litt info frå wikipedia.

Det mest brukte Qwerty-oppsettet var laga 60 år tidlegare for å unngå at skrivemaskinane hang seg opp. Men Qwerty-oppsettet var ikkje særleg effektivt å skrive med, difor starta Dvorak og Dealey med sitt arbeid. Dei gjorde undersøkinger av det engelske språket slik at dei kunne lage eit meir effektivt tastaturoppsett; «Simplified keyboard», seinare omdøypt til «dvorak».

Dvorak

Det norske dvorakoppsettet har tatt det engelske og endra det slik at me som skriv norsk skal kunne skrive raskast mogleg. Ein treng ikkje flytte fingrane så mykje når ein bruker dvorak, naturlege fingerrørsler gjev rolegare og meir behageleg skriving i tillegg til at det går raskare. Ein kan skrive med fleire tastaturoppsett på same måte som ein kan snakke fleire språk.

Så innlegga mine vil vere små ei stund før dei gradvis blir lengre. :) Ovanfor ser du oppsettet. Bilete henta frå Roffes Norske Dvorak-side

Nytt hus!

Me har kjøpt nytt hus! Det ligg i austre bydel der óg leilegheita vår ligg. Etter ein spanande bodrunde mot slutten vann me. Finn ut om eg skal skrive under som eigar for å gjere evt. overtaking lettare, pluss skattefordelar o.l.

Stova til huset, (c) finn.no

Det er eit søtt lite hus me har fått. Var meininga at eg skulle bu i det og betale leige (8–10.000/mnd), men sidan det var vanskeleg å få det dekkja av siviltenesta blir det ikkje slik lell… Diverre. Hadde vore utruleg moro å få vitjing i eige hus! Så kunne eg ha laga middag til vitjinga! :D

Kart huset

Alle bilete er© Finn.no…

Vitnemål i boks

Javel, då har eg vore å hente vitnemålet mitt frå Hetland. Det ser greitt ut, men har ein liten feil (trur eg). Elles er det synd å sjå kor mykje mattematikken øydela for snittet. Det som eg trudde ville vere lett match (kvifor gjer dei 1MX ultralett og 2— og 3MX dritvanskeleg!?)

Karakterane slik dei kom fram

Legg dei ut i ei liste, for interesserte :p

Fag Standpunkt Eksamen
Engelsk 4
Matte 1MX 5
Naturfag 5
Samfunnslære 4 5
Norsk hovudmål 4 5
Norsk sidemål 4 3
Norsk munnleg 4 6
Nyare historie 5
Religion 5
Gym 5
Fransk B Fritatt1
Økonomi 5
Matte 2MX   2
Matte 3MX 3 3
Media 3 5
Media 4 5

1 B-språk, berre eit år, standpunktkarakter 4 (fire).

Snitt

Ja, så kva blir snittet av dette då? Jo, det blir ca 4.35 i snitt. Lavt. Eg hadde håpa på noko høgare. Ungdomsskulen og GK hadde eg 4.7, VKI fekk eg 4.5 trass kor slakk eg var det året (Oxford, ooh, max lax). Medan dette året er snittet 4.4 eller noko, hugsar ikkje heilt kva det blei. Så kom eksamenane då, 2-eren kjem krypande frå 2MX. Øydelegg alt. I tillegg kjem eg opp i 3MX, endå ein 3-er som ligg å venter på å trekkje meg ned. Hadde eg berre kome opp i eit enklare fag. Menmen.

Vitnemålet til Odin Hørthe Omdal

Korleis hadde det sett ut UTAN 2MX og 3MX på vitnemålet då? Jo, mykje betre. Dette er jo sjølvsagt berre ønskjetenkning; men utan dei hadde eg hatt 4.65 i snitt. Oooh, det hadde vore sakar. Med dei 5 ekstrapoenga eg har då ville «snittet» mitt vere 5.15! No er snittet (med poeng lagt til) 4.85. Eller 48 poeng på primærvitnemålet som ein òg kan seie.

Jaja. Treng ikkje så mykje karkaterar, ein får til det ein vil. Eg skal antakeleg ikkje gjere ting som krev at eg har superduperkarakterer likevel. Vil ikkje bli journalist osb. Dessutan har eg jo allereie eige firma :p

Ein time ekstra?

