Månadsarki: mai 2007

Zelda-abstinensar fyrr teit systemutviklingseksamen (som ikkje handlar um det)

Eg sit her og kjem inn på at eg vil spela vidare på «Zelda – Twilight Princess» heile tidi. Men Wii-en min er sjølvsagt heime i Stavanger, same med Nintendo Gamecuben. Grunnen til at eg er i Oslo og ikkje på ferie i Stavanger (som eg hev vore den siste månaden), er at eg hev tri eksamenar her. På måndag kjem det vanskelegaste; systemutvikling. Men eg fær ikkje lest stort av di eg hev ei kjensla av at eg fyrst vil gjera noko moro, altso spela Zelda…

Teite svadaord (minner meg um marknadsføyring)

Det er ikkje vanskeleg i seg sjølv, det er superenkelt, problemet er at det er ein haug svada og tull som eg ikkje er interessert i. «Fossefallmodell», «Ugruppert modell», «Gruppert modell», «Usecase», «Bruksmønstermodell», «Den redundansfri modellen», «Kravspesifikasjon», «Frå skallet og inn», «Frå kjerna og ut» og ikkje minst UML, UML, UML. Høyrast dette moro ut? Høyrast det nyttig ut? Nei! Nettopp, det er ikkje nyttig eller moro. Det er svada, ekte svadatull. Jodå, noko av dette er eigentleg interessant i seg sjølv; men ein viktig forskjell er at det ikkje er interessant å prata um det i generelle former. Altso; det er greitt nok, eg skal laga eit program og då er det jo lurt å tenkja på kva data dette programmet skal handsama.

Sjølve systemutviklingsfaget inf1050 på UiO handlar mest um å laga modellar og diagram, pluss ein heil haug planar. Eg synest det er betre å faktisk gjera noko; men eg veit jo at dei fleste firma som driv med informatikk tener masse pengar på å vera superineffektive. Dei skriv suppa si i klasse-tung Java. Det vil seia:

Klasse-tung Java: I staden for å kaupa og bruka ein hammar for å slå inn spikaren so tenkjer du; ahh, eg må sjå på dette som eit meir generelt problem – eg må laga noko ålment for å slå inn ting. So du lagar ein hammarfabrikk som kann laga allslags innslåingverkty. So tenkjer du, ahh, må laga noko endå meir generelt, ein vil jo ikkje berre slå ting inn, kann henda nokon vil skru noko. So lagar du ein fabrikk som produserer jern til eigne skrujern- og hammarfabrikkar. So tenkjer du, ahh, må gjera det endå meir generelt, slik at ein slepp å gjera dobbeltarbeid um ein nokon gong treng noko som liknar litt. So lagar du ein fabrikk for å laga fabrikkar.

Og der ser du. I staden for å kaupa den hekkans hammaren so driv du og lagar fabrikkar som produserer fabrikkar som produserer jern som produserer slåverkty som produserer ein hammar du kann bruka til å slå inn spikaren med. Då er det ikkje rart å sjå kvifor ein treng masse teikningar og diagram og anna tull fyrr ein kann gjera noko. Programmet vert treigt og vondt av slik yverabstraksjon, sers lite effektivt. So dette systemutviklingsgreiene er berre del av eit stort ineffektivt apparat som syg pengar og gjer ting treigt og vanskeleg.

Alt er ikkje mørkt eller vondt

Ohvel. Det er nok ikkje so galt, og eg hev sjølv teikna UML-diagram for mine eigne prosjekt. Dessutan abstraherer eg gjerne klassar til generelle problem når eg skriv objektorientert. Men likevel er heile faget ei forbereding for at ein skal kunna jobba i eit digert føretak som lagar «Enterprise» program system. Dette kjem ikkje eg til å jobba med. Eg tek informatikk av di det er moro, ikkje av di eg skal verta ein slave for firma som Visma. :S

Eg hev ein innebygd skepsis for INF1050, og hev ikkje likt det sidan eg såg boki. Det er ei ekte svadabok der dei skriv side opp og side ned med teite utrykk og seier ingenting. Inni mellom finn du kann henda litt meining, men det er fyrst etter du hev lese 2–3 kapittel. Eg vert vond av slikt. Og vil heller spela Zelda.

