Månadsarki: januar 2006

Oljeberget og Pingvinenes Marsj

Eg kom nett frå kinoen, var på ein visning av Oljeberget med regissør Aslaug Holm i salen. Etter det var det diskusjon om filmen og rundt temaet den hadde. Dette var ein særs hjarteleg og herleg film om Jens Stoltenberg, to år fram til valseier 12. september 2005. I går såg meg og Rebecca vår andre fantastiske franske film på rad; Pingvinenes Marsj.

Ordrimet var faktisk ikkje heilt med vilje, menmen. Kanskje taka ting bittelitt i kronologisk rekkjefølgje. Eg skulle møte Rebecca ein dag, så fann eg ut at eg ville på kino. Ringde ho, og det ville ho bli med på. Eg lurte på om ho ville sjå «Ein dag utan krig», sjølv om han virka utruleg klisjé og kei. Var ikkje stort anna å sjå. Me hadde sett det meste før.

Ein dag utan krig

Ein dag utan krig, (c) Oro Film

Fyrste gong eg har vore i luksussalen. Det var hyggeleg det, med gode stolar. Då me gjekk fann eg ut at dei har jo gratis kaffi og sjokolade(!!!), synd eg ikkje visste det frå før. Det fyrste som slo meg var kor roleg denne filmen var. Var få kameravinkler, men dei var haldt lengje. Herleg. Elles flotte bilete, eg forbinder fransk film med flott fotografi – og denne filmen var ikkje noko fråvik.

Eg tilrår denne filmen til folk som synest det er greitt å sjå litt rolege filmar. Altså, ikkje for dei som berre likar action og Hollywood. Ein veldig god film. Er satt saman frå ei rekkje hendingar som skjedde rundt julaften under fyrste verdskrig. Soldatar frå kvar nasjon av skyttergravane møttest på linja og blei vener. Utruleg flott, ikkje tåredryppande sentimentalt (då hadde eg nok ikkje likt det). Les linken om du vil vita meir.

Karakter: 5 av 6 (ooh, eg er snill)

Pingvinenes Marsj

Pingvinenes Marsj, (c) Oro Films

Denne hadde eg høyrd masse om frå diverse avisar. Alle skreiv om denne filmen. Det var jo enkelt å forstå, filmen var fantastisk. Eg gidd ikkje skrive noko stort meir om det, alle kan lesa det i si favorittavis (eg fann gode artiklar båe i Aftenbladet og i Dag og Tid).

Eg likte forresten musikken òg, han er lett pop-ete. I Amerika laga dei eigen musikk til deira publikum (Amerikansk krigsdrama­-musikk).

Karakter: 5 av 6 (Vakkert!)

Oljeberget

Oljeberget, (c) SF NorgeSå var det filmen eg nett kom frå no. Ein herleg film, sjølv om eg forventa noko litt meir politisk. Eg var invitert for tri dagar sidan som hovedrollemedlem i kinosonen. Det er rett og slett av di eg har bruka sjuke pengesummar på kino i det siste. Skal sei fast inntekt auker forbruket. Ein får hovedrollemedlem når ein kastar pengar på kinoen slik. Dei vanlege medlemene fekk gratisbillett til visinga og debatten etterpå fyrst same dag som han blei vist.

Eg tok opp det eg synest var ein svakheit i tittelen til filmen. Oljeberget høyrest ut som om ein meir politisk film, – korleis kan me leve i dette landet med så mykje pengar, medan fattigdom stadig auker o.l. Eg synest ikkje assosiasjonane eg hadde fått til filmen stod godt til det eg blei vist. Det som blei vist var utruleg herleg, – her har me møte mellom Kjell Inge Røkke og Jens Stoltenberg der dei forhandler under bordet, på ein måte. Det er heilt utruleg kult å sjå.

Karakter: 4 av 6

Sat ein ungdom på 12–14 år vedsidan av meg, han gjekk på Storhaug. Han spurde to spørsmål i forsamlinga med politikarar og andre vaksne farlege folk. Skikkeleg tøffing, sjølv om han såg roleg og grei ut. Stilig det der, eg skrytte av han. Bra med slike som deg, sa eg. Hihi. Vonar han kjende seg bra. Kule fyren.