No har eg 100 timar på vitnemålet. Dette inkluderer 2 timar «Teater/Revy» som eg gjorde på GK. Men eg var med i elevrådsstyret, og me skulle få godkjend 1 time for det arbeidet, og den har eg ikkje fått. Eg skreiv jo rapporten dei trong òg, så det skulle ikkje vere noko problem. Eg må få ringt ned å sjekka det. Er jo greitt å få 101 timar, viser at eg har vore ein god del på skulen (sjølv om det er langt frå heile sanninga, eg jobba enormt mykje overtid i Oxford).

Men godt nøgd

Det kunne ha gått verre, eg har ikkje vore særleg flink til å jobbe. Vore slakk, slik er det. Eg er veldig missnøgd med BM-eksamen der eg fekk 3, har skrive om dèt før. Heile klassa vår fekk elendig karakterar (høgaste var 4, som fekk) trass i at me var den beste klassa (ant iallfall) på Hetland. Me hadde altså ein sur og sint sensor. Frekt. Eg har hatt BM i 11 år og kan det betre enn NN som eg nett bytta til (likevel får eg 5 på hovudmåleksamen i NN!).

No har eg altså eit snitt på 4,85. Det er jo ikkje gale. Dessutan har eg take 2MX-eksamen på ny, så grunnsnittet mitt blir 4,4 då. Då har eg snitt på 4,9 med poeng. Jaja. No er det berre å søkje om sivilteneste! Stresss… :p

Eg har take tida på dette innlegget, så tenkjer eg kan seie ifrå kor mykje eg har bruka på forskjellig.

Oppgåve Min
Fiksa bileta (take dei, redigert, lagra på HD) 10
Skrive dette (medan eg chatta med Monique og div) 30
Få bileta inn i innlegget og publisere 5
Totalt 45

Frysande hårklipp

Dagen starta som ein elles normal dag. Pappa kom opp å hylte diverse tilfeldige ord medan han la inn diverse høvelege konspirasjonsteorier for å krydre opp. Denne gongen var det noko med 6000 kr, mat og kjellar. Eg hadde lagt meg 1 førdagen, veldig tidlig med andre ord. Likevel var det ikkje heilt greitt å stå opp; moro korleis dagen ville utvikle seg frå den elles normale starten.

Bra start, fem poeng

Eg seier at starten på dagen er då eg klårar dra meg ut av sengja for å skynde meg bort til datamaskina for å sjekke mail/msn-logg/slashdot og andre livsnødvendige ting (det er diverre eit ironisk utsegn ja, men det er ein type eg synest er OK – sjølv om ironi ofte blir missbruka i dag). Denne dagen var då starta. Eg venta at pappa kom opp igjen snart. Verka som ganske alvorlege skyldningar denne gongen. Hadde hadde ropa noko om kjellaren, men eg høyrde det såvidt (øyreproppar veit dykk).

Til slutt fekk eg tumla meg ned. Såg ut som om pappa hadde roa seg litt, hadde funne noko å drive på med. Heiv rundt på fryse mat. Stappa det inn i den lille isbit-frysaren vår. Me har tri frysarar. Ein til kjøtt, ein til bakevarar og is, pluss ein liten over kjøleskapet som blir brukt til isbitar og kjøleelement. Mamma var òg med. Jasså. Frysaren ja. Han var visstnok utan straum. Kor hendig.

Eit arsenal mat i fryserane. Liknande hamstringa somme gjorde før y2k. Kilovis av kjøtt, piroger, pizza og anna fortreffelig mat blei flytta. Mamma og pappa sleit med å finne plass å leggje det. Var litt ekstra plass i «kake, bakevarar, is og anna godt»-frysaren. Dessutan var jo den lille is-lagingsfrysaren nesten tom. No er han stappa så full at du ikkje kan opne døra utan å få heile innhaldet i hovudet. Kjøttfrysaren er derimot tom.

Kva tenkte eigentleg kjøttfrysaren på?

