Månadsarki: februar 2006

Supernatt på byen

Beste natt på byen. EVARRR!!! Omglolololol!!!! Hahah. Eg er så tullete teit at det er heilt mongo. Eg kan ikkje skriva stort. Men hekkan pekkan smekkan så superfantastisk strålande bakketoppherleg har eg ikkje vore med på i Stavanger by før! Wohoo!

Ingen vatn! …og resten av turen til Sirdalen

Midt i snøødet. Stranda. Like ironisk som sjømannen som døyr av tørst midt på havet. Eg er, saman med franskmennene, omgjeve av snø. Dyp, kvit, kald snø. Men vatn har me ikkje. Utanom 10-litersgryta med snø som etter særs mykje stress blei ein skvett vatn. Straum har me heldigvis, men dette vatnet ein elles tek for gitt savnar eg fælt.

Måndag. Eg er på tur med Tim, Matthieu og Aureliè. Peisen eg sit med byrjer døy ut. Eg lurer på kor dei fann ved. Hytta er diger. Ei flott hytte. Coop Obs! si firmahytte i Sirdalen. Eg inspiserte sikringar og trykkmålarar medan dei laga kveldsmat. Kjenner eg er veldig svolten, men mest av alt vil eg ha noko vatn å drikkja. Akk.

Dumme snø, eg vil ha vatn, ikkje snø. Pumpa vil ikkje gå. Eller, me får iallfall ikkje vatn. Tim og Matthieu sit og speler kort medan dei pratar groggy fransk, det blir meir som lyder for meg enn noko anna. Det er ein miljølyd nett som knitringa frå peisen.

Litt historie før hytta

Dei kom i går. Med flyet frå Frankfurt. Der har meg og Espen òg vore. Då me vitja dei. Denne gongen var det motsett. Det var nydeleg ve^r då eg henta dei. Lurte på om eg var sikker å køyra med. Jadå, eg fortalde dei at eg var ein meister i å køyra bil. Brorparten av Noregs sjåførar meiner jo dei er over gjennomsnittet, så kvifor skal ikkje eg?

Me dro til byen og sat oss på Kult.kafèen. Kjøpte den vanlege dyre kaffien og eg ein brownie. Betala 115 kr for det. Whoo. Må hugsa det, slik eg kan få pengar tilbake. Vel, om dei betalar mat eit par dagar så…

Sengene me sov i var for det meste madrasser slengt rundt diverse stadar i rommet mitt. Eg tok den minste, snill og liten som eg er. Dei la seg før 22 og sov til langt utpå dag. Det kan eg ikkje vera sikker på då, sidan eg var på jobb på den tida. Då me kom heim bruka me masse tid på å dilla (og mamma tid på å diskutera Islam og anna religion, som ho rett og slett eeelskar) før eg til slutt protesterte og sa me måtte dra.

…så måtte dei venta på at eg skulle bli ferdig med å pakka. (Eg hadde jo ikkje gidda gjera det medan dei sat der og gjorde ingenting). Med iRiveren/mp3-spelaren min i anlegget via kassettadapteret starta turen i den skranglete Toyotaen. Han rista seg av stad med til tider skurrande lyd frå høgtalarane. Det blei fort mørkt, og då me køyrde av hovudvegen augna eg fort eit problem; EG SER JO SØRENMEGIKKJE VEGEN!

Det gjekk litt seinare i svingane då. Med enormt dårleg sikt og leddgikt i samtlege ledd ensa eg ein bil bak meg. Sjølv om han låg bak meg med vanlege køyreljos på, så ljoste han vegen betre opp enn meg! Eg synest han låg litt tett oppi meg, ville ha han forbi. Då eg endeleg hadde fått han forbi la eg meg kloss i raua hans. Medan han trudde eg var ei gamal bestemor på måndagstur, fekk han fort vita at han ikkje ville miste meg av syne med det fyrste. No skulle eg få tjuvlåna ljosa hans!

…Etter litt køyrde han av til Gilja då. Det var surt. Men no hadde eg fått nattkøyring i blodet igjen, då gjekk alt betre. Snart kom snøen òg. Blei litt skliing på isen innimellom. Men det gjer ein jo berre meir vaken, iallfall når det er så udramatisk som det var. Verre var det med bensinnivået, som no var trugande lavt. Med Thomas Dybdahl i kupèen og ein tiger på tanken var me klår igjen. Bensinen kosta den nette sum av 440kr, Tim råda at me skulle betala 110kr kvar. Fin den.