Vanskeleg å melda seg ut av Human-Etisk Forbund

Human-Etisk Forbund har vore til lite bry og jobba godt for sakar eg har vore dels einig i. No vil melda meg ut, men då er dei plutseleg utruleg vanskelege. Er ikkje dette organisasjonen som kritiserer statskyrkja for den same praksisen?

Eg har vore medlem i Human-Etisk Forbund i mange år og godt nøgd med det. Eg har sett på det som den rette organisasjonen til å motta mine statsstønadpengar. Heilt til eg for ei tid tilbake fann ut at eg vil passe betre i Buddhistforbundet.

Eg såg etter informasjon om dette på nettsidene deira (om enn, leita ikkje, så sei ifrå om du finn det), fann fort utmeldingsskjema frå statskyrkja, men ingenting om det motsette. Det er vel eigentleg forventa. Så eg fann ei epostaddresse til innmelding, og skreiv eg ville melda meg ut. Eg fekk inget svar, venta fleire dagar. Til slutt ringde eg Human-Etisk forbund og blei satt over til innmelding:

Ring-ring… Ring-ring… Ring-ring…
KLIKK
Dame: Hallo. Nei, ser ikkje ut som om dei er inne. Ring tilbake seinere.
Meg: Å, ok. Hm. Kor lengje då til?
Dame: Mange er sjukemelde. Veit ikkje om alle er tilstades.
Meg: Javel, hadebra då.
KLIKK

Tidligare hadde eg spurd dama om kvifor eg ikkje hadde fått svar på eposten min og sagt eg ville melda meg ut. Eg har ikkje ringd igjen endå. Dei er ikkje imøtekomande, men motarbeider heller ikkje. Så eg trur det går bra neste gong eg prøver. Skal gjera det imorgon.

Det som er litt moro er at HEF heile tida kritiserer kyrkja for at det er vanskeleg å melda seg ut. Så skal kyrkja vera utruleg enkle å ha med å gjera, medan dei godt kan unngå å svara på epostar? Det er ein liten dobbeltmoral ute å går. Det synest eg eigentleg gjennomsyrer heile organisasjonen no. Dei klagar litt vel mykje på alt og alle, men er komfortable med å sjølv ha monopol på diverse ting. At dei endra namnet frå borgarleg konfirmasjon til humanistisk er forsåvidt eit motsett trekk. Det var bra.

Men før det blir meir rotete sluttar eg.

Då eg blei kjærast med Rebecca

9. Oktober 2005: Ah! Rebecca! :D Eg var på middag hos Rebecca og Miriam i går, etter eit «veddemål» eg hadde med Reb. Det var heilt utruleg koseleg, godt og intimt på slutten. Hihihih :D Heilt til slutt kunne eg ikkje dra; bilen var dau… Det var litt småflaut : )

Eg hadde vore med Hege og Monique tidligare på dagen. Skulle køyre Falke ut på Ølberg, så stakk eg innom i same slengen. Fiksa lett på datamaskina hennar som hadde alt for lite RAM. Supertreig XP-maskin. Rommet hennar var kjempefint, eg har berre sett det frå eine kanten før og ikkje særleg skikkeleg. Men det var særs flott :)

Etter me hadde truffe vonde klassekameratar av jentene på europris og dei hadde kjøpt hårfarge stakk eg til Reb og Miri. Tor Raymond hadde parkert bilen slik at eg hadde rundt 40cm klåring for å ryggje ut. Arh. Det blei mange fram- og tilbakekøyringar før eg var ute. :)

Eg fekk god varm klem av Rebecca då eg kom inn, Miriam rett etter. : ) Prata litt med mora før me tok maten opp. Reb og Miri et ikkje tomat, Reb åt ikkje guakomole (spelling!?).


