Eg er psykisk sjuk

Hadde eg skrive dette to timar sidan hadde det sett annleis ut; spytt/sikkel og brekninger over tastaturet. Ja – eg veit du ville vite det. Eg var så vond. Magen var heilt ustyrleg, kunne ei stå rett opp. Ingenting hjalp; dette er uroleg mage grunna psykisk stress.

Det er psykisk altså. Det tenkte eg mykje. Eg hadde hatt ein god samtale med Monique tidligare på dagen. Så køyrde eg Pat frå Tananger/Sola åt Maritinique. Sa eg var sjuk, køyrde heim og merka kor farleg eg var. Hekkan. Klåra nesten ikkje styre meg sjølv, heldt ikkje fokus på vegen men på panseret åt bilen. Køyrde sjølvsagt forsiktig – men foten min ville slappe av. Magen gjorde så ekstremt vondt. Slappa av på gassen. Rett før innkøyringa mi låg eg i 60km/t, som er 40 km/t for raskt, og sjølvsagt langt over normalt.

Bilturen var ingenting mot ragnarrokket då eg kom inn. Eg visste ikkje kva eg skulle gjere, kor eg skulle gjere av meg. Det blei verre. Er som om magen vrenger seg heilt. Eg heldt meg roleg likevel. Om eg ikkje tenkjer på det; ikkje klagar – så er det ingen problem. Ser eg ikkje på det som eit problem er det ikkje eit. Iallfall eit mindre. UGHH. M-å s-p-y. Galloperande febertemperatur bryr meg ei stort. Eller. Kan hende berre hendene var kalde – det var iallfall stoor forskjell på panne/handflate.

UGHH. UGHH. Brekkninger. Ingen spy. Munnen produserte noko sjukt med spytt. Det berre rant ut. Lunka/varmt klissete spytt. Og eg hadde problemer med å halde det inne. – Du leser framleis ja? Vel, for å spare deg for meir; det var litt urovekkjande. Litt keitt, på eit måte. Forresten fortsatt varm på pannen. Noko eg ikkje driver med er halvbrekkninger og spyttproduksjon (iallfall ikkje i same storstilte skala). Eg kjenner magen. Det gjer eg. Men ikkje der. Eg har ganske god kontroll over han.

Fun fact: Eg kan gje meg sjølv enorme smerter berre ved å tenkje på noko visst. Berre med å bruke hjernen.

Det er ganske moro, er det ikkje? Slik reint sett bort frå at det gjer inni granskauen vondt så viser det jo kva for ein kontroll «the mind has over the body». «Truly amazing», uttrykt på eksotiske språk, frå like eksotiske øyer, litt lengre sør enn Noreg. Korleis klåra eg då gå frå den sanne undergang (vel, forfattarfridom) til denne ganske OK stoda? Vel. Eg har det eigentleg kjempebra. Hekkan. Tenk så mange som har det uendeleg verre enn meg! Berre for éin person kan det vere uuthaldeleg, men tenk; det finst ei heil verd av dei!

Fun fact: Eg trur faktisk på dette. Er alltid nokon så har det verre enn meg. Eg har ingenting å klage på. Eg bør hjelpe andre.

Det er faktisk litt dobbeltmoralistisk sidan eg her sit og fortel om kor vondt eg har det. Berre eg ikkje har det vondt. Eg vil vise det til folk. Det er ikkje vondt! Det er godt! Bra for deg! Iallfall om det fekk så hyggeleg utfall som for meg. Vil at fleire skal ha det slik.

«The minds victory over the… uhm… mind!!!»

Som sikkert ein fyr har sagt før meg. Om han var klok eller ei er tema for ein anna diskusjon. Eg er litt på ville vegar nemleg. Der gløymde eg å tenkje positivt, og var ikkje aktiv. Smerten kom krypande. Kva er ikkje betre enn å berre stoppe det då? Hæ? Høyrde ikkje? HAH! Ingen argument. I laugh at your argument. Oi, ikkje gråt. Det er difor du må sjå på alt positivt. Ser ein negativt på ting så er det no-good. Det blir jo trass alt ikkje betre av å dra seg ned og fokusere på vonde ting.

Du har 4-grader vondt. OK. Du kan tenkje positivt, meditere litt og whoop-whoop; dette er jo ingenting! (Så går det vekk). Fortsett 4-grader vondt, men du tenkjer konstant på det. Åå, så vondt. Du retter ALL merksemda di mot smerten. Er det ikkje slik at ein kjenner ting betre når ein konsentrerer seg om det? Så kvifor konsentrere seg? Hæ??