Hytta er diger. Pappa sa han er for 50 personer, eg vil ikkje sei det er overdirve – heller motsett. Dei andre er i seng no, noko eg òg burde gjeve kor trøytt eg er. Matthieu laga nett litt saft av vatnet me har bruka så mykje tid på å laga. Det var godt å få litt veske i kroppen. Dei klagar fælt på vatnet, eg seier me har snø og kan kjøpa vatn imorgon. «Men me kan ikkje dusja med dèt», svarar dei. Dette ordskiftet har me hatt før. Eg forstår faktisk ikkje kvifor ein absolutt skal dusja heila tida når ein er på ferie/hytta. Eg klårar faktisk fint gå ei uke og meir utan å dusja eg. Er det berre eg som er ein sjuk sjuking?

Nei, dei ser fornuften min til slutt. Vatn bør me fyrst og framst bruka til å drikkja, dusjing kjem langt bak i mi overlevingsliste. Trur faktisk det ikkje er med. Eg dusjar slik kvar andre/tredje dag ettersom eg kjem på det. Luktar eg ein del (nei, det treng ikkje vera vondt) kjem eg ofte på det. Om eg likevel ikkje gidder dusja når eg lukter, seier mamma i frå. Det er jo ganske greitt. Poenget er at dusjing er fint og bra, men gidd å få abstinens om det ikkje finst på staden! Det er då utruleg mykje viktigare ting å tenkja på… :S

No trur eg Tim skal leggja seg òg. Trur eg tusler inn sjølv. Har gjort mykje moro i dag. Hadde vore herleg om me hadde vatn i springen imorgon, sjølv om eg ikkje trur på det. Me får sjå. God natt! Forresten har eg ikkje prata med Rebecca korkje i dag eller i går, sjølv om eg har tenkt mykje på å gjera det. Rart korleis eg kjenner eg vil prata/vera med ho så kort tid etter me sist såg einannan.

Sola skin inn medan me ventar på at alle skal vakne

Tysdag. Vasstrykket er på 4. Det er tusen gonger betre enn då det sto på null i natt. Men me har framleis ingen vatn. Dag Bjørnsen trur det er fryse imellom pumperommet og huset her, så eg har sat ein ovn i gangen mellom dei. Trur ikkje den nye eg sat inn har særleg effekt då, sidan han ikkje fungerer. Slo opp den andre ovnen, og tetta eit par hòl i gangdøra. Bør bli litt varmare der inne no. Vonar det er nok til at me kan få vatn i hytta.

Meg og Matthieu sit og ventar på at dei andre skal vakne. Klokka er 1000. Me vil bort på butikken å kjøpa etterlengta mat, og kanskje ein dunk vatn. Tim laga omelett med bacon i går. Kjempegodt, men lite. Ingen frukost i dag, me gløymde taka med brød og har ingen mjølk til frukostblandinga. Fann litt godteri i hytta i går, no har me nesten ete alt. Frukosten min var saltsild. Forresten er det jysla kaldt her. Eg bør skru på noko varme i stugo her.

Vatn!

Då me kom heim frå butikken fortalde dei meg at vatnet nede no rant med konstant trykk. Eg såg i pumperommet og trykket låg på 3.8, litt under 4 no. Det var framleis ingen vatn oppe, så eg gjekk inn der varmtvatnet til kjøkkenent blir laga. Eg skrudde på hovudkrana der, og høyrde lyden av vatn som byrja straume. Wohoo. Vatn! Gjekk opp og lot vatnet renne litt, men plutseleg slutta det. Ughhh… Gjekk inn i straumpanelet og fann at pumpa stod av. Hum. Rart. Slo han på igjen, inn i pumpehuset – trykket steig medan eg såg på. 0.5, 1.0, 1.5, 2… Stilig. Det er verkeleg smelta til i røyra no. Oppe igjen fungerte vasken med lavt trykk. Ahvel, kva gjer det – me har jo vatn!

Pizza for massene

Nett no har me ein Pizza Originale Mozzerella i ovnen. Har tri andre me skal eta, så skal me ut å finne utav lån av ski osb til imorgon. Kjenner eg er godt svolten no. Wohoo. Me kjøpte berre eitt brød. Eg trur det går bra.

