Månadsarki: august 2006

Ugh! MAT1100? Neitakk, trur eg.

Ooh. Eg er så usikker på alt, det hev vore ein flott start mtp. INF-faga. Dei er nemleg utruleg enkle. Men eg fekk vita at eg trong MAT1100 (vanskeleg Kalkulus-matte) for å taka Digital Bileteanalyse seinare. Dimed måtte eg byta frå MAT1000 (som er enklare) til MAT1100. Det var ingen enkel sak. I dag var eg på fyrste forelesing i MAT1100 (etter eg hadde mista 4 stk), og woow. Kva skal eg seia? Det forsto eg ikkje mykje av, dei er allereie fleire månadar forbi det eg kan.

No skal det seiast at det var få andre i salen som forsto kva mannen prata om, men eg kjende meg bra dum der eg sat. Heldigvis snakka han om noko litt enklare mot slutten, men eg gjekk derifrå med dårleg mot. Jadå; eg hev ikkje lese noko på MAT1100, sidan eg nett gjekk over til det, men eg burde jo iallfall ha littebitt peiling frå før. Når sant skal seiast kjende eg igjen utrykka godt, eg kjende igjen nokon av dei vanskelege orda som «faktoriserte reelle tall». Men samanhengane, og alle dei logiske «difor gjer me det på denne måten» lot meg sitjande igjen med eit digert WTF (kva i h….) i andletet. Neinei, eg blei heilt satt ut av den timen.

Eg gjekk på INF1040-forelesinga etter det, for å få opp moralen igjen. Det gjekk bra, han steig godt i vêret. Me hadde om teiknkodar, som ASCII, Unicode osb. Det var ganske kjekt, men eg trur ikkje det var så mange i salen som blei kloke. Ein skal jo lesa boka før ein dreg på forlesing då, så kanskje dei som hadde gjort det forsto meir.

No hev det seg slik at eg er båe meld opp i MAT1000 og MAT1100. Som tredje forelesing på rad tok eg MAT1000, då gjekk alt så mykje betre. Det var kjempemoro (sidan eg forsto kva han prata om) og me lærte tilogmed noko nyttig! Eg tenkte med ein gong på plassar eg kunne bruka formelen han beviste i programmeringa mi! Kanskje mest for spel eller modellar, men det er vel der ein brukar mest matte lell.

Sååå. Sjølv om eg stressa fælt med å få MAT1100, ser eg no kva det er for noko. Eg veit eg kan klara det om eg vil, og det skal eg òg. Berre ikkje i dette semesteret. Det blei ein for dårleg start, og eg skal heller prøva å taka det seinare som ein ekstra-sak. Det kan godt henda det ikkje blir noko av. I så fall må eg berre innsjå at eg ikkje får taka Digital Bileteanalyse. Det blir trist, men slik kan det gå. Eg får kjøpa MAT1000-bøkene, og konsentrera meg om å få brukbar karakter i det (D eller meir ;-) ).

Hybel! (??)

Etter desse timene hev eg sitte her på O.P.-bygget og skrive ferdig den obligatoriske oppgåva i INF1000. Det var veldig lett, men eg gjorde han mykje meir avansert enn det me skulle. Eg blei så skuffa då eg blei ferdig på usle 5 min. Kvifor ha ei vekeoppgåve som ein gjer ferdig på 5 min? Det er jo rett sagt superduperkeitt! Då eg var ferdig, og i ferd med å gå – tenkte eg at sjekking av epost er bra. Tjohei! Der låg ein epost frå SiO – og emnet var: Restplasser ledig (!!!). Wohoo. Genialt. Eg sende epost tilbake på dei eg ville ha:

  1. Sogn studentby: Møblert hybel, 12–18 kvm, pris 1866 – 3634 kroner (9 ledige).
  2. Bjerke studenthus: Hybel møblert, 11–15 kvm, pris er 2226 – 3020 kroner (8 ledige).
  3. Bjølsen studentby: Hybel møblert, 12–14 kvm, pris 2838 – 3445 kroner (to ledige).

Ingen av dei hev internett, men dei gjer jo eit stort nummer utav så enkelt det er å flytta når ein er inne i systemet. Dimed skal eg søkja om flytting med ein gong eg hev fått ein av desse. Eg skal ikkje sitja i ein hybel utan nett! Eller, kanskje om folka i gangen er dritkule. Kan jo alltids hacka på universitetet, ping (nerdeforening på informatikk – skal melda meg inn) eller skrivarstova.