Korleis kunne det då hende at denne kjøttfrysaren plutseleg fann det for godt å blottleggje seg sjølv utan kabel fast planta i veggen? Kva får ein frysar til å take slike drastiske steg? Eg trur det er eit skrik om å bli brukt betre, meir effektivt. Eller kanskje det var avising han ville ha? Same kva, – kjøttfrysaren var stappa full av altslag kjempegod mat, og plutseleg måtte me ete kjempemasse av det på ein gong. Kanskje han hadde eit sosialt mål med kabeltrekkinga?

Det trur eg kan vere svaret. Sosialt mål. Nokre dagar tidligare snakka eg med frysaren, han bråka så fælt nett då me skulle filme i kjellaren. Me laga ein avtale. Var greitt for han å koble frå frysestresset dei timane det gjaldt. Trur han trong den pausa. Eg hjalp han ut med støpselet sidan det er enklere for meg; eg har meir erfaring. Då eg var i Oxford hadde eg laptopen med meg rundtom, då var det mykje kabelhax. I England har dei forresten utruleg teite støpsel, men det er ei anna historie. Då me var ferdig sat eg inn støpselet igjen. Frysaren var litt uroleg om eg verkeleg kom tilbake og hjalp han (hadde som sagt lite erfaring sjølv). Hadde prøvd å putte støpselet i sjølv, sa han. Var nemlig rett før eg gløymde det. Men eg kom heldigvis og hjalp han.

Eg lærte han like godt korleis han skulle gjere det; om han nokon gong trong det. Difor kan ingen klage på meg, eg lærte han opp! Er overtydd om at det var ei medviten handling frå han sjølv. Likevel hylte pappa vidare om kor mykje problemer eg skapte o.l. Eg haldt kjeft. Kva er vits i å vere sint? Nei. Eg gjekk heller ned og gjorde meg klår til å take over. Gjere alt arbeidet. Dei sat meg til å vaske kjøttfrysaren, som var full av is, vatn, blod anna ulumskheiter.

Hjalp kjøttfrysaren med den personlege hygiena

Æsj. Eg var litt skeptisk til blodet fyrst; men så fann eg ut at det berre er blod. Er jo trass alt noko eg har inni meg heile tida, masse av det òg. Eg sto bøgd over frysaren med hovudet nedi, strakk meg ned og byrja tørkje. Det såg ikkje ut til å ha nokon særleg effekt; som å putte ein klut ned i ei bøtte med vatn og flytte han ut på golvet. Når du vrir kluten kjem det utruleg mykje ut av han, men bøtta er jo like full. Eg fortsatte berre, måtte jo bli ferdig ein gong.

Ei god stund seinare var eg ferdig. Kald på fingrane. Utruleg kald. Var ikkje berre-berre å tørke opp i isvatn og kaste digre isflak over. Den siste delen var vanskeleg, var ikkje mykje isblodvatn med isbiter igjen, men var vanskeleg å få opp. Til slutt kom det opp. Så sa eg til frysaren at han ikkje burde gjere det igjen, sjølv om det eigentleg ikkje var noko stort problem for meg. Pappa stressa noko fælt, men eg heldt meg roleg.

Førebuing til horder av folk stormande inn dørane

Då eg kom opp var mamma og pappa i full gang med å invitere altslags folk. Det var mange biffer, kotelettar og lammelår som ikkje fekk plass i fryseinfrastrukturen nede no. Med ein frysar i streik fekk det store konsekvenser for kjøttinntaket ovanpå. Me trong hjelp til å ete alt. Falke blei sat til å fyre opp grillen, medan eg dekka bordet o.l. Til slutt kom det folk. Mange folk.

Me grilla og grilla. Fyrst var me 9 stk (eg dekka på), men så kom 3 til etterkvart. Me klåra ete opp ein del, men hadde rester igjen til dagen etter (og kanskje meir). Det var veldig koseleg. Me sat ute i fina vêre og åt. Då nokon undra korleis dette var ordna sa eg det var fiksa med å dra ut kontakten til frysaren. Visste dei ville vore skeptiske om eg sa sanninga (at det var frysaren sjølv som gjorde det). Eg sa eg hadde dratt ut kontakten frå frysaren for å få selskapet i stand. For å få masse god mat. For at mamma skulle lage to skogsbær smuldrekakar (omtrent som pai). Me fann ut det var ein veldig god måte å gjere ting på. Får gjenta det seinere.