Alpint!

Me køyrde til Ålsheia for å finna prisar o.l. då Tim kom på at me kunne like godt leiga ski i dag og gå resten av dagen. Det gjorde me, så me har vore på ski frå 14–16. Etter det kom me heim og laga Taco. Fulgte ikkje oppskriften, så det blei utruleg godt.

Eg vann littebitt då me spelte kort. Elles har eg skrive om sist laurdag då me starta filminga til hyttefilmen til Ole Magnus og co. Imorgon skal me tidleg opp og prøva eit anna trekk. Skal prøva å stå heile dagen. Blir stress, og ikkje minst dyrt. Eg var skutt etter to små timar i dag. Formen er ikkje slik han ein gong var. Men, leggjetid 0:00! Forresten fungerer vatnet bra no.

Ny, full skidag

Onsdag. Eg vakna av meg sjølv og sto opp kl.0830. Det var nett då eg hadde tenkt eg skulle opp, eg slo av alarmen som ville gått av litt seinere og vekka dei andre. Dei er framleis ikkje oppe og klokka er no 0850, me skulle liksom ete 0900. Vel, eg et frukostblanding no og har skjært opp brød til dei andre. I dag skal me prøve eit anna trekk, får sjå korleis dét går. Det er overskya i dag, ikkje like fint som i går då det var vakker sol heile dagen. Eg tok av meg stilongsen, kanskje det ikkje var så lurt i dag. Me får sjå…

Ahh. No er klokka 1940, me har vore på ski på Tjørumfjellet eller kva det var og ete. Tjørum har stolheis og hadde mykje flottare løyper enn Ålsheia. Då me kom opp var det omtrent ingen i løypene og me kunne køyra ned heilt nypreparert. Rundt 12 måtte Aureliè tilbake, så eg køyrde ho. Tilbake på fjellet hadde meg, Matthieu og Tim det utruleg moro. Eg fekk dei med på å køyra off-piste til slutt, det var utruleg moro. Hoppa ein god del og Matthieu skada seg så han blødde stygt. Falt på nasa.

Heime laga Tim spagghetti. Me åt med stor apetitt og så drog me til Ålsheia igjen for å levera tilbake skia. Dei har kveldskøyring, så sjølv om det var heilt mørkt hadde dei stilige ljos på. Eg tok tilfartstrekket opp med sko, kunne bruka dei som ski – moro. Sidan eg hadde kjeledress på sklei eg ned bakken på raua igjen. Supermoro. Eg stakk opp igjen, men då såg dei alle veldig sint på meg. Dei ville tydelegvis heim att. Æsj. Eg rant ned igjen med enorm fart og køyrde dei heim.

No har eg klåra fått skikkeleg fyr i peisen, som ikkje var 100% triviellt. Sjølv om eg ikkje stressa alt for mykje med det. No skal me snart spela kort trur eg, når Matthieu kjem opp frå dusjen. Eg har endå ikkje dusja. Viser kor hard, norsk viking eg er. Hm, eg veit ikkje kor mykje meir det eigentleg er å skriva om skituren i dag utan å bli kei. Turen var supermoro, utan at eg treng utdjupa det meir.

Eg har verkeleg fått superfyr i peisen no (2330). Me skal snart eta kvelds. Eg har skrive ein sint tekst om korleis folk bør té seg når nokon køyrer dei heim frå fest/byen. Det er noko eg har hatt sterkt lyst til sidan russetida, då eg ofte kjende meg utnytta sidan eg var fersk med lappen og folk ikkje bryr seg om å raupule andre. Ja. Så slemt er det. Krever sterke ord. Men, no blei varmen frå laptopen + peisen litt for mykje. Dessutan må eg på do…

Heimreisa

Torsdag. Ååå, i dag skal meg og Rebecca på teater! :D Skal sjå Ungdomsteateret sitt «Et dukkehjem». Wohoo! Eg elskar simpelthen teateret! Blir moro å sjå Rebecca igjen òg, eg har ikkje sett ho sidan laurdag (og då var det kort). Hum. 4 dagar. Eg drøymde at Matthieu var blitt kjempesjuk, slik at dei insinuera at me måtte dra seinare. Eg sa at han måtte liggja bak i bilen, for me måtte koma heim til 18. Dei har spurd meg eit par gonger kvifor det er viktig at me absolutt vera heime til då, men dei har vel skjøna det no. ;-)

