Månadsarki: oktober 2005

Intervju om bloggen min

Hetland VGSEg fekk nett ein epost frå Karen på «Hetland VGS»:http://www.hetland.vgs.no, dei har eit avisprosjekt der ho skal ha eit intervju om blogging. Eller noko. Same kva, ho spurde om eg ville svare på eit par spørsmål – så her er svara.

Hva syns du om ideen å skrive Blogg?

Wow, det var litt av ei formulering. Idèen å skrive blogg, vel, eg gjer det jo, så eg likar det nok. Sjølv om eg meiner ein bør ha noko å seia; eller ha eit formål med bloggen. Eg har ikkje noko å seia, så eg må ha eit formål, og det trur eg at eg har.

Bruker du Blogg selv?

Ja, det gjer eg, bloggen min ligg på http://www.velmont.net.

Hvis ja, Hvordan kom du i gang med dette og hvor fikk du det fra?

Eg starta blogge sommaren 2003, då kalla eg det ikkje blogg grunna dei negative assosiasjonane knytta åt ordet. Men det var altså ein blogg. Då eg gjekk VK1 i Oxford byrja eg oppdatere han oftare, eg ville halde dei heime (i hovudsak pappa) oppdatert på kva som skjedde. Elles var det greitt å ha det for lesing om nokre år. Eg las pappa si dagbok frå då han var 16 før eg drog, hadde kanskje litt med det å gjera.

Etter litt fann eg ut at kameratane mine blei utruleg engasjerte og sjekka sida ofte. Så då starta eg skriva for dei, eg fekk ein del epost og det var moro å sjå kor godt folk likte at eg fortalde om hendingar i Oxford. Eg sat ofte seint oppe og skreiv med full musikk, hadde det ganske enkelt kjempemoro med å skriva.

Leser du mye fra hva andre skriver i sin blogg?

Ja, eg les ein god del bloggar. Eg likar best personlege bloggar til folk eg kjenner – men les òg emnebaserte bloggar. Likar godt skrive tekstar, tekstar med eit poeng og underfundige fråsegn. Les mykje, mykje meir enn eg skriv. På ei uke les eg vel iallfall 40 forskjellege innlegg.

Hva er grunnen til at du skriver blogg?

Då eg kom tilbake frå Oxford, og ikkje var like langt vekk frå alt, fann eg ut mange fleire enn eg hadde trudd las bloggen min. Det var overveldane mykje. Etter ei sommar utan oppdateringar skreiv eg eit innlegg om at eg kom til å leggja ned heile sida, etter litt fekk eg klagar og sette til slutt opp ein ny.

Eg fann ut eg ville dokumentere russetida for å kunna lesa om det seinare. Så var bloggen oppretta; og eg har holdt han gåande til i dag. Eg lever på dei som seier dei les han, det er mykje av grunnen til at eg oppdaterar no. Dessutan er det moro å skriva :)

Hvor ofte skriver du?

Nett no er det ein stille periode etter eg blei samen med Rebecca, så eg oppdaterer med eit 5–7 dagars mellomrom. Eg har oppdatert kvar dag, men det mest normale er eit 2–3 dagars intervall. No skal det seiast at eg skriv mykje lengre innlegg enn normale bloggar, eg skriv ikkje om det ikkje er noko å melde. Eg tenkjer «er dette unormalt/moro å lesa i lengda?» før eg legg noko ut.

Blogg er mye av det samme som en dagbok, hvorfor skal andre folk lese hverandres dagbok?

Av di det er moro :) Ein blir kjend med personen, – det kan vere underhaldane; nett som ei bok. No er det forskjellige typer bloggar, emnebaserte og personlege. Emnebaserte er ikkje dagbok-ish, men det kan personlege vera. Sjølv skriv eg meir eit og eit innlegg for seg sjølv, det er ikkje ein typisk dagbok-blogg.

Post-intervju

Og så litt info til slutt, slik ser bloggstatistikken ut nett no.

