Årsarkiv: 2008

Eit objektiv eg ikkje visste fanst: 28mm f/1.8

Eg plar sjå på bileti til Mariell Øyre, som eg kjenner gjennom målungdomen, og lura litt på kva objektiv ho brukar for å taka dei. Bileti hev den herlege korte djupdeskapheiten som tyder open blendar og eit ljossterkt objektiv (pluss stor biletbrikke). Eg hev vel ofte tenkt at ho brukar den same 50mm f/1.8-objektivet som eg hev teke mine finaste bilete med i det siste. Likevel hev eg ofte sett at det ikkje liknar ein 50mm i det heile teke.

I innlegget hennar um jolegåvor såg eg eit biletdøme som heilt umogleg kunne verte teke av ein 50mm, og litt lengre nede skreiv ho at ho hadde tenkt å kaupa ein 50mm f/1.8.

Ok, so det er tvo moglege svar: Mariell hev brukt masse pengar på eit ljossterkt normalobjektiv (28–32mm for digitale speilreflekser vil eg tippa), eldes so finst det eit objektiv til ein god penge som eg ikkje kjenner.

No kann det godt henda at Mariell hev eit dyrt objektiv, ho driv jo faktisk med foto (slik eg forstår), men same kva so fann eg:

Sigma 28mm f/1.8 makro

Det finst eit ljossterkt normalobjektiv til ein billig pris! :D

No hev eg nett fengje Sigma 10–20mm f4–5.6 (av herlege Helene!), som er eit dritkult objektiv. Problemet er sjølvsagt at det krevjer mykje ljos, so det er for «studio» elder ute. 28mm tilsvarar 45mm på fullformat (altso vanleg 35mm film), og der er 50mm eit «normalobjektiv». 20mm heilt klart eit vidvinkelobjektiv, og med ljosstyrke på f/5.6 er supermørkt. So eg treng eigentleg eit ljossterkt normalobjektiv. Dessutan. f/1.8. Eg treng ikkje segja meir.

Ok, kannhenda ikkje alle forstår det,—men de kann sjå på bileti på bloggen til Mariell, dei ser ut til å vera tekne av det objektivet nesten alle saman.

Forresten synast eg synd på 18–135mm f/4–5.6 VR kit-objektivet mitt frå Nikon, det er ikkje kult og hipt lengre. 10–20mm-en er ein kul vidvinkel, 50mm-en hev høg ljosstyrke og tek fantastiske portrett. Og no vil eg leggja ein 28mm f/1.8 til i baggen, som er eit ljossterkt normalobjektiv. Det einaste eg treng no, er eit OK-ljossterkt teleobjektiv (OK, dei er skitdyre!) og so treng eg ikkje kit-objektivet til stort lengre.

Heime til jól, lite utetid, butikkar i Stavanger

I dag kom eg meg endeleg litt ut. Fyrst hang eg og Falke (og Willy litt) upp ljos på det helder digre treet utanfor trappa vår. Etter det var eg i byen med Espen. Eg hev vore ute fyrr, såg etter spel i Stavanger sentrum, men alle butikkane hev jo lagt ned. Byen liknar seg sjølv på ein måte, men sjølve innhaldet i byggningane er endra.

Det med butikkane er ganske rart; der det ein gong var DVD-ar, spel og datautstyr er det no klede for jentor. Nettopp, det var jo nett det byen mangla; fleire hekkans kledebutikkar. SNORK!

Kannhenda dei burde oppretta eit par-til frisørar òg, so hev me til slutt berre frisørar og kledebutikkar i byen 1. Treng jo ikkje stort anna!

Eg kom til Stavanger (heim) 16. desember. Det viste seg å vera litt unaudsynt. For den 16. datt epostsystemet vårt ned, og eg vart sitjande frå tidleg morgon til seint på kveld dei neste dagane for å fiksa alt saman. Dei fyrste 3 døgni, frå 17.-20. var eg ikkje ute i det heile teke. Vel, 20. var jo brullaupet til Buster og Randi (wey!!! :D) so då måtte eg ut, men fyrr det var det helder sørgjeleg. Ingen vits å draga til Stavanger for å sitja å jobba.

