Månadsarki: desember 2005

Kva kallar ein slike?

Folk som går åleine (eller berre trur?) langs stien rundt mosvatnet. Trur dei kan syngja sånn ca OK-greit og gjer det av full røst. MP3-spelaren sitt volum pressa mot topp. Syng så dei såvidt høyrer seg sjølve, forstår kanskje ikkje at det eigentleg er utruleg høgt. Ei liding for området rundt. Trur vel dei er åleine slike folk. Slike folk som meg.

Det er frigjerande då. Å gå der gjennom skogen, litt halvparanoid og sjå bak seg i pausane mellom «Westlife – Fool Again» og «Fountains of Wayne – Stacys mom». Å prøva seg på avansert stemmekontroll på fyrstnemde song, – sjølv om ein ikkje høyrer anna enn songen sjølv. Det er pirrande. Det synest eg. Rett pirrande. Blir heile tida litt tøffare. Då eg går ut av bussen er det rett før eg våger meg på ein «God kveld, takk for turen!» til bussjåføren etter ein stille halvtime bak. Eg turde ikkje det i kveld, – han såg ikkje min veg, så. Likevel kjem hodetelefonane på rundt mosikken, – og eg startar så vidt å syngja lavt.

Eg kjenner jo stemmebåndet dirra, – det er herlegare å pressa meir kraft på det. Gjer sjølvsagt det. Gradvis. Er moro det der. Berre eg får våga meg uti noko slikt gradvis er det ikkje noko problem. Blir tøffare og tøffare. Trur eg iallfall. Til slutt ser eg nesten ikkje bak meg lengre, men syng i veg så godt eg kan. Det er jo så moro. Så uendeleg moro.

Men kvifor er me så redd for slikt? Kvifor er eg redd for slikt? Det er jo så dumt. Ja, – eg må ikkje plaga folk. Må vera snill gut. Men kjenner at det ikkje er heile grunnen. Det er mange gongar eg ikkje hadde plaga folk om eg hadde synge, dei går raskt forbi lell. Men kvifor er det ikkje heilt lett for ein gut som meg? Off, eg bør leggja meg – ikkje start på slikt!

Eg kjenner det kan ha noko med å ikkje bli støtt ut som ein galning å gjera. Men det hadde no hjulpe meg i mitt mål om å bli mindre sjølvopptake. Med mindre tankar for meg sjølv har eg meir plass til andre. Men igjen er jo det eit egostisk (om enn «smart egoistisk») mål, sidan eg igjen blir glad av å prioritera andre og deira lukke. Men så har jo eg ei lang veg å gå til Altruisme då. Eigentleg berre viktig at eg tenkjer litt i slike banar, om ikkje står eg fast og forbedrer meg ei.

Øhm. Eg falt av emnet. – Då eg kom heim las eg Motmæle, medlemsbladet til NMU. Eg har eigentleg aldri tenkt stort over det før, men eg må seia eg synest det er utruleg bra! Eg blei rett sagt imponert over mykje av det som sto der. Morosamt og humoristisk er det òg. Elles lærer eg jo nynorsk medan eg les, at nynorsken min treng jamleg ettersyn og ferske ord er inga løyndom.

Hm. Er eg redd for å vera annleis? Det kan eg då ikkje tru. Hm. Eg vil vera meg (blabla, sett inn high school amerikansk drama om sjølvransaking i tenåra). Og eg vil syngja. Syngja høgt. Det er moro. Og eg bør leggja meg. Elles var dette ei heller teit oppdatering av sida mi. Men oppdatering lell. Takk og farvell.

NB: Kjempemoro dag i dag forresten, – men er dei ikkje alle (nesten)!? :D

Mennesker i Norge etter tsunamien i Sørøstasia

For litt mindre enn eit år sidan skreiv eg ein tekst på bokmål om menneskje i Noreg etter tsunamien. Tenkte det er litt relevant mtp. at det snart er eit år sidan det skjedde. Eg merker no at eg er mykje meir distansert frå det. Er vel «gamle nyhende» eller noko slikt. Hum. At det må vera slik.

I denne romjulen intraff en katastrofe som er den verste i manns minne. Et jordskjelv nær Sumatra skapte en tsunami som til nå har tatt over 160 000 liv i Sørøstasia rundt Det indiske hav. Hva gjør en slik katastrofe med oss som tilskuere og medmennesker her i Norge? Vi er prisgitt media den informasjonen vi får, om en ikke har vært i katastrofeområdene selv. Men selv der vil en ikke få skikkelig oversikt på grunn av det enorme omfanget tsunamien har hatt.

