Badabom; konsert med Vamp!

Brram-tam-tam, ta, dam-tam-tam, drrrr-am-tam-tam, ba-dam-tam-tam. Vel, rytme og musikk fungerer ikkje heilt prima som tekst. Men slik sat eg, tappa og slo på lår og anna eg kunne halda rytmen med. Avanserte rytmer innimellom, ikkje di standard klapperytme. Neidådu. Akk, så moro det er på konsert. Fekk syngja litt òg, sjølv om eg skulle ynskja det var meir. Men… Kvifor tèr ikkje andre seg slik på konsert?

«… klas-ke lååår, klas-ke støvvell…»

Eg blir liksom sitjande åleine der og dansa til musikken med arm, beinar, hovud og andre delar av kroppen. Eg sit og vrir meg til musikken i stolen. Eigentleg vil eg berre kasta meg opp og dansa på det lille flate området ein faktisk har. Slik tèr eg meg ikkje endå. Ikkje endå. Hadde vore jysla løye1 då. Ahh. For ein god dag! Wohoo! Hekkan kor godt eg har det. Hekkan kor flott jobb eg har, – og alt anna rundt det. Ah, som eg elskar å høyra musikken. Kjenna musikken. Vera musikken.

Hihi. Då det er best. Når ein er musikken. Heilt oppslukt. Heilt med. Heilt i rytma. Syng med, nynnar med, fylgjer den duvande bassen med dei djupaste tonane stemmebåndet kan produsera. Ein dyssande til energisk superstreng bygd av rolige tonar og velvære. Ah. Eg veit det er så teit at det er til å spy av. Spy i dei rette høve. Men ikkje dette, ikkje no. No er det berre herleg. Det fell seg naturleg. Eg elskar korleis eg kan kjenne svingningane til instrumenta. Send elektronisk frå mikrofonar gjennom ledningar og forsterka endeleg ut mot høgtalarane. Dei set rommet i svingning, bølgjene forplantar seg ut i rommet. Set seg i hjarta. Rett der. I det klisjéfylde stedet. Akk. Klisjéar. Bryr meg ikkje.

O’ herlige klisjear

Det som normalt gjer så vondt i hjarta. Klisjéane. Sjølve tanken på ein klisjé får meg til å hallvegs krepere. No går eg jo motsett veg. Men så herleg er det. Så herleg og så skjønt at eg kastar hemningar og gjer noko eg normalt aldri ville; missbruka klisjéar offentleg. Når eg sit der og nynnar, høgt og klårt, er det andre hemningar som òg er vekk. Eg treng berre litt oppvarming. Vamp vil at me skal nynna med, men eg høyrer ikkje at nokon rundt meg gjer det. Iallfall ikkje høgt. Stemma mi ligg langt over deira, eg høyrer dei ikkje. Vonar dei gjer det då; dei bør ikkje gå glipp av kjensla. Det er jo berre pur hugnad.

Eg trommer i veg på låra, eg hopper nærast i stolen. Lukker augo. Konsentrerer meg om lydbiletet. Høyrer på dynamikken i det; frå djupaste grunnbass til lyden av negl som treffer gitaren. Subtile lydar. Lyttar etter detaljrikdommen i lyden. Eg leitar etter delane som bygg heilskapen, tek samansetninga frå einannan. Lyttar til kvar del. Så lèt eg det fara. Lèt det gå. No høyrer eg på heilskapen i seg sjølv, fylgjer ikkje eit særskild instrument, men høyrer på alt. Ein motorveg av lyd inn, berre lèt alt koma. Off. Den var spesielt svulstig. Nærast Ari Behn-svulstig. Lysfontener og greier, offameg. Må passa meg.

Men, kva er feil med folk? Eller… meg?

Men kvifor ser eg ikkje andre rundt meg som flyttar hovudet med takta. Kvifor ser eg ikkje andre hender trommande på fanget? Falke er med ser eg, mot slutten – då har det vore oppvarming nok til at eg tek verkeleg av, og Falke blir med. Men. Kor er innlevinga til resten? Kan dei sitja stille, men likevel bli fyld opp av gode kjensler og overlata seg heilt til musikken? Eg veit ikkje. Eg får ikkje same rush-et om eg sit stille. Jodå, kan vera greitt nok det, men kvifor gå for greitt nok om ein kan få ei oppleving på fleire nivå? Når ein heller verkeleg kan kjenna seg godt og ha ei super tid.

Kanskje eg bør akseptera at eg er annleis? Eller kanskje eg berre skal fortsetja å tru at alle dei andre ikkje har forstått korleis konsert-gåing heng saman? Humm. Normalt trur eg jo sjølvsagt at alle andre er rare. Korleis kan dei liksom sitja stille, – likar dei å torturera seg sjølve? Off. Neinei. Eg sang på vegen ut. Har endå godkjensla i kroppen. Ah. Konsert, konsert. Vamp, Vamp. For ein flott dag. Og eg elskar livet mitt.

Takk.

Fotnotar

1 «Jysla» er diverre ikkje del av nynorsk rettskriving, men det er «­løye» ;-)

4 tankar om “Badabom; konsert med Vamp!

  1. Rebecca

    Hahaha, hørtes kjempegøy ut! Vamp er sabla gode; jeg kjenner jeg blir helt varm inni meg når jeg hører Tirna noir (veit ikke helt åssen det skrives).

    Jeg tror hverken du eller de andre er rare. Jeg tror egentlig alle tenker akkurat som deg. Alle brenner etter å hoppe opp og danse, men ingen tør fordi de tror de er de eneste som føler det slik. Teit… Du skulle bare b’ynt å danse, vettu! Vedder på at du hadde fått en del rare blikk mot deg, men så ville folk fulgt ditt eksempel ;) Jaja, kan godt hende folk er rare asså, hva veit jeg? Hørtes kult ut, uansett.

  2. Odin

    Rebecca: Ahvel, tingen var at dei ikkje viste nokon form for at danseløva inni dei ville ut (:P). Det var ikkje teikn til rytme. Tir Na Noir har eg sett skrive ein plass. Kan sjekke CD-en nede ein gong. :)

  3. jurg

    host eg va på konsert med vamp før di solgte ud!! host vamp e hyggelige musikk det! eg har någe musikk eg ska tvinga på deg, Odin, nå som eg endeligt e hjemma igjen!

  4. Odin

    Jurg: Dette var ikkje min fyrste Vamp­-konsert, altså. Ooh, musikk, spanande. Gler meg stort! ;D Hihi.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.