  • 112 innlegg og 710 kommentarar i 25 kategoriar.
  • 37 brukarar.
    • 10 aktive.
  • Innlegg-database: 680KB, heile sida: 1,5MB.
  • Denne nyaste versjonen av bloggen har levd i eit halvt år, I DAG, gralla!
  • 1000 unike vitjande denne månaden (3000 vitjinger, det tyder 3 vitjinger per person).
  • Mest vitja innlegg denne månaden: Ikkje akkurat neger, men… (WTF!? Det er jo gamalt).
  • IE: 50%, FireFox: 30%, Opera: 8%
  • 23% av treffa mine er frå søkemotorar.
    • 70% av dei frå Google Images, 20% frå vanleg Google.
    • 13% av søkeorda er “Kroatsia” (med skrivefeil ja).

Måltur åt Homborsund fyr

Denne flotte helga eg heilt hadde gløymd kom. Superkule folk frå målungdommen (Oslo og Stavanger) på ei lita øy med eit fyr. Det er tri veker sidan no, men likevel låg denne historia her som kladd. Gjorde han like godt raskt ferdig for å få det vekk frå kladdane. Koseturen var kjempekos.

Stormen uler rundt fyrtårnet. Det er békmørkt. Eg må pisse. Stemninga er verkeleg upåklageleg. Syng frå boka «Eg vil so gjerne syngja». Der dirrar i kjøkkenveggane av dei ruvande stemmane, leing tek over då eg snik meg ut. Putter på meg nokre digre sko, gidd ikkje taka mine eigne. Ute blæs det storm. Er på eit lita øy med eit fyrtårn. Rett ut mot havgapet. Alt er svart, men eg kjenner bølgjene er enorme. Salt frå dønningane når meg 30m over havet, 200m inn på øya. Ikkje småtteri til vêr.

Det er ikkje lurt å pisse i motvind. Det veit tilogmed den andre delen av verda som ikkje (?) har testa det. Difor gjorde eg ikkje det. Pissa ikkje i vind i det heile, det var for skummelt. Fann lé før eg fortsatte. Litt tidligare på dagen hadde eg teke toget åt Kristiansand. Hadde billett heilt åt Oslo, trudde me skulle dit eg. I tillegg kjøpte eg komfort-plass, det var ikkje plass på vanleg. Så alt i alt bruka eg meir pengar enn eg burde. 150 kr ca.

Eg prata med Gard, 25 år, jobbar med barn og psykologi. Han er ein av pådrivarane i Stavanger Filmklubb. Dei andre kom seinere på linja. Jarle, 16, speler orgel. Vebjørn, 17, leiar i målsiddisane. Den siste av målsiddisane (og einaste jente), Elisabeth Skatvedt (eg har skrive heile namnet hennar før på heimesida så :) ), 19, bur i Oslo, så ho reiste med dei. Ho studerer tsjekkisk og gjekk på Hetland saman med meg siste året.

Mannen som skulle køyre oss ut åt øya hadde satt seg på bakbeina av di me var ein halvtime sein. Han ville ikkje køyre. Fann seinare ut det var av di det var blitt mørkt. Heldigvis fiksa dei skyss ut. Utrykksfullt vêr på veg inn over Noreg. Det var nett dét vêret eg sto i nokre timar seinare. Då hadde me ete pasta i naustet, med ein god del stearinljos som einaste ljoskjelde. Superkoseleg, det ulte utanføre, medan me sat rundt det lange bordet alle 11 og introduserte oss sjølv.

Unge Høgre-vitsane satt laust, det lokale gjenferdet hadde halsband frå dei óg. Han lika dårleg at øya var fylt opp av folk som ikkje kan flytte seg stort meir åt høgre enn senterpartiet. Nynorskskrivande målungdom som syng internasjonalen, den gode gamle songen kjend frå Sovjet. Unge Høgre hatar som sagt nynorsk, sjølv om dei håplaust prøver seie det er sidemål dei ikkje likar. Alle ser det er tull. Hehe.

Også dei idiotiske reklamene han der sjølvdiggaren av ein høgrefyr hadde! Hahaha. Lagar reklamar for å fortelje kor kul og tøff han er sjølv. Siste sort :P Prøver óg å rakke ned på “Sosialisten Aslak”. Hahahahhah. :D Eg finn meg faktisk 100% einig med Aslak, heile reklama er jo laga med utgangspunkt at Aslak har feil :p Humor!