Pause start

Me tek ein kort tenkjepause medan eg fortel om Lux, Tux sin litt agressive lillebror. Jodå. Han er tøff i kjeften. Tøff i trynet; reint generelt tøff. Utanom utsjånaden. Lux, Tux sin onde bror i tvangstrøyeHan er nemleg søøøt. Utfordrer folk til å prikke han, Monique kunne ikkje late vere. Diverre drepte han ho. Det heile var meget tragisk og sjela åt Mon græt av di eg ikkje steppte inn. Men så bryr eg meg jo ca. uendeleg meir om Monique enn Lux; så difor var det heile særs rart. Var ikkje moro då Monique var daud. Men så grein eg så mykje at ho bestemte seg for å ikkje vere daud meir. Det var veldig bra. Så fekk eg klem. Same kva. Eg måtte gjere noko med Lux; Monique, frekk som ho er, ville fortsatt prikke Lux. Difor sat eg ei tvangstrøye på han. HAHAH! THERE YOU GO YOU LOOONEY!!!

Pause slutt, pust roleg inn og fortsett varsomt

Eg veeit det er vanskeleg. Eg bruka mesteparten av dagen på å konsentrere meg om smerta. Eg hadde ting å gjere. Tok meg ikkje tid åt meditasjon. Ikkje tenkje på smerten. Avkoble. Setje opp fartsskilt på motorvegen frå smerten åt hjernen med 60-sone. For å sjå om eg kan presse det lengre ned. Alt dette skal ein gjere med «the mind alone». Eksterne verkemiddel er effektive, men dei tek ei problem ved rota. Tru det eller ei :) (Helst tru det, er godt for deg!)

Javel. Eg er psykisk sjuk seier eg. Kan tenkje meg du er forveten på kva eg meiner. Eller kvifor. Då igjen, kanskje ikkje; kanskje du alleiere trur du veit. Hah! Men du tek feil. Eg er ingen ventelistepasient på dei stadig meir pengesvake psykriatiske anstalta. Eg er ODI… Hm. Ja. Ok. Saken er: eg lider av uroleg mage – har hatt det ein gong før. Det var før særemnet – det stressa meg så fælt at det gjorde fysisk vondt. Kunne ikkje sove om natta grunna smerten i magen og ryggen. Ryggen var uuthaldeleg, eg kunne ikkje gå. Dette bêr ikkje fnugg av kunstnerisk fridom. Pür fakta.

Fun fact: Det er faktisk fakta.

Fun fact: Eg har vondt i ryggen. Er ikkje så lett som ein skulle tru å vere psykisk stressa.

Kvifor eg er stressa får dykk ei vite. Mohahahaw. Det er likevel ikkje sakas kjerne. Sakas kjerne er at du bør stemme på anten SV, RV eller Miljøpartiet Dei Grøne med valget. Elles såg eg på TV i dag Miriam. Det var moro. Var etter eg hadde kontroll på meg sjølv. Kos.

17 tankar om “Eg er psykisk sjuk

  1. Miriam

    Hei! Bra innlegg som alltid!:P Det var ikke så gøy å lese at du hadde det vondt. Jeg får helt vondt inni meg…

    Jeg hørte om Lux og Monique. Tragisk, men heldigvis brakte du liv tilbake i henne, og jeg fikk min bestevenn tilbake!

    Så du på TV!:O!!!!!!!!!!!! Hehe, nei da. Men jeg dør av nysgjerrighet; hva så du på?:p

    Klem

  2. Monique

    off då:S Syke du stakkars. Kanskje det va likagreit at du ikkje kom på besøk då:) Kan ikkje ha någe av at du ska spy øve Buddah og det heile:) Men det va då voldsomt dumt at du sko føla deg så ille:(

    Den lille andå e voldsomt aggresive, men Oh so cute! Eg kan ikkje huska at sjelen min grein, eg huska at den sa at du kunne finna deg ein ny Monique i Frankrike:) Ikkje någe problem. Men det va møye kjekkere her enn der eg havna, tror eg blir litt lengre;)

    HAHAH! THERE YOU GO YOU LOOONEY!!! Hehe, e det meg eller pingvinen me snakke om her?:P

    Kan legga t tslutt at det va ein litt forvirrandes tekts, måte lesa gjennom an ein del ganger før eg fekk me meg alt:) Men det e sikkert bare meg;)