Eg slutta å skriva dette innlegget der. Eg fann ut alle ville sjå eg var forelska i Rebecca (eg har endra tittel, han var kalla «Middag med Rebecca og Miriam» før). Hadde planar om å skriva det slik òg – for å så leggja det ut når me evt. hadde blitt samen. Heh.

Det var ei utruleg tid med masse usikkerheit, veldig spanande. Synd eg ikkje skreiv meir, eg hugsar sikkert ikkje like godt no, men kjenner eg må skrive litt iallfall. Om to år hugsar eg kanskje endå mindre. Ein del ting eg ikkje skriv, men slikt gløymer eg ikkje likevel ;-)


Tor Eirik: koss gjekk det igår? :)
Odin: ∗glis∗
Odin: Heheh :p

Me sat oss i sofaen etter litt, snakka masse. Lo og hadde det moro. Så gjekk me inn på rommet til Rebecca, det var ganske rart. Det var utruleg rart. Heh. Ok. Me sat på sengja, Miriam var så overtrøytt at ho hoppa rundt på golvet. Me hadde prikka litt på kvarandre, – så handa mi var plassert på Rebecca si. Me såg på Miriam som hadde show, medan me neesten heldt hender. Det kjem eit punkt kor slike ting blir flaue, men me haldt det stadig lengre. Då blei eg sikker på at Rebecca ville med ganske grei sannsyn bli kjærasten min.

Og, – hahahah – så Miriam det. Ho sto med hode på skakke, sto å lura på kva dette var for noko. «Javel?». Så gjekk eg, og bilen ville ikkje starta. Anita (mora) hadde lagt seg, men eg måtte vekkja ho. Det var kjempeflaut, men eg kan ikkje skriva om slike detaljar.

… Litt seinare la eg handa på kneet hennar, så la ho handa oppå mi, og slik sat me kjempelengje, haha, Miriam såg ned på det og smilte og fekk eit rart utrykk i fjeset; slik «eh, javel :|:p :)». Var så enkelt å forstå situasjonen då me nærast sat og haldt hender : ))

Meg, frå chatlogg med Tor Eirik

Neste dag

Dette var litt moro. Eg sende meldig til Reb om eg skulle vera med ho litt i dag. Eg kan eigentleg lima inn høvelege delar av chatloggen til Tor Eirik. Det blir enklere. Eg snakka med han rett etter eg hadde sykla heim frå ho.