Fyret var fantastisk. 16 ljos som gjekk ut i natta. Strålar som gjekk om si eiga ljosakse. Ein må ha vore der for å forstå kor vakkert det er. Eg angra fælt på at eg ikkje tok med kameraet. Eg tok med laptopen, som eg helst ikkje burde hatt med. Trong han ikkje. Det gjorde eg derimot med kamera. Alle desse folka. Denne naturen. Dette vêret. Stjernehimmelen var superklår dagen etter.

Me frå Rogaland, tøffe som me er, sat oppe til 3–4 båe nettene og snakka. Barske rogalendingar! Eg fekk massasje frå Gard som er god på feltet, han er ein god liten luvvie nett som meg. Me snakka om meditasjon eg trening av sinnet i desse dagar der alle trener kroppen. Tingen er at eg er så overraska av at folk trener kroppen heile tida, men det er jo trass alt sinnet som tek inn all informasjon rundt ein. Det er det som avgjer lukka, det ein kan styre heile livsføringa si på!

Han massera veldig bra, – men konsentrera seg ikkje berre om ryggen og dei store muskelgruppene slik eg er vand til, men tok altslag småplassar óg. Tydeleg at han har fått mykje inn frå folk som kan det med energistraumer o.l. Veldig interessant, og ikkje minst kjempegodt. Blei god og avslappa. :D Etter endt massasje lura han på om eg kunne. Eg hadde ikkje meir erfaring enn pappa som har massert meg eit fåtal gonger (diverre ikkje meir, skjerpings!) og så har eg massert mormor for 1kr minuttet i ei årrekkje då eg var liten. Elles div. veninner oppgjennom åra, men ikkje så veldig mykje diverre.

Eg masserte han i ein 30–40min, tok heile bakre del av kroppen. Han var utruleg takknemleg og kom med masse ros, hihi. Det var moro å høyre, i frå ein som har meir peiling enn meg og greier ;D

Elisabeth strikka ei kjempetøff lue åt ein kamerat, eg fekk strikka ein halvtime eller noko. Eg tulla mykje til, men ho var like glad og hjelpsom – veldig søtt :D Eg må ha vore litt til bry, heh, jobba seint og satt meg fast innimellom; men ho syntest det berre var moro :D Me søv alle på same rom, ville ikkje vekke dei andre. Kjempekos. Eg hadde sjølvsagt gløymd søvepose, så eg søv med kleda på.

Elisabeth og, hm, trur det var Trine, hadde laga frukost – kom ned og koste oss. Etter me hadde gjort litt av det på planen gjekk me ut på ekskursjon. Elisabeth spurde om me skulle bade imorgon; «Veeeel, det er jo kaldt. Men eg tok med badebukse…».
«Me badar jo naken!», svara ho raskt.
«Eg tek gjerne ein morgondukkert», ytra Gard og strakk labben ut. Dei skulle bade ja. Såg på meg. Elisabeth retta handa ut.
«Kan godt hende eg blir med, men eg tek deg ikkje i handa på det!», sa eg. Rart, eg har ikkje pleid vere så feig. Hihi. Men blir vel eldre ^^

Me hadde det igjen kjempemoro. Denne natta planla me korleis me skulle take over Kvitsøy:

  1. Få alle medlemane i NMU (1200 eller noko) til å melde flytting åt Kvitsøy rett før kommuneval
  2. Opprette parti.
  3. Alle stemmer parti.
  4. Me vinn overlegent.
  5. Me får styre Kvitsøy, og blir ein KNALLRAUD kommune midt i blåe Rogaland
  6. ???
  7. PROFIT!!!!

Ah, kanskje slå vekk den siste der med profitt, – det er trass alt ikkje formålet med raude kommunar! Det me heller skal gjere er å spreie oss, kommune for kommune – heilt til heile Noreg er innrullert i den sosialistiske/kommunistiske varmen!! WEEE! :D AHvel, det var iallfall planen på kjøkkenet kl. 03 midt uti havgapet på sørspissen av Noreg.