  3. Rebecca

    Å jøye… Da du sa at du hadde vondt i magen, Odin, aaante jeg ikke at det var så ille! Uffameg, ble helt kvalm av å lese din detaljerte beskrivelse av hvor vondt/bra du har det. Det er et kompliment, altså. At jeg ble kvalm betyr bare at du skriver levende og overfører dine følelser til leseren på et vis:) Jeg må si du skriver overraskende bra til å være så syk. Hadde jeg vært så syk hadde bloggen min bare bestått av: «Blææuugh!!!» «Er det ikkje slik at ein kjenner ting betre når ein konsentrerer seg om det? Så kvifor konsentrere seg? Hæ??» Kunne ikke sagt det bedre sjøl. Nesten hver gang jeg er på kino må jeg på do midt i filmen. Hvorfor? Jo, fordi med én gang jeg har satt meg i salen tenker jeg: «Åh, tenk så dumt hvis jeg måtte på do nå!» Og så tenker jeg ikke på annet gjennom hele filmen, og det ender naturligvis med at jeg må sinnssykt på do. Kan tro jeg led under «Ringenes herre-Atter en konge»:P Aaaaanyway, håper virkelig du blir fort frisk. For det høres virkelig ikke deilig ut å ha det som du har det nå:S Get well!

  4. Odin

    Miriam: Åå, søtt. :) Eg såg Valg 2005 (heh) og ein dokumentar om Windsor Castle i England.

    Salve: Hihih. Takk ^^ ∗kjem åt matmor og tek på seg trøya∗ Maaat?

    Monique: Eg spydde ikkje. Eg sikla :p Hah. Klåra ei spy. Ingen and, er ein pingvin. Han vrir seg i tvangstrøya no!

    bq. HAHAH! THERE YOU GO YOU LOOONEY!!! Hehe, e det meg eller pingvinen me snakke om her?:P

    Snakkar om Lux sjølvsagt! :o Korleis kunne du TRU noko anna? Teksten forvirrande? Hm. Tja. Sikkert :) Men at du forsto det åt slutt seier jo at han eigentleg ikkje er. Men at han er tyggbar er jo berre bra! :D Wee.

    Rebecca: Var ikkje så ille då eg skreiv med deg; sjølv om eg plar vere mykje meir tilbakehalden med dei vonde kjenslene mine no enn før. Før klaga eg verkeleg når eg hadde vondt. Forsøk på levande tekst er take frå favorittforfattaren min: Rebecca :D

    Eg er frisk no. Var frisk då eg skreiv det óg. Eg mediterte jo, og blei frisk. Fekk kontroll over hjernen. Meget herleg.

  5. Teirik

    Hihi, me hørre så mange lovord om bloggen t Rebecca, men ingen av oss får jo lesa an… it’s a shame seie bare eg :)

    Monique: Det e ikkej snillt å poke Lux, så eg synes nesten du hadde godt av det, men bare nesten ;) Neida, ingen av godt av ein solid pounding, så tvangstrøya e ganske greit at an får.. Bedre det enn rettsak og fengsel, an e jo ute om 14 år då..

    Odin: Dagen din igår virka kort sagt jævlige.. Sjøl om du mediterte og du seie at sinnet e sterkere enn kroppen, så må du hørra på kroppen innimellom og.. Har an vondt, så e der som regel ein grunn t at an har det, og bare ignorera smerten kan gjørr vondt verre.. Nå gjekk det jo heldigvis bra, men sånn må du ver forsiktig me i framtidå! Hvis ikkje så e det du som burde hatt ein solid pounding… :) Just as you know :)

  6. Odin

    Teirik: Altså. Dette var ikkje kroppen som sa stopp i utgangspunktet. Det var psykisk stress. Psykiske problem. Altså heile problemet låg i hjernen. Sjølv om eg ikkje spring rundt å hyler ut grunnen :) Det får vere så, er ikkje sakas kjerne.

    Men likevel; sinnet og kroppen er båe óg forgjengelege. Dei forsvinn. Så det er ikkje så utruleg farleg med det :p «I bunn og grunn»

    Ang. bloggen åt Reb. Jao. Er litt synd, – men mykje privat. Eg har ikkje så store problem med å leggje mine ­­­«såkalla» private ting ut. Men det tyder ikkje at alle kan. :) Eg er veldig glad for at iallfall ég har tilgang. Hihi. Du burde vere glad for det du óg ;)

  7. Teirik

    Odin: Det må vært eit rimeleg hardt press (må ha vært rimeleg stressa) for at det skal ha gått ut over kroppen på denne måten.. Likevel så meine eg at ein må lytte til både kropp og sinn. (Grunnen til at eg berre sa kroppen lenger opp, er at eg aldri pleie å vere borti folk som er under sånneit stress at det påverkar kroppen, som regel, i treningssammenheng. Det er som regel kroppen ein må lytte til, og så ta utgangspunkt i den. Sjølvklart spele jo det mentale og inn, men det er meir på kor mye ein eigentleg tåler av «tyning») At du ikkje ropar ut grunnane er jo forståeleg, men det hadde iallefall hjulpe meg litt meir til å forstå situasjonen din :)

    Ein skal aldri ta for lett på korkje sinn eller kropp. Dette er to alvorlege ting som ein skal beskytte for det det er verdt. Ein kropp uten sinn er like mykje verdt som ett sinn uten kropp. Sjølv om du meiner at beggje er forgjengelege, så må du ta vare på dei. Forsvinn gjer dei berre post mortem, og det er litt tåpeleg og sei at det ikkje er så utruleg farleg… Sjøl om ideologien din er annleis enn min, og eg forstår tenkjingå di delvis, så held eg framleis fast på at kropp og sinn er to ting som du skal verdsette høgt!

