Månadsarki: juli 2005

Pannekaker!

PS: Eg hev flytta heile innlegget nedanfyre sjølve oppskrifti, folket er mest interressert i den.

Pannekakeoppskrift for to personar

Fyrst må du ha div. ting og tang for å kunne lage pannekakar. Eg lister opp:

Innhald (Ting du må ha)

  • 2 supre egg
  • 2 dl mjøl (vel, ta 3 du, det plar eg gjere ;) )
  • 3 dl mjølk (helst Tine økologisk :p)
  • Masse sukker
  • Margarin (Soya plantemargarin er supert!)
  • Ingefær- og kardemommekrydder (superduperhemmeleg ingrediens (vanskeleg ord))

Tine Mjølk (ikkje økologisk diverre)

Dette skal sjølvsagt blandast på ein høveleg måte.

Framgangsmåten

  1. Putt mjølet i ei bolle (helst raud).
  2. Finn visp, visp mjølet.
  3. Hell litt og litt mjølk nedi medan du fortsetter å vispe.
  4. Visp til det blir glatt (klumpane er vekk, altså, dette er stress – få Tor Eirik til å hjelpe til)
  5. Smelt ein del margarin (ca 1 spiseskei, men du avgjerd)
  6. Hell nedi ein del sukker (eg plar smake til, men 2–4 matskeier ca)
  7. Knus egga (pass på å ikkje få skalet nedi) og held innhaldet ned i bolla.
  8. Kast eggeskala etter du har take ut alt innhaldet ned i bolla med fingen.
  9. Visp videre. Er enklare no.
  10. Hell det smelta margarinet ned i bolla og visp.
  11. Fyr på med ingefær og kardemomme, mest ingefær. Du skal sjå dei små korna!
  12. Visp. Luktar godt, gjer det ikkje? :D
  13. Lat bolla stå i kjøleskapet å «svelgje» i 20 min. Gå opp å chat imens.
  14. Steikepanna skal allereie vere smørt inn då du smelta margarinet; så berre gjer han varm (2 hos meg)
  15. Fyr ei ause med røre på panna
  16. Ta panna opp i lufta og få røra over heile
  17. Snu pannekaka når han blir «tørr» på toppen
  18. Et dei utruleg gode pannekakane med sukker (eller noko anna, sukker er best :p)

Et voilá! :D Hehe. Lang oppskrift, men slik lagar ein gode pannekaker. No må eg redigere film; er difor eg ikkje har oppdatert på evigheiter. Me jobbar dag inn, og dag ut med filmen «De metakognitive»…

Endringar i ettertid: fiksa skrivefeil (pannekakar til pannekaker), la til hopp-lenkje, la til stikktittel og skreiv helst økologisk mjølk. Dette er faktisk eit av mine mest populære innlegg, haha, vonar du likar dei! Gjerne legg att innspel.

Dette er flytta ned no
No er det litt sidan; men eg hadde tenkt å skrive dette, så får gjere det no. Har sikkert gløymd alle detaljane, menmen. Etter ein lang dag med filming var eg iallfall svolten. Eg hadde hatt grandiosa dagen før; så tenkte eg måtte ha noko anna no.

Odin sin superoppskrift på pannekaker!

Jepp! Då kjem delen alle har venta på. Sidan eg er blitt så utruleg tilhengjar av å halde så lite som mogleg hemmelig (alt må ut!), så skal eg fortelje den hemmelige oppskriften på pannekaker her i huset. Kvifor skal ein liksom halde det hemmeleg? Kan jo hende nokon får bruk for det; – det hadde jo vore kjempemoro! Eg tenkte eg skulle dele pannekakar med Espen og Tor Eirik, men Falke kom, så han hadde vel fyrsteprioritet. Så me åt alle opp :p Same kva, eg startar med oppskrifta.

Sjølve dagbokinnlegget som fyrr var fyrst:

Eg sat oppe med Tor Eirik og Espen. Me skulle redigere. Fyrst måtte me logge, det vil seie å fortelje datamaskina kor dei forskjellige klippa ligg på videokasetten og kva dei inneheld. Eg var lei, ville heller chatte enn å logge; så eg lærte Espen korleis han skulle gjere det. Ganske greitt; då slapp eg :) Hadde dessutan tenkt å lage pannekakar, og då måtte jo nokon arbeide i mens.

Monica og Hilde (klassekameratar av Espen, Monica speler «Belinda» i De Metakognitive) kom på vitjing. Ganske trangt på rommet. Eg sat dei til å sjå på kva me hadde redigert så langt; medan eg sprang ned å lette etter lommeboka mi. Då eg omsider fann ho, køyrde eg til Kiwi.

«Alkis» på Kiwi

Der sprang eg rundt barføtt å såg etter mjølk. Eg visste jo eigentleg kor han var, så det gjekk jo ganske raskt. På vegen til kassa gjekk eg forbi nokre nye boller. Eg stoppa opp og betrakta dei. Flotte boller. Jæren bakeri? Hm. Lokalt òg. Ein (i Helge sine standard ord) alkis svimler forbi meg. Han ser ganske vekke ut i den raude grilldressen. Snubler hallvegs og mistar ein penge på bakken. Svimete som han er merker han det ikkje. Han skynder seg videre inn i butikken medan eg skal til å seie han mista ein femkroning. Blir ikkje meir enn ein rar rørsle.

Eg tek bollepakka, får take den iallfall. Så då har eg mjølk og boller. Eg står litt å ser etter den svimete mannen. Har lyst til å take femkroningen og gå til han med ho. Men er liksom så langt; så langt for fem kroner. Avgjorde at eg skulle gå til kassa, då mannen tusla seg tilbake. Eg såg på han, – han såg ikkje på meg. Såg berre forvirra rundt seg. Eg bøyde meg ned til femkroninga og ga ho til han. «Du mista femkroninga…» sa eg og smilte. Hugsar ikkje heilt kva han gjorde, men vekke var han iallfall. Var noko liknande «Åh.».

Kjende meg kjempebra :D Eg var utruleg glad. Då eg hadde betala, gjeve eit stort smil til personalet og pakka varene kom mannen til kassa. Han hadde eit brød i høgre hand, medan han tukla nedi lommene med venstre. Han tok handa opp, hadde ein tier og ein femmer der. Mannen hadde ikkje meir enn femten kroner! «Fem kroner», sa jenta i kassa. Han blei overraska, litt glad :D Hihih. Ga femmeren sin. Resten av turen heim sang eg veldig høgt i bilen.

Eg forstår ikkje kvifor ikkje fleire gjer slikt? Ein blir jo utruleg mykje meir lukkeleg av å hjelpe andre enn å take ein ussel femmer sjølv eller av å ikkje knuse ei bilrute for 60. Å gjere slike ting blir ein jo eigentleg berre ulukkeleg av. Eigentleg. Men for få ser ut til å forstå det, diverre. Same kva, eg var uhøveleg glad ;p Køyrde heim og sat tinga frå meg.

Sandvolley på solastranda

I dag var me på stranda! Sola strand. Wohoo. Det var kjempekos. Vatnet var superdupert! Sola var ikkje for varm. Vinden var ikkje plagsom. Sandvolleyen var moro. Perfekt med andre ord. Traff på Rebecca tilogmed. Fekk lese i boka, og tidlig på dagen fekk me filma litt. Bada to gonger. Dagen i korte trekk :]

Filminnspeling på «morgonen»

Meg og Espen hadde eigentleg satt denne dagen av til filming; sidan me har kome fram til at me skal dra til austlandet saman med Tor Eirik så er filmdagane knappe igjen. Kan hende me vil slite med å få filmen ferdig. Håper for all del ikkje det; men me har jo ein del igjen. Likevel har me take eit lite skritt kvar dag. Sidan me redigerer med ein gong me har gjort opptak går ting litt raskare enn normalt.

Me ville ikkje la alt gå til spille, så me fann ut at me skulle skyte litt av scene 2 før strandturen. Espen prøvde å vekkje meg via MSN, men eg hadde visst skrudd ned høgtalarane… Bummer. Eg sto opp i 11:45-tida, eit kvarter me eigentleg skulle starta. Espen kom bortom, men me fekk ikkje tak i Morten – som speler Torlaus. Me kunne take klippa utanfor huset til Torlaus utan han, men det hadde vore kulare med han. Diverre fekk me aldri tak i han, ringde på huset òg – men var ikkje heime.

Dei Metakognitive; Torlaus sitt hus. Bilete take frå filmen.

Så me filma utan han. Eg demonterte postkassa vår, og henta fisketråd. Me gjekk åt huset i mosvatnet, der Martin Müller bor. Eg hadde allereie ringd på to gongar tidligare på dagen, men ingen var heime. Eg ringde ein ekstra gong på for å sjekke. Ville jo spørje om me fekk lov; antok me gjorde det – men greitt å spørje! Ingen. Neivel. Då får me starte då. Satt opp kamera og hang postkassa på plass. Var litt stress, så sto litt å fikla med det. Plutseleg stikk eit hovude ut av vindauget i andre etasje og spør kva eg driver med.