På tysdag, etter eksamenen i INF1050, hev eg eksamen i INF1010 – som er programmering. Det gjeng greitt nok. Og so er det eksamen i INF2270 Datamaskinarkitektur, det er eit moro fag. Vonar eg gjer det bra der.

Zeelda! :-(

Wii-skriving

Dette hev eg skrive på den nye Wii-en min. Kaupt Zelda og spelar ein del av det. Kjempekos. Litt vanskeleg å skriva, men det gjeng raskare og raskare. Eigentleg kunne eg nok ha skrive ein lang tekst, for eg vert stadig raskare og raskare. Iallfall tøft å surfa på netet med TV-en.

Attende til den «kreative» nattskrivingi?

Ofte kjem eg heim på kvelden, ja, det plar faktisk vera natt tenkjande «Hekkan, no vil eg skriva noko!». Dei siste åri hev eg slutta å lyda dette ynsket, men det plar hava den verknaden at saki eg vil skriva um aldri kjem ut or hovudet. Det gjev meg færre innlegg på netsida mi òg. Skal ein verkeleg lyda desse kreative boblone som poppar opp på dei mest uhøvelege tidspunkt? Eller skal ein heller læra seg å verta kreativ og kunna skapa boblor når ein vil?

Eg køyrde nett heim frå Rebecca, og hadde ein tekst i hovudet. Det var denne, no vert det diverre annleis av di eg ikkje hugsar teksten. Hadde eg stoppa bilen og skrive tankane mine ned i boki mi slik eg pla gjera ei tid i Oslo, so hadde eg hatt mykje av teksten no. Det er moro kor godt linone glir når ein nett kjem på fleire paragrafar tekst i hovudet slik. No skriv eg berre inn på datamaskin, og plar ikkje vera i supert skrivehumør.

Det mistar seg når ein tenkjer på noko anna

Når eg køyrer heim frå Rebecca, kjem frå ein fest eller berre hev gjenge ein tur ute i skogen, hev eg ofte ei framifrå kjensla i kroppen. Hjernen produserer kveikande tekst som gjev meining og er interessant. Eg trur iallfall det, synest det er dritbra når eg tenkjer det ut. Men når eg kjem heim plar fornuften taka yverhand; eg kjenner eg hev mista essensen i det eg tenkte. Eg fiksar noko smått og gløymer teksten nokre sekund. Hugsar eit par av setningane, men ikkje samanhengen eller livskjelda. Um eg prøver skriva det ut vert det livlaust og tamt. So legg eg meg.

Eller, som heldt på å henda no; eg legg meg. Det er ikkje heilt sant. Eg set meg på datamaskini og «skal berre sjekka eposten», noko som plar taka alt frå tvo til fira timar. Oftast tvo heldigvis; eg legg meg 0200. Jadå, eg hadde kann henda interessante samtalor på IRC. Jadå, eg las sikkert noko tøft på Wikipedia. Men kva um eg heller hadde sagt;

No skal eg vera oppe til eg hev skrive ferdig teksten som nett surra i hovudet, og kreativiteten hev berre å pella seg attende til hovudet mitt!

Dette hadde eg kann henda bruka alt frå ein til tvo timar på, men då hev eg gjort noko skikkeleg. Eg hev produsert ein tekst (drit i um han er god eller ei; berre det å gjera seg ferdig med noko er bra) og eg gjorde som eg eigentleg ville. For eg vil eigentleg skriva ned desse tingi eg gjeng og tenkjer på.

Framkalla kreativiteten når ein treng han? Få fram positiv energi?

No flyt teksten ut, mykje av bobla eg heldt på renn ut. Eg vert distrahert av all eposten eg hev fengje, og folk som vil prata med meg via Jabber og IRC. Men eg ville iallfall prata um ein ting til; å framkalla kreativitet.

