Månadsarki: november 2006

Norsk esperantoungdom på TV, Odin på TV?

Safari skal gå imorgon tysdag 28.nov, dei var der under fotograferinga av meg, då eg var modell for Bård Ask (hoho). Blir moro å sjå bileta til Bård Ask, han var ein kul fyr. Om dei viser og seier noko om NJE, so er det visstnok jomfruferda på TV. Om du vil sjå meg i sexy singlet, med vifte i håret og rå «pose», kann du sjå på NRK1 kl. 2230 (Safari).

Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger

Eg lurar på kvifor flyvertinna ler so hjarteleg til mannen som sit på fyrste rad i flyget. Ho sit ganske nært òg. Eg tenkjer det er broren. Det var noko litt rart med han, så eg trudde ikkje det var kjærasten. Rar denne dømminga på førehand. Mannen snakkar. Han hev ei heilt utruleg flott stemme. Mørk, stavangersk, seriøs. Interessant. Hmmm. Diggar stemma.

Eg lurar på kvifor alle flyvertinner snakkar svensk. Eller, iallfall minst ei per fly, og ho nyttar alltid høgtalarsettet. Det er heilt utruleg. Det verkar som om flyselskap hev ein fast regel på dette. For ærleg talt – kva er oddsen om det hadde vore tilfeldig?

Eg lurar på kvifor ho seier “Please listen carefully, as the following security instruction will be in norwegian” for å so slå over til svensk og lesa instruksjonane. Svensk er fint og bra det, men ærleg talt, det er jo ikkje norsk!

Eg lurar på om det hadde vore flaut å mista dette flyget. Eg hev ei lang historie for det. Dessutan var eg sjekka inn og ferdig over ein time fyrr avgang. Likevel fekk eg meg ein støkk. Eg sat og las “oppfylgaren” til “Johnatan Strange and Mr. Norell” (eigentleg ikkje oppfylgar, men bryr du deg? Nettopp) då eg plutseleg høyrde “calling out to passangers to Stavanger on… gate is closing”. Eg hoppa opp, la boka frå meg og sprang til utgang 23. Wow. Eg hev alltid dårleg tid til slutt.

Eg lurar på korleis det er å vera blind. Flyvertinna sa til mannen på fyrste rad “sjå her”, når ho skulle vise han noko. Men han var blind. Difor lo ho. Ho orsaka og lo av den teite hendinga. Han smilte bredt og forklarte at det ligg i språket som “undersøk dette” – og at han ikkje vart støtt. Store deler av flyturen hadde eg lyst å setja meg med han for å snakka. Sat meg der originalt, men dei aller fyrste var visst haldt av spesielt.

Eg lurar på kvifor lokale flyreiser skal vera så utruleg personlege, når dei er ekstremt mykje kortare enn det meste av andre reisar. Eigentleg likar eg det, og tykkjer bussar, tog og båtar hev noko å taka igjen.

Eg lurar på om folk hev dårleg blære, eller om dei gløymer å gå på do fær dei kjem på flyget. Ærleg talt. Desse dassane er jo håplause. Nesten.

Eg lurar på kvifor alle reiser seg panisk i det sekund setebeltelampa slukkast. Trur dei terroråtaket kjem no, nett når flyget hev stoppa og er klart for å gå av? Teit.

Eg lurar på kvifor eg stend fyrst i denne teite køen av folk som skal ut or flyget. Hm.

Eg lurar på om eg hev teke for mykje fly, når eg kjenner igjen flyvertinnene. Kjenner dei igjen godt.

Eg lurar på om eg fær ei kjekk halv veke her i Stavanger.

Eller. Hm, nei. Det fær eg.