Bildene har rullet over TV-skjermene i nærmere en uke nå. Ekstra ekstrasendinger har presset ut planlagte ekstrasendinger, og pressekonferanser holdes i øst og vest. Avisene har slått stort opp, der halvparten av avisa dedikert til katastrofen. Alle andre nyheter er lagt til sides, utenom sporten. TV2 vet å prioritere – hva skulle vi gjort om vi ikke fikk sett hvordan det gikk med hopplaget vårt? Det er egentlig underfundig at de ikke setter denne nærmest livssviktige informasjonen først; tenk om en nordmann hadde hoppet lengst?

Mange unge gutter er lei katastrofen; «den angår ikke meg» sa en bekjent av meg. Angår den virkelig oss? Det virker jo mye greiere å bare leve her i Norge uten å bry oss, la de slite med probleme sine selv. Norge har jo nok problemer som det er med økt moms på brus og ikke minst eldrebølgen. Det er bra ungdommene i «Unge Høyre» begynner å bli ferdig med tsunamien allerede så de kan ta tak på disse viktige sakene. Personen jeg kjenner unnskyldte imidlertid holdningene sine med at media hadde pumpet innholdet så mye at han var blitt lei av det og derfor viste mindre omtanke. Men jeg hadde ikke blitt overrasket om han ikke hadde brydd seg noe særlig mer uansett.

Eller kanskje han hadde? Er det slik at et godt menneske kan få nok av omsorg og medfølelse? Da kan det fort bli slik at katastrofen vil gjøre oss som medmennesker mindre glad i hverandre og å bry oss mindre. I situasjoner med tung sorg er det mange som lukker følelsene ute, som ikke tør å gi etter for dem. Følelsesladede øyeblikk og død som ikke har direkte relevans til personen selv vil ikke virke like sterkt, og da blir det mye lettere å blokke intrykkene ute. Høyreguttene gjør nok dette, det er så mange tragedier på TV at de kan ha ledd av dem lenge allerede og da blir det ikke stort vanskelig å fortsette på en litt større katastrofe. Har man heller ikke vært i en liknende situasjon, kan det være vanskelig å identifisere seg med andre.

Likeledes de unge guttene har familier midt i julekosen sittet på tilskuerplass til død, lidelse og elendighet uten avbrudd. Nyhetene kommer med det nyeste av det nye i en endeløs strøm av bilder, tekst og lyd. Det er et hav av følelser for de som kan føle. Jeg ser for meg ikke rent få stuer der den trykkende stemningen og alvorspregede følelsen har boret seg inn fra TV-skjermen. Et klart tegn på medfølelse der katastrofen virkelig har forandret stemningen. Det har vært slik i dette huset og det har nok blitt en mer intim jul enn normalt. En jul mer tilbake til det orginale, forholdet mellom mennesker – menneske til menneske. Ikke med en kjøpt og betalt julegave imellom.

Menneskene involvert i katastrofen har det ulidelig vondt. Tenk å miste store deler av familien, mange venner og i tillegg måtte bygge opp hus o.l. på ny. Som tilskuere kan det vi får høre vekke følelser og engasjement avhengig av personen som mottar informasjonen. Men de som viser medlidenhet går heller ikke rundt dagen lang og lider. Det er ikke slik det bør være heller – livet skal gå videre, og en kan ikke la alt gå inn på en. Det er nok tragedier i verden hver dag til at om en skulle være påvirket av alle så hadde det ikke vært plass til annet.

Medfølelse trenger ikke bety at en går og synes synd på folk. Det er ikke alltid godt å være synd på – noen ganger kan det være nedlatende. Forståelse og omtanke er ord jeg mye mer forbinder med gode mennesker. Personer som har evne til å sette seg inn i hvordan andre har det vil virke positivt på folk som har det vondt. De må få noe godt ut av det selv også, siden de bryr seg slik. Medfølelse – en glad person vil kunne smitte over, at andre har det godt vil få den medfølende til å føle seg godt. Det at andre setter pris på hva man gjør kan være nok. Alle mennesker har medfølelse, men noen stenger den ute – eller gjemmer den av andre grunner. Det må være grunnen til at vi går på kino, om man ikke kunne føle noe hadde mange av filmene som går aldri kunne hatt de besøkstallene de har.

