Årsarkiv: 2006

Etevanar, nei -uvanar

Eteuvanane mine når nye botnpunkt. For det er det det er (sic); eteuvanar.Etevanar hev eg ikkje. Nada. Finst ikkje. Det einaste ein kanskje kann kalla ei vane er det å ikkje eta. Off-off. Uvanar.

I dag, etter eg hadde stått opp åt eg ei (1) bolle. Ei bolle. Greitt nok. Heilt flott om lunsjen er litt større. Er han det? Nei, lunsjen er ingenting – berre hacking på maskina mi på Ping. Morten inviterte meg heim for å sjå Star Wars ep. III. Me kaupte chips. Superchips. Såg film og åt litt chips.Så spelte me Jak X. Klokka vart mykje og eg vende nasen heim medan eg prata med mamma i telefonen. Vel innanfor blokka tenkjer eg «ah, gidd eg eta?». HÆ!? Kva faen? Kva er det for eit spyrsmål? Du hev ete ei, ei, bolle og litt chips i heile dag din stygge satan! Og i går åt du omtrent heller ingenting – fire rundstykke med ost. Og eg merkjer det jo sørenmeg ikkje. Eg tenkjer at eg ikkje gidd stressa med mat? Ugh.

Eg kom på at eg hadde tri boller med ost i sekken. Sat meg ned og åt dei medan eg kom på at eg omtrent ikkje hev ete i det siste. Kroppen seier ikkje frå. Hmm. Når eg tenkjer meg om, synest eg å hugsa eg åt ein hold-it på Ping. Ahh. Det endrer jo saka. Ikkje rart eg ikkje var svolten. Hadde jo ein heil hold-it til middag. Det kallar eg eteuvanar…

Ingar Arnøy. Helt.

Wow! Berre, wow! Eg kan ikkje ordleggja meg betre enn dei som ikkje kan ordleggja seg. Byter det ut med store augo, måpande munn og stadig gjentakande positive, enkle og overraska ord. Ingar Arnøy er helt. No er han ikkje den store altoppslukande helten, men når det kjem til målsak, å hava dritgode foredrag og ikkje minst det å engasjera, så er han superhelt.

Dette er skrive for ein månad sidan

Eg var på møte i Samlaget sine lokale med Vikværingen – eit slag «fylkeslag» for Oslo og omland. Midt inni programmet hadde Arnøy eit punkt om «Den tvospråklege staten». Det høyrast umåteleg døllt og keitt ut, men Ingar er ein kunstnar. Han får alle med seg i ei utruleg logisk og engasjerande tankjerekkje. Hadde dette vore i går, då eg heile dagen var i ekstase frå punktet, hadde eg prøvd å forklara noko av det sjølv. Men eg trur ikkje det fungerer so bra skriftleg. Iallfall ikkje frå meg, som ikkje kann denne engasjerande kunsten og som heller ikkje er noko stort god på få ord og tankar på papiret. Nei, de må berre oppleva han. Helten, Ingar Arnøy :D

Nokon hev visst fritidsproblem

I går natt fekk eg vita at det faktisk bur nokon ved sidan av hybelen min. Eg la meg kl. 3 (sat oppe og hacka på Stavanger Casting, starta på botn. No med mitt eige rammeverk!) og då høyrde eg høgt og klårt stemmar i det andre rommet. Dei snakka høgt, og smalt med dørene, men i natt var det verre.

Eg hadde lite svevn frå i går, og i dag skulle eg opp tidleg for å rekkja utferda til Utøya der eg skal på matteseminar. Eg hadde det allereie vanskeleg for soving grunna bråket ute. Lukka vindauget. Men etter ei stund var bråket innanfor mykje høgare. Langt utpå natta starta fæle smelleljodar frå siderommet. Han gjekk inn og ut or rommet. No er det rett sagt ekstremt lytt og ein enorm akustikk i gangane. Ein kvar ljod (spesielt den høge nykellåsen) vert utruleg forsterka. Same kva, han gjekk inn og ut. Inn og ut. Laga digre ljodar av alt. Etter eg hadde irritert meg lengje – og kanskje øydelagd ein del av morgondagen stakk han ut. I dag såg eg så vidt kor skiti [sic] badet hev vorte. Heldigvis skal eg ikkje bu her lengje.