    Ja, eg er veldig gla for at du har tilgang til han, missforstå meg rett ;) Men eg tykjer at det kunne vere gøyalt å lese denne bloggen som får så mykje skrøyt frå deg :) Var berre det eg meina :)

  8. Odin

    Teirik: Ideologi. Det er ingen ideologi. Det er noko anna. Dessutan har eg som postmodernist mista trua på ideologiane – trur på samfunnstrukturar på mikronivå. Men altså; mykje av det eg skriv er ting eg strekker meg etter, ikkje slik det er no.

    Eg tek godt vare på kroppen min. Eg et nærast ikkje godteri og drikk særs sjeldan brus. Det er ingen problem :) Men folk må vite at hjernen er mykje sterkare enn det folk lét tru i dag. Eg meiner sinnet er sterkt undervurdert i vårt samfunn. Spesielt mtp. alkohol og all den lidinga folk utsett seg for der.

    Ang. bloggen åt Reb. Ja, eg veit. Heheh :p Forstår kva du meiner. Eg ville berre erte litt :p

  9. Espen Aarhus Klausen

    Odin: «Eg tek godt vare på kroppen min. Eg et nærast ikkje godteri og drikk særs sjeldan brus.»

    Kossen kan du sei det når du spise frogost klokkå 19:00 ? Kalle du det å ta godt vare på kroppen? Kroppen har og godt av mosjon. Ta ein joggetur rondt Mosvannet te dagen. Så blir du fit og hipp :)

  10. Odin

    Espen: Eg går ofte tur rundt mosikken. Og ein treng slett ikkje trene så mykje for å halde seg i god form. Kroppen tåler kjempemykje. Eg set han ikkje i fare med slikt smått nitpick. :]

  11. Monique

    Odin: Ehm, ja, sikling e ikkje så flott det helle vettu;) Best å slappa av:) Hehe, det va meiningen å agrevera han:) E voldsomt kjekt t tider. Kunne jo våre at det va meg, e litt looooney t tider:)

    Forsøk på levande tekst er take frå favorittforfattaren min: Rebecca :D :O Hihi, neida;) Hu e voldsomt flinke:D

    Teirik: Godt av å dø? :O det love ikkje godt! Tror du virkelig han kunne ha gjort så masse skade på meg når han slapp ut? Pingviner leve mellom 15-20år, veie ca 4kg å e ca 70cm høge. Me mindre eg e voldsomt svake komme det ikkje t å ver et problem når han sleppe ut:) Hvis han ikkje dør i fengsel…

  12. Hege

    Hei likte teksten din… monique, du går over dine «satte» genseren…:P ( nytt uttrykk) glad det gjekk bedre med deg og lei for at du opplevde såå stor smerte…:( håpe for all del d ikje kjer igjen ;D *mange klemmer fra Hægø

  13. Odin

    Monique: Vanskeleg å vere favoritt-alt veit du :))) Hehe, men du veit jo kor utruleg gode tekstane hennar er. Nokon lange, kjensleladde og interessante. Ho som leser så utruleg mykje har vel ein god idé om korleis ein bør skrive :))

    Hege: Hehe. :) Takktakk. Det var veldig godt det gjekk slik. Men det går alltid bra. Alltid :) Om det skjer igjen har det ein god grunn; og eg kan lere masse av det. Motgang hjelper ein i det lengre perspektivet!

  14. Rebecca

    Jøye meg……Jeg tror ikke jeg har rødma så mye siden..æh, det trenger ikke dere vite.Synes ikke det jeg skriver er så voldsomt bra sjøl – synes det er voldsomt kjedelig. Men det er utrooolig koselig å høre at andre ikke synes det, da:) Men det jeg skriver på bloggen min er da ikke sååå privat. Hadde ikke lagt det ut hvis det var så privat at folk ikke kunne lese det;) Bloggen er til for å leses, så jo flere som leser’n dessto mer happy blir jeg:D Hihihi. Blei i godt humør nå, jeg. Tenkte aldri på å skrive en blogg før en god stund etter at jeg hadde lest masse her. Har blitt inspirert av eksperten, vettu!;)

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.