Pappa spammar i kommentarane, medan Yvonne ikkje vil skriva

Eg oppfordrar alle til å skriva under på oppropet/underskriftskampanjen til Schancheholen velforeningøyskjerming (same kvar du bur!). Men eg synest oppfordringa til pappa var malplassert i kommentarfeltet – dimed fjerna eg han og putta han heller er. Sidan eg allereie er på eit so bloggete tema, kann eg via resten av innlegget til eit blogg-navlete innlegg om Yvonne. :]

Eg hev ei god veninne. Ho heiter Yvonne. Ho er aktiv i Målsiddisane, og det var eg som fekk ho inn i målungdomen med det fyrste. Det var vel eg som fekk ho interessert i nynorsk òg. Smarte folk vert fort interessert i nynorsk når dei lærer kva det eigentleg er. Ikkje alt det hekkans tullet som vert undervist på skulen. Lærarar syg, normalt sett. Dei kan ingenting om nynorsk – det er jo ikkje rart når dei ikkje fær opplæring i det sidan dei skal kunna det frå ung.sk. og vgs (og det kan dei vel? (snus ironien)). Men det var ein diger avsporing; saka er at Yvonne ikkje vil skriva kommentar.

Eg veit ikkje om dette er slemt av meg, men no hev eg kjend Yvonne i godt over eitt år. Ho les det eg skriv på sida mi, men hev aldri kommentert. Til slutt registrerte ho seg etter sterkt press (off, fær meg til å høyrast superslem ut), men aldri nokon kommentar. Eg veit at registrering for å kunna kommentera er særs slemt og teit – men eg gidd ikkje fiksa noko betre nett no. Det er heller ikkje problemet. Yvonne kjenner vel at ho ikkje hev noko å seia – eller ikkje er del av «klikken». For det fyrste er det ingen klikk, av dei få som les sida mi, er det likevel ein god del som ikkje hev peiling på kven dei forskjellege er. Kann henda nokon berre kjenner meg; so det er inga krav om å kjenna ei løynd handrørsle for å skriva kommentarar totalt av tema (eller på, for den saks skuld).

Yvonne er tøff

Yvonne er vel òg den personen kjærasten min Rebecca kjenner best1. Kann henda ho kjenner Espen betre. Yvonne er forresten kul på fleire område:

  • Brukar Xubuntu Linux
  • Dritflink til å teikna
  • Er seg sjølv
  • Kreativ
  • Er med i NMU (som alle kule menneskje2 ;-) )
  • Lærer fort
  • Kann programmera (PHP og C++ (!) ) mrk3
  • Særs omtenksam
  • Elskar Fantasy
  • Lagar vakre nettbunadar
  • Særs god med xhtml og CSS

Ho er jenta eg snakkar 2. mest med i Stavanger. Pappa helsar på ho på skulen, der Yvonne hev vore med å organisera nynorskkurs og masse anna
tøft.

Yvonne, eg vil at du skal skriva kommentar når du hev noko å seia (som vera minst ein gong i månaden (hyhy :P)). Du er særs velkomen på sida; faktisk vil eg at folk som ikkje kjenner meg skal kunna skriva kommentarar òg. Det er slett ikkje reservert for
nokon få; sjølv om eg meir eller mindre forventer det av nokon (og du er blant dei…). :-)

Notar

1 Av dei venene eg hadde før Rebecca, sjølvsagt (Monique, Hege et al er ikkje originalt mine, dei er Rebecca sine).

2 Ok, då. Det finst eksempel på kule menneskje utanfor NMU òg. :-)

3 Eg kan ikkje C++ eingong :P

Etevanar, nei -uvanar

Eteuvanane mine når nye botnpunkt. For det er det det er (sic); eteuvanar.Etevanar hev eg ikkje. Nada. Finst ikkje. Det einaste ein kanskje kann kalla ei vane er det å ikkje eta. Off-off. Uvanar.

I dag, etter eg hadde stått opp åt eg ei (1) bolle. Ei bolle. Greitt nok. Heilt flott om lunsjen er litt større. Er han det? Nei, lunsjen er ingenting – berre hacking på maskina mi på Ping. Morten inviterte meg heim for å sjå Star Wars ep. III. Me kaupte chips. Superchips. Såg film og åt litt chips.Så spelte me Jak X. Klokka vart mykje og eg vende nasen heim medan eg prata med mamma i telefonen. Vel innanfor blokka tenkjer eg «ah, gidd eg eta?». HÆ!? Kva faen? Kva er det for eit spyrsmål? Du hev ete ei, ei, bolle og litt chips i heile dag din stygge satan! Og i går åt du omtrent heller ingenting – fire rundstykke med ost. Og eg merkjer det jo sørenmeg ikkje. Eg tenkjer at eg ikkje gidd stressa med mat? Ugh.