Dette er skrive for lengje sidan, 22. september yver ei og ei halv månad sidan. Eg hev truffe naboen min, som er dritkul. Kjekk kar. Og han stressa med å flytta inn desse dagane. Matteseminaret var dritkult.

Folk går ikkje ut utan musikk på øyro

Alle på busstoppet høyrer på musikk. Då kan eg gå fram og tilbake og syngja utan at dei tri med-ungdomane mine trur eg eg gal. Inne på bussen er det endå fleire som sit med hovudtelefonar, eg er einaste som ikkje gjer. Mista jo MP3-spelaren min for ei tid sidan. Og helvete som eg missar å skriva i boka mi…

Kalde tider

Det er dritkaldt når eg står på Sinsen t-bane og ventar på banen. Dritkaldt. Hekkan, eg trudde det var Stavanger som var gufset med vind og greier. Her er det dritkaldt, pluss vind! Brrr. Eg står og speidar opp på jarnbanen medan eg ventar. Dei går parallelt. Eit lokaltog går forbi. Det er noko rart med det. Det kjem nærare og eg ser det; taket er fullt av sno! Ikkje kome noko her endå, men det er visst kome sno i omland.

Norsk Esperantoungdom i kunstprosjekt

For nokre dagar sidan var eg på toget til Oslo (frå Høybråten). Eg fekk ein telefon frå Norsk Esperantoungdom (NJE). Ein kunstnar (Bård Ask), som var særs interessert i Esperanto vil taka bilete av medlem i NJE. Han vil manipulera og fiksa dei opp. Dei vil få ein sterk målerisk kvalitet. Diverre trur eg ikkje eg hev tid til å vera med, fyrste gongen dei tek bilete er eg på LST-møte (Landstyret i NMU), neste helg er Rebecca på vitjing – og me skal på «Raske menn»-framsyning. Men hadde vore jysla løye å vera del av ein utstilling!

Innlegg tvohundre, fly til Stavanger

Phew! Jammen bra eg fann ut eg skulle koma tidleg åt flyplassen i dag! Ikkje berre tidleg, men ekstremt tidleg. Ein time før avreise. Då eg kom opp i reise-hallen var eg møtt av eit horribelt syn; endelause køar foran sikringssjekken. Sjølv med mi ekstremt gode tid vart eg forferda. Tenk om eg berre hadde hatt mi normale, dårlege tid!

Dette vart skrive 20. oktober

Forresten er dette innlegg 200, om dette er det fyrste eg skriv over (det er 200, ja, eg hev unngått å skriva eitt innlegg til av di eg ville hava dette over som nr. 200, av ein eller anna teit grunn). Eigentleg skreiv eg nr. 200 i går (no lengje sidan) – om at boka mi var full – men eg hadde hastverk med å rekkja siste t-bane og gløymde dimed å lagra. Det handla ganske enkelt om at boka mi var full, pluss utruleg mange digresjonar og småhistoriar. Grunna den fulle boka skreiv eg innlegget rett på nett – ganske annleis enn slik det hev vore i det siste. Eg kjenner små historier er enklare å skriva i den lille boka. Hev ofte skrivekick og historia ferskt i minnet då. Plar verta betre historier enn elles. Hadde eg ikkje hatt boka, ville eg ikkje gidda å skriva historiene då eg endeleg kom til ein datamaskin.