Helene kom for å vera med i brullaupet, og då ho kom hadde eg altso ikkje vore ute. Vert vond i hovudet av slikt. Difor var det deilig då Falke spurde um eg kunne køyra stigen frå Park og Idrett (elder natur og park, elder kva dei heiter) upp til huset. Etter det var eg so godt i siget at eg gjerne ville hjelpa med å putta ljos på treet vårt. Det var kjempedeilig. Eg misunner han ganske mykje for å hava ein ute-jobb. Eg er ingen ute-mann, det eg driv med er for det meste på datamaskini. Likevel so er det intenst deilig å jobba ute.

Eg må gjera meir slikt i framtidi. Eg hev ikkje fengje jóleroi yver meg, eg skulder det på fira ting i prioritert rekkjefylgja:

  1. At eg ikkje hev evna leggja meg til rett tid
  2. At eg hev sitte inne for mykje
  3. At eg hev irriterande jólegåvor att å skaffa
  4. Jobb, eposten som datt ned

So det avslutter eit ustrukturert trøytt bloggete innlegg frå meg.

  1. Ein vanleg Odin-kritikk av Stavanger er at me hev so sjukt mange frisørar. Eg ser dei yveralt, på kvart eit gatehjørna hev me ein frisør. Dette er spesielt rart for meg, av di eg aldri gjeng til frisør. Ja-jo, kannhenda ein gong i året – men det er likevel rart for meg at det det finst mest av her i byen er frisørar! []

OpenID, korleis og kvifor?

Ok, det viser seg at eg må forklara OpenID for folk heile tidi. Ja, saman med den opne sosiale veven er det eit digert felt. Men sjølve OpenID er lite og relativt enkelt å forstå. No skal eg forklara kvifor du skal skaffa deg ein OpenID og kvifor du lyt stø denne standarden på bloggen din.

«Men du slo jo upp med meg i kommentarfeltet på bloggen min!»

Identitet er eit problem på internettet slik det er no. Me hev ikkje ein standard for å vita kven folk er. FEIL! Me hev det no, og han heiter OpenID. Ok, sjå for deg dette:

  1. Nille hev ein blogg, ho er fælt emo av seg, so ho brukar livejournal for der heng alle emoane.
  2. Nille hev òg ein kjærast, han heiter Pytt og Panne (frå no av Pytt) og hev ein annan blogg (spytt.example.com)
  3. Dessutan finst det ein slem fyr Cato

Pytt hev epostadressa si på bloggen sin, enkelt tilgjengeleg (alle, ink. Cato veit han er spytt@example.com). Ein vakker dag vil Cato øydeleggja litt for Nille og Pytt, so han skriv fylgjande kommentar på bloggen til Nille:

Namn: Pytt og Panne
Epost: spytt@example.com
Nettsida: spytt.example.com
Jeg synest du klager litt mye nå
jeg får vondt i hue, åh!
Tror vi slår opp like greit,
hvis ikke blir jeg feit!
Så du får gå din egen vei,
for nå er jeg rimelig lei! :(

Cato hev sjølvsagt sett korleis alt på livejournal er halvdårlege dikt, og korleis Pytt sine kommentarar er ekstra dårlege. So ingen kann sjå at det er nokon andre som hev skrive kommentaren.

Det er òg problemet.

Nille ser dette og vert heilt frå seg. Ho emobloggar ein heil del på livejournal og segjer ein dum ting um det dumme Pytt hev skrive. Pytt leser berre nyhendestraumen til Nille sin blogg og forstår det slik at Nille hev slege upp med han. Og so vert båe leid seg.

Det gjeld òg for mindre kritiske ting, som å lata som um du er meg, men skriva samnorsk elder bokmål (ugh!).

Slik treng det ikkje vera!

So enkelt var det altso å lata som um du var nokon andre. Slik er det ikkje med OpenID. Ser du i innspeli mine her på bloggen eit OpenID-symbol vedsidan av namnet til den som skreiv innspelet, tyder det at bloggen min hev sjekka at denne personen hev tilgang yver vevområdet han hev skrive seg inn på.