Eg kom frå Stavanger i dag

Det er litt moro å tenkja på, men eg kom til Oslo igjen i dag. Eg hev vore i Stavanger ei ganske lang tid no, frå laurdag til tysdag. Eg gjekk glipp av ein skokk ting her (berre matte, eigentleg – går jo eigentleg ikkje glipp av INF, sidan eg hev lese (og forstår) pensum allereie), men eg fekk vera saman med min kjære. Denne gongen var eg på vitjing hos mamma og pappa som, ja, vitjande. Eg bur jo ikkje der lengre. :/ Synd, ja. Hugsar det var tungt då eg forsto det. Eg forsto ikkje at det var slutten på ei diger epoke i mitt liv før eg sat på toget mot Oslo. Då gret eg. Var tungt. Reisa frå mamma og pappa som eg er så glad i. Rebecca gler eg meg på den andre sida over, no hev eg flytta vekk – det er steg 1 mot at me flytter saman :D Ho kjem kanskje til Oslo neste år, då kan me bu saman. Det hadde vore dritmoro. Gler meg til det.

Akk, no må eg gjera noko anna

Vel, eg tenkte eg kanskje kunne stikka innom Skrivarstova (kontoret til NMU) – der ligg jo kofferten min og alt. Er greitt å få lada mobilen, og å få innlosjert meg hjå Synnøve. Kan henda eg berre bur der til fyrste september no, dvs. til imorgon. :| Wow, det blir liten butid. Men får sjå om eg får tilslag på hybelen, kryss fingrane alle saman! :D

Fred ut, Odin. (Mohahahhwhawhawhawhhwahwa)

Osloinnvandrarar og språkforståing

Eg forsto det var lengje sidan eg hadde ete då eg reiste meg opp. Lengje sidan eg drakk vatn òg. Eg svimla lett ut på golvet og fann ut eg måtte eta før eg drog på pub-runde. Greitt nok, eg kjende til ein kebab-plass rett før Grønland T-banestasjon. Stod og såg inn på prisane eit par minutt, 80 kr, det var ikkje særleg billig. Akk – tenkte eg, eg treng jo mat – dessutan treng eg ikkje kjøpa brus.

Eg studerte menyen utan å eigentleg sjå noko. Mannen bak disken stod og venta på meg, tja, får vel berre gå. «Uhm, », ymtar eg frampå. «Eeeg skal haa, mmmm». Pakistanaren seier eitt eller anna, eg forstår ikkje og set opp eit rart tryne. «Kebab?», spør han. «Kebab», svarar eg. Han studerer meg litt, så spør han «small?». Uuh. Han kan då snakka norsk, eg forstår ikkje kvifor han snakkar engelsk til meg. Jaja, eg svarar og set meg ned.

Han forsto visst ikkje Stavanger-dialekta mi. Haha. Forsto ikkje språket mitt, og han trudde eg ikkje forsto han. Greitt nok, eg høyrde ikkje kva han sa – men eg hadde sikkert forstått han. Eg sit og ser på dei, eh, rare indisk/pakistanske musikkvideoane på TV. Skikkeleg Bollywood. Heilt enormt, haha. Etter litt sa han noko uforståeleg til meg igjen. Eg gjekk bort og såg at han stod over tillegget – svara «Yes». Eg fekk den lille kebaben. «Lille». Hekkan så svær han var! Eg gafla i meg, gafla, gafla. Men akk, det var stadig meir igjen. Eg tok små pausar og såg på Bollywood-MTV, stadig fast på å få ned heile skiten. Til slutt var det gjort. Eg hadde tenkt å gjeva kompliment til fyren (på engelsk sjølvsagt, flaut å snakka norskt til han no!) – men han var opptake på bakrommet. Synd, det var godt, jaja. Eg gjekk iallfall frå plassen med god, full mage. Ahh. Osloinnvandrarar og språkforståing.