Eg merkjer at dess eldre ein vert, jo meir lærer ein. Eg finn stadig nye måtar å endra tankone mine og kroppen på. Dette fungerer òg for kreativitet. Gå vekk frå arbeidet, taka ein pust i bakken, sjå ut på trei og roa seg; seia høgt til seg sjølv – «No skal eg skriva ein tekst til heimesida mi um det som fell meg inn», og venta. So må ein tru på det, og det treng ikkje vera vanskeleg. Ein må berre seia det naturleg og leggja litt viljekraft bak det ein seier. Altso viljekraft til handlingi. Og so fær ein ei bobla kreativitet og kveik. Det fungerer for meg kvar gong eg klarar tru på det. Men eg skal trena meg sjølv til å verta betre i å få boblone til å koma.

Nett no er eg so forvirra at det ikkje gjeng serleg bra.

Ikkje meir dreping av nattarbeidet

Likevel vil eg unngå å drepa dei gongene eg naturleg hev sterk hug til å skriva. Eg skal heller gå med på det. De siste dagane hev eg lagt meg rundt 02.00, utan at eg hev gjort noko serleg i den tidi. Eg må innsjå at um eg ikkje gjer dette fornuftige (skriva ned) so nyttar eg tidi til noko anna. Sidan eg ikkje stend so tidleg opp um morgonen lengre, so er det greitt å heller nytta den rolege tidi på natti.

Forresten, medan eg hugsar det; tidleg morgon er òg dritbra. Kjempekreativt og veldig god tid å skriva på. Då eg var i Oslo med superrytme (stod opp 6–7 utan nokon form for vekking) fekk eg gjort sers mykje dei fyrste tvo timane. Men sidan eg no stend opp 8–9 er mykje vekk. Dessutan er det ikkje same arbeidsroen her på morgonen – her finst arbeidsroen på natti…

Moro å merkja, tittel hadde eg heilt klårt for meg – saman med nesten heile innlegget. Likevel vart innlegget ganske annleis. Tittel hugsar eg ikkje i det heile teke. So eg må koma på noko nytt… Ugh, eg som hadde so god tittel. Meh, vert ein ostete (heh, «cheesy» :p) tittel: «Attende til den ‘kreative’ nattskrivingi?»

Ting «Dag og Tid», ei fantastisk god avis!

Eg gjekk nett inn etter solsitting kombinert med avislesing i yver ein time. Eg las Dag og Tid, den frie vìkeavisi som fokuserer på kultur og ordskifte redigert på nynorsk. Og eg må berre få sagt det; eg likar den avisi so utruleg, fantastisk godt!

Ute i skinnande sol som varma hud las eg millom anna ei lang god samtale med Hanne Tømta (den dritkule teatersjefen på Rogaland Teater) og ein kommentar um kvar dei intellektuelle i Noreg er i alkoholordskiftet. Eller, problemet var vel meir at det ikkje var noko alkoholordskifte. Båe desse artiklane fylde meg med kveik og eg fekk sterk hug til å skriva um:

  1. Rogaland Teater, og teater ålment – kvifor teater er so ekstremt bra
  2. Alkoholkulturen som er i Noreg (eg hev prøvd fyrr, men eg trur eg må dela det opp i mange mindre innlegg)
  3. Dag og Tid, det er det er prøvar på no.

Kjende eg mista litt av vilja då maskini mi slo seg på, likevel. Eg var supergira då eg hadde den herlege avisi millom fingrane og sat ute i det fine v^eret, men no sit eg inne i eit myrkt rom. Likevel skal eg prøva meg på å skriva noko smått;

Dag og Tid, og kvifor alle lyt tinga denne avisi

Det var ein fødedag for fleire år sidan (hmm, vert vel, 3 år) eg hadde nett byta hovudmål til nynorsk og skreiv heilt elendig. Mine kjære tantor Siv Omdal og Gry Omdal fann då ut at dei skulle tinga den nynorske vìkeavisi til meg. Betre gåve hev eg ikkje fengje (etter det eg kann hugsa). Eg vart sjølvsagt superglad, for eg (lur som eg var) visste at for å verta god i nynorsk må ein lesa masse nynorsk, so vel som skriva masse. Eg visste eg kom til å skriva masse (det gjorde eg jo allereie) – men det var nok verre med lesingi. For kvar ser ein eigentleg nynorsk um ein gjeng på skule i Stavanger? Ingenstads. So dette var perfekt.