Vi lever i Norge, og i denne tiden har de fleste av oss vært nettopp her. En katastrofe som rammer Sørøstasia i så store dimensjoner vil automatisk få et annet bilde her hjemme enn hvordan ting egentlig er. Man kan ikke vise alt, – og nyhetene våre har fokusert sterkt på Thailand fordi det er plassen med flest turister og nordmenn. Sri Lanka er mye hardere rammet, men informasjonsflommen er slett ikke den samme fra den øya. Jeg snakket nettopp med ei venninne som kom fra Phuket og hun visste ikke noe stort om katastrofen da hun var på reise. I Thailand dysser de ned omfanget fordi de er redd for turismen. I Norge forteller man kun om de hardt rammede områdene, og det er lett å tro at det er slik overalt. En form for dramatisering. Det var ikke før venninna mi leste norske aviser på nett at hun forstod omfanget og ble skremt – selv om hun befant seg i byen det stod om.

Her hjemme ser vi på ekstrasendinger med nylig oppdaterte dødstall og skremmende amatørbilder fra bølgene og det fråtsende vannet. I de rammede landene har de nok med etterarbeidet og følgene. Den utrolige nødhjelpen som er satt i gang med enorme donerte pengesummer vil snart være til hjelp på grunn av den omfattende mediadekkningen og ikke minst på grunn av medfølelse. Folk i hjemmene dempet nyttårsfeiringen for å vise respekt, mange brukte pengene de sparte på nødhjelp heller. Et kollektivt ansvar startet etter katastrofen, i juletiden hvor en skal vise omtanke og varme ble det et ennå viktigere poeng. Digre firma donerte til og med, TV2 hadde en reklamefri dag og snart starter en innsamlingsaksjon. Det viser seg at de fleste bryr seg, og det bare er ungdom med begrenset medfølelse som er gått i streik mot det de mener er missbruk av media.

Men hvorfor skal man egentlig til en hver tid vite om det er 100 000 døde eller 110 000 døde? Når det er så store tall så har forskjellene lite å si. De ufattelig store mengder skjebner kan en ikke sørge for én og én. Tallene sier hvor mange enkeltpersoner og familier som har det spesielt vondt. Det er ikke tvil om at et større tall medfører mer sorg totalt sett. Men medfører tallforskjellene noen endring av oss her hjemme? Om en bærer mer sorg jo større tallene blir, vil sorg kunne være bunnløs om menneskeskjebnene var mange nok. Men slik kan det da ikke være; forstår vi egentlig hvor mange 10 000 personer er? Etter masse søking på internett kan det virke som om vi har problemer med å forstår slike tall. Om de skal forklares må det forklares relativt til noe annet. Vi har ikke en skikkelig forståelse av mengden. Hvordan man da rent følelsemessig skal kjenne forskjellen av disse digre tallene virker umulig.

Gråter man av å se på TV-skjermen gråter man nok over en gruppe på godt under hundre folk. Det er så langt forståelsen, oppfattningen og ikke minst så langt nyhetsreportasjene rekker. Det er sterke bilder i døde mennesker, men de sterkeste bildene finner en av dem som er igjen. En far som finner den 13 år gamle sønnen sitt lik ikledd plastikk etter 3 døgns intensiv leting. Slikt kan man gråte av; en enkeltskjebne. Denne må ganges over 200 000 ganger opp for å nå mennesker berørt på denne måten. Det er nok dette media ønsker å formidle oss tilskuere, hvor umennesklig stor lidelsene er.

Katastrofen er den største verden har sett i nyere tid så det er ikke rart den får mye oppmerksomhet. Skal man måle pressedekning opp mot mindre katastrofer på spredningsområde, folk som er innblandet og hvilke følger det vil få er jeg sikker på at forskjellen ikke blir særlig stor. Med de enorme dimensjonene saken har, fortjener den dekningen. Men jeg har ennå til gode å høre noen felle tårer for et objektivt kaldt tall som blir lest opp på skjermen. Det er medfølelse og mennesklige bånd som må knyttes. Rent intellektuelt vet jeg at tallet er mennesker. Men om noen, uansett hvor, kan fatte omfanget og knytte nok følelser til det er en sterkt usannsynlig.