Skyting på Aker Brygge

Eg var med Maria og Øystein og solgte nynorsk, økologisk supergod is på Aker Brygge. Me stod i fleire timar. Då meg og Maria endeleg satt på veg heim gjekk me rett i nokre politi-sperringar. Det var menn i kvite frakkar og masse utstyr, kamera og anna politi-greier. Her hadde det visst vore skyting på Aker Brygge, rett bortfor oss medan me solgte is. Kanskje difor det plutseleg blei så få kundar?

Eg hev flytta til Oslo

Ugh, eg er sjuk. Av andre nyhende bur eg no i Oslo, ikkje i eigen hybel eller noko. Nei, på golvet til Ola. Eg sit mykje på skrivarstova, faga mine hev ikkje starta endå – er fadderveke no. Eg var på ein samakomst på Majorstua, hev fått ei omvising og lunsj. Elles var me tri stykk på gruppa under velkomstsermonien til UiO, det er rart i og med at me eigentleg er 20, trur eg.

Fadderane mine er stilige, eg hugsar eg tenkte eg var heldig då eg fekk dei. Han eine går fjerde året, Master i Informatikk, Kristoffer. Den andre fadderen er kjærasten hans, Linda som går andre året Informatikk Bachelor. Ganske kult når jenter går Informatikk. Eg trur iallfall ho er kjærasten, det virker veldig slik – det hadde iallfall vore koseleg. Ein ting som er litt rart, er når dei kallar oss fadder-barna deira. Det høyrest berre rart ut for meg. Minner meg om gamledagar i barnehagen, då me skulle leika «far», «mor», og «barn». Ugh, eg er for stor til slikt (:p).

Eg er utruleg gira på å starta faga mine. Eg vil jobba med oppgåvene (obligane) i programmering. Ser fram til det. Hum. Men nett no er eg stryken. Vondt i hovudet. Masse snørr, lite søvn (i natt, svett som f*), kjensle av oppumpa hovud, nakkesmerter, generell trøyttskap i heile kroppen osb, osb. Då eg gjekk rundt i regnet på UiO fekk eg ikkje den store «oh, dette er nytt og spanande»-kjensla. Eg blei litt meir skuffa eigentleg. Eg kjenner meg lite opprømt. Er kanskje difor eg gler meg slik til å taka igang med jobbinga.

Nett no jobber eg med Cecilie Wien, – lagar database til det nye firmaet hennar. Men sjukdomen hev gjort meg til ein dårleg arbeidar. Eg hev heller ikkje funne noko godt database-modelleringsprogram i Linux – dimed blir det til at eg gjer alt manuelt igjen. Hadde eg gjort det frå byrja hadde eg vore ferdig for lengje sidan. Akk.

Ingen hybel dei neste vekene

Eg var på Studentsamskipnaden og snakka med ei hyggeleg jente. Eg høyrde det skulle vera ein kjekk gut der òg, men han fekk eg ikkje. Ho fortalde meg eg var nr 43 på ventelista, og tippa det ville taka ein-tvo månedar før eg fekk tilbod om hybel. Eg ville ikkje opna heile søknaden opp, gadd ikkje det. Kan henda eg får ein diger, dyr leilegheit utan møbler då. Greitt nok at eg kjem fyrst i køen når eg allereie er innanfor systemet – men kan jo godt taka eit par veker før eg får noko nytt. Etter eg hev vore heime i Stavanger 26–27. august (eg skal på lokallagskurs med NMU, blir dritkult ;D)

No sit eg på skrivarstova og et graut. Grauteting i grautmålshovudkvarteret i Noreg. Jodå. Er åleine, dei andre hev sentralstyremøte. Der er eg ikkje med, difor er det hemmeleg for meg. Eller, eg får iallfall ikkje snusa rundt. No hev eg vore i tigerstaden ei lita stund, men det er stadig ikkje noko stort og gripande å skriva om. Anna enn at eg hev truffe faddergruppa mi og bur hjå Ola H.H. for tida.

Fyrste dag

Dette blir utruleg ustrukturert, så eg avslutter det. Eg vil likevel poste det, av di eg ikkje hev oppdatert på lengje. Dette er eit typisk innlegg eg normalt ikkje publiserer, så det er vel moro for nokon å sjå kor kvalitetsgrensa mi plar gå. Eg gidd ikkje skriva lengre på denne, anna enn at i dag er måndag og fyrste skuledag for mange. Sidan eg går på Universitet (som er slakkt med tanke på obligatorisk frammøte osb) så er det ingenting i dag. Eg er litt skuffa, eg er veldig gira på å starta på utdanninga. Få det i gang. Eg gler meg, trur eg. Hihi.