Odin Hehe. Vel. Øhm.—Det var veldig rart. Veldig rart :)
Tor Eirik hehehehe, i’m all ears ;)
Odin Hah, er ikkje berre enkelt å vite kor å byrje. Ahvel, me sat i sengja – hadde massert ho tidligare, me hadde stirra kvarandre i augo utruleg lengje. Så klåra eg liksom ikkje meir skikkeleg, eg starta sjå ned, såg lengje ned – «hva tenker du på?». Såg opp. Smilte, såg ned.—Prøvde å sjå opp igjen, såg leeengje inn i augo. Snakka litt om det.—Så hugsar eg ikkje heilt; men til slutt sa eg noko som; Eg må seie deg noko. Det er litt, øhm. Rart.
Odin Eg er, … forelska i deg.
Odin Så blei det stille, og ho fortsatte å sjå meg inn i augo,—tri, fir,—«nei? (overraska glad)»,—så brukte me masse tid slik. Sa ikkje stort. «Jeg har jo likt deg lenge», sa ho.
Odin Ho hadde litt vanskeleg for å tru det, altså; spurde “seriøst?” eit par gonger.
Odin Snakka om at kjenslene der ho trudde det var slik eg var mot alle gode veninner o.l.—Men ho hadde tenkt mykje på det, om det var noko meir.
Odin Blei alltid utruleg glad då eg kom på MSN, eller då ho var med meg osb.
Tor Eirik hihihi :)
Odin Visste ikkje kva ho skulle seie osb : )) Tenkte mykje. Hm. Det var veldig rart alt det der. Såg mykje på einannan o.l.—Stakkar Miriam. : ) Var veldig rar stemning. Ikkje heilt godt for ho lille.
Tor Eirik hehehe, va miri og der? :)
Odin Ho var nede og såg på TV.
Odin Men ho kom opp eit par gonger.
Odin Då me sto på verandaen og ikkje klåra kysse einannan (stod næærme, ein mm nærare, ein mm vekk igjen—berre nokre få cm frå einannan, eg sto på føtene hennar) kom ho. Tok opp døra. “Eeehm, jeg tror jeg vet hva som foregår her…!”
Tor Eirik
Odin Ho ville ikkje gå, me sto ute, visste mora venta på ho inne osb. Snakka om det. Så sa ho bl.a. «Jeg vil kysse deg», men det gjekk liksom ikkje : p Så eg sa at me var så like at ingen ville take leiinga.
Tor Eirik aaaaaw :) litt synd at ingen av dåkkår endte opp me å ta iniativet då :)
Odin Nok av tid, sa det óg. : ))
Odin Tidligare på dagen gjekk me åt ytraberget… Eg bant foten hennar åt min, så gjekk me opp på eit lite fjell, heldt rundt kvarandre i ein time eller så då : ))) Me sto leeeeengje på toppen og såg utover, berre haldt om einannan. (dette var før sjølvsagt)
Tor Eirik hehehe, skikkelig søtt!
Tor Eirik avtalt å møda na igjen snart? :)
Odin Ho skal på overnatting imorgon, så, nei. Har ikkje det.
Odin Eg vil ikkje trø ned dørene heller :P Sjølv om eg ikkje trur det er eit problem for ho, så er eg redd for Miriam. – Og vil ikkje at mora skal synest eg er plagsom : ))
Tor Eirik hehehe :) går jo an å møtast andre plasser enn hos hu og, vettu ;)
Odin Ja. Ho må få vitje meg her neste gong kanskje : )
Tor Eirik mhm! :)
Tor Eirik regne med du e rimelig peppa nå? ;)
Odin Peppa? Hm. Eg må sove. Jobb imorgon! Masse framover.
Tor Eirik hehehe :) hmm, ikkje mye eksessiv energi? :P
Odin Soveenergi. : ) Det var veldig roleg alt saman der. Superroleg.
Tor Eirik hehehe :)
Tor Eirik du har litt å sova på inatt :)
Odin Lange klemmar, sto i utallige minutt : ))

Så blei me saman

Ho var i Haugesund, sende eit par meldingar. Ho tenkte mykje på det.

Riktig det, men jeg fikk tross alt melding av deg først der du sa:» Eh. Korleis går det? Tenkte eg skulle sende melding til deg siden eg har tenkt så mykje på deg no», eller noe sånt. Ta med det òg ;)

Kommentar frå Rebecca

Traff ho i byen, dro til meg. Alt var så kaldt. Kaldt og overfladisk. Veldig ekkelt. Sto der i mørket og steikte pannekakar. Ho på andre sida av komfyren. Eg gjekk på do – tenkte «aghrrr!!! :((( Dette er for dumt, eg vil ikkje stå heile 30cm vekk frå ho, eg vil vera nær». Kom inn, – ga ho ein klem. Slik blei me ståande. Det var herleg. Endeleg, etter nærast ein heil dag med skulte kjensler.

«Er vanskeleg å lata som ingenting», sa eg. Og kjende eg, veldig sterkt. Litt seinare kyssa me. Så, er resten historie og noko må ein halda for seg sjølv (om ikkje keier eg dykk meir allereie enn eg har!).

Den fyrste busstur

Min fyrste busstur på nærast eitt år, teksten var skrive for ca 4 månedar sidan – men aldri lagt ut. Eg legg han ut no. Pappa har byrja sykla til skulen, medan eg sit på med Terje (min nye medarbeider i IKT på Randaberg) kvar dag til jobb. Så stoda har jo endra seg.

3. oktober 2005

Stormen uler som verst. Eg har pakka meg inn i dobbel jakke, utstyrt med regnbukse og fjellsko. Dei vanlege skoa har eg i sekken. Det er heilt svart ute. Trør lett ut. Blir fort våt. Det er kaldt, men herleg friskt. Traskar nedover.