Eg sto forresten nett opp. Eg vakna kl 0800 med eit hopp i senga, eg sat der med skyhøg puls og tenkte «Eg er forsinka!!!». Så såg eg på klokka og hugsa at me ikkje skulle opp før 1000. La meg ned igjen og draumde ein morosam draum om ein hybrid av Havanna Badeland og ei ekte bykjerne. Hmm. Kl 0900 var eg lei og vekka dei andre før tida. «But you said we should get up at 1000», sa Tim litt halvtrist spørjande. «Well, I got bored waiting», svara eg og bråka litt meir berre for sikkerheits skuld. No skal me eta og vaska ut av hytta. Eg må få raua i gir!

Javel, no sit eg heime. Det er eigentleg fredag sidan klokka er så mykje, menmen. Eg såg «Et dukkehjem» med Rebecca i dag. UTRULEG bra! :D Elles var me på Okkupanten i Sandnes, ein flott subsidiert ungdomskafè. Men no går eg og legg meg. Snart. Jobb imorgon. Natta!

Misslukka filmdag på sørlandet

Ei gruppe på skulen trengte skodespelarar. Dei ville gjera ein skikkeleg kortfilm. Dei spurde om eg kunne finna nokon, og seinare om eg kunne vera med å hjelpa til. Det ville eg sjølvsagt. Laurdag sist veke blei eg henta nedpå vegen kl. 11. Vèl nede på bensikken der bilane skulle møttast fekk me kontramelding; problemer med å finna Bjørn, guten i filmen.

Køyrde den superkorte vegen til Prix. Etter ei god stund kom den andre bilen. Idun, jenta i filmen gjekk over i den andre bilen slik at berre meg, Fredrik og Ole Magnus1 sat igjen. Sidan det var ein kassettspelar i bilen, høyrde me ein flott historie om Donald på safari. Synd me ikkje hadde boka som gjekk med, det var eit stort tap. Me blei konstant merksemd at me mangla boka då snu-sida-i-boka-di-lydene pinga.

Utstyret skulle hentast i Sandnes, på Kverneland Auto. Dette tok særs lang tid, og me kom ikkje igang før ein time etter me eigentleg skulle starta. Endeleg på veg. Me stoppa utanføre Bens kafè og gjekk inn. Sat opp utstyret og bruka sikkert ein time på tull. Ole Magnus knuste eit bilete med ramme og glas, me bruka masse tid på å finna flotte vinklar me til slutt ikkje bruka, me gløymde taka lyden til dubbinga, eg spelte elendig tilsett i kafèen og folka i kafèen blei sure pga. biletet.

Etter ei tid var me ferdig. Då hadde Helene Stenhaug òg kome saman med Børge. Ho fekk ikkje lov til å køyra med oss pga. køyreerfaringa til sjåførane. Ole Magnus og Trond er sikre sjåførar – det er ikkje Børge. Men for å lura foreldra drog ho seinare og sa ho tok toget. Då måtte ho køyra med Børge, som ironisk nok er ein forferdeleg farleg bilist. Så mykje for å vera overbeskyttande foreldre. Ikkje, ikkje bra. Neste gong skal eg køyra, eg er trass alt lærar på skulen.

Scenene på Bens var take, og det utruleg seint. Turen opp til hytta og vegene der starta. I fyrste scene køyrer Bjørn og Idun på veg til Kristiandsand, men dei mister bensin og må finna dette hos ei hytte langs vegen. Sidan Bjørn ikkje har sertifikatet måtte me trekkje bilen med ein anna. Dette skulle me gjera der oppe i isødet.

Etter me hadde snirkla oss langs sneglete veger oppover til hytta var me framme. Trond køyrde ned på ein nedsnøa parkeringsplass, Børge køyrde ut i grøfta og Ole Magnus følgde Trond. Børge kom seg ikkje opp igjen. Helene, som framleis turde sitja på med Børge, lo og lo. Me måtte trekkja han opp. Det gjekk ikkje bra. Ole Magnus sat i varebilen og gravde han lengre ned i snøen medan trekkbilen spann. Vel, det gjekk ikkje.