Straff for påstått kabeltrekking

Kjende litt på stemninga. Var ganske koseleg. Men, hmm. Kunne jo vere nokon som var litt irriterte. Best å vere på den sikre sida; eg måtte straffe meg sjølv litt for å gjere det godt igjen. Vel, eigentleg ikkje. Men det er ein måte å koble dei to historiane denne dagen saman på. Så; touché. Ein anna svakheit med «straffa» er jo at det ikkje er staff, meir noko eg har hatt lyst til å gjere lengje; sommarklippen! Yess. Så, då dro eg fram Phillips-maskina for å gå over hovudet å fjerne nærast alt håret mitt.

Sidan eg har holdt på med dette innlegget kjempelengje, og har lova Monique å gjere det ferdig snart så hopper eg over alle klippe-detaljane. Det tok litt lengre tid enn eg hadde trudd. Espen kom. Han kom inn døra etter ei stund, etter han hadde ete kake med resten av folka som var på vitjing. Fekk han til å kvalitetssikre klippen. Så skylte eg ut håret og tok på meg klede slik at me kunne gå på kino.

Odin klippa håret. 1 skjegg og hår, 2 hår, 3 alt klippa

Som du ser på bilete så er eg heilt til venstre med hår og skjegg. Då ser eg snill og sympatisk ut (som eg vonar eg er). Det i midten har eg trimma skjegget. Då ser eg kanskje litt meir opptake av måten eg ser ut på (??), eg ser ikkje like mykje ut som ein Linux kernelhackar. Heilt til høgre har du meg slik eg ser ut no. Som ein ekte jævelunge. Det er meg no. Jævelunge. Offameg. Eg er ikkje så glad i jævelungar, menmen. Er herlig å ha ein slik klipp likevel. Godt om øyrane! :D

Køyretur til to timar pur kunst

Diverre hadde eg sløst vekk så mykje tid at meg og Espen ikkje kunne gå til byen for å sjå «Sin City». Synd. Me måtte køyre. Så me køyrde med. Såg filmen. Wow. Heilt utruleg bra. Skarpheiten, kontrastane, redigeringa, utsnitta, ljoset – alt saman var heilt knall! :D Eg blei seriøst forelska i den filmen. Ooh. Også så beintøft :p Tøft til å vere film, ja. Men ikkje ekte tøft, då. Historia var engasjerande, flott – men var likevel det tekniske og filmen i seg sjølv (som forteljerelement) som var det store for meg.

Me blei sittjande igjen for å sjå heile rulleteksten. Kvifor går eigentleg folk ut? Har dei så stor hastverk at dei ikkje klårar sitje 4 minutt ekstra å snakke om filmen medan ein ser rulleteksten og pustar ut? Nei, eg likar å sjå rulleteksten eg. Er kos. Fin musikk plar det vere òg. Trur ikkje Espen var like begeistra, men då me fann masse rare namn blei det litt meir interessant trur eg. Same kva, me hadde god tid.

Til slutt køyrde eg han heim. Punktum.

Heimreisa frå Kroatsia

Regn! Zagreb låg der like grå som kommunistblokkene utanfor den mykje meir hugnadsamne bykjerna. Dei halvshabby trikkane utanfor leilegheita hadde vekka pappa i 6-tida, trass dei orange øyreproppane stappa langt inn i øyrekanalen.

NB: Den korrekte datoen for denne «reiseskildringa» er 5 Juli 2005. Men eg gadd ikkje gjere han ferdig før no!

Eg sov utan øyreproppar sidan eg hadde mista dei då me dro frå Sumpetar. Trudde eg iallfall. Kitty Karina heldt meg vaken, eg la meg kl 01; men ho sparka og ville ikkje dele laken. Etter mykje sparking reiste ho seg opp og gjekk på do. Blei litt roligare etter det. Eg gjekk på do i 4-tida trur eg.