Eg søv litt betre. Fekk pledd denne natta. Neste morgon var det bading. Eg sat igjen medan dei andre sprang ut, skal, skal ikkje. Eg sprang opp, henta handkle, sprang ned – kasta av meg kleda, kasta meg uti. Dei andre var på veg opp igjen, må ha vore kort bad. Men dei kom uti igjen då eg hoppa. Skreik og hylte, hihihi, var superkos! :D

Herleg å bada naken. Eg er så mot at det skal vere eit problem; det er den enorme sexifiseringa som er problemet. Nakenheit == sex liksom. Det er reinspikka tull. Det er plagsomt og vondt. Det er jo heilt naturleg, og eg er heilt einig med naturistforeninga. Eg las nett ein bra artikkel bak på Aftenbladet; så får eg seie; eg er naturist! :D Hihih :D Eg er mot at nakenheit skal vere tabu. Det er teit.

Åååh, det var så herleg vatn! Plaska kjempemykje og hoia fælt. Så skulle me dra. Stavangerguta var igjen og rydda, dei andre var klemma hade-bra. Møtte dei likevel igjen då dei sat og venta på bussen. Det var koseleg, sat oss ned og snakka. Meg og Elisabeth åt alle gulrotene Gard hadde stelt i stand. Tidligare åt eg støre deler av peanuttene hans. «Du smakar salt, lurer på kor du har bada» sa Elisabeth lurt siste klem før ho stakk i bussen. Då hadde eg prakka på russe-/visittkortet mitt på fleire personar. Hihi.

Så tok me toget heim. Kos. Men innlegget er for langt, og alt, alt, alt for seint ute! Ah, forresten, ser eg ikkje har skrive så mykje om folka. Vel, folka var kjempestilige. Alle saman. Det er så stilig når ein dreg med ein slik organisasjon; ser kor flotte folk som kjem. Det gjekk mykje i nynorsksnakk, superkos. Sivilarbeidar for NMU, Jens, hadde omsyn for det meste av turen.

Odin Bond fiksar pcar rett før bygget sprengjer i lufta!

AHAHAHH! Dritkult! :D Eg er nett kome frå jobb, og der var alarmen i ferd med å gå medan eg hadde eit par rom med pcar eg fiksa på igjen. Det blei springing. Det blei høg puls og utruleg spenning! Hahah :D Var slik stemme ute i vrimleområdet (frå ein pc) som fortalte at alle måtte forlate bygget, alarmen gjekk snart. Nett som i ein spenningsfilm!

Ååå! Eg er så gira! Dessutan ringde eg Reb og skal bort der når ho er ferdig med å sjå film. Okok, går litt tilbake igjen. Det er sundag i dag, kvifor var eg på jobb? Jo, nokre speidarar frå tasta hadde døgna og hatt LAN på skulen. Difor skulle me vere med dei, dessutan måtte me ghoste ferdig pcar, og eg måtte sjå til å fikse dei som ikkje funka skikkeleg. Eg hadde ein kei dag på jobb i går, skreiv på eit innlegg om det; som eg viser her:

Lang dag på jobb

Arh. No er klokka kvart over seks. Eg har endå ein time igjen. Då skal eg heim og jobbe endå meir. Med firma mitt då, skal redigere for Pat som kjem bortom. Når han dreg kjem eg sikkert til å redigere på “Hva er det med Monica?”. Med andre ord over 12 timars arbeidsdag.

Vel, om meg og Pat blir tidlig ferdig vil eg sjå om eg kan dra åt Rebecca. Eg har fått meg kjærast, men har ikkje klåra skrive noko om det. Vil ikkje at det skal vere korkje klisjé eller kjenslelaust. Har rett og slett vanskeleg for å skrive slikt, treng vel tid på det :)

Eg får heller ikkje snylte middag av Rebecca og familien i dag, så det blir kanskje frukost (halvt grovt horn med smør, ost, skinke, egg og agurk) og nattmat (5–6 økologiske knekkebrød med smør og ost) som elles. Jaja. No stikk eg herfrå og gjer meg klår heime. Er masse speidarar som spring rundt i gangane her, får fullføre dette innlegget heime heller.

Tilbake

Åh, så original overskrift. Jaja, eg gjorde ikkje ferdig det innlegget som dykk ser. Men Pat kom, eg lagde middag (skulle vere omelett, men blei noko heilt anna – eg lagde fyrst “scrambled eggs”, så putta eg mjølk og mel i (wtf!?), dette åt eg med brød). Var litt godt, men eg lagde visst for to, så eg åt berre halvparten.