Eg er visst «Straight Edge»

Stundom då eg har fortalt folk at, nei, eg røykar ikkje, nei, eg drikk ikkje og, ja, eg sit ikkje heime av den grunn, seier somme av dei «Kult, er du straight edge?». Då har eg sat opp eit umiskjenneleg utrykk som viser mi utrulege fåvit om saka. No veit eg kva det er, etter ei vitjing i diverse leksika1, og, ja, – eg har grunntrekka til å kallast «Straight Edge».

Tek heller ikkje dop og slikt. Eg nyt å kunna ha kontroll nok over kroppen min til å kjenna lukke utan eksterne stoffar. Nokre Straight Edge-arar er vegetarianarar (det klårar ikkje eg, men har respekt for dei – det er flott), andre drikk ikkje kaffi. Eg drikk masse kaffi når eg har masse kake. Det er altså av di eg elskar kake og kaffi (ahhh… Kaaaffi, kaaakaaaa… :D); ikkje av di eg nødvendigvis treng noko koffein. Det er nok eit større placebo enn noko anna, menmen. For å vera heilt ærleg kjenner eg aldri nokon anna forskjell enn vondt i magen når eg har drikke masse kaffi.

X

Kvifor eg ikkje drikk er eit innlegg eg har hatt som kladd lengje. Eg veit godt kvifor sjølv, men eg har ikkje vore i humør til å leggja det ut. Det blir så mykje kverulering, dessutan veit eg at somme ikkje vil forstå. Så blir dei sinte og forbannar meg. Ein del av Straight Edge-miljøet er X-ane dei brukar. Dette har sitt utspring i dei sprittusjteikna X-ane mindreårige som er på konsert får på handa for å visa bartendarane at dei ikkje får kjøpa alkohol.

Straight Edge-arane teikna slike svarte X-ar på seg sjølv då dei var på konsert for å visa motstanden deira. Utruleg kult faktisk, det vil eg gjera neste gong. Nokon Straight Edge-arar har faktisk tatovert dette krysset inn i handa. Dèt er respekt, og eg synast det er dritkult. Sjølv om levemåten eigentleg er kring avholdenheit frå dopbruk til forlysting, røyk og alkohol så er mange ganske sosialistiske i tankegangen. Men er òg andre (mindre) deler av «sXe» eg ikkje vil vera forbindt med…

Punk, slossing og skit

Straight Edge kjem eigentleg frå punk-miljøet. Der nokon hadde sett seg lei på all missbruken og kortsyntheiten. sXe-arar er ofte positive snille menneskje. Men det er ein grein som er valdelege og slemme. Dei likar å denge kvarandre på fest og er teite. Dei likar eg ikkje, vil ikkje bli samanfatta. Eigentleg er det ikkje del av sXe, men dei fylgjer grunnprinsippa, så. Forresten er jo ikkje naturvern og anna del av sXe, men er typisk for sXe-arar (det blei berre stress å skriva Straight Edge heile tida :P).

Fotnotar

1 Ok, berre Wikipedia då, men kven treng anna? Utdrag frå Wikipedia:

Straight edge, eller sXe, er en livsstil hovedsaklig for ungdom, med røtter i amerikansk punk- og hardcoremusikk. Hovedelementene i straight edge er avhold fra rusmidler som alkohol, tobakk og narkotika og fra promiskuøs seksuell adferd. For mange er det også viktig å fremme en generelt positiv livsholdning.

2 Les meir på norsk wikipedia, endå meir informasjon i den engelske artikkelen om sXe.

Badabom; konsert med Vamp!

Brram-tam-tam, ta, dam-tam-tam, drrrr-am-tam-tam, ba-dam-tam-tam. Vel, rytme og musikk fungerer ikkje heilt prima som tekst. Men slik sat eg, tappa og slo på lår og anna eg kunne halda rytmen med. Avanserte rytmer innimellom, ikkje di standard klapperytme. Neidådu. Akk, så moro det er på konsert. Fekk syngja litt òg, sjølv om eg skulle ynskja det var meir. Men… Kvifor tèr ikkje andre seg slik på konsert?

«… klas-ke lååår, klas-ke støvvell…»

Eg blir liksom sitjande åleine der og dansa til musikken med arm, beinar, hovud og andre delar av kroppen. Eg sit og vrir meg til musikken i stolen. Eigentleg vil eg berre kasta meg opp og dansa på det lille flate området ein faktisk har. Slik tèr eg meg ikkje endå. Ikkje endå. Hadde vore jysla løye1 då. Ahh. For ein god dag! Wohoo! Hekkan kor godt eg har det. Hekkan kor flott jobb eg har, – og alt anna rundt det. Ah, som eg elskar å høyra musikken. Kjenna musikken. Vera musikken.