Eg blir jo overraska, forklarar at me har ringd på for me ville spørje om lov til å filme. Han kjem ned. Snakkar litt med Martin. Han er tysk og kan ikkje norsk så veldig godt (seier han), snakkar litt om huset osb. Koseleg fyr :) Me får lov til å filme, ingen problem. Lurer på kva selskap me er frå, heh, kunne jo sagt «Velmont film» eller «eitpersonsføretaket Odin Hørthe Omdal» – men sa det var eit sommarprosjekt. Er jo eigentleg dèt det er :)

Me filma oss ferdig; merka fort at me kunne trengt ein assistent til lyd og lys, men Tor Eirik måtte pakke. Diverre. Hadde vore enklere med han tilstades, kanskje me kunne fått litt betre bilete òg då. Men trur dei blei greie, har endå ikkje redigert det. Espen og Tor Eirik kjem bort seinere.

Solastranda

Me traff Tor Eirik på veg heim frå innspeling. Eg sprang opp og ned for å gjere alt i stand. Erlend ringde og var utolmodig. Køyrde ned til dei og vidare til Sola Strand Hotell, Erlend ville ikkje køyre fyrst – han fekk nett lappen. Erlend hang litt etter sidan han ikkje haldt «flyt i trafikken» som det så fint heiter. Men kom inn i kø, så dei tok oss heldigvis igjen.

Sandvolley på solastranda, blokk!

Espen, Erlend, Tor Eirik osb hadde kjøpt sandvolleyballnett. Erlend og Tor Eirik stressa fælt med nettet. Til slutt ville eg hjelpe til. Var ikkje så vanskeleg viste det seg. Etter mykje tulling var det oppe – og det stod! :D Wohoo. Fantastisk. Så spelte me litt, utan å telje poeng. Var kjempemoro. Alle var med i spelet og me klåra faktisk spele, ikkje noko knyss. Etter me hadde fått varma opp starta poengtellinga. Det var kjempemoro. Eg som aldri har vore god i spel kunne tilogmed vere med utan å gjere skam på laget. Kjempekos! :D

Rebecca

Me var godt inne i spelet, eg serva (øhm, sørva? :p) og klåra det faktisk. Hadde berre slått ut ein ball trur eg. Det gjekk to jenter langs stranda. – Eg synest å kjenne ho eine igjen; og hadde eg ikkje rett; var jo Rebecca! :D Blei veldig overraska. Sjølv om me er på deira, eh, territorium (:p). Var utruleg moro å sjå ho. Fekk utveksla nokre få ord, men veldig lite. Eg var diverre midt i spelet. Eg serva litt sånn halvdårleg og traff rett i nettet. Heh. Er typisk slik når ein mister konsentrasjonen. Var plutseleg noko meir interessant enn sandvolley. :)

Me spelte ferdig. Meg, Tor Eirik og Espen vann 21–16 (eh, trur eg :)). Etter det spelte meg, Tor Eirik og Erlend; me tapte, men ikkje alt for mykje. Trur eg. Eh. Hugsar ikkje så mykje av dei tala. Eg var iallfall utruleg lysten på å grille. Så det gjorde me.

Hønemor Odin på grilltur med kyllingene

Grilling pÃ¥ Solastranda, Henning og EspenEg hadde sjølvsagt gløymd lighter. Eg har av og til med meg lighter, men er sjeldan sidan eg ikkje røykjer. Ingen av dei andre røykjer heller (sunn gjeng ;D), så ingen lukke der. Tor Eirik blei sendt ut på oppdrag for å finne fyr. Han kom med ei eske med fyrstikker. Prøvde å tenne på. Gjekk ikkje. Prøvde på ny, og på ny. Men så stoppa eg. Ville ikkje bruke opp alle fyrstikkene til dei hyggelege folka me hadde lånt av! Erlend og Tor Eirik sprang og fann eit handkle. Så laga me ein tett luftborg og fekk tent eingongsgrillen. Supert!

Dei andre sprang ned for å spele meir, medan eg og Espen blei sitjande å passe på grillen. Etter litt la eg på 6 pølser. Eg snudde dei. Og då dei var klåre ropa Espen på resten. Eg fann fram pølsebrødet og gjorde klår ei og ei pølse. Ga dei direkte til «køen» med folk. Utruleg kor varmeresistante hendene mine er blitt; eg betjente grillen med berre hendene. Det kunne eg aldri ha gjort før. Eg snudde pølsene og flytta på dei utan at det gjorde alt for vondt. Supert! :D

Då alle hadde fått pølse, la eg på eit par nye før eg tok mi. Nokon hadde byrja snakke om at eg var nett som ein familiefar som sat og grilla pølser og laga i stand; medan ungane sprang rundt å leika. Hm. Var jo på ein måte meg og Erlend som tok «ungane» på tur òg då. Sidan me køyrde dei ut. Seinere oppføyrde eg meg òg som ein far, då eg lot «ungane» leike, medan eg las bok. Same kva, pølsene var gode. Dei er altså ingenting mot Idsøe-pølser. Var berre vanlege ikkje-fullt-så-supre-Gilde-pølser. Men likevel, alt take i betraktning. Var godt :)

Joggetur

Etter meg og Tor Eirik hadde skuffa i oss ca. mange pølser (Vidar den luringen åt berre 2!) ville eg sjå om eg kunne finne Rebecca. Det hadde vore utruleg moro å prate med ho. Eg trudde eigentleg ikkje eg ville finne ho, men joggeturen ville vere fin likevel. Eg sprang i vatnkanten og la merke til kor utruleg mange brennmaneter som låg i kanten. Heilt sjukt! I Kroatsia såg eg éin. Her var det minst 100 på det korte strekket eg hadde jogga til då.

Jogga, jogga. Langt. Eg såg etter Rebecca. Fann ho ikkje. Kom til enden. Plutseleg høyrer eg ein kjend stemme «Odin!». Snur meg. Ein kis med kite. Det er jo Gøran! Hihih. Min gamle klassekamerat frå GK. Kjekk fyr. Eg hjalp han med å halde kit-en medan han fiksa trådane. Så skulle han teste han. Den digre «dragen» føyk opp i lufta. Gøran føyk òg. Nærare 3 meter opp (!!!). Var heilt utruleg! Han kasta seg ned for å stå imot – og raste bortover den grunne botnen. Hehe. Sjukaste. Stilig det der.

Eg sprang uti vatnet og slo hovudet mot ei bølgje. God og blaut. Shortsen min var blaut. Hmm. Varmt vatn iallfall. Eg og Espen var å sjekka det. Espen syntest det var kaldt, eg syntest det var varmt… Jaja :p Eg jogga tilbake. 10 kitesurfere ute, 4 på land. Ganske mange. Er visst populært det der. Var ganske nytt for ikkje så lenge sidan. Eg jogga litt lengre uti vatnet no, var allereie blaut så. Sola var herlig. Herlig temperatur.

Bading og bok

Såg ikkje så mykje mot land lengre. Berre litt, måtte dobbeltsjekke at eg ikkje hadde springe forbi Rebecca. Såg to andre volleyballnett på tilbakevegen. Men dei mangla oppmålt bane-taug som me hadde :) Då eg kom fram ville eg ikkje bli med å spele igjen. Eg ville ut å bade med Vidar som var uti. Eg sprang ut og hoppa raskt i havet. Kjempeherlig! :D Me svømte litt. Så gjekk me inn. Eg sat meg ned i sanden og starta å lese på boka mi, skrive av Dalai Lama.

Ein heilt utruleg bok! Mykje av det som står der er akkurat det eg har tenkt sjølv då eg var i Oxford. Er så inspirerende å lese. Det var noko som interesserte meg spesielt med det eg las på stranda; dødsfasen. Kjempeinteressant å sjå kva buddhistar trur skjer då dei døyr. Opplyste menneskje (som er «liberated» som det heiter i boka) kan gå gjennom denne fasa sjølv; til dei kjem til «clear light», som er det djupaste medvitet. Dette er så fantastisk at eg ikkje gidd skrive noko om det her. Den boka er seriøst kjempekos :) Lærer så mykje om Buddhismen.