Meg og Pat jobba, eg var så trøytt eg kunne daue – eg var sikkert ikkje særleg moro å jobbe med :P Hihih. Vel, det blei betre. Mamma og pappa kom heim, pappa var dritsur, eg lo av han. Det fekk meg i litt betre humør. Han irriterer seg slik. Stakkars mann. Leve litt. Ikkje bry seg om ting som trass alt berre er ting. Eg hadde ikkje vore så mykje heime av di eg har vore med Reb, difor har eg ikkje sett at postkassa var 100% stappa og at bossdunkane framleis stod på vegen…

Eg jogga med Pat til bussplassen. Eg hadde tenkt å ringje Reb på tilbakevegen. Det gjorde eg. Godt å iallfall få snakka med ho. Ho hadde skrive eit innlegg om at me var kjærestar, men ikkje lagt det ut. Dette las eg og dagen var kjempebra etter det :D Ho har lagt det ut no; Beccaland – Jeg er forelska!. Eg var heilt frå meg av å lese dette i går! :D Ho har skrive så fantastisk herleg og kjensleladd, ei sann fryd å lese. Eg blei heilt vekk av det :D Hihi. Den elles keie dagen.

[00:53:06] Odin: Oooh, eg leser det Reb har skrive. Hahah :D (l) Ho er så søøøt :D

[00:58:09] Odin: Oooooooooh, fantastisk innlegg ho har, hekkan så flott. Du burde glede deg : )) hihi. Kan hende det tyder mykje meir for meg, då menmen ;) Er moro for deg óg, det veit eg.
[00:58:39] Inziladun: hehehe, jævla teaser ;) tihi :P
e litt morsomt ja :)
[00:58:55] Odin: Ååå, hahahah. Eg kan liksom ikkje slutte å superglise :D Hahah, eg er så lukkeleg : D
[00:59:17] Inziladun: hihihi, fancy-schmancy! thats a new Odin! ^^
[01:00:08] Odin: Eg skjelver slik eg gjorde då eg hadde sagt til Reb at eg var forelska, skjelver slik. Slik god, men likevel ganske anspent. : )
Sto slik og klemde ho, medan og skalv.
Hahah. Hihi. Skal sende melding åt ho; så veit ho at ho kan leggje det ut med ein gong ho er på pcen. : )

ODIN HAXXORZ SCHOOL

MEN! Hihi. No er me her i dag! :D Hadde sagt hade åt speidarane, meg og Geir (sjefen) hadde starta opp 29 pcar på det rommet dei satt; dei skulle tilbake til “skulemodus”. Elles har me reinstallert alle dei ~300 pcane på skulen for å få inn 5 nye skrivarar + oppdatere win98 (spypå) med sikkerheitsfiksar. Ein del av desse pcane fungerte ikkje då me var på runden i går. Difor sprang eg rundt å fiksa.

Eg såg på klokka. Wooow. Eg sprang åt neste rom. Eg kopierte HD-en frå ein pc til ein anna, peer-to-peer kloning, på dei som ikkje funka. Serveren var opptake med å ghoste opp speidarrommet. Eg visste no slo snart alarmen inn, – plutseleg høyrde eg høgtalarane ute i vrimleområdet byrja bråke; ein mannestemme fortalde at alle måtte forlate bygget, alarmen gjekk snart på.

Pulsen var oppe i halsen då eg sprang åt IT-verkstaden. Eg måtte pakke saman, slå av, låse. Siri og Hege hadde båe sagt “neivel då! (surt fjes)” av di eg ikkje hadde svara dei. Eg hadde sagt noko liknande før, då eg prata ein del med dei utan å få svar (var visst oppe og fiksa te) for å så heller stikke å fikse pcar. :) Men det var berre moro, som sagt, sjølv om eg lata som om eg gjekk litt missnøgd, haha :D Så sa eg raskt åt dei at alarmen gjekk snart, at eg måtte skynde meg.