Vatnet heng fast i skoen då eg løfter han frå bakken, men forsvinn med bevegelsen fram åt eit nytt steg. Eg forflytter heile tida vatn foran meg på denne måten. Skjerfet er alt for stort. Det er digert. Mamma sitt. Eg kjøpte det til ho på H&M. Ei julegåve. Eg mister alle luer/skjerf eg eig. Vonar ikkje eg mister andre sine ting like ofte, hum.

Bussen kjem opp av undergangen Nokas-ranarane køyrde gjennom. Nokon av dei iallfall, eg gjekk jo gjennom den andre. Spurde sjåføren om det var siviltenesterabatt. Det var det ikkje. Såg etter kjende. Ingen. Jo, Marita såg eg. Men akk, det er ikkje kjend nok. Tok opp boka mi og starta lese dryppande blaut. «Ambulanse» av Johan Harstad. Mange kjensleladde noveller.

Då eg tok ein rask titt opp frå boka fann eg meg nokre meter forbi den busstoppen eg eigentleg skulle av på. Måtte gå av neste. Jogga til 8-bussen. Det sto ein lang kø utanfor. Gjekk seint. Sto i regnet og såg ikkje vitsen med å pressa meg på. Alle kjem jo på, tenkte eg. Bussjåføren ropte at folk måtte gå lengre bak. Hm. Me var framleis ein del menneskje utanfor bussen, men det hadde stoppa seg til inni. Motvillig gjekk nokon lengre bak.

Eg sto no heilt sist. Framleis utanfor bussen, men eg stakk hovudet inn. Sjåføren klaga på passasjerane igjen. Dei rørte seg ikkje. Dei sto stille! Går det ann!? Eg blei heilt frå meg. Korleis kan folk vere så, ehm, teite og. Kjenslelause. Og. Vonde? Ikkje minst teite då. Det var heilt stille i bussen. Heilt stille. Eg sto jo ikkje inne i bussen, men eg høyrde det jo. Kjende kjensla. Det var tabu å snakke i bussen. Tabu å stikke seg ut i det overfylde rommet.

Men eg kunne ikkje halde meg. Eg måtte bryte normen. Måtte seie kva eg meinte. «Kan dåkkår flytta dåkkår bagøve!?». Då flytta dei seg. Faktisk. Når eg liksom hadde dumma meg ut slik (eg kjende ingenting, sjølv om eg kjenner bussreglane; ingen snakking – i slike situasjonar drit eg plent i den sanninga).

Eg kom meg såvidt inn i bussen. Eg sto rett med døra. Regnet slo mot frontruta. Det var utruleg moro å sjå ut. Spanande. Eg fekk litt meir plass då nokon gjekk. Endå ein fyr gjekk av bussen, han eg sto ved sidan av trengte seg forbi meg – skubba hardt til meg. Skulle vel ha plassen, eller koma lengre inn i bussen. Eg såg på han, slik: «Eh, javel kamerat?».

Det blei ein ledig plass, eg visste jo at fyren veldig gjerne ville ha denne plassen – så eg nikka til han då han berre sto å såg på meg. «Tak plassen», på ein måte. Eg sa han berre måtte taka plassen, men han sa «Nei, eg går snart av» med eit lite smil. Eg blei sitjande vedsidan av ei søt jente og kjende høgre halvdel av meg bli varm. Eg smilte lett og tenkte;

Sjølv om buss er noko dritt – så kan menneskja på han vera interessante nok.

Practical Mono (ny bok) og eit mista innlegg

Då har eg tinga bok. « Practical Mono » frå Amazon.co.uk. Eg mediterte ei stund før det i dag. Trong det då eg mista 2 timars arbeid med eit innlegg her til bloggen.