Heimtur

Så var det badetid. Igjen. Dei andre ville bade òg. Etter dei hadde feiga seg i lang tid var alle under. Me bada ein del, til eg blei litt kald; «inn igjen» sa eg, og fekk raskt «ja». Fekk pengar for mat og grill, så køyrde me heim. Tor Eirik og Espen skulle bortom her etter dei hadde dusja, berre Tor Eirik kom. Skulle redigere det me filma i dag, men kom ikkje lengre enn til å digitalisere klippa. Jaja, noko å gjere imorgon då. I dag har forresten vore ein kjempefin dag! Må gjenta det der! :D

Nota bene

Så blir ikkje ting alltid slik ein trur. No er klokka halv 3 (igjen!! :( ) – dette skulle bli ein kort tekst og eg skulle leggje meg tidlig. Tak ein titt på dette:

[01:19:49] Odin: Eg skriv litt om volleyturen i dag.
[01:19:51] Odin: litt
[01:20:42] Espen…[Bæbu]: hehe

…snakk om sjølvbedrag.

Sandvolleyball

Kall meg sløve, kall meg superduperkjekke eller ikkje kall meg for någe, men eg tenkte jafall å få opp någe nytt i dag. For 11 – 9 dager siå va eg og [fyll inn 4 interessante navn her] på volleyballen (fredag, lørdag og søndag). Me solte oss me solå i ryggen på vip-plassane i tillegg te å storkosa oss me den overprisa loungen. Vil du ha brus? Ja, då må du ud me 25 kr. Ska du ha hamburger + pommes frites? Ja, då må du ud me ein hondrelapp.

Sandvolleybane

Grunnen te at prisane stod på den høyden så di gjorde va antageligvis pga at det va mange kjendiser me fekk komma i kontakt me, gratis! Av fantastiske folk, kom me i kontakt og i nesten kontakt me disse;

Marit “Djevelen” Breivik

Einaste fina hu har tilført Norge må ver håndballtaktikker. Ellers gir hu oss ein stor grunn te å ikkje se på tv og høra på radioen. Hu tilrettelegge seg øvealt. Slår seg ner forann oss, fyre opp røygen når det ikkje e lov å røyga og lage lydår når hu burde holdt monnen igjen. Dette e ei dama så ikkje har tatt janteloven te følge, samtidig så hu har brøde alle di gylne reglane. Og som me ser på bilde e hu sellout (se ka hu har rondt halsen). Dessverre fekk eg ikkje me djevel-vingane så stakk ud av ryggen på hu, men eg tror hornå seie seg sjøl. Itte ESH klagte på kommentatoren (Jørund Kopren) snudde hu seg rondt og såg dypt inni øyene te ESH. Han blei trollbonden av ond magi og satt roligt resten av kampen.

Marit Breivik

“Davy Wathne”

E det någe eg ikkje lige e det folk så lade som om di e någen andre. I dette tilfelle har me klonen te Davy Wathne. Han lurte mange naive damer den dagen (se på den stakkarslige damå bag han), og spør du meg, fekk han seg sikkert ett nommer eller to. Men någe måtte nesten ver gale siden han virka gjennomsnittshøge. Nemlig! Denne personen posa. Han dissa ikkje ESH, såvidt eg vett.

Davyen

Brede “2meter” Hangeland og Jørgen “Tanksen” Tengesdal

Som me ser, består Viking sin spelårstab av kjekke, onge, reiselystne, vip-kåde altmuligmenner. På den eina siå har du den sommerfriske Tengesdal og på den andra siå har du den is-lystne Hangeland. Spør du meg tror eg Tengesdal lige jordber veldig godt, me ein dæsj fløde oppå toppen. Mens Hangeland e mer lakris-typen, litt småhemmelige av seg.

Eg hadde mine spørsmålstegn om Hangeland faktisk ville klara å setta seg ner på stolen uden å trakassera di forann seg, og det klarte han faktisk ikkje. ESH blei igjen plagt av ein kjendis. “Den jævelen hadde beinå på/i ryggen min” eller någe sånn sa han. Hangeland fyllde intenst me på kampen. Ord som (hvis du kan kalla det ord); yay!! wee!! og masse aent vrøl kom ud av monnen hans. Tengesdal va mer satt ud. Va sikkert leie pga di røyg ud av cupen og måtte gjønå konsetrasjonsleiren te Hodgeson.

Viking

Erik “Start” Solér

Før likte eg når Solér viste fram fjese sitt på tv3 og tv generelt, forsåvidt nå og. Men han snakke litt mye om Start. Enten e det at sportsbilen te han ikkje starte, ellers e det at fotball-lage ikkje starte, kan og ver at batterie te mobilen har røge og te slutt e det for han e redde for Nordli (men kem ekje?). Hadde di solgt Start-øl på vip-loungen hadde han sikkert kjøpt det. Ingenting gale i å ver patriotiske geografisk sett, men når det komme te patriotisme så e jobbrelatert (må liga lage for han jobbe i klubben) vise han sine falske sider. Solér disse ESH me å heia på Start, og ikkje Viking. Hvis du ser nøye på kem Solér snakke me, vil du merka at det e Kjartan Salvesen – eller pose-broren hans?

Sollien

Alex Ricardo Santos

Så har me te sist og ikkje lavast, den høgaste personen så sikkert va på heile turneringå (då snakke eg ikkje om ego * host * Salvesen * host *). Udstrålingå va merkverdig. Jon hadde store problemer me å holda seg neri sede, eller rettare sagt reisa seg itte at Ricardo pekte ud mod publikum. Kjennemerke te han her må ver at han e høge. Udenom det må det ver at han tar capsen av og tilrettelegge håre itte kvert poeng. Spør du meg hale han kanskje ud tiå litt mye (som og kan ver et kjennemerke). Men ingen sporte vel meg :( Han dissa Jon i fjor, men nå e di close.

Ricci

John Arne “lysten på Sandra” Riise

Jon lige ikkje han. Riise lige ikkje Jon. Fekk bilde av ryggen hans, men who cares. Han kjekka seg samen me ein aen mann tatt ud fra den norske versjonen av homsepatruljen. Di spelte volleyball og tog kverandre på rompå, både før og itte di hadde tatt av shortsen. Eg så ikkje bilen hans så nesten kan bli kalt for den nærmaste vennen. Men Sandra (nei eg kjenne hu ikkje) va vel fortsatt i Stavanger itte den crappy playback-konserten i regi av vg, så han fekk vel moralsk støtte i playback.

Kjartan “Kor blei karrieren min av” Salvesen

Tydeligvis prøvde han å skaba større stemning enn den gangen han hadde 20 personer på konserten sin. Han og look-a-like broren prøvde å få te någe go’ gang. Personligt tror eg bare at broren prøve å posa som Kjartan Salvesen for å bli bankt opp. Han pose. Posers! Kjartan valsa rondt i ein ‘Tilbake til fremtiden’-inspirert jakke. Det va bare sekunde før han hoppte oppå det graviditetslause skateboarde sitt og skata vekk fra någen jocks. Inget bilde av han, men folk konne ver brydd seg mindre om det (me mindre du e morå eller pose-broren).

Jarle “amøbe” Aambø

Espen: Kem e det?
ESH : Toppidrettssjef i Norge. Han trente ein gang opp Bjartil Bergirsen (fiktiv person) me bare svetta og hardt arbeid.
Espen: Åja…

Forsatt ingen så bryr seg?

Det va utrolig mange folk fra klassen min dette åre så jobbde me volleyballen. Sjøl om de jobbde gratis fekk halvparten avsmag fra den sosiale lønnå innen helgå. Uden å pega direkte mod folk, så gjør eg heller ikkje det. Penger eller ikkje, gratis mad får di nå, og kanskje någe ennå større di fleste folkå søge itte på ein varme aften. Jaja, koseligt at du overlevde fram te nå.

Nå får du bare venta 3 måneder te eg skrive någe nytt :(

Kos og klem!!

Hugnadsam nattur i mørkre

Lang dag med pc. Vondt i hovudet. Tur. Ah, god idé. Mosikken er ein fin plass for rekreasjon etter ein heller lite hektisk dag (er dei som er vonde). Det blei ein særs koseleg tur. :)

Vanskeleg start

Det er ikkje berre enkelt å gå tur skal vite. Eg starta lese litt konspirasjonsteorier rundt 9/11 og blei sitjande med det, i tillegg til chatting med div. folk. (Om nokon er interesserte så «dreper» dei fakta konspirasjonsteoriane kjem med her, på 9/11: Debunking The Myths ) Ein time etter eg hadde bestemt meg for å stikke ut stakk eg. Litt treigheit i systemet, kort sagt.

Starta turen min. Eg tok på meg sandalane (var kaldt ute) og jakka. Eit minutt seinare var eg med mosvatnet camping. Overskya vêr. Ikkje eit solglimt ein plass. Stakkar alle turistane. Campingen var full av telt og bobilar, spesielt bobilar. Tyske bobilar. Folk gjekk for det meste i bukser, men eg såg ein tysker som samla inn ungane sine – han gjekk i shorts som meg. Nede med vegen starta turen min. 3070m til eg er ferdig, berre å starte.