Unni (Mamma) i Kroatsia, pakker koffert

Stemninga var slapp. Veldig slapp. Slike reise-heim-dagar plar ikkje vere så utruleg kule. Då eg tok på meg olabuksene fann eg øyreproppane mine i lomma. Javel. Der dei stakk. Men greit å finne dei iallfall, ville få bruk for dei seinere på turen. Eg måtte take den store sekken. Greitt nok. Sjølv om eg pakka fornuftig og hadde ein uturleg lett sekk. Eg kan gjerne take den tunge sekken; så slepp andre. Likevel synest eg folk godt kan lære av meg når det kjem til pakking. Ærlig talt; kva skal ein med meir enn 2 skift med kler når ein er på tur? Eit til å ha på; eit til å vaske. Badebukse kjem jo utanom; men det er jo småplukk.

Me traska gjennom Zagrebs gatar. Eg hadde orientert meg med kartet, visste nett kor me skulle. Lura på om me skulle take trikken, men gjekk mot busstasjonen heller. Eg låg langt foran dei andre trass den tunge sekken (vel, skulesekken min pla vere tyngre – inget problem eigentleg). Der såg me jomen ein trikkstasjon, eg flekka kartet opp og fann ut at me måtte take nummer 8 for å kome til busstasjonen. Så tok me like godt trikken. Me kom inn, betala, gjekk ut.

Venting, så busstur til flyplass

Bussane gjekk kvar halvtime. Me hadde ein halvtime på oss, sidan me var nett for seine. Gjekk tilbake til godteriforetningen me såg. Var nokre reggae-folk som spelte på gata. Eg planla gje dei ein 10–20 kuna (11–22 kr), gjekk inn i butikken, kjøpte det eg trong (av sjokolade, eehe :p) men då eg kom ut hadde dei røykjepause. Æsj, dei røykar. Like godt å ikkje stø dei då. Dessutan spelte dei jo ikkje nett no, det var den eigentlege grunnen. Å leggje pengar i ei skål på bakken (hugsar ikkje om han var tilstades i det heiletake) når eit par folk står å røykar rundt er teit. Droppa det.

Eg hadde vore inne på ein vanleg butikk for å sjå etter noko anna å kjøpe – men fann ikkje noko. Fann heller ikkje familien, dei var ute av godteriforetninga. Gjekk mot busstasjonen. Ante fred og ingen fare. Men då eg kom fram såg eg at dei ikkje satt der! W00t. Eg forsto ingenting. Hm. Busstasjon. Det gjekk opp for meg. Dei er vel i bussen, take han allereie kanskje! Gjekk inn. Der sto bussen, mamma sto framme med sjoføren. Hehe, folka lo av meg – eg smilte med.

Mamma hadde visst haldt bussen ei tid for å vente på meg. Mobilen hadde ikkje batteri; og det var eigentleg berre tilfeldig at eg bestemte meg for å gå til busstasjonen. Bra det ordna seg iallfall. Eg kunne alltids take bussen åleine; trur eigentleg mamma og pappa hadde blitt meir stressa enn meg. Eg er jo trass alt utruleg vant til slikt.

Miniflyplass med supertaxfree

Seriøst det var billig. Eg hadde ikkje lyst på noko, men hadde jo ein del pengar igjen, så eg kjøpte ei diger pakke Fazer Marianne-sjokolade (som vanleg…). Hm, når eg tenkjer på det; kor blei det eigentleg av alt godteriet? Det er jo sporlaust forsvunne. Kan tenkje meg mamma og pappa sit å konsumerer det medan eg sit her oppe på kveldane. Jaja, får no gjere det då.

Sidan det var så billig kjøpte eg ein 200-pakning Marlboro. Eg ville ikkje ha noko alkohol på kvoten min; sidan eg er meir mot alkohol enn røyk. (Det er berre av mange trur at alkohol er så nødvendig. Heldigvis er det ikkje same oppfattinga om røyk. Sjølv om det hadde ikkje vore vanskeleg å få dei til å tru det, så kort som folk tenkjer.) Mamma og pappa tok hand om pakka, eg treng han jo iallfall ikkje. Dei plar gje det som gåver til kroniske røykarar som ikkje sluttar likevel.