Det tok ikkje mange nummeri fyrr eg forstod at Dag og Tid ikkje berre var ein nynorskavis – men ei jækla god avis i same slengen. Eg vart yverraska frå fyrste sending – men tenkte dei kann henda berre var heldige med tema denne gongen – tri år seinare hev eg framleis att å finna eit nummer der eg ikkje er kjempeinteressert i iallfall tvo av sakone. Ofte mykje meir. Eg pla lesa heile avisi frå perm til perm (nytta gjerne eit par dagar på ho) – no gjer eg ikkje det lengre, av di – vel – eg fær ho ikkje der eg bur lengre.

Det tøffaste i ei avis

Noko av det som er so tøft med avisi, er at ho skriv um ting som andre teier um. Dessutan er det tøffaste i kvar ein avis dette:

  1. Ordskifte og kronikk/kommentar (ofte med nye, interessante meiningar og forskningsresultat)
  2. Kultur
  3. Lange, gode og koselege intervju med interessante folk

Dei gongane eg les Stavanger Aftenblad (det var mykje fyrr, men ikkje no – ser ikkje avisi i Oslo) er det alltid yvernemde emne eg les mest ihuga um. So, til det geniale med Dag og Tid; det er dette ho fokuserer på. Yeey! Ordskiftet i denne avisi femnar vidt om, noko av det mest interessante eg hev lese um midtaustenkonflikten, Irak og USA hev vore i denne avisi.

Det er ei «intellektuell» avis, ho prøver ikkje taka VG sin marknad; men eg trur at store delar av Noreg hadde likt ho godt. De som les heimesida mi vil absolutt finne ho sers god og interessant. Det er lett å få tak i gratiseksemplar (eg kjenner eg fær det heile tidi via NMU) – um ikkje kann ein tinga ho ei kort periode (10 vìkor).

Sist utgåva endra dei bladbunad og gjorde ei stor oppreinsking i avisi – og no spyrr dei um dei kann få nokre av dei gamle tingarane sine attende. Og sjølvsagt fleire nye tingarar. Eg tingar denne avisi, men han kjem til Stavanger. So når eg kjem attende til Oslo må eg hugsa å oppdatera tilskrifti mi. Då vil Dag og Tid få ein ny tingar, for pappa er fast lesar av avisi – og hev ingen hug om å vera noko anna.

So eg oppmodar alle til å prøva avisi, verkeleg verkeleg! (trass dei dårlege netsidone) Det er ei god avis i seg sjølv, masse originalt og viktig materiale. Mykje interessant og ein heil del tekstar du ikkje ser i andre avisar. Dessutan er ho òg på nynorsk, og ein vert betre i språket av å lesa ho. Alle burde tinga ho.

Misting av ting på Noregs mållagslandsmøte i Nidaros (Trondheim)

Eg hev mista ladaren min, sekken og korti i lommaboki. Siste dag på landsmøtet i Noregs mållag i dag, so er det tog til Oslo (utan ladar, so ingen hacking :-( ). Yvernatta hjå Jørgen fyrste natti – det var sers moro. Forresten fekk eg endå meir problem etter eg skreiv dette, so det er berre å fylgja med…

Dette er skrive mållagslandsmøtet, so for ei tid (ei vìka) sidan.

Eg skreiv eit langt innlegg her fyrr, men diverre vart det sletta. So eg skriv litt av det om att.

Hjå Jørgen

Då eg kom til Nidaros måtte eg stressa med å finna plass å bu. Jon og Simon Litlehamar kunne ikkje. Eg hadde ikkje nummer til resten av Nidaros-folki. Eg klarte få nummeret til den andre Nidaros-Simon eg kjenner, og sende melding. Men fekk ikkje svar. Eg hang på Avalon (ein butikk som Outland) i tri timar. Kjende meg litt teit. So fekk eg melding frå Jørgen um at eg kunna bu der. Supert! Eg kaupte ein DVD til Jørgen (hadde vore teit av meg å berre gå) og tok buss.