Kombinere meditasjon med tur?

Eg gjekk innover i skogen. Ein tri-fire meter brei jord-veg. Såg ned i bakken. Pusta roleg ut. Roleg inn. Lukka augo og gjekk i blinde. Ahh… Så roleg. Så stilt. Opna augo igjen, men haldt dei hallvegs igjen. Kanskje eg kan prøve å meditere medan eg går? Eg gjekk roleg bortover og såg ned i bakken med uklårt syn. Eg såg altså ikkje skarpt; om eg gjer dèt så heng augo seg fast i ting og tang. Det vil eg ikkje. Eg vil berre ha augo opne for å ikkje gå av vegen, då treng eg ikkje sjå skarpt.

Eg undrest… Utruleg få folk. Ingen. Faktisk. Eg hadde gått ¼ av turen. Traska videre medan eg prøvde å tenkje på ingenting. Konsentrerte meg om kjensla av føtene mot sandalane. Måten dei glei over sandalen. Herlig. Gjekk utruleg seint. Eit bedageleg tempo, kjende eg kunne gå utan stans i dette tempoet. Kunne gå i dagar. Harmonisk tempo. Herlig. Oppfordra musklene mine til å slappe av. Kjende skuldrane senka seg. Eg runda kunsthuset i mosvatnet og såg den fyrste personen eg hadde sett på turen. Ein 50–60 år gamal mann som var ute å jogga i grilldressen. Hm. Fin fargerik grilldress.

Forstår ikkje kvifor eg ikkje går oftare tur rundt mosikken. Eller tur i det heile. Bør gjere det. Er jo så flott. Labba stadig vidare utan stans. Eg var blitt ganske roleg på det strekket, var i ei halvmedativ stode. Kom ut på texaslunden, hadde gått forbi to nye folk. Dei gjekk saman. Var totalt oppe i tre personar då. Få. Svingte inn til høgre. Ut mot vatnet, til ein benk og ein statue. Me har tenkt å filme der. Graset var vått og kaldt. Eg stokk bittelitt, men fortsatte å gå vidare. Er trass alt berre impulser til hjernen. Må klåre overvinne slikt.

Vakkert mosvatn

Vakkert. Utruleg vakkert. Nede med vatnet låg det nokre store steinar halvvegs uti. Eg gjekk ut på det; såg utover mosvatnet. Stille. Trea skjulte all bebyggelse frå denne kanten; utanom ullandhaugstårnet. Åleine i verda, nesten. Ingen teikn av menneskje, ingen teikn av by. Åååhh… Dyppa høgre foten nedi vatnet. Hadde så utruleg lyst. Måtte gjere det. Der og då. Rett nedi. Vatnet var herlig; ikkje kaldt.

Foten var ikkje heilt medgjerlig etter dyppinga. Då eg skulle trø på steinen igjen ville han absolutt ikkje stå der planta. Ville visst uti vatnet igjen, sidan han sklei den vegen. Mista visst ein del av veggrepet med å dyppe sandalen nedi vatnet slik. Jaja. Eg planta føtene på fast land igjen. Såg litt på plassen me skulle filme; tok ein mental notis, pusta roleg ut, og gjekk. Hmmm. Høgre sandal laga ein høg lyd. Kvar gong eg trødde ned kom det ein skjærande/skrikande lyd frå dei. Skikkeleg våt-sandal-lyd. Hud mot våt sandal. Høg lyd. Kom inn på jordvegen igjen og fortsatte turen min roleg.

Ein sandal med lyd

Det var ikkje reint lite lyd sandalen laga. Men det brydde meg ikkje. Eg blei ikkje plaga av det. Kunne alltids take han av og gått barbeina – men er like greit å berre høyre på det. Blei ein fast rytme, var faktisk litt beroligande. Såg at nokon gjekk bak meg. Det var to stykk. Var ca ein 200m bak. Men dei høyrde tydlegvis sandalen min, den eine personen herma nemleg lyden med munnen. Eg snudde meg medan eg fortsatte å gå utan stans. Hmm. Jaja. Dei om dèt :) Eg ville ikkje plage dei, men dei treng ikkje vere frekke heller.

Dei kom nærare. Eg kjende den frie luftstrømmen eg hadde til og frå lungane blei svekka. Kroppen min gjekk tydelegvis litt ut av meditasjonsstoda, var sikkert underbevisst litt redd folka som gjekk bak meg. Dei var rett bak meg. Eg snudde meg og såg på dei. Noko eg ikkje turde gjere då eg var mindre, no gjer eg meir det eg kjenner eg bør. Det var ikkje farleg å snu seg. Var to godt voksne folk, tipper 40–50. Han eine gjekk i ei svart band-tskjorte. Eg kan ikkje for det; men dei verka veldig harry på meg.

Dei var 50m foran meg. Eg stoppa opp. Snudde meg mot høgre. Det var ei opning mot vatnet igjen. Det raude «huset» som ligg midt i mosvatnet sto der. Eg speida utover vatnet. Eg hadde stoppa med ein stokk. Ein fin stokk. Var eigentleg difor eg stoppa, men det sa eg ikkje til nokon. Det var mi lille hemmeligheit. – Var ingen å seie det til heller. Eg var åleine igjen. Men om det hadde vore nokon der så hadde eg ikkje sagt det. Eg hadde sagt det var av di eg ville sjå på den vakre naturen.

Ein følgjeven

Eg såg rundt meg. Ingen der. Beundra naturen litt lengre. Sjekka igjen etter folk. Ingen. Såg ned på stokken. Ein fantastisk stokk. Tenk at nokon har lagt den igjen. Det var ei gamal grein ca. like lang som eg er høg. Såg ein siste gong rundt meg og på naturen før eg valde å take han opp. Hmm. Så fin stokk. Gåstokk. Vandrestokk. Kvifor bry seg om andre? Då eg reiste meg opp igjen med vandrestokken min i handa var eg allereie overtydd om at dette var det rette for meg. Ingen skulle kunne undertrykke meg med stokken min; eg var stolt av han og ikkje flau. Vandrestokken var min ven no og me skulle ikkje fornekta kvarandre.

Tok mine fyrste skritt, hjulpe i gang av stokken. Eg fortsatte å gå. Lyden hadde forandra seg. Med vandrestokken kom ein ny lyd til. Den vanlege 2-takteren var brutt opp. Før høyrdest det slik ut: flapp-schlapp flapp-schlapp flapp-schlapp. No var rytmen meir dynamisk: flapp-schlapp flapp-dunk flapp-schlapp flapp-dunk. «Dunk»-lyden er faktisk ei samanblanding av «schlapp» frå den våte sandalen og «dunk» frå følgjevenen min, men det blei så urytmisk å skrive. Høyrest mykje betre ut, ord er ikkje tilstrekkelege i dette høvet.

Trea var store og mørke. Det var blitt utruleg mørkt faktisk. Eg hadde ikkje oppfatta så mykje av ting rundt meg medan eg gjekk; var så fascinert over stokken, den våte og den tørre sandalen, pusten min pluss sinnsstemninga at slikt hadde gått meg hus forbi. No gjekk eg innover den mørke halvalléen og la merke til at alt var grått. Ingen fargar. Heilt grått. Alt. Er utruleg. Eg veit det gøymer seg fargar rundtom; men utan skikkeleg ljos ser ein det ikkje. Det er ikkje kortare enn fantastisk tykkjer eg.

Kort tilbake i vanleg stode, men fort til medativ igjen

Eg såg på klokka. Ho var kvart på tolv. Med eitt blei det ikkje så rart for meg at eg hadde sett så få folk. Var heller ikkje så rart at det var mørkt. Eg trudde då vitterleg at klokka var mykje mindre. Eigentleg brydde eg meg fint lite om klokka. Eigentleg. Hadde masse tid. Inga hast. Gjekk faktisk litt raskare etter eg hadde blitt ven med vandrestokken – var ei fin og fast rytme. Tok meg i å tenkje eg skulle gå raskare på grunn av tida, men det blei heldigvis med tanken. Men eg ville ha tanken vekk òg. Er dèt som er vitsen med meditasjon. Få vekk alle dei tankane som berre forstyrrer ein.

Langt borte var det eit ljos. Ikkje ljos som i straum-ljos, men ein plass utan tre. Månen skinte sikkert opp den plassen, eller noko. Eg tenkte ikkje over det – eg berre registrerte det. Føtene forflytta kroppen min nærare målet. Er iallfall det eg har lært etter 18 års erfaring frå verda. Men kan jo ikkje vite for sikkert. Same kva, det tenkte eg ikkje på – det var noko eg kom på no. Det eg var overraska og forbausa over på den andre sida var at eg ikkje kom nærare den ljose flekken. Var faktisk motsett! Heilt 100% seriøst. Det kjentest som om eg kom lengre vekk frå flekken medan eg gjekk mot han. Det var ikkje kortare enn spektakulært!