Det var herleg,—mediterte i går òg. Så nyttårsforsettet mitt er godt støtta opp ;-) Før det skreiv eg eit langt, veldig kjensleladd innlegg om haldningar til alkohol, – då med utgangspunkt i kommunen sin haldning. Eg las nett ein artikkel i SA som ganske enkelt sa noko om korleis utestaden New York hadde tedd seg i det siste. Pluss at dei hadde fått utsett straffa (3 veker utan sjenkebevilging) si til januar istadenfor desember grunna økonomiske omsyn. Den der blei eg seriøst tent av.

Eg skal ikkje prøva å skriva han slik eg gjorde. Er kanskje til det beste at han ikkje kom ut. Men, off, så frustrert eg blei då eg mista driten. Tenk, – eg er så vand med overlegenheten til Linux + FireFox at eg ikkje tok den normale ­«lagra kvart kvarter» som eg er van med å gjera når eg brukar drittprogram som Internet Explorer. Eg tenkjer eg vil skriva det om igjen; men då vil eg ikkje vera så engasjert/irritert/sint/kritisk. Dimed vil eg ikkje prøva å skriva eit likt innlegg. Kanskje eit meir objektivt og mykje mindre kjensleladd eit.Truleg kjem eg ikkje til å skriva det då. Eg har framleis igjen å skriva om alkohol,—eg trudde del 1 av det skulle koma i dag. Men, akk – etter å ha ferdigskrive den greitt lange artikkelen og brukt masse tid på det gidd eg ikkje starta på ny.

Min baklengs-dag

Eg måtte som sagt roa meg ned og meditera for å kunna setja meg på pcen igjen. Då starta eg lesa masse om meditasjon på Wikipedia, pluss den vanlege surfinga rundt på linkar etter det. Typisk. Tek lang tid. No er det to timar sidan eg sat meg på pcen igjen (15). Eg brukte ein time på å meditera, så brukte eg før det to timar på å skriva, eg brukte ein time på å eta (11) og så til slutt ein halvtime på å stå opp (10:30). Det er dagen min så langt, fortalt motsatt veg.

Seinare (kl 19:00) skal eg treffa Rebecca og nokon veninner av ho, – me skal på Okkupanten i Sandnes. Det er visst ein café. Eit av nyttårsforsetta til ei av veninenne til Rebecca var å gå oftare på Okkupanten og finne på meir med resten av gjengen. Så. Hm. Ho held vel på å gjera nyttårsforsetta til praksis, nett som meg ;-)

Mono haxx0rz (:p)

< @Velmont> Practical Mono. $60 frå USA på ~20 dagar eller £40 frå England på ~4 dagar. < @Velmont> Place your recommandations gentlemen. < @jurg> England < @Velmont> usa ~= 402kr, gb ~= 468kr < @Karlsen> 4.13 pr dag, det e verdt det < @Velmont> Hehe, OK. Takk ;) < @Velmont> Thank you for your order.

Etter tilråing av mine to gode vener kjøpte eg altså boka frå England. Det er eg godt nøgd med. No får eg Practical Mono innan fem dagar. Sist gong kjøpte eg bok frå Amazon USA (det var gåver til Rebecca). Fått sansen for Amazon, kult å kjøpa bøker der :p Ai. Dei må få han inn skikkeleg fyrst ja, – dei har ikkje kopi av han der dei sender frå. Så det går raskt når dei fyrst har fått han inn, men må venta såpass lengje. Jaja, – same hadde skjedd i USA med ei så ny bok.

Boka er for nybegynnarar. Det passar jo meg bra. Det finst to typar folk som er interessera i Mono-bøker, dei som kan C# og .NET frå før, men vil no lera seg Linux og Mono. Eller dei som kan Linux, men vil lera seg Mono. Dei fyrste treng avanserte bøker som fortel kva som er spesielt med Mono i forhold til .NET, det treng ikkje eg. Eg må lera meg C# språk-syntaks tilogmed. Difor må eg ha ei god, lett bok ;-)

Planleggingsfasa av eit nytt program :]

Berre sei ifrå om nokon vil låne han etter eg er ferdig. Forresten har eg eit par prosjekt i baklomma no! Det blir spanande om eg klårar lera meg språket godt nok snart. Då kjem eg nok til å koma med ei kunngjering om at eg slepper eit program som skal ha ei faktisk nytte for andre folk. Eg vil ikkje røpe kva det er for noko endå (mohaw, tension!). Einaste som veit det er vel Pappa, Rebecca og Yvonne. Så eg for halde munn litt lengre for å hypa det :P Òg kalla vaporware (vel, ikkje eigentleg, for eg har ikkje sagt kva det gjer – men det er eit utruleg enkelt program (men nyttig for nokon få, vonar eg)).