Jaja, eg får venta med å skriva noko nytt på heimesida når eg hev noko å seia! Nett no blir det berre tull, takk. :-) (Dette innlegget er skrive over fleire dagar)

Nei! Låst ute av bilen!

Bakre sete i bilen brote oppTo nyklar til bilen, éin til bagasjerommet – det er alle nøklane som finst til Toyotaen. Alle desse tri låg og gassa seg i bagasjerommet på Toyotaen inntil ein halvtime sidan. Phew. Eg er svett og sit deilig og naken foran datamaskina etter ein fantastisk dusj. Det var ein slitsom operasjon å få nøklane ut igjen.

Ny film; «Dolls of Today»

Helene hev skrive eitt nytt manus. Denne gong til konkurransa The Cube of Ibsen, der fyrstepris stikk av med 20.000 (det var den me skal ha, (haha, liksom!)). Tri dagar før eg stakk til Kroatia spurde ho meg om me skulle laga han på desse tri dagane. Åneidadu, det gjekk ikkje. For stress – og eg hadde ei kamera. Det hev eg no, og desse få dagane før eg reiser til Oslo (3 dagar!) skulle me liksom få dette ferdig.

Meg og Helene hadde vore åleine på Breidablikk – ein gamal plass på Eiganes i Stavanger – og filma ei superminiscene (som blei dritkul! :D). Då me kom opp til bilen, glade og lukkelege for at me klara taka scena på under eitt minutt (heile greia tok vel til saman ti minutt med omskift, rigging og alt!) + at det blei kult klara eg gjera noko kult. Hum. Ja, eg hadde då på meg dress – så hadde nett byta frå dei andre kleda. Då eg gjekk ut i bilen merka eg at eg allereie hadde bilnøklar i lomma i dressen – men eg hadde òg dei andre nøklane i handa. Jaja, unormalt å hava båe ekstranøklane og dei vanlege med seg – men eingongstilfelle er eingongstilfelle.

Helene bar kleda mine opp, eg låste opp bagasjerommet, slapp alt eg hadde i hendene oppi – ho slapp mine klede oppi og så slo eg han igjen. Så var det berre å setja seg inn i bilen å køyra. Trudde eg. Men ikkje lengje.
«Huuum, kor blei det av nøklane? … Heh, eg trur eg låste dei inn i bagasjerommet! Ehhm. Huum.» (startar å riksa på bagasjerommet).

Ein super innbrotstj… eh, innbrotsmann kjem!

Nokre minutt seinare fresar ein sprek Opel inn foran Toyotaen. Pappa hopper effektivt ut til unnsetning. Han kleiser eit «verktyskrin­» på asfalten og gliser opp mot Helene.
«Eehhh. Kva du gjer når du ikkje underviser», ymtar ho frampå. I verktyskrinet ligg ymse reiskapar som pappa har samla på oppetter åra han hev hjulpe folk å opna bilar. Det virkar som Helene trur det ikkje berre er for å hjelpa folk at Skjalg hev arsenalet sitt.
«Tak tida!», seier han med sola så sterkt reflektert i tennene at det er vanskeleg å ikkje mysa. Eg dreg fram klokka og hugsar godt forrige gong me gjorde dette – då tok det fira minutt for han.

«Hm. Eg er ikkje sikker på om nokon av nøklane ligg inni kupéen», mumlar eg, men ingen høyrer meg visst. Pappa brekk opp døra med skrujernet og firer ned den trufaste ståltråden honoms. Ser ut som om han hev fått ny, forresten. Eg forklarar Helene at tjuvar ikkje bryr seg om å bryta seg inn i bilane på slike sofistikerte måtar; dei knuser berre vindauget. Mobiltelefonen min teller tid, og pappa spør om eg kan halda skrujernet, slik at han kan konsentrera seg meir om det andre. Jadå, etter litt om og men klarar eg det. Pappa har tydeleg tidspress, klokka er over tvo minutt no – fleire gonger hev det vore rett før han fekk opp døra. Forandring av taktikk.
«Eg prøver motsett veg», han dreg «tråden» opp igjen og bøyer han motsett veg. Fikler nedi. Ahh. Nesten! Han prøver igjen. KLIKK! Mahaw! Oppe! 2:55, tok det.