Så må eg ha klårt å få tankane inn i ei ganske einspora retning. Hugsar nemleg ikkje at eg gjekk forbi ljoset. Men må jo ha gjort det. Det har eg lært etter 18 år i denne verda. Har lært seg å stole på naturlovane, eller, iallfall det ein har opplevd sjølv. Det ein har opplevd, er det som er sant. Så enkelt. Eg oppdaga plutseleg at eg var ein mørk, mørk plass. Eg hadde gått forbi den ljose plassen utan å tenkt på han. Klåra altså meditere (meir eller mindre iallfall) medan eg gjekk. Noko må ha fått meg ut av den einspora tankegangen. Hmm… For ein mørk plass. Eg høyrde ein lyd bak meg, noko kom raskt mot meg.

«Vakna», litt meir tilstades

Snudde meg. Ein fyr på sykkel. Han rang med bjella. Var ingen ljos inne i skogen. Kjempemørkt. Var vel redd for at eg skulle svinge ut foran sykkelen hans. Det hadde sikkert ikkje vore moro for korkje meg, han eller vandrestokken min. Han føyk forbi. Sikkert sykkelen som gjorde meg merksam på omverden igjen. Men eg var raskt tilbake. Rytmen hadde eg knapt merka, men no høyrde eg han igjen. Verkeleg avslappande. Eg gjekk til høgre inn vegen. Hadde sikkert gått rett fram om det ikkje hadde vore for sykkelen. Då hadde eg vore på villspor.

Ikkje det at det hadde vore eit problem; mosikken (mosvatnet) er ikkje stort, dessutan bur eg rett med det – så eg veit kor alt er. Eg trødde ut av skogen. Ljos! Enormt med ljos. Det var jo kjempeljost ute! Gateljosa hadde slått seg på, men himmelen var òg blå og ljos. Var berre trea som skugga for det. Lomma vibrerte. Mobiltelefon. Melding. Eg tenkte med ein gong på Hege, som eg hadde sendt melding til litt tidligare.

Det var frå ho. Så koseleg :) Eg las han og la mobilen ned i lomma igjen. Ville ikkje byrje med slike stress-relaterte sakar midt der ute i sjølve herligheiten. Var ein fin melding. Eg måtte smile. Hadde eit fast grep om stokken min, han var varm. God og varm. Ein fyr kom gåande imot meg. Måtte smile av han og. Såg ut som ein koseleg kar.

Inn i det urbane

Våt sandal mot asfalt. Javel. No er det asfaltveg. Litt tidligare hadde eg høyrd måkene skråle. Høgre side var måkene. Mot vatnet. Venstre side motorvegen. Off, for eit bråk! Asfalt under sandalane og motorveg til venstre. Var tydelegvis på veg heim. Gjekk bak to personer. Dei stoppa nett der opningsbiletet til «De metakognitive» blei filma. Gjekk forbi. Måtte smile. Det var jo Renate (ViMs) frå Hetland. To år eldre enn meg. Ho var saman med ein stilig fyr som var kledd i noko som likna på ein dress. Stilig var han iallfall der han peka utover mosvatnet.

Trur han mumla noko om stokken min då eg var eit par meter vekke, men eg kunne høyre det var positivt. Så eg blei glad. Nokon hadde velta Psycho-benken ut i vatnet. Det er den benken me filmar i opningssekvensen til «De metakognitive». Namnet til Evi (ei finsk jente eg hadde utveksling med) og masse anna er rissa inn der. Eg kan ikkje leggje skjul på at eg blei litt lei meg. No er det fritt for at tårene kan kome, tenkte eg. Eg heldt augo opne slik eg gjorde då eg spelte i «Brødrene Løvehjerte» og måtte grine då broren min daua. Blei litt blank ganske raskt.

Fann ut at det ikkje var vits. Dei får heller kome om dei vil. Eg var eigentleg ikkje så lei meg som eg ville tru. Benken kan alltids flyttast opp igjen. Sjølv om han er tung. Det gjer jo eigentleg ingenting. I bunn og grunn er det ein benk. Og folka som gjer slikt kan me alltids tilgje. Dei må berre få vite at det sekulariserte, kapitalistiske forbrukersamfunnet me lever i i dag, ikkje treng vere korrekt. Det treng ikkje vere slik. Du treng ikkje vere rik for å vere lukkeleg. Intern lukke er viktigst. Ekstern lukke er forgjengeleg.

Offisiell slutt

Eg runda Psycho-huset (huset til Torlaus i «De metakognitive», me skal filme der imorgon) og gjekk inn på campingplassen. Turen var offisiellt ferdig. Eg kjende varmen frå gåstokken min, og såg på teltbyen. Eg var i det urbane igjen. Det blei vanskelegare å puste. Pulsen gjekk opp. Eg blei meir uroleg; fleire tankar kom. Sto utanfor døra mi å ringde på. Venta eit minutt. Ringde på igjen. Venta. Ringde på. Venta… Falke kom i boksershortsen, «Pappa låste». Klokka er ikkje meir enn 0:15, og heile familien har lagt seg. Kva hus er det eg bur i? Eg smilte til Falke, men sa ingenting – og gjekk nøgd inn. Hadde ikkje noko mot å vente 3 minutter ekstra utanfor døra eg.

Har all tida i verden eg…, tenkte eg smilande etter ein utruleg tur rundt mosvatnet 10 til 11 juli 2005.

Jorbersjeva! :D

Espen vekka meg i 11-tida med div. meldingar via MSN (pling-pling). To timars nettsurfing seinere chatta eg med Rebecca (solajente). Plutseleg fann eg ut at eg var svolten. Gjekk ned og kva såg eg? JORBER! Jess! Eg kutta 5 skiver frå superbrødet (ja, heiter det) og malte eit strøk plantemargarin på. Så starta eg å kutte jordbær…

Kutt, kutt. Om nokon forventa noko spesielt med det å kutte jordbær så må eg nok skuffe dei. Ingenting spesielt. Tek smørkniven i høgrehand, medan jordbæret blir heldt fast av venstre. Prøver å skjære dei ~5mm tjukke. Etter ca mange jordbærskiver fast plassert fann eg fram ein stor middagstallerken og gjekk opp. Korleis vidunderet såg ut vedsida av pcen min kan du sjå på biletet.

Jorbersjevårr! Nammenam! :D

Så åt eg alt opp. Det var kjempegodt. Hadde forresten ein del sukker på, som de kanskje kan sjå på biletet. Litt seinere kom Espen, eg hadde ikkje ete alt opp endå då forresten. Han fekk meg åt fikse artikkelen til «De metakognitive», så me har filma den delen ferdig i dag. Redigerte det utruleg raskt; det såg ganske greit ut – så me har latt det vere slik. Men det stykket (mange bilete av ord frå ein avisartikkel) treng ganske heftig musikk/lydeffekter, nett no har me satt opp noko; men slit litt med å få det 100% hippt :p Kan hende eg gidd mekke meir på det seinere.

Nett no er eg trøytt, veldig trøytt. Eg har vore inne store deler av dagen. Chatta med Monique (solajente) når eg ikkje har surfa/lest bloggar/speida IRC. Hege (solajente) var innom i dag, men då var eg nede å las Dag og Tid… Uff, det var veldig keitt. Hege er i Tyskland for sommeren; har ikkje skrive med ho på lenge. Ho blei veldig fornærma då eg ikkje svara ho. Dakar. Sende ho mail etter det. Ho er så koseleg atte :)

Vêret er dårleg, men det er greitt varmt. Eg trur eg går ein tur rundt mosvatnet snart. Workrave (eit program for å få meg til å take pausar o.l.) seier allereie at eg har sitte 2 timar og 20 minutt for lenge på pcen. Og at eg har utsatt siste store pause (10 min) heile 52 minutt. Kva er vits med eit slikt program når eg ikkje brukar det? :P Kanskje eg burde setje det til å låse PC-en, leike litt meir autoritært. Vel, same kva. Eg stikk ut.

Nattspringing

Slapp-schlapp-tslapp-slapp-klapp-tslapp. Føtene slår mot asfalten og lagar hugnadsame lydar. Det er heilt stille rundt meg. Kiwi ligg nedlåst med ein heilt rein parkeringsplass. Eg flyr raskt forbi. Midt i vegen spring eg. Klokka er ikkje over midnatt eingong, underleg stille ute.

Det kjem ein bil bak meg, eg ser det. Eit fotgjengarskilt foran meg blir opplyst, han er langt bak då. Eg kan ikkje springje av vegen; det er eit gjerde på venstre side medan det er ein steingard på høgre. Slapp-tslapp-tslapp. I høgre hand har eg ei 1.5L flaske med Farris Bris. Tslapp-tslapp. Springer inn til sida og hopper opp på fortauget. Ein bil kjem i mot meg, ei dame køyrar – ho ser veldig rart på meg der eg spring i full fart.