Forresten, kan seia at eg vil utvikla det med/på/til Linux, men når det er brukbart skal eg passa på å få ein Windows-pakke slik at folk med Windows òg kan installera/bruka det. Men fyrst og framst eit Linux-program. Så, få opp forventingane folkens! :D

Mohaw, litt dansing ein ikkje kan styra

Så er me tilbake her frå huset der ein heng meldingar med feite krigstypar oppå fastteipa ljosbrytarar. «HUSK LYSET!». Javel? Skal eg hugse ljoset? Det er vel kanskje alt me kan gjera, etter at badet no er dømd til evig mørke av ein ljosbrytar som ikkje lengre gjer jobben sin. Slikt skjer når ein teiper han fast.

Det er Pappa som har gått berserk. Falke (ja, eg skulder på han) har det med å gløyma slukkja ljoset, det tåler ikkje Pappa. Han har irritert seg grenselaust over dette i lang tid no. Det heile har som vanleg enda med ein forhasta løysing. Han blir utruleg irritert og dummer seg. Ahvel.

Eg har gjort noko veldig moro i dag. To gonger tilogmed. Det varte ca eit sekund kvar. Var ca. ein halvtime mellom dei. Det var som å fly. Virka som om det vara utruleg lengje, og det var superherleg. Det eg nesten gjorde var å svime av.

Nesten svime av er herleg

Slik er det berre. Hadde eg aldri trudd. Men akk, for ei kjensle. Det var som eit dansetrinn, – eller, hm, nei. Meir som ein karusell! Og eg hadde ikkje noko kontroll over kroppen, men eg var stadig medviten i sekundet. Beina svikta, hovudet rulla rundt og bak, kroppen vridde seg og eg såg rett opp i taket med den herlegaste kjensla. Det er som å dansa utan å kunna styra det. Ein blir berre ført. Alt blir meir spanande slik. Hoho.

Så undrer du kanskje, avhengig av kor mykje du bryr deg om meg, korleis inni fiskebåten eg klåra nærast svima av. Veeel. Det er eg ikkje sikker på. Men då eg var hos Rebecca i går var eg ikkje heilt god. Eg var trøytt, utan å vera trøytt. På ein måte. Eg har ikkje hatt mykje søvn i det siste, så det kunne vore det. Har vore lange periodar med for litan søvn. Ikkje slik døgning her og der; nei, det har gått føre seg litt lengre. Men ikkje ekte trøytt.

Me fiksa det etter litt. Så var eg bra. Tenkte på andre ting og hadde det moro. Pappa trudde det var at eg hadde fått for lite væske i meg. Det kan vere noko. Eg tenkte over dette. Jo. Eg hadde drikke utruleg lite dei to dagane. Ein skal jo drikkja rundt 3L dagleg, eg hadde vel drikke ein tiendedel. Og over halvparten av det var kaffi. Kombinert med ikkje alt for mykje mat i det siste heller. Sjølv om eg ikkje meinte det måtte ha storte innvirknaden på det. Eg har jo trass alt levd med utruleg mykje mindre mat enn dette. Kombinasjonen av alt kan likevel vera av tydig.

Hm. Yvonne fortalde meg det alle seier (og det eg ville sagt til meg sjølv); legg deg. Hm. No er klokka 00:00. Eg hadde tenkt å runde av. Men eg kom på ein liten ting.

Omelett sånn i 11–01-tida.