Hihi. Då det er best. Når ein er musikken. Heilt oppslukt. Heilt med. Heilt i rytma. Syng med, nynnar med, fylgjer den duvande bassen med dei djupaste tonane stemmebåndet kan produsera. Ein dyssande til energisk superstreng bygd av rolige tonar og velvære. Ah. Eg veit det er så teit at det er til å spy av. Spy i dei rette høve. Men ikkje dette, ikkje no. No er det berre herleg. Det fell seg naturleg. Eg elskar korleis eg kan kjenne svingningane til instrumenta. Send elektronisk frå mikrofonar gjennom ledningar og forsterka endeleg ut mot høgtalarane. Dei set rommet i svingning, bølgjene forplantar seg ut i rommet. Set seg i hjarta. Rett der. I det klisjéfylde stedet. Akk. Klisjéar. Bryr meg ikkje.

O’ herlige klisjear

Det som normalt gjer så vondt i hjarta. Klisjéane. Sjølve tanken på ein klisjé får meg til å hallvegs krepere. No går eg jo motsett veg. Men så herleg er det. Så herleg og så skjønt at eg kastar hemningar og gjer noko eg normalt aldri ville; missbruka klisjéar offentleg. Når eg sit der og nynnar, høgt og klårt, er det andre hemningar som òg er vekk. Eg treng berre litt oppvarming. Vamp vil at me skal nynna med, men eg høyrer ikkje at nokon rundt meg gjer det. Iallfall ikkje høgt. Stemma mi ligg langt over deira, eg høyrer dei ikkje. Vonar dei gjer det då; dei bør ikkje gå glipp av kjensla. Det er jo berre pur hugnad.

Eg trommer i veg på låra, eg hopper nærast i stolen. Lukker augo. Konsentrerer meg om lydbiletet. Høyrer på dynamikken i det; frå djupaste grunnbass til lyden av negl som treffer gitaren. Subtile lydar. Lyttar etter detaljrikdommen i lyden. Eg leitar etter delane som bygg heilskapen, tek samansetninga frå einannan. Lyttar til kvar del. Så lèt eg det fara. Lèt det gå. No høyrer eg på heilskapen i seg sjølv, fylgjer ikkje eit særskild instrument, men høyrer på alt. Ein motorveg av lyd inn, berre lèt alt koma. Off. Den var spesielt svulstig. Nærast Ari Behn-svulstig. Lysfontener og greier, offameg. Må passa meg.

Men, kva er feil med folk? Eller… meg?

Men kvifor ser eg ikkje andre rundt meg som flyttar hovudet med takta. Kvifor ser eg ikkje andre hender trommande på fanget? Falke er med ser eg, mot slutten – då har det vore oppvarming nok til at eg tek verkeleg av, og Falke blir med. Men. Kor er innlevinga til resten? Kan dei sitja stille, men likevel bli fyld opp av gode kjensler og overlata seg heilt til musikken? Eg veit ikkje. Eg får ikkje same rush-et om eg sit stille. Jodå, kan vera greitt nok det, men kvifor gå for greitt nok om ein kan få ei oppleving på fleire nivå? Når ein heller verkeleg kan kjenna seg godt og ha ei super tid.

Kanskje eg bør akseptera at eg er annleis? Eller kanskje eg berre skal fortsetja å tru at alle dei andre ikkje har forstått korleis konsert-gåing heng saman? Humm. Normalt trur eg jo sjølvsagt at alle andre er rare. Korleis kan dei liksom sitja stille, – likar dei å torturera seg sjølve? Off. Neinei. Eg sang på vegen ut. Har endå godkjensla i kroppen. Ah. Konsert, konsert. Vamp, Vamp. For ein flott dag. Og eg elskar livet mitt.

Takk.

Fotnotar

1 «Jysla» er diverre ikkje del av nynorsk rettskriving, men det er «­løye» ;-)

Eg er lærar

Dei siste dagane her på Randaberg så har eg drive med noko anna enn å berre vera i IKT. Vel, ­- anna har eg gjort heile tida, men ikkje som lærar på den måten. På onsdag hadde meg og Gjert om xhtml og CSS for ein grunnkurs media og kommunikasjonsklasse.