Så skal me berre stå her i heile evigheita? Nei. Fredrik plaga bonden litt lengre nede, medan eg byrja grava bilen fram sidan eg hadde jærbunad på meg. Jærbunad, òg kjend som kjeledress, er faktisk heilt fantastisk superherleg å ha på. Medan alle utanom meg frøys seg halvt i hjel lika eg faktisk betre å vera ute enn å sitja inne i bilen. Wohoo. Eg kunne like godt berre kasta meg ned på kne og starta den spanande utgravinga.

Etter eg hadde gjort ein halv times ærleg arbeid kom Fredrik tilbake med eit par matter han hadde lånt av ei hytte. Med mattene godt plassera under hjulene (vel, eigentleg ikkje, fekk dei ikkje ned) prøvde dei ryggja opp. Men, nei. Me fekk fram den andre bilen igjen, eg sat meg i og starta dra – medan resten dytta. Eg hadde fått ei matte under dekket som i rekordfart føyk bakover då eg spant på vegen. Eg fekk hallvegs grep igjen, gutene pressa på, varebilen sto i revers. Plutseleg kjende eg at me drog. Sekund seinare var bilen oppe. Ekstase! Me var kjempeglade.

Så var alt bra. Me skulle vidare. Vår bil køyrde ned, dei kom ikkje bak. Hm. Telefonen til Fredrik ringde, det var Helene. Ho lo, og lo, og lo, og lo. I eitt heilt minutt. Det var loco. Snu, snu, sa eg til Ole Magnus. Noko me òg gjorde. Då forsto me. Den andre bilen klåra ikkje starta. Straumen var gått. Ingen straum. For å halda seg varme medan me fiksa den andre bilen opp av grøfta hadde varmevifta i bilen stått på. No var batteriet daud. Ingen av oss hadde startkablar. Me spurde dei vanlege naboane rundt oss igjen, men ingen hadde. Hum.

Me kan dytta han i gang, sa eg. Eller trekkja han i gang med ein av dei andre bilene, kom det fram. Kobla bilen til den andre, men det gjekk dårleg. Måtte dytta han på plass lell. Då bil 1 stod 90 grader på bil 2. For alle som forstår litt matte vil det tilseia at dekka på bil 1 ikkje vil bevega seg og motoren vil ikkje dreia om. Tullete forsøk. Så fekk me endeleg prøva dytta bilen heller. Det gjekk ikkje fyrst. Men eg var sikker på at me kunne betre. Ikkje alle var like interessera i å prøva på ny då. «Det går ikkje likevel». Det var eit lass folk i bilen som ikkje gjorde mykje fornuftig mtp. å få starta bilen. Alle kunne vera med å dytta og få bilen endå lengre opp i minibakken. På vegen ned kunne me god nok fart til å få start på han.

Eg treng vel ikkje seia det fungerte. Men… OK; det fungerte ypparleg, som alle mine planar ^^. Hihi. I løpet av denne seansen hadde eg kome med ein spådom at det ville skje eit tredje stort problem relatert til bilane. Wohoo. Spådom. Jaja. Så køyrde me endeleg ned. Eg spurde Helene med augo om ho ville koma og sitja i vår bil, – men ho hadde ikkje moglegheit. Ho ville vel ikkje vera frekk og forlata den dårlegare2 bilisten. Børge la seg fyrst og etter litt forsvann dei. Me såg dei igjen ein halv kilometer framfor oss nedover ein tynn, svingete fjellveg. Eg la merke til kor utruleg raskt dei køyrde, dei akslerera faktisk i nedoverbakken. Hum. Rart.

Så var det tid for å filma køyrescena, etter enorme forsinkingar. Med jærbunaden på slengde eg meg velvillig under bilen for å festa slepetauget. Me sat opp det trådlause utstyret medan Ole Magnus fiksa kamera klårt i varebilen. Alt klårt. Dei starta køyra. Bjørn og Idun relativt nervøse. Me stod og såg på. Plutseleg hoppa den trukne bilen noko enormt. Så stoppa dei. Der sto dei. Hum. Rart3.

Me blei så nyfikne at me måtte køyra bort. Det hadde vore kommunikasjonssvikt. Filmbilen er bilen som blei trekt. Varebilen er den som trekkjer med kamera og alt i.