Me spelte Wii med Wiisports. Det var moro. Tennis var tøffast synast eg. Dei hev framleis ikkje nytta potensialet i dei nye kontrollane, men det kann verta bra når nokon gjer det. Etter det åt me middag og såg på film («Team America»). Det var sers koseleg, fleire folk frå gangen kom og såg på. Etter litt hacking gjekk me til kjøkenet att for å eta litt. Me møtte ei anna frå gangen som kom frå fest og prata lengje med ho. Skikkeleg godt miljø. Ganske annleis enn hjå meg, sjølv um Kringsjå var mykje betre enn Bjerke. På Voll med Jørgen er det fylt opp av typiske studentar, og dei hev eit stort kjøken med sofa eg TV.

Misting av sekk

Fann Margit og Sigbjørn. Tok tog mot Værnes. Då me gjekk av fann eg at sekken min låg att. Eg prøvde å finna nummeret til NSB, men det var umogleg. Eg fekk berre snakka med teite datamaskinar. Mongo. Etter omtrent 10 telefonar kom eg fram. Ein fyr ville ringja til neste stasjon og få sekken send attende med eit anna tog. Etter springing fekk eg ho attende. Då fann eg ut at ladaren låg hjå Jørgen. Ugh. Ingen berbar datamaskin til meg.

Misting av kort

Tja. Då me var på veg til skulen fann eg at korti mine var vekk. Eg leitte hardt. Sat på toget. Etter eg hadde venta ei tid, og tenkt lengje på kva det kunna vera. Nokon som «tullar» med meg? Eg kom fram til at det ikkje kunna vera det, det hadde vore for slemt å ikkje koma attende med korti etter so lang tid. Då eg til slutt sperra kortet fekk eg korti attende av Ola og Elisabeth. Det var irriterande. Eg var òg sers irritert av di eg ikkje hadde ladaren min. Eg ser med triste augo på turen attende til Oslo og frå Oslo til Stavanger utan datamaskin. Det vert sers synd :/

Dessutan hadde eg ikkje stort med pengar no (ca 0, sidan eg nyttar kortet til alt) – so eg måtte få låna av Ola og Elisabeth. Det var jo greitt. Eigentleg ikkje eit stort problem, framleis meir irritert på ladaren som vert att her i Nidaros medan eg dreg heim.

Kulturkveld

Mållaget hev gjeve ei hard rock/metall/svart metall-gruppe med namn «An10 boyband» eit stipend på 50.000 kr. Dei spelte for alle gamlingane, som hoppa og slang hendene for øyro stakkar. Hehe. Eg synest det var sers bra, men forstår at det absolutt, absolutt ikkje er kva resten av salen plar lika høyra på.

Men no gjeng vel batteriet snart, og eg må gå. Denne teksten vart ekstremt mykje kortare, men det er vel berre bra.

Forresten koseleg i NMU-gjengen på landsmøte. Hev vore ei fin helg trass alle problemi.

Her trykka eg på «Publisér», men hadde nett mista internett (fekk berre 24 timar). Nokre minutt seinare gjekk batteriet… So frå her er det «ny tekst».

Heimereise startar, på ein måte

So då sat eg der. Batteriet tomt. Godt. Eg hadde tenkt å dra no same kva. Eg såg på klokka, – hmm, 10 minutt til toget gjeng. Dårleg tid. Eg kom meg opp, pakka i ein fei og stakk frå møtet medan folk var opptekne med å stemma og ordskiftast. Eg sprang mot togstasjonen, kjende tidi var knapp. På vegen bort såg eg noko eg absolutt ikkje ville sjå; toget gjekk! Det køyrde ut frå stasjonen…! Neeei! Neste tog gjekk om tvo timar, problemet var at mitt tog frå Nidaros sentrum skulle gå um ein time. Eg hadde eit skikkeleg problem.

Huh? Men skulle ikkje toget gå 5 minutt seinare?

Jo, du tenkjer heilt rett. Teite tog. MEN! So kom eg på den geniale idéen at kann henda klokka mi var feil. Det var ho visstnok. Då eg la att sekken på toget måtte eg byta mobil for å få straum. Då eg slo mobilen på att måtte eg stilla klokka etter ei anna klokke. Denne klokka må ha vore feil, so difor var altso ikkje mobilen til å stola på. Eg stilte klokka fram 7–8 minutt og tenkte ho no var 2–3 minutt foran skjema.