Dei siste tvo dagane, då boka hev vore full, hev tri forskjellege småhistoriar surra kort i hovudet. Ferdige med full tekst, men no er alt gløymd. I dag til morgonen hugsar eg (tilnærma) ei kort line eg hadde i hovudet; «Inne i blokka manglar me vatn, men utanfor høljar det ned». Noko slik. Litt seinare var eg på ein pinlig enkel matteforelesing. Ærleg talt, me hadde det same for tvo dagar sidan. Då bruka me tvo timar på noko me burde ha bruka maks èin på. Så kjem eg på ny forelesing med tvo nye timar til med derivasjon! Nyhende til verda; derivasjon er sørenmeg dritlett! Likevel brukar foreleserane usakleg mykje tid på det. Eg blei irritert og stakk frå forelesinga.

Så tok eg toget til Gardemoen og vart overraska. Etter ei lang tid i kø kom eg fram til sjekken, ut med datamaskina og alt metall i jakka. Ei dame ville «bodysjekke» meg, noko eg gav ho løyve til å gjera medan eg fortalde ho det strengt take heitte «kroppsvisitt» på norsk. Dette tok lang tid. Ho var særs nøye for å seia det slik, med ein fing ned i bokseren og rundt strikken. Visste ikkje dei pla vera so nøye. Skorne mine peip. Eg måtte tilbake og senda dei òg gjennom maskina. Så etter endå lengre tid var eg klarert. Ikkje rart det var ein enorm kø dobbelt so lang som køsystemet deira eigentleg taklar.

No landar snart flyget og eg startar ei jobbhelg i Stavanger. Forresten omsatte eg (retta ;)) Norwegianreklamen på flyget. Mohahahahawhawhaw. Eg var i Stavanger og fekk jobba mykje. Det var moro. Men no er eg attende i Oslo.

Forresten hev eg skrive lite på sida av di eg ville at dette skulle verta #200. Eg hev eit par tøffe innlegg i boka.

Mi oppvaking

Utruleg løye. Kvar einaste, bidige dag vaknar eg opp eitt kvarter før ringjeklokka ringjer. Eg står opp forskjellege tider kvar dag, men opnar augo og ser på klokka eitt kvarter før mobilen lagar stygge ljodar lell. Dette gjeld når han står på 7, eller til dømes 11. Men i dag vakna eg for tidleg. Det var berre av di eg trudde mobilen var satt til 0900, og ikkje 0915.

Må vel berre vera den biologiske klokka som fungerer særskild bra i det siste. Eller kanskje berre nett slik han er meint til å fungera. Same kva; kudos kropp!

Litt lengre enn venta

Eg går inn på Ping. Må få betalt desse tri rekningane. Eg sjekkar eposten og bloggane eg fylgjer med på. Plutseleg er heile dagen gått. Bussen heim er gått. Eg sit oppe til kl.5. Les på ymse. Står opp kl.10, loggar inn på pcen igjen, sit til 16. No er eg svolten. Lengje sidan ekte mat. Eg et med Johan på Fredrikke.

Ned til pcen igjen. Eg sit. Klokka vert 0:00. Finn ut eg lyt rekkja siste tbane+buss heim i dag. Morten blir med. Eg går ut døra etter å ha vore på Ping i nesten 36 timar i strekk. Faen, tenkjer eg. Seier det òg. «Faen». Dette kjem eg på sekundet eg går. Morten hev nett lukka døra og går rett bak meg. «Eg gløymde å betala rekningane. Heile grunnen til at eg kom».

Jarle Fagerheim hev skaffa seg ny blogg

Min gode ven Jarle Fagerheim hev skaffa seg ny blogg. Dette gler meg, sidan Jarle seier veldig mykje fornuftig og skriv godt. Eg hev endå ikkje prøvd, men eg ser fram til å skriva ein tekst på høgnorsk. Slikt eit systematisk og herleg språk! Elles driv eg så smått på med å lera meg Esperanto-språket no. Kanskje eg kan dra på konferanse neste sumar?