Eg kastar meg med hovudet fyrst inn i bilen. Hyym. Ingen nøklar. No står me der igjen. Bakparten er mykje verre å få opp. Me prøvar diverse ting. Pappa fyk stadig fram og tilbake – eg blir i same humøret og forstår at det er viktig at me gjer alt så fort som mogleg. Eg merkjer at ein kan nå inn til bagasjerommet om ein bøyer putene bak i bilen. Det er eitt lite hòl der. Men putene sit fast, ein kan ikkje dra vekk heile seteryggen. Rotet oppå sjenken i vindauget bak blir fort rydda. Pappen blir rive opp – no startar me øydeleggja inventaret i bilen. Eg følgjer eksempelet og riv laus bak, desperat for å finna eitt større hòl til bagasjerommet. Det finn me.

Bakre sete i bilen brote opp

Hum. Så, korleis? Eg får akkurat handa mi nedi.Svetten renn nedover ryggen, det er steikvarmt i bilen og eg stresser som ein mongo inni han. Etter eitt par minutt i blinde finn eg det eg leiter etter. Ahhhhh. Genialt! :-)

Typisk at det skjer når me skal filma. Skjer alltid noko piss. No må eg eta, så er det meir filming ( ugh :s ).

Dubrovnik, Kroatia dag 1-4

No hev me vore 4 dagar i Dubrovnik. Eg hev skrive litt av det som me hev drive med. (Dette er faktisk den sjette dagen, då, men eg har ikkje skrive så langt. Spørst om eg gidd, blei så drit lell :p)

Den mørke lina

Det er ei mørk, mørk line heilt ytterst på horisonten. Ho er på veg hit. Me hadde slått tidleg opp til overskya vêr, skulle på båttur i dag. Den mørke lina tref ein seglbåt uti havgapet. Me sit paralysera. Båten hev fulle segl – mamma ryddar opp maten. Masta til båten ligg omtrent horisontalt – ser ut som om han hev kantra. «Kanskje me skulle gå inn», mumlar mamma.

Fyrste dag

Tri dagar tidligare landa flyget hardt på rullebanen med eit ekstra adrenalin-hopp. Me kom til denne vakre plassen der Kitty Karina straks ville bada. Etter ein god del lesing frå mi side var me på plass nede i gamlebyen. Denne fantastiske staden med tjukke murar rundt. Alt er så middelaldersk. Utruleg herleg. Kjempetynne gatar splitter dei elles særs så kompakte hustaka frå einannan. Det er som om ein dobbelt så stor by er pressa inn mellom murane. Denne byen, Dubrovnik, er starta på i 1200 og er på UNESCO si liste over Ting Verdt Å Taka Vare På ™. Det er ikkje vanskeleg å forstå.

«Han var iallfall mykje betre enn den eg fekk tidlegare i dag», vitra Unni om kaffien sin. Eg kunne ikkje forstå at det framleis var same dagen i Kroatia. Ei utruleg god kjensle. Det varme og unormalt klamme vêret var slitsom, medan kjensla at det ikkje var lengje sidan eg var her berre var rar. meg og Falke blei igjen for å prata og sjå på livet. med store isar og stolane vend mot det store klokketårnet, såg me at klakka blei XII 0. Rebecca 18 år! :D Fyrste dag over, eg la meg klokka eitt.

Inn i mørkret

Den mørke lina med dei sinte skyene traff kysten hardt. Trea lener seg over. Me ser ho koma nørare. Havet frådar, det blir kvitt seier pappa. En vind tek tak i det me hev igjen på bordet. Det er eit merkeleg vêr, slik varm vind.Me går inn, set oss ut på ballkongen, kjenner ei dråpe vatn. Det byrjer snart hølja. Me putter i oss dei siste brødskivene medan me ser stormen leggja Dubrovnik under digre vasskuler. Regn. Slik sit me i fleire timar og ser på dei få uheldige båtane der ute. Eller kanskje heldige – slike enorme bølgar ser kult ut. Båtane forsvinn omtrent i dei før dei plutseleg flyg over vatnet igjen. Moro.