Flybussar, drosjar og anna herk

Eg dafsa meg slakt bort til Lufthamn Værnes for å sjå um det var flybuss som gjekk i eit høveleg tidspunkt. Til slutt fann eg dei, la sekken inne i bussen og såg etter bussjåfør. Eg gjekk og hang ganske lengje, fyrr eg vart ganske redd. Eg ville spyrja um kor tid eg kunne venta å vera på jarnbanestasjonen – det hadde jo ikkje vore bra um eg var der 0805 (eitt minutt etter avgang). Eg fekk vita det pla taka 40 minutt (w00t?). Til slutt fann eg ein bussjåfør som kunne visa meg kor tid neste flybuss gjekk – det var då neste fly landa, um ein time. Hekkan for ein tullete flyplass! Og Nidaros er ein større by enn Stavanger? Pfysj!

Eg sjekka lommene mine. 70kr. Det var dei siste pengane eg hadde lånt av Ola og Elisabeth. Kortet mitt sperra. Eg kunne ikkje taka taxi til byen; det ville kosta rundt 500 kr, det hev eg ikkje. Totallåst. Eg kann heller ikkje (enkelt) taka eit seinare tog heller, eg hev jo ikkje pengar til det!

Attende på hotellet… Eg kjem meg vel ikkje vekk

Eg labba attende til landsmøtet kor Siv Skulstad (frå Studentmållaget i Nidaros, no i Landsstyret i NMU óg) spurde kvifor eg var kome attende. Eg forklarte medan eg vart drege inn i tellekorps-jobben min att, me skulle stemma på um me ville hava ein lite nynorsk-aktiv FrP-ar (Helge André Njåstad) inn i styret til Noregs Mållag eller ikkje. Då eg var attende (trøytt, irritert og plaga for at det skulle gå so elendig) stod Siv og pakka sakone sine raskt. Ho ville køyra meg til togstasjonen! Yeey! :D Me hadde sers dårleg tid. Det ville taka 20–25 minutt å dra inn um det ikkje var trafikk, og me hadde… ja, omtrent 25 minutt.

Pakka kjapt att, stakk frå møtet (FrP-aren vart visst vald inn, lukke til (eg var sers usikker, men stemde for)). Me såg på klokka, og var usikre på um det ville gå. Men bilen trong bensin(!), so me måtte finna ein bensinstasjon og fylla. Fylde 4L og drog. Måtte stoppa og gjelda bompengar på tvo(!) bomstasjonar. 20 minutt seinare, 1400, var me utanfor stasjonen og hadde klart det. Wo-hoo! Eg sat meg på toget og grein litt sidan eg ikkje hadde ladar til datamaskini mi. Ingen programmering, anime eller filmar for meg på toget, nei. Eg las heller vidare på Ringdrotten.

I Oslo

Framme i Oslo var eg heilt utkøyrd. Då eg kom heim til hybelen prata eg sers lite engasjerande med Rebecca i telefonen. Eg la meg og sov. Plutseleg vakna eg og reiste meg raskt i sjokk og vantru; AAAAHH! EG HEV MISTA TOGET OG EG HEV INGEN PENGAR ELLER NOKO!!! So såg eg på klokka og la merke til at ho var 05.45, so ingen problem. Etter litt surr var eg klar. Såg på klokka. Ahh, det er 7 minutt til t-banen gjeng – då kann eg vaska andletet skikkeleg.

4 minutt att. Eg går ut. 3 minutt att so er eg utanfor blokka og byrjar jogga mot t-banen, ikkje noko problem å vera litt tidleg. Men so gjeng t-banen forbi augo mine. HÆ!? Eg vart sers uroleg no. Eg måtte rekkja toget mitt. Det viste seg at klokka mi hadde ikkje berre vore 5 minutt feil, med heile 10 minutt! So eg måtte stilla ho om att. Problem-problem.

Men eg skal hoppa yver alt tullet. Eg rakk toget. Eg sat på toget (ikkje på komfort no, sidan eg ikkje hadde ladar) og las Ringdrotten. Eg synest ikkje det var supermoro, eg sakna å sitja med datamaskini… :(

So var eg heime i Stavanger!

SLUTT!!! (Eg trur Jørgen hev send ladaren min i posten i dag (wohoo))