  • Filmbilen hadde plutseleg bremsa (for å simulera lite bensin)
  • Varebilen blei holdt igjen av dette bremsa sjølv
  • Filmbilen slapp bremsane på grunn av sjokket og raste mot varebilen
  • Alle trudde dei ville krasja
    • Varebilen akselererte raskt for å unngå kræsj i baken
    • Filmbilen bremste for å unngå å kræsja i bakenden
  • Varebil trekker plutseleg meir framover, filmbil meir bakover.
  • PANGshwoop
  • Det kraftige slepetauget rauk…

…Og spådommen min viste seg å vera sann. Ganske fantastisk spør du meg. Idun og Helene som sat i kvar sin bil, var veldig rysta. Det blei litt mykje. Etter dette ga me berre opp og starta heimturen. Var mørkt og me hadde bruka heile dagen. Eg ville heim og treffa Rebecca, dei andre hadde òg ting å gjera.

Denne gongen hoppa Helene inn med oss, det same gjorde Idun. Blei veldig trangt i baksetet no. Eg var skitvarm (superbunaden min!!!), Helene veldig kald og Idun superkald. Var ganske moro, eg varma kalde Helene, medan Helene varma superkalde Idun. Eg fekk òg avkjølt meg sjølv slik sidan eg ikkje fekk lov å ha vinduaget ope. Fredrik satt på Jungelboka med stor entusiasme. Det tok ikkje lange tida før han sang med største innlevinga. Han kunne alle songane utenatt. Dèt er kult det! :D

Så fekk me vita kva som hadde fått Helene til å hoppa over i vår bil. Børge hadde råkøyrd nedover fjellvegen (som eg hadde sett), og berre gassa meir på då ho sa han måtte slakke ned. Heh. Det var utruleg tydeleg på ho at ho trudde ho skulle døy. Etter ein koseleg heimtur var me framme, eg hoppa ut og gjorde meg klår til å dra til Sandnes…

Det var ein relativt misslukka filmdag. Sjølv om han var utruleg morosam elles. Dei har framleis over 90% av filmen å filma. Det er jo litt demotiverande. Menmen, det går vel betre neste gong – då ein har lert litt meir. For Helene var det ein kjempekjempespesiell dag, eg har opplevd ein del liknande – men det var mykje bra på ein dag. Særs moro

Fotnoter

1 Ole Magnus, lillebror til Tor Haakon Totland i gamleklassen min, ja. :-)

2 Dårlegare tyder her farleg, ikkje teknisk dårleg – men særs lite respekt for trafikken og enorm tru på seg sjølv som superbilist.

3 Ja, eg veit eg har skrive «Hum» eller «Hum. Rart» mange gongar no. Tilogmed på rad dei to av paragrafane.

Franskmenn på tur

Eg har vitjing av tri franskmenn for tida. Tim, Matthieu og Aureliè. I dag, måndag, skal me dra opp til Obs-hytta i Sirdalen. Me kjem heim att torsdag, då meg og Rebecca skal sjå «Et dukkehjem» på teateret.

Vitjinga varar til tredje mars, det blir altså to veker. Soveplassene våre er særs improviserte, eg har klåra pressa fira stykk inn der no. Vonar dei ikkje søv alt for dårleg. ;­-)

Wohoo, pappa skriv nynorsk i brev

Nynorsk filmsøknad. Pappa har skrive eit brev til Stortinget ved Målfrid Meltveit Kleppa. Han søkjer om pengar til eit informasjonsprosjekt kalla «Den flerkulturelle skole». Fyrste utgåva var superbyråkratisk kommunenynorsk, så han var regelrett rauda ned av pennen min. No er ikkje eg kjempeflink til å skriva, men det flyter mykje betre no!

Bokmål har vore eit elitespråk, difor har det denne (umotiverte) byråkratformen. I nynorsk har ein ikkje slik – sidan heile vitsen var å skriva slik me snakka, sjå på historia! :) Men, allslag nynorsk betre enn ingen! Bra pappa!

Sentralstyreinvitasjon frå NMU

Telefon frå valnemda i NMU, dei lurte på om eg ville stilla som sentralstyremedlem. Særs moro. No veit eg ikkje om valnemda ville tilrådd meg til stillinga om eg hadde sagt ja, men eg trur ikkje dei ringjer rundt til 4 folk for å berre taka ut ein. Det høyrdest ut som om det hadde vore relativt glatt om eg ville.

Dette er ikkje berre utruleg kjekt å få tilbod om, men òg jysla freistande. Mamma vil eg skal dra, Rebecca vil ikkje, eg vil vel heller eigentleg ikkje dra til Oslo. Men det hadde vore moro då! …Eg skal iallfall tenkja på det, grundig.