Serveren hadde stoppa, ein av pcane hadde monga seg. Eg måtte springje ned på 151 å sjekke/fikse det óg. Eg fløy ned trappane og adrenalinet bruste, klokka tikka stadig mot alarmtid. WEE! :D Så spanande det var! :D Eg sprang rundt åt alle pcane og sjekka di, fann feil på ein (for liten HD for heile biletet) og kobla den frå. Så låste eg og sprang, sprang, sprang ut :D Eg elskar å springja på den skulen, alt er så ljost og fint. Kvit skule. Kjempefin skule :D

Eg låste opp ytterdøra og kasta meg ut, så byrja eg le. Masse, – eg var jo heilt mutters åleine på skulen – men hadde nokon sett meg må dei ha trudd eg var spinn hakkande gal :D Eg lo og lo. Så hoppa eg inn i bilen, ringde Rebecca, sat meg inn og køyrde heim med vindauge ope medan eg song kjempehøgt. Inne i tunnellen dei andre bilane ha høyrd meg. Hahah :D Så moro :D

Kriblande kjensle det der. I tillegg ser eg Rebecca igjen i dag ;D Hihi, snart, når ho er ferdig på kino. – Ah. Me skulle visst filme i dag, men det hadde jo eg gløymd – så eg var jo på jobb då. Stakkar Espen. Fann ut me kunne ha filma 16:15–18:30, men eg fekk ikkje tak i Espen, så det gjekk ei. Eg var veldig gira på filming – hadde sikkert blitt bra med dette humøret ;D Hihi. Jaja, me har avtale kl. 14 imorgon så. Best det blir bra då :D Jeppjepp! Eg gjer noko anna :D

Æææ! Prostituert!

Køyrde inn, parkerte, gjekk inn. Einaste bil. Eg er åleine heime sidan resten er i Kviteseid. Gjekk på do. DING-DONG. WTF? Kven inni… Kven ringjer liksom på NO!? (23:30). Eg kjende eg blei litt engsteleg, men opna døra…

Æææ! Narkoman! Sto ei dame heilt nedanfor trappa, på plenen. Ho hadde på seg ein kåpe og noko fargerikt, fillete, lettkledde greier under. Tankane raste gjennom hovudet, – ho er narkoman. Ein av desse det har gått snakk om. Ho vil sikkert spørre om pengar eller noko. Hum.

«Er du åleine her?», spurde ho. «Nei», svara eg, normalt så bur eg jo med full familie. «Å, eg berre såg etter nok…», stamma ho lavt fram før ho gjekk. Vil ho RANE meg!? Hadde eg sagt eg hadde vore åleine hadde ho kanskje r… Hum. Det byrja demre. Eg lukka døra og låste. Phew.

Eg var glad eg sa eg ikkje var åleine. Det datt raskt utav meg, – bur eg åleine her liksom? Nei, det gjer eg jo ikkje. Var slik eg tenkte, rett etter kom eg på at eg var jo faktisk åleine nett no, men hadde ikkje særleg lyst å forklåre det akkurat.

Hm. Ho var åleine, såg etter nokon som var åleine. Ho hadde ei kåpe halvopen slik ein kunne sjå dei små (ekle) kleda ho hadde under. Ho såg trøytt og narkoman ut (slik rynkete :( ). ÆÆÆÆÆÆÆ. SKUMMELT! Kvifor gjer folk slik? Skremmer små gutar som er åleine :(

Det er jo ikkje vanskeleg å skaffe seg skikkeleg jobb, – ah, hekkan, tilogmed sosial stønad kan ein leve godt på. Trur eg. Skal prøve ein gong. Nokon som veit kor mykje det er per månad? Aaarh. Kvifor må dei gjere slik med seg sjølv? Og andre? Off. Stakkar jente. Eg skrudde alle ljosa inne av, hadde berre eit lite. Slik kunne eg sjå ut, passe på at det ikkje var skumle folk som hang rundt huset.

Eg må opp 03:20 for å hente Buster (fetter) og Randi (kjærasten hans) på Sola flyplass. Ugh. Men det er trass alt Buster og Randi då, og sidan eg er så kjempeglad i dei og har gode nyhende å kome med så får det gå. Ah, familie. Er stolt over å vere i familie med Buster, stolt over at Randi er kjærasten hans. :D Hihih. Vonar eg ikkje møter den prostituerte igjen då. Uughh. :(

Ei tapt periode

Tårevått golv. Det forsvinn ikkje. Ikkje raskt iallfall. Fliser har den funksjonen. Ein 7 år gamal gut sit samankrølla på golvet med hendene folda. Ein ateist som bêr åt Gud. Ein liten unge som gjer alt for å takle sorgen. Må prøve alt, berre for å vere sikker.