Eg kom på at eg hadde tri boller med ost i sekken. Sat meg ned og åt dei medan eg kom på at eg omtrent ikkje hev ete i det siste. Kroppen seier ikkje frå. Hmm. Når eg tenkjer meg om, synest eg å hugsa eg åt ein hold-it på Ping. Ahh. Det endrer jo saka. Ikkje rart eg ikkje var svolten. Hadde jo ein heil hold-it til middag. Det kallar eg eteuvanar…

Ingar Arnøy. Helt.

Wow! Berre, wow! Eg kan ikkje ordleggja meg betre enn dei som ikkje kan ordleggja seg. Byter det ut med store augo, måpande munn og stadig gjentakande positive, enkle og overraska ord. Ingar Arnøy er helt. No er han ikkje den store altoppslukande helten, men når det kjem til målsak, å hava dritgode foredrag og ikkje minst det å engasjera, så er han superhelt.

Dette er skrive for ein månad sidan

Eg var på møte i Samlaget sine lokale med Vikværingen – eit slag «fylkeslag» for Oslo og omland. Midt inni programmet hadde Arnøy eit punkt om «Den tvospråklege staten». Det høyrast umåteleg døllt og keitt ut, men Ingar er ein kunstnar. Han får alle med seg i ei utruleg logisk og engasjerande tankjerekkje. Hadde dette vore i går, då eg heile dagen var i ekstase frå punktet, hadde eg prøvd å forklara noko av det sjølv. Men eg trur ikkje det fungerer so bra skriftleg. Iallfall ikkje frå meg, som ikkje kann denne engasjerande kunsten og som heller ikkje er noko stort god på få ord og tankar på papiret. Nei, de må berre oppleva han. Helten, Ingar Arnøy :D

Nokon hev visst fritidsproblem

I går natt fekk eg vita at det faktisk bur nokon ved sidan av hybelen min. Eg la meg kl. 3 (sat oppe og hacka på Stavanger Casting, starta på botn. No med mitt eige rammeverk!) og då høyrde eg høgt og klårt stemmar i det andre rommet. Dei snakka høgt, og smalt med dørene, men i natt var det verre.

Eg hadde lite svevn frå i går, og i dag skulle eg opp tidleg for å rekkja utferda til Utøya der eg skal på matteseminar. Eg hadde det allereie vanskeleg for soving grunna bråket ute. Lukka vindauget. Men etter ei stund var bråket innanfor mykje høgare. Langt utpå natta starta fæle smelleljodar frå siderommet. Han gjekk inn og ut or rommet. No er det rett sagt ekstremt lytt og ein enorm akustikk i gangane. Ein kvar ljod (spesielt den høge nykellåsen) vert utruleg forsterka. Same kva, han gjekk inn og ut. Inn og ut. Laga digre ljodar av alt. Etter eg hadde irritert meg lengje – og kanskje øydelagd ein del av morgondagen stakk han ut. I dag såg eg så vidt kor skiti [sic] badet hev vorte. Heldigvis skal eg ikkje bu her lengje.

Dette er skrive for lengje sidan, 22. september yver ei og ei halv månad sidan. Eg hev truffe naboen min, som er dritkul. Kjekk kar. Og han stressa med å flytta inn desse dagane. Matteseminaret var dritkult.

Folk går ikkje ut utan musikk på øyro

Alle på busstoppet høyrer på musikk. Då kan eg gå fram og tilbake og syngja utan at dei tri med-ungdomane mine trur eg eg gal. Inne på bussen er det endå fleire som sit med hovudtelefonar, eg er einaste som ikkje gjer. Mista jo MP3-spelaren min for ei tid sidan. Og helvete som eg missar å skriva i boka mi…