Det var Gjert som spurde meg om eg kunne læra han eit par nye knep til vevdesign og ­-utvikling. Eg hadde allereie lært Yvonne i VK1­-klassa om dette. Etter ho hadde gjort ferdig oppgåva si i GoLive (eit program til å laga internettsidar) laga me ho på ny for hand i TextEdit. Kan ikkje seia anna at sjølvsagt blei vår nye side mykje, mykje, mykje betre. Eg skal ikkje taka heile tala om kor bra xhtml+css er her, men abstraksjon av innhald og design er verkeleg framtida.

Bruka mykje tid på å få inn alle konseptane, hadde mange eksempel og eg lot Yvonne kode alt sjølv. Det tok sjølvsagt lang tid, men då får ho sjølvsagt mykje betre forståing av det, hugsar det lettare; som er bra. Det kan eg ikkje gjera med ein heil klasse, ­- den undervisinga er mykje enklare, meir praktisk. I ein klasse har du òg interessera folk blanda med dei som synest det er vanskeleg før dei har prøvd.

Gjert seier likevel at han ikkje normalt ser dei så interessera og aktive. Dei gløymer friminutta sine og sit heller inne og kodar (lét kjend, mine datainteressera vener? ;-) ­). Dette er ein ca. 10 stk. óg, så Gjert blei verkeleg imponert og stolt. Greitt å kunna læra dei noko skikkeleg, å koda sjølv.

Slitt mellom oppgåver

Eg har blitt litt slitt mellom dette då. Eg har jo framleis masse IKT­-oppgåver å taka vare på. Gundhild på biblioteket byrjer bli irritert på at eg gløymer å koma for å sitja å passa på der. Ho skal gå til lunsj og vil at nokon skal passa på biblioteket; det er meg. Eg gløymer tida fort. Får ofte telefonar frå ho òg, om skrivarar som klikker. Oooops! Eg må faktisk springja bort no og fylla på papir, hadde heilt gløymd.

Slik… Same kva, ­- Geir (sjefen) har nokon gonger mått ringja meg for å få meg til å hugsa. Og med fleire høve har eg mått springja bort på verkstaden for å hjelpa lærarar. Sjølv om eg har vore inne i ei klasse med nok av folk å hjelpa der. Men det er jo IKT­ som er hovudområdet, burde ha prioritet. Alle dei viktige oppgåvene iallfall, men er jo trass alt ikkje kvar dag at ein lærer vekk nyttige ting.

Har brukt nærast to dagar på undervisinga no, ­- men dei har neste uke til å gjera det på òg. Godt. Bra me får lært dei noko skikkeleg, ­- alle burde kunna xhtml+css. For å visa genialiteten til innhald/design­-abstraksjon plar eg visa dei CSS Zen Garden. Ein verkeleg flott plass for Ekte Nettlesarar&tm; (Mozilla FireFox, Opera el.l.).

Utruleg moro å undervisa. Lurer på om eg kanskje skal bli lærar… [w00t, rask avslutting]

Lengje sidan

Slike titlar og slike innlegg er faretruande. Nokre blogger inneheld nærast berre slike innlegg, dei er utan særleg substans og særs sjølvopptake. Men, ah, eg drit i det. Tida er inne for at eg òg kan ha ei side der eg kan skriva drit ingen vil lesa.

Mohaw. Så slem eg er. No kan eg berre sitja her og skriva rekursivt og snakka i metalag over sjølve teksten. Dette er postmodernisme; blogg er utruleg postmodernistisk. Metablogging. Ah, det kan båe høyrast bra og dårleg ut. Eg trur eg går for dårleg likevel, iallfall når det er èg som gjer det.

Rebecca, kjærasten

Det var etter eg blei samen med Rebecca at eg slutta skriva så mykje. Det, hm. Veit eg ikkje heilt kvifor; men ho slutta med det ho òg. Eg vil gjerne fortsetja, men ho deler ikkje same lysta. Eg kjem stadig på ting eg vil skriva, orda dannar seg i hovudet; men eg set meg aldri ned på maskina for å lata fingrane dansa over tastaturet. Diverre.

No er det jo slik at eg igjen mykje heller vil vera med Rebecca enn å sitja å skriva til heimesida; problemet er at eg ikkje er hos Rebecca heile tida heller. Eg har flust av tid til å skriva om eg vil. Gjer det ikkje lell. Kvifor?