Det er blitt sagt at Noreg har den billigaste tax-free-en i Europa. Det er feil. Kroatsia er billigare. Dei hadde sikkert gløymd Kroatsia. Dei er ikkje i EU, så dei er billige – dessutan er det ikkje eit høgkostland som Noreg. Menmen, kva skal me med det? Dei som verkeleg treng billige prisar (eller, eigentleg dei treng betre støordninger; ein betre stat) går jo ikkje å heng på flyplassar!

Frankfurt

Ugh. Så var det den flyplassen igjen. Her måtte me altså hengje i 6 timar, på den keie plassen. Eg sat meg ned. Nokre vonde amerikanarar satt ovanføre meg. Dama var jo hysterisk. Ungane hennar gaula. Dei gjekk sjølvsagt på MacDonalds. Kitty Karina ville òg på MacDonalds, det fekk ho. Kan ikkje dømme ho; eg ville òg på MacDonalds i den alderen. Men no ville eg heller svolte enn å ete noko frå den forferdelege plassen. Hekkan som dei bråka dei ungane. Vondaste. Pappa kommenterte det til meg, visste han hadde merka det. Ingen kunne unnlate å merke det. Utanom foreldra då; dei var vel vant til det. Hm. Sjukt.

Hackety-hack

Pappa sat å hacka ein fyr med laptop. Fyren køyrde XP eller noko. Pappa fann ut han ville prøve å hacke litt med mobilen sin; så han drog han fram og aktivera Bluetooth (blåtann). Han fann laptopen til fyren og kobla seg til. Eit vindauge poppa opp på skjermen til fyren. Han forsto ingenting. Pappa kobla seg frå igjen, ville ikkje bli oppdaga slik :p Vindauget forsvann. Mannen såg ut som eit spørsmålsteikn. Så gjentok han, denne gongen for å sjå om det var noko ope, noko han kunne sjå på. Men det var ingenting. Likevel var det moro å sjå på mannen som ikkje forsto ein ting. Nettverks-bluetooth vindauge som sprett opp og forsvinn heile tida :p

Bråk

Ærlig talt. Teite unger. Eg fann fram øyreproppene og stappa dei godt inn. Ahh. Aaahh.. Herlig. Heilt utruleg. Høyrde dei jo endå; men det var ei diger forandring. Me gjekk gjennom toll og ekstra sikkerheitssjekk på vegen til terminalen. Eg gjekk å såg på bøker (var ingen andre interessante ting, så…). Eg blei fascinert over ei hylle engelske non-fiction bøker. Likar ting med substans, hehe. Sto å las i mange av dei. Til slutt fann eg ut at eg ville kjøpe ei bok av Dalai Lama. Eg gjekk til pappa og spurde om han hadde nokre Euro (€). Han ga meg nok, så eg kjøpte bok.

Resten av turen las eg i denne geniale boka. Ho var eit funn.

Stavanger lufthavn Sola

Her bur eg! Stavanger flyfoto

Me var forsinka ut frå Frankfurt. Dessutan blei maskina som et flybilletter øydelagt mannen før meg og pappa. Utruleg keitt. Me gjekk inn i bussen. Sat der. Ingen kom. Maskina øydelagd på ny!? Pappa fann ikkje kamera; panikk. Han sprang inn for å leite etter det. Fann det ikkje. Hmmm. Ja. Falke har det sikkert. Me køyrde til flyet og gjekk inn. Der var det. Eg fekk vindaugesete som vanleg; trass i at eg likar å sitje i midten best (då kan eg sjå på folk lettare! Jippi!).

Skyene letta, me var inni dei. Inn for landing eller noko. Plutseleg var det klårt vêr. OOOH! Der. D-d-der. Er jo Stavanger! Flyet køyrde rett mot sentrum, over hundvåg. Køyrde langs kystlinja rundt, nær byen. Eg har take mange fly til Stavanger, men dei har aldri vore så superperfekte sightseeing-alternativer. Litt seinere fekk me høyre at me var før tidsskjema. Lengje før. Trass forsinkinga. Eg har ein teori om at det var difor flyet tok ein ekstra lav runde rundt Stavanger, dei kunne jo like godt vise byen sidan dei hadde ekstra tid. Stilig gjort om så.