Andre dag

Neste morgon blei særs roleg, masse bading i badebasenget etter frukost under parasollen. Me humpa nedover dei akkurat 495 trappane mot gamlebyen med sterk sol på magen. toppa på eit bakeri på vegen. Dette var dagen me skulle taka turen rundt bymuren. Etter ein treig start (eg skuldar på deg, Kitty Karina!) gjekk det endeleg framover. Eg er interessera i å l;ra om historia til Dubrovnik og muren – men ikkje i å sjå på kitsch1 som av ein eller anna stygg grunn måtte finna seg på bymuren. Heldigvis hadde eg med den flotte boka mi2, så det var ikkje noko stort problem.

Råning i Dubrovnik

Me åt middag (vegetar for meg igjen) og hadde is til dessert. Isen åt me vend mot hovudgata i Dubrovnik. Ei gate like brei som ein bilveg, utan bilar sjølvsagt. Fråvêret av bilar tydar ikkje at ho er utraffikera dorimot. Det er ho, i aller høgaste grad. Her fartar nemleg hundrevis av menneskje om kvelden. Gata er skokkfull3. Mamma og pappa kosa seg med å sjå på desse ustanselege folka medan resten av oss gafla i meir is. Det var då pappa høgt undra seg kvifor han såg så mange folk på ny. Opp til båe tredje og fjerde gong. Mamma, som den bygdejenta ho er4, forsto teikninga raskt. «Dei rånar!» utbraut ho med eit digert glis.

Fleire av dubrovnik sine lokale vandra langs denne gata – det var dei som verkeleg hadde teknikken og vilja. Langs hovudvegen er det fleire kaféar og isplassar, det var langt frå éin gong dei såg nokon kjende og veksla klemmer og løynde5 kroatsiske ord. Me sat og såg på den fint kledde kroatsiske ungdommen pluss turistane litt lengre før me starta på turen opp igjen i skråningen over byen der me bur.

Eg hadde ikkje mykje igjen av boka, og ho var særs spanande – difor måtte eg berre lesa ferdig. Etter mykje om og men fann eg ljos rett med badebassenget; det kom frå eit rom. Heldigvis hadde dei ikkje lagt seg, så eg fekk lesa boka ferdig. Eg er sikker på at ho var slutt fleire gongar – det var ekstremt spanande! Eg las med full innleving, då eg var ferdig sat eg igjen med å sakna Rebecca. Eg var så hoppande glad og ville skrika ut; men alle sov. Eg starta på ei lang, flott melding til kjærasten min. Skreiv lengje og langt, heeilt til batteriet gjekk. Så låg eg hyper og ute av stand til å sova til eg hadde roa meg ned og gjorde nett det. Sov.

Alle mørke liner vekk

Det er høgt utpå dagen. Eg hev sove lengje ekstra. Båtturen ut på dei ymse øyene er utsett til imorgon. Vêret er særs myke lettare og Kitty Karina masar om at me må bada. Mamma les elendig kiosklitteratur, medan pappa les Time, sidan han er ferdig med Dag og Tid og Ny Tid. Moro korleis alt han les hev «tid» i tittilen. Når eg las opp dei to siste setningane, protesterte mamma; «eg las nett glasslottet!». Ho er tydeleg krenka, men så ler ho «du heng meg ut på bloggen din, du får meg til å sjå ut som ein idiot!». Me høyrer tvo dunk. Eg som hev kræsja tvo gongor, kjende ljoden godt igjen. Bilkræsj. Men tvo? Oppe på vegen står ei rad bilar, tri av dei på enden. Folk går ut – ei dame set seg ned og grin6.

Dag tri

Utruleg hett i solsteiken. Me stod på ein busshaldeplass og såg den eine etter den andre turistbussn køyra forbi. Sjølv venta me på lokalbussen. I den steikande sola var ventetida horribel. «Ofte er det betre å berre gå», fortalde mamma med ei spørjande tone. «Ja, me går», sa eg og så gjekk me.