Bilen som var bak meg køyrer forbi, passasjeren ser langt etter meg. Heh. Er ikkje så mange som spring barbeint med ei farrisflaske midt i vegen rett før midnatt? Det er rart eigentleg. Er utruleg herlig nemlig. Aaahhh! :D Asfalten er varmlunka etter ein dag i solsteiken. Det er glatt i midten av vegen av di bilane har slitt han ned. Ingen steinar. Super springjeplass med andre ord. Det øydelegg heller ikkje at du har eit par meter på kvar side før du fyk i grøfta.

Var nett hos Espen. Åt slik gamal vaniljeis (original) med krem og jordbær. Kjempeherlig! Fekk av mora til Espen, Bjørg Marit. Ho er kjempekoseleg. Litt tidligare hadde me ete taco, 5 kvar – kjempegode dei òg. Eg viste Espen «påskeegget» på Onsdag-DVDen (Onsdag er ein film eg laga som prosjekt i media4 på Hetland, ikkje spesielt god), han klåra ikkje finne det sjølv.

Me har fiksa litt på «De metakognitive» i dag, som eg har skrive om i den oppdatera versjonen av forrige innlegg. Imorgon skal me, det vil seie:

  • Odin
  • Espen
  • Tor Eirik
  • Erlend
  • Vidar
  • Stian

Me skal til Sola stranda for å grille, spele sandvolley og bade. Det blir sikkert kos. Eg og Stian køyrer. Meg og Espen har kjøpt pølser, pølsebrød og grill… Men no er klokka mykje; og Espen kjem tidlig til meg imorgon. Bør få litt søvn før eg startar.

Elles er det herlig å skrive noko utan særleg substans igjen. Er mi heimeside, må få skrive kva eg vil. Merker eg er litt redd for å skrive småting inn her; kjenner liksom eg må jobbe litt med det eg legg ut. Men kvifor? :D Kan leggje ut altslags eg. Berre det ikkje blir til ein normal «dette skal eg gjere i dag»-keisam blogg. Men det blir det nok aldri (vonar eg! :D). Eg har 2 kladdar som ligg og treng litt meir tekst før publisering. Får sjå om dei kjem ut ein gong. Den eine kladden har vore kladd i fleire veker :p Den andre er berre 2 dagar gamal og handlar om heimreisa frå Kroatsia (ikkje noko stort, berre dokumentering igjen).

De metakognitive, scene 01

I dag har meg og Espen starta filminga av «De metakognitive». Eg har sitte oppe til kl. 3 og redigert, komprimert og lagt på musikk. Det er ikkje lange biten; og det er ingen handling. Kan godt hende byrja ikkje ser slik ut i den endelege filmen i det heile tatt! Likevel skal de få sjå kva me har gjort så langt; difor kan de laste ned videoklippet.

De Metakognitive Scene 1

For å sjå filmen må du som vanleg ha XviD installert (den øvste fila skal du installere om du brukar Windows), til lyd har eg bruka vanleg mp3; det kan alle køyre.

Videosnutten er ganske kraftig fargekorrigert, hadde vore moro å vist de korleis han ser ut utan fargekorrigering. Kanskje eg gidd lage det imorgon. Skrik ut om det er noko dykk døyr etter å sjå. Kom gjerne med tilbakemeldingar; sjølv om det er eit «produkt» under mykje omarbeiing allereie. Men eg skal slutte å jabbe, last heller ned;

Oppdatert

I går gjorde meg og Espen eit par endringar, i samband med Tor Eirik som såg introen. Eit par av endringane;

  • Måkelyd nokre plassar
  • Mjuke titlar på skodespelarnamna (sjå kommentaren til Teirik)
  • Endra tittelen «De metakognitive», no er han lettare å lese
  • Endring av fargetemp på bladane med Espen sitt namn
  • Masse småfiksing

Scene 06 08 ferdig

Scene 08, De metakognitive, Arnfinn, Torlaus og Belinda

Me har filma heile scene 06 08, og redigert han. Espen tok ein sjefsavgjerd og sa at denne scena ikkje ville bli lagt ut på nettet før heile filmen er ferdig.—Han ville ikkje gje vekk alt før folk kunne sjå filmen i heilheit. Etter me hadde filma scena var eg ganske redd for korleis resultatet ville bli. Eg kjende eg ikkje heilt hadde roen. Blei litt betre etter me hadde redigert det; var nemlig eit poeng som blei ganske moro;

Tor Eirik speler tilfeldig forbipasserande (ein rolle han gjer veldig bra) som ser på desse rare folka som står med vatnkanten og skrik. Det fungerer kjempebra! Den der redda heile scena for min del ;) Så kan dykk alle saman glede dykk til å sjå heile filmen! :D Eg vonar mange ler av den situasjonen der!—Eg bruka masse tid på å fargekorrigere (og blurre bakgrunnar) på den scenen, han er veldig gul. Eg berre tuller rundt; men Espen tek ingen regiavgjerd så…

Scene 02

I dag har meg og Espen filma nokre bilete til Scene 02. Blokka der Belinda bor, samt avisleveringa til den blokka. Då fekk me gjort bittelitt i dag. Har redigert det òg. Er lite, men litt. Har endå ikkje fått fargekorrigert det; kan gjere det imorgon. Er berre 3 klipp, så… :p

Avisutklipp

I filmen skal me filme aviser to gonger. Ein gong i annonsa, og ein gong frå ein artikkel. I dag prøvde meg og Espen å lage annonsane; printa det ut – filma det og la det inn i Final Cut Pro (videoredigeringsprogrammet). Blei positivt overraska; det så knallbra ut! Eg trudde me ville få digre problemer med å få det til å sjå ut som ei avis; men eg synest det fungerte bra. Det er fullt mogleg å sjå at det ikkje er Stavanger Aftenblad; men trur ikkje folk kjem til å leggje merke til det. Ikkje så godt iallfall. Herlig! :D Så då er dèt problemet ute av verda.

Tilbake til Zagreb

Dette har vore ein reisedag primært. Me skal frå Hvar til Zagreb, for at me imorgon skal kunne take flyet til Noreg. Me har take båt og tog for å kome til Kroatsia sin hovudstad. No sit eg på ein “skule” i Zagreb, er inkvartert privat; det er det blandede kjensler om.

Hvar -> Split

Me måtte stå opp tidleg i dag; den einaste båten til Split før toget gjekk nemleg. Me hadde ikkje skaffa billettar endå. Trudde jo at alt ville gå bra, men det gjorde det altså ikkje. Medan me stressa kofferten ned ein av dei tusen trappane som finst i den vakre byen Hvar kom pappa fortvila og fortalde at det ikkje var meir plass. … Krise! Utan den båten klåra me ikkje nå toget; då ville me måtte bruke ekstra pengar på anten nytt tog – og i verste fall ikkje klåre kome fram til Zagreb før flyet gjekk. Eg såg meir positivt på situasjonen; ting fiksar seg alltid – sjølv om eg kjende presset.

Medan pappa såg ut til å gje seg flat med ein gong sprang mamma bort for å snakke med dei som tok billettane inn. Ho var ganske hysterisk; reiv seg gjennom menneskjemengda. Måtte fint vente til alle dei med billettar var kome inn i båten. Sto og kaldsvetta medan dei siste gjekk inn – det mååå vere plass! Så fekk me høyre det me ville “Ok, that would be 120kn”. Yeah! Plass på båten! ;D

Eg sat rett vedsida av nokre danske jenter, var faktisk litt sitjeplass igjen. Eg sovna nesten. Då me kom til Split åt me bakevarar, deretter dro eg til internettcafèen og fiksa eit par bilete. Fekk ikkje skrive noko; var meir interessert i å lese kommentarar og sjå på bileta me har take.

Split -> Zagreb

Meg og Falke sprang frå cafèen for å ikkje kome for seint til møtetida no, har vore sein så ofte. Kom før Mamma, så alt var bra. Me tok toget til Zagreb, ein ~5 timer lang tur. Fin statsbane, traff nokre svenske folk. Spela sjakk med Falke. Gjekk ganske raskt eigentleg.

Privat skulebu

Framme i Zagreb var det ein fyr med utruleg blå augo som spurde meg om me trong plass å bu. Jodå, sa eg og henta mamma og pappa. Han hadde ein skule, engelskopplæring, som sto tom no om sommaren. Difor ville dei ha folk til å bu der i sommarmånedane. Fyrste natta dei prøvde dette her; skulle ha 120kr/senga. Me har 4 senger, Falke søv på golvet, eg søv saman med Kitty Karina. Det blei ikkje særleg mykje billigare enn hostellet, men me ville prøve. Det høyrdest dessutan betre ut.