Maria Mena – En jomfru i nød?

Kver jenta me ein semi-forståelse for listepopens musikalske kjærne i Sandnes-distriktet hadde samla seg opp på rekka og rad som små blinker for muslimske terrorister. Koffår? Jo, for å ha ein ilter demonstrasjon som muligens konne ført te syrisk flaggbrenning og for å få me seg helgås musikkbegivenhet. Ein konsert avholdt av Sandnesvennen Maria Mena. Av personlig erfaring har eg ingen erfaring me Maria Mena, någe så gjør det lett å ikkje la følelsane ta overhånd og heller holda et subjektivt fokus. Konserten blei avholdt på det fasjonable kultursenteret Sandnes nettopp har oppreist. Ytterligere informasjon kan du få i skranken eller på 51 60 20 00.

Ved min fysste entré i det nya lokalet kor konserten sko bli avholdt va det ikkje å legga skjul på at det va ein sittekonsert – eller at det va overpopulert av populere jenter me lavpixelrerte mobilkameraer så va nevrotisk tasteklare te å untytta sms-tjenesten ytterligere hakk for å bruga Maria Mena-konserten som skrydemiddel i ein prestisjekamp for erkjennelse blant diverse Sandnes-gjenger. Ikkje minst ville det vært lavkvalitetsbilder som bevis. Itte ein 10 minutts ivrig kryssordløysning i ukebladet Allers va det et faktum – stolane va goe og behagelige – det va og et faktum at lyså dimma seg. Bandmedlemmene kom ud. Jentene la vekk fokuset på bestevennen mobba og sentrerte konsentrasjonen mod någe mer virkelighetsnært, nemlig scenen – kor det åbenbart ville skje någe. Ein mørk skygge kom gåande på scenen. Den mørke skikkelsen la opp te et høgt spenningsmoment i atmosfæren. Kem e dette? Någen klarte å tenka seg selvstendig fram te det retoriska svaret, mens andre trengte assistanse. Når personen kom inn i lyset va det ingen tvil – Maria Mena stod på scenen – uden sko.

Det å komma ud på scenen uden sko e ein stor bragd i seg sjøl – særlig når du ser at gitarist nr. 1 valse rondt i cowboysko og har et intensivert uttrykk i fjeset som tilseie at han må ha ein dopause. Då tar du sjanser – og det va nettopp det Maria Mena gjorde. Hu tog sjanser.

Konserten – En oppbrukt fasade?

Då va det duka for øve ein time me stemmemishandling fra Mena si sia. Folk så høre på death-metal ville ansett dette som statlig tortur. Pop-entusiaster ville kalt det for revolusjon. Folk så ikkje har peiling på kor fødene står proklamere seg sjøl som skeptisk optimist. Någe eg og 90% av alle mannfolkå va.

Gitaristane tog det sista penselstrøge på gitarane for litt redefinering av lyd, bassisten sto og hang me slappe rygg og lagte trutmonn, sånn så alle bassister. Trommisen satt og polerte slagverket sitt, keyboardmaen satt irritert i den ubekvemte stolen og sporte seg sjøl koffår han alltid måtte sitta bag i skyggen kor ingen ser han. Maria Mena stod på scenen og sporte seg sjøl koffår hu har konsert i Sandnes – ittefulgt av ein liden reklamesnutt for Imsdal som inneberte å drikka flaskevann. Nå va bandet klart. Bare synd musikken ikkje va klar.