Landa flott på Sola. Gjekk ut. Hekkan, pekkan, smekkan. Skitkaldt. D. D. D-. Hø? Det stod ein buss å venta på oss! På Stavanger Lufthavn Sola sto det ein buss. Aldri i livet. Eg har aldri sett det før. Aldri på Sola. Raraste. Gjekk inn i bussen som køyrde oss nokre usle 50 m (ærlig talt, me kan jo ). Eg mistenkjer eigentleg lufthavna for å plassere oss så langt vekk som mogleg slik at dei kunne bruke/vise den nye bussen deira. Men. Vits? Jaja. Dei om det, eg blei iallfall overraska. Her kjem lille søte Sola og prøver å vere ein av dei store gutta som har bussar og stas.

Stavanger Lufthavn Sola, flybuss og kø

Då me skulle inn på flyplassen var det tada låst. Så me blei ståande i ein lang kø. Kisen som hadde gløymd låse opp kom ikkje forbi; så han prøvde å kaste nøkkelkortet til ein passasjer heilt framst i køen. Flaut. Flaut. Han var tydeleg flau òg. Hehe. Hadde han grunn til. Så var me jo heime. Ikkje så alt for interessant å høyre om dèt. Me kunne handle taxfree når me kom inn i landet òg no (reglane endra seg medan me var i Kroatsia), men kva var vits? Me stakk berre. Heimatt.

Sommarvorspiel og videoredigeringstull

Vanskeleg å finne ut kor ein skal vere. Kor? Om eg finn det blir det iallfall utruleg moro. Masse kjekke folk eg ikkje har sett på lengje. Vonar eg finn det. Elles har meg og Espen tulla til to scener av De Metakognitive. Best dei kjem i den ferdige filmen!

Eg var litt bortkomen. Hm. Kor er eg? Eg veit eg er på Hetland (eller kva plassen heiter), men kor skal eg? Vroom. Eg svinger. Køyrer nedover. I høgre sete ligg ein CD (Cloroform sjølvsagt), eit par mandariner, ein «Farris Bris» og ein «Iskaffe Mocca». Eg har eit vagt minne av vegen eg skal køyre. Det er ein bratt bakke. Oppover, oppover. Hm, eg er nær. Men ikkje heilt der.

Forhistorie

Ein gong for ca. eit halvt år sidan blei eg henta av pappa på biltilsynet. Hadde nett stått teorien med 14 feil. Var ganske flau over eit så stort tal feil. Men likevel; ein kan jo ha opp til 27… Same kva, eg sto. Var vel eigentleg forventa. Kva anna? Skal ein liksom stryke på noko slikt? Eg hadde jo trass alt lest gjennom boka ein gong. Blei litt glad likevel, er jo folk som ikkje klårar han. Tenkte kanskje det ikkje var så lett. Viste seg jo at det ikkje var det; fekk jo heile 14 feil.

Same kva, eg sto no der. Venta på pappa. Så såg eg Kristine-Ýr, ei klasseveninne. Sa me kunne køyre ho heim. Så det gjorde me. Regna noko sjukt. Snakka om noko. Køyrde ho heim; eg – som ikkje kjende meg dårleg – drog til skulen for å ha gym. Pliktoppfyllande som vanleg.

Fest/Vorspiel

Vitsen med denne avsporinga var altså å fortelje kvifor eg hadde eit vagt minne om kor Kristine-Ýr budde. I morgon skal ho dra til Mexico og vere der til jul. Heldige jente. Åh. Eg òg vil noko slik, men, akk… Ho hadde altså ein hade-fest. Eg skulle eigentleg til austlandet med Tor Eirik og Espen. Men sidan fyrstnemnde fann ut at han ikkje hadde pengar (doh!) måtte me avlyse. Var jo positivt sidan eg fekk kome på festen/vorspielet; men tur til austlandet hadde vore knall! (Unnskuld Jg.a, eg hadde utruleg lyst :(((( )

Eg leitte. Køyrde ned ein bakke; såg på alle husa som har vore til salgs nedover. Me har sett på alle. Mamma og pappa har vore klår til å kjøpe fleire av dei; men så har prisen gått over den magiske maksimalgrensa. Kvar gong. Eg kom ned til ein leikeplass. Den der kjenner eg igjen. Båe av di eg har vore på visning rett oppe i bakken; men eg hugsar han òg frå ein regnfull dag eit halvt år sidan. Eg køyrde innover den vegen. Ikkje så lengje etter fann eg den fantastiske tomta der Kristine-Ýr bur. Den er seriøst utruleg.