Då me kom fram til plassen starta mamma og klage noko sjukt; ho var ikkje nøgd. Ville dra. Få sengar, dyr pris, like bråkete (veg utanfor), “privat”, ukjend område, blablabla. Ho laga dårleg stemning. Dei neste timen var eg småsur og irritert; påverka av mamma. Men til slutt, etter ein stor biff og gåtur blei det betre. Ein av fordelane her er at det er gratis internett; så eg kan hacke i 2 timar utan at eg må punge ut 70kn for det. Sparar jo inn ein del dèr då! :) (Sjølv om det er ein hekkans virusinfisert Windows XP-pc, måtte leggje inn FireFox for å i det heile tatt kunne surfe skikkeleg!)

Middag og kveldstur på byen

Falke ville absolutt kjøpe ein digeredoo (slik bambusrøyr aborigenieesene (ehh) i Australia sit og sutter på medan dei lagar rare basslydar). Han fekk butikkeigaren til å vise han korleis han skulle gjere, og det tok ikkje lange tida før Falke stod og laga musikk i butikken. Der sto han lengje. Fikla i lommeboka før han fann ut han ikkje hadde råd. Måtte take ut pengar. “Eg kjem tilbake imorgon”, mumla han då han gjekk. Mamma var ikkje særleg entusiastisk… Kan ein seie.

Me ville ha dessert etter me hadde ete mat med ei sta servitrise som gjorde det til sport å missforstå kva me sa. Etter mykje romstering fann me ut at me kunne gå ein plass me hadde vore før. Der gjekk eg og Helge, medan dei andre sat seg på ein kafè 20m lengre opp i gata. Eg ville absolutt take med meg isen frå cafè1 til cafè2, men i herdige demonstrasjonstog og opptøyer frå mamma, heldt eg meg på cafè1. Åt isen der med Helge. Var ganske god faktisk, utanom at eg skyndte han nedpå for å kunne sosialisere litt betre oppe på cafè2.

Åh. Lat meg seie; 15kn for hax max is! Sånn med krem, kjeks osb. OOhh.. Utruleg. – No er det vel snart sovetid for KK, eg sit på laptopen her og skriv. Er ein leiligheit dette her, grei nok – litt ekkelt foreløpig; sidan ting ikkje akkurat går på skinner når dei plutseleg skal leige ut, menmen, skal berre sove her. Imorgon er det frukost og litt loffing i byen. Falke kjem vel til å klage om å få kjøpe digeredooen, Helge fann ein anna butikk han ville ha noko i.

Heimreise

Så er det til slutt heimreise. I morgon kl. 2 går flyet frå den bittelille flyplassen. Me må vere i Frankfurt i ~6 timar; det blir keitt. Den flyplassen er elendig. Jaja, får sjå korleis det går – kan hende me kjem til ein annan terminal. Eg må sjå om eg klårar hacke eit par bilete inn no. Det var det, kan hende dette blir det siste eg skriv i Kroatsia. Takk til dei som har lese; det har vore 12 kjekke dagar. No kan eg trappe ned hyppigheita av innlegg og kanskje fokusere litt meir på kvalitet i staden for kvantitet slik det har vore no… :) Eller hvad tycks?

Oppdatert: Eg fekk mekka små forsidebilete til dei 3 siste innlegga (utenom dette), – alle søv utanom meg, og eg gidd ikkje vekkje dei for å finne kamera. Difor får eg heller leggje ut fleire bilete når eg kjem heim att til Noreg. Snakkast der ;) Natta! :D

Hvar

Hvar skal visstnok vere kåra til ei av europas 10 finaste øyer. Hm. Vel. Tja. Grei nok; men eg synest ikkje det var noko überspesielt. Likevel er det sikkert ikkje mykje som skil dei 1000 beste øyene likevel; berre turist-kapasitet. Her har me sykla til ein by ganske nær, prøvd å gjort noko meir spanande enn vanleg strandliv. Men det fungera diverre ikkje heilt 100%.

Rett etter eg hadde lagt opp eit par nye bilete og dratt frå internettcafèen sist gong sprang eg ned åt kaia. Eg var nemlig for sein til avtalt tidspunkt for møte (13:30 trur eg). Eg sprang som ein helt gjennom turistgatene; folk såg rart på meg. Då eg kom fram var eg heilt kokt, utan vatn i kroppen er det ikkje særleg herlig å springe så langt. Men der sat pappa då; la beina på stolen foran seg og grynta noko om at eg trong ikkje kome før ein time til. Ærh. Eg blei ikkje ferdig med det eg dreiv på med eingong.

Svenske jenter på interrail

Gjorde ikkje noko at eg stakk opp på internett igjen; så eg var på veg. Men tenkte eg kunne endeleg prate litt med dei svenske jentene me såg i Zagreb. Dei budde på same hostell som oss der, og då me dro til Split så sat dei på perongen og venta på same toget. Eg såg dei gjekk av toget i Split og skreiv ned addresser med nokre gutar. Plutseleg såg eg dei igjen på båtterminalen. Eg hadde tenkt å snakke med dei før, men gjorde det ikkje. Så no kunne eg jo spørje kor dei skulle; det er ein kjempebra måte å kome i snakk på :P Heh…

Dei skulle take nattoget. Skulle dra til Venetsia, Italia – eller Pula i Kroatsia. Me snakka om politikk, Anna var med i “dei grøne”. Har ikkje eit liknande stort parti i Noreg, har eit lite i Stavanger då. Elles nasjonalt snakk, ein del skulesnakk (klåra skryte litt av Hetland i det høvet òg ;p) og anna. Bittelitt datasnakk, men valde å halde meg vekk frå det; veit eg kan bli litt engasjert, “uforståeleg” og keisam når ein kjem inn på dèt emnet. Men ho visste Linux var betre enn Windows, så alt var bra.

Eg snakka engelsk med dei, sidan det er så utruleg mykje enklare enn å prøve å forstå einannan på morsmålet. – Og aldri i livet om eg lèt meg prostituere til å snakke bokmål; då snakkar eg heller nynorsk. Faktisk er det betre å snakke nynorsk av di det ligg faktisk nærare svensk enn bokmål. “Bogmålet” ligg som kjend nærare dansk. Nei, så eg snakka engelsk med dei; sjølv om dei kom med nokre svenske ord innimellom “rente” bl.a. Dei blei overraska over at eg var frå Noreg, dei trudde eg var frå Tyskland eller noko (w00t!) :S Men viser jo at me er betre til å tyde deira talemål enn det dei er i å tyde vårt ;) Trass alt snakkar me hard stavanger-dialekt òg då, så er kanskje ikkje så veldig enkelt.

Snakka for det meste med Anna, – Johanna sa ikkje så mykje. Har kanskje noko med at eg starta snakka mot venstre, så då blei alle oppfølgingsspørsmåla og samtalen den vegen. Hehe. Jaja. Me blei ganske seine til båten; Falke og Helge var for seine. Fekk gjeve visittkortet mitt (haha, russekortet :p) før eg gjekk. Har jo ein 3–400 stk igjen; må få bruka dei. Sjølv om eg kjenner meg litt dum når eg gjer dei vekk. Heh…

Båt

Båttur. Pappa var fast oppsatt på at alle båter i utlandet er laga i Noreg. Alle hurtigbåter me har sett rundtom, anten det er ein hydrofoil eller vestamaran snakkar han varmt om heimlandet og båtproduksjon. Falke klåra nesten gå på feil båt, medan mamma stressa seg blå av at me var så “seine”. Hah! Der der er ikkje sein i min målestokk!

Spør du meg såg han temmeleg nerfalls ut; sjølv om han var relativt ny (98 sa pappa). Båten var støkk full, det var ikkje mogleg å oppdrive sitjeplass. I baren nede i båten serverte dei hard alkohol, 5–6 taparar sto der og hang. Gamle halvdaue folk. Dei selde sikkert ting utan alkohol òg, men hendig nok stod det ikkje noko om dèt. Velvel.

Meg og Falke sat foran nødutgangen som faktisk var låst. Trur neppe den båten (som forøvrig ikkje hadde nok flytevestar til alle) hadde blitt godkjend av Veritas (Noregs godkjenningsorgan, trur eg). Pappa sto å stirra ut av det lille vindauget i døra. Han hadde gått rundt på båten og leita etter plata med byggeår og -plass. Han skulle ut døra, hadde funne beviset sitt som var ei plate der det sto “ved brann lukk døra før helongassen kommer” eller noko slik. Men det var visst ikkje lovleg; ein måtte vere inne i den varme kupèen medan båten køyrde. Teit båt.