Me ville finna nye plasser, så denne dagen drog me vest. Skulle nedom den meir moderne sentrumskjerna og sjå på eit par kjøpesenter og anna. eg og pappa kjøpte sko. Nede ved havet igjen (no på ein turistplass – ei herleg små-rund-stein-strand) bada me. Eg hadde kjøpt noko7 til Rebecca (ho blei nett 18) og samla stein til ho. På vegen oppover igjen var eg lengje innom ei bod og såg på noko anna til ho. Eg hadde eit par alternativ – men til slutt måtte eg berre velja noko. :)

I gamlebyen litt seinare snakka ein servitør norsk til oss. Han var særs søt og sjarmerande. Eg er glad Rebecca ikkje var med8. «Om du ikkje likar maten, betalar eg», sa han. Javel, det såg ut som ein in plass, så me sat oss ned. Eg tinga vegetar og wopah! Det var godt! Me åt dessert før mamma, pappa og Kitty Karina byrja gå til bussen. Meg og Falke blei igjen i byen og såg så smått på nattlivet og byen generelt. Etter ei god stund starta me på turen opp att. Då me kom fram, hadde resten av familien nett kome. Viser igjen kor treigt det er å taka buss. Heime venta ei gladmelding frå kjærasten min. Rebecca og Miriam hev fått statiskroller i «Mannen som elsket Yngve»! Kjempekult! Eg gler meg stort til å speida etter dei søte Solheim-søstrene på kino! Eg var litt trøytt og sliten då eg les det. ikkje i aller beste humør. difor sende eg ei litt halvsur(!?) melding tilbake. Eg var vel eigentleg berre sjalu, dumme meg, haha. :D Eg sende ei ny melding etter dusj – endå ikkje med energi i kroppen – men eg forsto godt kor teit eg ar. I dag er eg dritstolt av det og synest det er kjempemoro!

Fjerde dag, notid

falke og Kitty karina er vekk, dei gjekk for å bada. Eg følgjer etter. Det er kaldt. falke seier det same. Me symjer under vatn, fram og tilbake. Falke klarar 8 gongar, eg 6. Han er båe sterkare, betre i vatnet og betre trena lunger enn meg. Vasspoloen som gjer det. Sola skin gjennom. Med ein gong blir det mykje varmare – stormen er heilt forbi no.

Vegetarretten er dynka i eddik. æsj. Djevelen sitt verk. Nokre vonde munnfullar seinare sit me på ein milkshakeplass. Falsk rista mjølk då, kunstig smak. Usj. Ved sidan av oss sit ei søt jente9 og far/kjærasten hennar. Mannen sit og held på med ein Sony Vaio-PDA, medan jenta keier livet av seg. Eg merkjer det til pappa som ler; «for litt sidan rista ho i PDA-en hans og lo. Medan han berre sat like utrykkslaust». Dei hev te. Ho keier seg skikkeleg, stakkar. Gå ut med fyren – så sit han berre å ser inn i ein skjerm. Totalt usosialt. Jenta held ein digital speilrefleks. Ho tek eit bilete av fyren. Med blitz. Endå eit. Ho smiler. Ho blitzer han, ein gong i sekundet – heile tida. Folk ser på dei. Han ser ikkje på ho, men gjer noko med PDA-en – reiser han opp – og tek bilete av ho med han. Dei sit og tek bilete av einannan. Ho smiler, medan han sit utan eit utrykk i andletet. Etter lang tid slutter dei. Hahahah. Så utruleg rart. Så går me heim.

Hum. Og så var det ferdig.

Fotnoter

1 Kitsch er masseprodusera «kunst», eller iallfall wannabekunst.

2 The Shadow of the Winds. Heilt fantastisk bok!

3 Skokkfull, heilt ful. Eg er ikkje sikker på tydinga.

4 Mamma vaks opp i Kviteseid i Telemark. Noko eg vil kalla, om eg får lov, ein av råninga sine høgborgar. Trass råninga, brukar likevel Kvitseidbuen den meir framtidsretta og moderne målforma; nynorsk. Moro!

5 Eg høyrde ikkje kva dei sa, ei heller forsto eg det – difor meiner eg det må vera skjult.

6 Her sa eg «Hah! Tvo kvinnfolk! Kunne ikkje vera nokon andre!» til mamma slik at ho skulle bli sur. Ho gjennomskua meg.

7 Eg kan ikkje seia kva, ho les bloggen min.

8 Då pappa var på reise i Kroatia med kjærasten han frå gymnaset forelska ho seg i kelneren på hotellet. Ho forlot pappa midt i den fyrste ferien deira.

9 Langt i frå like søt som Rebecca, men det veit de jo! :D