Framme på plass

Der såg eg Janne og Elisabeth L. Eg helsa fint. :p Gjekk raskt opp. Klem, klem. Så snakka eg med dei lengje. Janne jobber på Coop Marked på Randabergvegen, medan Elisabeth går rundt og er sjuk. Stakkar, ho var ikkje særleg nøgd med dèt. Folk kom og gjekk, det var utruleg hyggeleg. Er ein kjekk gjeng me var frå Hetland. Mange gode folk. Å, så kos. :)

Så kom plutseleg Tone; ho var overraska over å sjå meg der ho sto klistra til vindauget. Eg var ute på verandaen medan ho gjorde vindauget skittent på innsida (vel, eigentleg ikkje). Kjempeglad i den jenta; ho var like framifrå som alltid – glitrande humør og ei minst like glitrande utstråling.

Koseleg prat

Sidan klokka er kvart over kjempemykje kræsjlandar eg mot slutten. Eg blei overraska over at folk visste om heimesida/bloggen min. Slikt blir eg kjempeglad for. Ooh. Var heilt utruleg faktisk! :D Snakka ein del med Finn Magnus og Per, heilt utruleg kjekke folk frå Hetland. Per hadde vore i Split for eit år sidan, det blei mykje prating om dèt. ;D

Litt seinere på kvelden kom musikken til oss. Me starta syngje. Meg og Per snakka om gode klassikarar som «Lou Reed – Perfect Day», «U2 – Beautiful Day» o.l. Så sang me; kjempehøgt. Per var litt av ein songar ;D Fekk ei lita tilskodarskare. Hahah. «OOOOH, SUCH A PERFECT DAAAY! I’m glad I spent it with youuuu!». Mange flotte songar.

Inn i bil

Eg hoppa inn i bilen. Sjølv om det ikkje kjem til utrykk her (soooove!) så hadde eg det heilt utruleg moro. Dette var trass i at eg berre var der 2 timar (trudde no det var meir!?). Eg køyrde heim medan eg song «U2 – Stuck in the moment» av full røst. Ahh, akustikken i bilen er genial. Herlig at ingen høyrer den rustne songstemma mi heller; eg liker ho – men vil helst ikkje plage andre :p

Eg gadd ikkje stikke til byen. Eg liker ikkje byen. Eg liker (halv)små, intime vor- og nachspiel. Så likte eg russekroene. Men byen. Næh. Betre å sitje å lese bloggar til kl 2 på natta, for å så skrive nokre ord til heimesida til 3:30.

Tidligare på dagen; redigering

Espen kom inn døra rundt 2 (hmm, trur eg). Han er flink å går inn sjølv no. Me redigera vidare på Scene 11 (lere seg å spele gitar-scene). Etter me hadde smelta av kor vakker den scena var (eller, musikken me la på heller (Elton John – Can you feel the love tonight)) starta me på Scene 05, der Belinda kjem på audition. Var ei skummel scene; ikkje supert stoff.

Nokre timar seinere heiv me oss etter pusten. Me må ha vore overtrøytte – me lo og lo, lo og lo. Skrattlo. Anten er den scena elendig, eller så er ho ganske bra. Eg vonar det siste. Men veit aldri. Skal kvalitetssjekke med Tor Eirik og pappa. Det var utruleg moro iallfall. Beste tida me (eg iallfall) har hatt på lengje. Kos. Utruleg kos.

Espen ‘n’ Odin cruisin’ Åmøy

Forresten, me var på Åmøy i dag. Henta lillesyster Kitty Karina og syskjenbarn Åsne på «Penelope Ponnileir». Var jo litt moro å få eit avbrekk. Men dette blir berre tull. Eg trur det er betre om eg legg meg. Natta.