Tanta døydde. Var eigentleg meir som ein andre mamma. Den kjempeflotte systera åt mammaen hans. Framleis ikkje 30 år. Ei ung, snill, flott dame. Det var over ein månad sidan gravferda. Presten las opp korleis ho likte sjå guten og den gjevnaldra fettaren hans leike. Guten græt. Ein diger klump i halsen. Han prøvde unngå lyden. Unngå å vise smerta.

I kista foran låg syster åt mammaen. Jord snakka presten om. Klangen frå orda hang lengje i kyrkjeveggane. Stille. Heilt stille. Guten sat og såg på, rett rygg. Tårevått fjes. Men ingen bak ville sjå det. Berre å ikkje lage lyd. Tante ligg inni boksen. Klumpen vokste. Ho blei senka ned. Såg for seg det som skjedde på vegen ned kyrkjegolvet. Ned i flammehavet. Inni den klaustrofobiske kista. Ned i eit lite rom. Flammer. Ugudeleg heitt. Brennbart. Alt brenn, huden smeltar.

Brenne kroppen. Det blei mykje for den lille guten. Tante skulle bli aske. Fetter sat på andre sida. Han græt ikkje. Iallfall ikkje nett då han såg bort. Han hadde sikkert græte så mykje allereie. Ingen tårar igjen. Berre smerte. Den lille kjende smerta åt fettaren. Men ansa ikkje trua han hadde. Den trua hadde ikkje guten.

Klåra ikkje stoppe tenkje på ho. Tenkje på fettaren. Fettaren utan mamma. Utan mor. Han kunne aldri snakke med ho igjen. Aldri. Aldri møte ho igjen. Mykje ugjort. Mykje usagt. Mykje som aldri ville skje, mykje ho aldri fekk sett. Timane på badet flaug forbi. Ville han at nokon skulle forstå? At nokon skulle forstå kvifor han var låst inne åleine på badet så mykje? Guten hadde ikkje plass åt slike tankar. Andre tankar. Døyd var hovudprioritet.

Han hadde vore hos bestevenen sin. Blitt henta. Ville eigentleg ikkje, men det var ei uvanleg andletsbragd i mammaen sitt fjes. Noko han ikkje hadde sett. Ho hadde vore hos syster si. For litt sidan, fekk klem. No låg ho berre der. Ho låg der. Og me skulle sjå ho. Oransje gardinar lagar oransje rom. Sit på ein stol. Ein oransj stol. Kanskje dei oransje gardinane sin feil. Viktig for guten å sjå. Det snakka foreldra om.

Inne på rommet. Mørkt. Døyde menneskje treng ei ljos. Alt oransj ljos kunne ikkje endre den blå fargen. Blått menneskje. Som ikkje rører seg. Kaldt menneskje. Ikkje menneskje meir. Berre. Noko anna. Iallfall ikkje eit menneskje. Det var ikkje det same å take handa. Ho var tung. Varmen vekk. Kjensla av nærleik var vekk.

Det var ikkje plass åt grine elles. Badet var einaste plass. Tankane kom overalt. Spesielt på fetter. Fetter og mora. Parallellen med guten si eiga mor var sterkt nærliggjande. Men det tenkte han ikkje på, det var ikkje plass åt anna enn tante, døyden, himmelen, livet og meininga. Meininga med alt. Eller for den lille; mangelen av meining. Alt meiningslaust.

7 år gamle ungar plar ikkje tenkje på slik. Dei treng ikkje. Denne guten måtte. Han hadde ingen tru. Det var ei vond skjebne. Mammaen var redd for han. Så redd at syster hans ikkje blei oppdratt utan gudstru. Skulen fekk indoktrinere ho fritt.

Ho har insinuiera det seinare. Om den psykiske stoda åt guten. Guten hugsa nærast ingenting. Den perioda. Frå nokre månader åt eit år; vekk. Var stille. Sleit fælt. Fælt. Alt guten hugsa var diverse scener på badet med lite overtydane bønn som ein mogleg utveg. Men det var det rett sagt lite meining i. Liten framdrift. Same kva. Alt. Måtte gjere alt. Prøve alt.