Neida, det va kanskje litt hardt å sei det. Maria Mena gjorde ein bra konsert, sjøl om hu dro av et jærsk rim så sendte frysninger opp i håret mitt og etterlott alle jentene i ein sukkersøt ekstase ittefølgt av Hotel Cæsar-løgner. Hu prøvde seg og på alternativ humor – men det e et aent kapittel du finne i håndbogå “Eg må sei någe løye for å letta på trykke”. Humor eller ikkje, lyden her va den store tankevekkeren. Kor bra lyd kan du egentligt forventa udme Sandnes kulturhus? Grei nok vil eg anta. Derfor skylde me på innstillinger så blei gjort i forkant og litt dårlig lyd. Maria Mena blei te tiår overdubba av sitt eget band. Det forekom at eg ikkje klarte å høra ka hu sang. Hu konne nesten liga så greit dratt av ein nynneparade. Eg tog ein ømfintlige rens me to Q-tipser same dagen, eg har og blitt fortalt på sesjon at eg har ein meget super hørsel (9/9). E alt perfekt me meg må me begynna å pega fingen i den andre retningen. Mod scenen. Det va ikkje bare Mena sin stemme så blei hamstra ner i bakken. Gitarist nr. 2 så sprang rondt me ein gitar Jeff Buckley brukte heftigt i tiå si (Fender Telecaster, same farge og) fekk ein stagnerande lydprosess på soloaene sine. Når han dro av ein solo hørte du bare skurr. Hjernen min klarte ikkje heilt å kobla inn om det va solo eller om det va tilfeldig vers-speling. Det e liden vits i å dra av ein solo hvis lyden e stilt onna det generella lydnivået. Eller kanskje det bare e et triks så soloen virke bra, når han i realiteten e mer ein akkordtype.

Når konserten va øve kjende eg at øyene ikkje sko fella någen tårer. Det va hovedsaklig ein prinsippsag kor eg avla ein ed onna sist Kystpartimøde om at eg aldri ville grina onna konserter. Maria stakk som kjent inn i mørket igjen. Publikum reiste seg og avla den stysste ståande applausen Sandnes Kulturhus någen ganger har opplevd. Når du tar gull i applausståing føre det te konsekvenser – bandet kom tebage og framførte to bonussanger. Jippi. Sett bort ifra mitt tarvelige skriveri va det mange folk så likte konserten. For meg va ann middelsbra. Sanger eg aldri hadde hørt før minnde litt om kverandre. Teknisk sett va det någen ujevnheter, både i sangprestasjon og instrumenter (då tenke eg mest på lydnivået). Gitarist 1 såg litt sure ud på Gitarist 2 onna ein sang. Men igjen så lagte han kontinuerlige grimaser så konne fylld opp et bilde.

Konserten får ikkje full pott siden det ikkje forekom slåsskamper internt i bandet. Men det e vel bare å drømma. Ein fine konsert – mer for hardkokte fans enn kritiske folk me superfint hår. 6/10.

Sted: Sandnes Kulturhus Tilskuere: Fullt hus (vett vel’kje eg kor mange folk romme tar) Varighet: ca. 1t og 10m Antall sanger: 17 (hvis eg ikkje tar motsatt av rett) Anmelders sitteplass: Rad 18, Plass 32 Klokkeslett: 19:30 Dato:11. Februar 2006

Maria Mena-konsert

Maria Mena-konsert i Sandnes Kulturhus, seinare i dag. Skal gå med Rebecca, Espen og IngaTor Eirik. Inga er ei veninne av Rebecca, og ei veninne av syskjenbarnet til Espen. Eg har hatt ho på MSN før eg blei kjend med Rebecca. Victoria Stensø skal òg på konserten. Ho var på frukost her i dag, me jobba vidare med heimesida hennar.

No må eg gjera fargekorrigeringa til «Hva er det med Monica?» ferdig, pluss litt standard laurdagshacking. Vonar det blir ein moro kveld.

Ny skjerm, 20″ Widescreen LCD

Ohh. Det ser så mykje betre ut, no er faktisk skrivebordet mitt blitt litt sexy. Det stygge dråget av ein 19” Hansol CRT er endeleg vekk, forvist til Acona, tenaren min som i seinaste «utgåve» har fått skjerm og Gnome installert. Kitty Karina har spelt mattespel på Acona etter eg fekk den gamle skjermen opp, men det er ikkje hovudnyhendet; sexy skjerm ér!

Gammal til ny LCD 20"-skjerm

Så må eg liksom skriva litt meir for at dette ikkje skal vera «Kortnytt», men eit ekte innlegg. Ahvel, sjølve biletet gjer det vel meir viktig. Eg kan jo seia oppløysinga er 1680×1050, som passar meg særs bra. Andre skjermer eg har sett på har vore 1024×768 (ÆSJ!) eller best 1280×1024, som var det eg hadde på Hansol-skjermen. Eg måtte gå opp i oppløysing, ikkje ned. Eg vil ha meir plass på skjermen, ikkje mindre.

Elles rydda eg litt. No kan de koma på vitjing! Wohoo! Ah. Treng ikkje seia slikt, sjå på biletet. No har eg liksom skrive tusen ord, må jo vera verdig eit innlegg?