Arbeid og anna, skuldkjensle, kanskje

Nett no held eg på med eit par prosjekt, utanom alle dei eg har inni arbeidstida på Randaberg VGS (her eg sit no faktisk, open dag i dag, jobbar overtid). Det aller største for tida er redigeringa av «Hva er det med Monica?», som er ein «remake» av ein 10 år gamal film om byrja på ei psykisk liding hos Monica.

Den gamle filmen var utruleg… Vel. Dårleg. Han var direkte vond og sjå på. For det fyrste var han håplaust gamaldags mtp. motane (så teite folk såg ut på 80-talet ;) ). For det andre var sjølve tekniske kvaliteten low par. Kei, treig opplysningsfilm-klipp. Ahvel, heile filmen var ein diger opplysningsfilm. Utruleg flaut og vondt å sjå på. I slutten var der laaangt strekk med psykriatar som forklåra om symptomane osb. Greitt nok, men ikkje akkuratt finurlig og spanande. Heller motsett.

Difor skulle me no laga ny film. Men med mykje mindre pengar. Denne gongen skulle elevane laga filmen. Det tydde jo at eg fekk materiale med frå grei til lav standard.
«Hey! Lag noko kult av dette Odin.»
«Eeehh. Jaaa…! For ein god idé. Me tek dårleg materiale og lagar verdens kulaste film av det», frå Odin – med ein solid dose ironi han normalt ikkje likar (ja, blei dårleg her òg).
«Jaaa!!! Akkurat det eg tenkte! Jess, me er på bølgjelengde!»
Odin himler med augo

Kjenner eg ikkje bør sløse tid på noko så «ikjevetta» som å skriva på heimesida då. Når eg har lyst, skal til å skriva kjem eg alltid på: Hey, eg må jo heller redigera! Så gjer eg det. Eller så dreg eg til Rebecca, som jo er ein positiv reaksjon ut av det heile. – Likevel sit eg masse på pcen her på skulen, og eg sit ein god del heime òg. Eg har nok av tida, eg berre brukar han ikkje.

Utruleg mykje, blabla, jaja, kven bryr seg

Det skjer veldig, veldig mykje. Er mykje det er verdt å skriva om (hugs, eg skriv for å kunna le av meg sjølv om eit par år). I det siste har det vore kjempemykje.

Kjenner nokon det der igjen? Nei? – Jo, det skal eg fortelje deg. Det der ser ein i kvar evige keisame blogg i heile verda. No blei nett min medlem av dei (igjen). Eg har holdt meg vekke frå dette felles klagekvinet fleire bloggarar som trur dei er kule har satt i gang med. Men no melder eg meg inn igjen. Tingen er at jo meir eg skriv slik tekst som dette (som på ein måte «fritek» meg litt frå omdømmet av di eg er «obs» på det), jo meir blir eg ein eigentleg vassekte bloggkvinar som trur han er kul og senter av verda.

Men. Bloggen min er for meg sjølv,—det var slik det starta. Det er slik det skal fortsetja. Så kvifor skriv eg hekkans rekursive drittinnlegg om ingenting!? Kvifor er eg med på forsøket på å forsøple internett. Vel, internett er heldigvis søkbart, det er informasjon og bloggen min er kategorisert som, ja, blogg. Ingen tek det seriøst. Dessutan må eg få drite meg ut litt før eg kan starta å skriva igjen. No har eg satt standarden utruleg lavt, eg kan ikkje kome med noko dårlegare enn dette. Då kan eg altså byrje poste igjen utan å stå i fare for å levera noko dårlegare enn det folk forventer.

Hm. Ei anna side ved saka er at eg sikkert må ha mista dei 2–3 faste lesarane eg kanskje hadde klåra kave meg til å få. Så må jobbe slikt opp igjen. Jaja, er ikkje viktig. I dag hadde eg ein moro dag på skulen forresten (ny dag no), men slikt fortel ein ikkje inne i same innlegg. Skriv heller eige. Viktig å skilja på informasjonen. :P

Takk for at du las, og hade bra

Då vil eg heim. Eg må fikse bittelitt før eg dreg til Rebecca-pusen ( :D ). Kanskje eg skal taka med meg laptopen heim. Hmm. Snaaart ferdig med Harry Potter og Føniksorderen no! Wohoo! Då kan eg starta på siste bok. Hihi.Veldig, veldig moro. Men eg stakk. Hadebra, – eg vonar de ikkje blei demotivera av å lesa tullet mitt. Ha ein god dag, takk om du las!