Hvar

Framme i Hvar. Skulle finne plass å bu. Då me kom fram var det mange folk som ville leie oss bolig. Me dela oss opp for å finne det beste tilbodet. Eg fann luksusleiligheit nær sentrum og stranda, klåra presse prisen til 5*140=700 per natt. Men mamma og pappa gjekk med ein gamal mann som ikkje snakka engelsk men klåra tyte ut nokre ord om 60kn natta. Då me til slutt (etter mykje snakking) gjekk etter maen, kom ei dame med flotte ord – sentrumsnær leiligheit osbosb. Så me gjekk for den. Maen klikka.

Dei kjefta mykje på kvarandre, heh. Lo litt halvvegs av det. Så gjekk me. Leiligheita var fin; kjøkken, senger osb. Flott utsikt, men ingen veranda. Same kva, det er jo berre ein plass å bu. Eg slo på air-conditionen, er så herlig med den på 23 gradar. Så gjekk me ut for å saumfare byen pluss få litt mat i kroppen. Då me kom tilbake var air-conditionen slått av og kontrollen konfiskert. Neeivel. Ingen air condition nei.

Neste dag

Mamma ville så gjerne gjere noko anna enn å berre hengje rundt og sutre. Eg var heilt einig; eg likar ikkje shopping- eller badelivet. Eg vil gjere skikkelege ting. Ho hadde tinga ein jeeptur; ein safari på 6 timar over heile øya. Men det blei litt dyrt, så me gjorde det ikkje lell. Den kvelden gjekk me på acapellakonsert i eit kloster. Var kjempeflott; ~11 menn som sang. Også var det ~9 kvinner, men dei var ikkje like flinke og hadde ikkje den same kraften og dynamikken. Var ein flott plass å ha ein slik konsert, open dramatisk himmel over klosterhagen varmt ljossatt av lyskastarar frå “tribunen”. Utanfor blåste det opp til storm, ein høyrde bølgjene slå mot stranda.

Dagen etter, i dag altså

I dag, søndag, har me lånt syklar og sykla til ein by ~5km frå her. Det var ein ganske har oppoverbakke i starten; og ein enorm nedoverbakke i dei siste 2 kilometrene. Dèr gjekk det raskt! Ein plass var fartsgrensa 30, eg er sikker på at me låg i 50–60 km/t. Då meg og Falke kom ned ein halvtime før dei andre tok eg eit bad. Det var utruleg kaldt. Her snakkar ein Noreg på sommaren. Har sjølvsagt bada kaldare (bada i smeltevatn ein gong); men hekkan, hadde ikkje forventa slike temperaturar heilt her nede!

Vatnet på den plassen låg nemlig rett ut mot havet, det blei heile tida skifta ut; så vatnet i Sumpetar var såpass varmt av di det kunne bli varma av sola ganske effektivt. Etter det sykla me tilbake; eg sykla rett til internettcafèen, og no skuldar eg dei ~50kn. Uff. Masse pengar. Eg har lest litt på Anna og Johanna si Togluffing Europa side, og skrive med folk på msn; så ikkje heilt effektiv skrivetid i dag. Men eg var eigentleg ikkje heilt motivera likevel :p

Snart heim

No er det diverre berre nokre få dagar igjen før me reiser heim. Imorgon dreg me tidlig frå Hvar til Split. I Split heng me i 2 timar og et frukost (er eg heldig kan eg snike meg opp på den hax internettcafèen der og leggje ut nye bilete), etter det tek me den tøffe statsbanen opp til Zagreb og finn overnatting der. Neste morgon bêr det til flyplassen, frankfurt, og så heimatt. På sola er det visstnok tax-free når me kjem inn i landet no, så kanskje eg kan få kjøpt noko?

Kjøpe-kjøpe…?

Eg er særs lite glad i å kjøpe ting; så eg har ikkje kjøpt anna enn is og mat medan eg har vore her. Pluss briller. – Eg ville gjerne kjøpe andre ting; men eg kjenner liksom inga trang, eg kjenner det meir som eit ork “Kva skal eg med det?”. Har det kjempebra slik eg er no, eg synest faktisk eg har for mykje.

Dessutan vil eg ikkje gje vekk gåver som ikkje tyder noko for meg; det er f.eks greitt å gje vekk Cloroform-cden. Eg vil at fleire skal like Cloroform, dessutan elskar eg CD-en sjølv. Men om eg skal gje vekk ein eller anna tilfeldig ting kjøpt i Kroatsia så er det langt frå det same. Det vil eg ikkje. Eg vil gje vekk ting med substans eller ingenting. Gåver utan substans er så utruleg materalistisk og ekkelt. Eg avskyr slikt.

Andre dusjforsøk

Eg trør grasiøst inn i dusjen. Badebuksa er slengt av på golvet nokre centimeer frå sluken; ho kjem åt bli dassblaut. Dusjen er litt lavt stilt inn og står mot veggen. Kanskje like greitt sidan dusjforhenget rett og slett ikkje fungerar. Vatnstrålane skvett ut av dusjen og dannar fort eit svakt trykk mot handa mi.

Kaldt vatn. Lite trykk. Eg dreg spaken åt maksimalt trykk – men likevel like lite. Kaldt vatn. Hmm. Det plar jo vere for varmt for meg med standardinstillinga. Dreier spaken, lunka. Hekkan; ikkje meir varmtvatn igjen tydlegvis. Hovudet heng under dusjen. Eg drit i dusjforhenget – prøvde “patenten min” med å klistre det til veggen. Etter litt glei det ned. Ikkje nok vatn på det sikkert. Gjer ingenting eigentleg, trykket er så lavt lell.

Det renn i strie staumar frå håret. Kaldt vatn i Kroatsia er ikkje det same som kaldt vatn i Noreg. Eg blir fort vant åt det.

Hallooo…

…kjem det frå gangen. Eg svarar det same med ein ultralav basstemme. Opera tenor; akustikken i det lille badet er enorm. Litt tidligare hadde eg beundra det halvflassa solbrente fjeset mitt i speiglen medan eg tromma hardt og rytmisk på brystet. Eg elskar å leike trommemaskin, det er superkos.

Ei lys stemme kling med eit god rimandde svar på hallo-et;

Halloo, på dooo

Eg sprang opp før pappa og Kitty karina som òg skulle dusje før middagen. Dusjen blir kaldare – seier det til dei. Trykket minskar ytterligare, eg ser strålane flyttar seg nærare veggen. Skvetter litt sjampo i håret.

Det er utruleg kor mykje inspirasjonen skiftar; nokre gonger skriv eg av di eg “må”, nokre gonger av di deg vil. Innlegget før dette er skrive av di eg “måtte”. Byrja av dette innlegget er av di eg ville, medan resten her er motsett… For ordens skuld kan eg fortelje at dei siste 2–3 paragrafane er skrive 3–4 timar etter dusjen og inspirasjonen.

Ungdomsgjengen stakk til Omiš på byen/fest. Eg ville vere med – men har ikkje sko, dessutan hadde eg tinga ei pannekake m/ is. Han var enormt god. Imorgon dreg me frå Sumpetar. Skal til Hvar – ei øy utanfor Split. Det blei altså ikkje Dubrovni?, slik Falke ville, eller nasjonalparkane, slik eg ville.

Siluetter mot sola i Sumpetar, Kroatsia

Me har hatt det utruleg fint her, sjølv om det har vore litt slappt strandliv for det meste. Vannpololaget blei nett eigd av eit profflag, det var moro å sjå kor utruleg dyktige dei var. Dagen før spelte Stavanger-jentene mot eit profft jentelag i Split; men tapte ikkje meir enn 12–9 eller noko. Ganske imponerande. Var utruleg slitne og forslåtte i slutten då, Split-jentene var ikkje særleg snille.

Vannpololaget i Sumpetar. Guttene.

Neste dag

Dette er altså neste dag. Dette er ikkje skrive på papir, no er eg på nettcafè. Me skal som sagt dra til Hvar, har fiksa billett. Blei litt tull, men trur det går. Det over har ikkje mykje substans; eg veit. Men blei berre så demotivert av å prøve å skrive noko eg hadde tenkt for lengje sidan sist gong eg var på nettcafè. Så sjølv om det ikkje blei like stort som dusjhistoria eigentleg var, så var det herlig å få det ut av vegen. Hadde ikkje ei anna rolle. Dessutan gjekk den originale dusjhistoria mykje lengre “ut på viddene” og snakka om altslags ting; ikkje alt like konkret. Men han er sikkert betre no når eg har gløymd han enn det han eigentleg var :p Hihihih.

No mista eg faktisk internett; folka her stresser med å dra ut kablar o.l. Utruleg plagsomt. Kanskje eg ikkje får lagt dette ut; det hadde vore keitt. Bør ikkje betale for denne tida. Hm. Kanskje eg skal hacke nokre bilete imens…?

– Gjer det.