Eg kom heim i går, – tidlig heime frå Reb. Tenkte eg skulle leggja meg tidlig sidan eg var litt rar. MEN! Ingen heltar kan – ehm, driva på – utan mat! Så eg tenkte; skikkeleg mat til skikkeleg dårleg gut. Så laga eg omelett. Eller noko liknande. Tok masse mjølk, eg tok originalt litt, men tenkte eg liksågodt kunne brukt all mjølka. Heile feilen med denne maten min var for mykje mjølk, så der blei feilen gjort…

No sat eg at pcen skal slå seg automatisk av om 5min av di mamma byrja klaga. Så eg må runde raskt av slik at eg får lagra dette. Ahvel. Fina vere osb. Eg hadde ikkje tenkt å runda av så tidleg, men det er vel til det beste… :) Jaja. Natta. Pass på dykk sjølve ;D Hihi.

Heimesida mi har vore nede ei stund

Heimesida har vore nede i fire dagar no. Det skjedde då eg skulle oppgradera WordPress, systemet som driv bloggen min. ServeTheWorld, dei som eg leiger vevhotellet og dns av klåra taka frå meg rettigheitane til å endra innhaldet på velmont.net. No er det fiksa igjen, heldigvis.

*Oppdatert*: Sida er oppdatert til WordPress 2.0 no, for dei som er interessera ;) Eg tenkjer eg skal gjera det same for dei andre bloggane eg administrerer etter kor ofte dei er oppdatert. Her er lista forresten:
  1. Min (wohoo :P)
  2. Rebecca sin, http://rebecca.velmont.net/
  3. Monique sin, http://monique.velmont.net/
  4. Tor Eirik sin, http://teirik.velmont.net/
  5. Hege sin, http://hege.velmont.net/
  6. Miriam sin som eg endå ikkje har fått i gang. Ugh. Offameg. Men eg er ikkje sikker på om ho vil bruka han, difor har vel kanskje litt av pågangsvilja gått vekk.

Eg ga mappa (velmont.net) eit nytt namn for å ha ein kopi av den gamle sida, men då oppretta plutseleg root (superbrukeren/administrator i UNIX-system) denne mappa sjølv. Men han ga meg ikkje skriverett eller eigarskap! Dimed kunne eg ikkje leggja dei nye filene inn i mappa; og resultatet blei at sida ikkje fungerte.

Eg sende epost til STW, og dei fiksa det fyrste arbeidsdag. Kunne vel eigentleg ikkje forvente anna, men hadde vore greitt å hatt han oppe då eg hadde lyst å fikla i ferien…

Elles

No må eg gå. Skal bort til Rebecca. Eigentleg utruleg at eg tok meg tid å skriva dette, – men det har vore så utruleg tynt i det siste at eg heilt har gløymd gleda med å skriva. Eg vil finna ho igjen. Dimed måtte eg prøva, trass i at det sinker meg litt til Reb.

Eg feira nyttår med ho, hos ei veninne av ho. (Rebecca sitt innlegg: Klemmeåret 2006) Var rundt 16 stk der. Utruleg koseleg. Me stakk heim til Rebecca og sov der med lillesyster hennar, Miriam, og veninna til Miriam (og meg :D) Monique. I går åt me 1.jan-frukost her. Greitt å vera litt her heime òg :) Etter det gjekk me tur rundt mosvatnet og tok eit par bilete. Tok eit par av Rebecca òg, så no kan eg leggja ut bilete.

Eg har starta å lera meg programmeringsspråket C#. Litt meir spesifikt lærer eg meg mono og GTK#. For dei (få?) som veit kva dèt er. Kanskje eg skriv litt meir om det og legg ut eit teit program her i framtida. Aldri sei aldri! :D

Elles elskar eg Linux for tida. Eg finn så utruleg mykje kult – og så mange stilige prosjekt (f.eks). Det er herleg å leva med Linux. Eg ler inni meg kvar gong eg fiksar ein XP-laptop for ein eller anna lærar på skulen. Mohahahaw.

Ok. Rebecca. Dra. :)