So viss du prøver å leggja att eit innspel her i bloggen med http://www.velmont.net som netsida, vil du ikkje klara det! Du vil ikkje klara å lata som um du er meg, elder nokon andre som hev ein OpenID-fungerande netsida.

Enkel innlogging på andre sidor

Dessutan er OpenID utruleg greitt for innlogging på andre sider,—du treng ikkje hugsa allslags brukarnamn og passord på 10.000 forskjellege sidor når dei stør OpenID. Det er ganske enkelt berre å skriva inn OpenID: www.velmont.net og so kann eg skriva passordet mitt og vips – logga inn! Du kann prøva t.d. identica (mikrobloggingsida) elder Stack Overflow (programmeringsspørsmålssida).

Viss nokon er interesserte, kann eg skriva korleis du kann få ein OpenID og kopla han til netsida di (det er enkelt!). Køyrer du WordPress som omtrent ingen eg kjenner gjer, kann du bruka OpenID-innstikket til WordPress.

Ferdig for semesteret!!! :D YEY!

Eg hev ikkje vore so letta på kjempelengje. Dette semesteret hev vore hardt, hardt, hardt. Det er so utruleg synd at eg ikkje fekk taka STK1000-eksamen etter eg gjorde ein faktisk innsats. Exphil var heilt utruleg stress, 3000 ord um «Er terroristar djerve?».

Fyrr det var det breiddeeksamen, eg hev ikkje opna exphil-bøkene – men kaupte eit repitisjonshefte berre timar fyrr testen. Vel, eg fekk 19 rette, og den eine var ei oppgåva eg trudde var ei lureoppgåva (det var altso ikkje). Eg fekk altso fleire rette enn mange av dei som var på testen. Dei fleste fekk 16–18. Whey! Men det var jo kortliva, av di eg tvo dagar etter hadde helvettesdagar med å få skrive uppgåva. Eg kann avsløra allereie no at uppgåva mi er heilt elendig og at eg er sers usikker på um eg står. Diverre so må eg stå. De fær sjå uppgåva etter eg fær dommen…

Humit1731, meld av

Me vart melde av Humit1731 som er eit svadafag um internett og ting og tang. OS-kurset tok so ekstremt mykje tid at me berre gløymde det heilt.

OS-kurset

Og her kjem det eg er leid meg for at eg ikkje hev skrive meir um. Eg og Egil tok INF3151 dette semesteret, altso OS-kurset. Kva er det? Jo, du implementerer eit operativsystem frå botnen av. Det vil segja du skriv fyrst bootloaderen og jobber upp frå der. Eg kann ikkje segja anna enn at dette hev vore heilt fantastisk kult å jobba på. Det er det beste faget som gjeng an å taka. Det er 20 studiepoeng, men vert ofte umtala som eit poeng du burde fått 50 studiepoeng i arbeidsinnsats for.

Egil hev vore ein ekstremt god arbeidspartnar som hev fengje meg til å jobba godt og strukturert (det hev vore ekstremt lite stress rett fyrr innlevering, me hev gjort det meste ferdig lengje fyrr faktisk!).

Den fyrste eksamenen gjekk sers dårleg, me fekk D (elder var det E?). Neste fekk me B på, for det var implementasjon trur eg. Neste designoppgåva fekk me A på, for då hadde me forstått litt betre kva eit design er og korleis me forklarar best mogleg. Etter det fekk me A på alle dei 8(?) eksamenane me hev hatt. I slutten jobba eg litt lite av di Exphil kom snikande og ville knekka ryggjen min med nerver og alt anna som er vondt i verdi. Då tok Egil yver og han hev sørenmeg dratt i land fleire A-ar der mitt bidrag hev vore å lesa gjennom det han hev gjort og segja «Jøsses Egil, dette er dritbra».

MEN! Me skal implementera eit filsystem i operativsystemet vårt no, siste del. Det er ikkje ein eksamen, men ei obligatorisk oppgåva – so eg vil segja det ganske sikkert at me fær A. Det ser eg fram til. Å få A i OS er slett ikkje ein uting!

Jobb, Nei til EU og Universitas

Eg hev kome mykje betre inn i NTEU-jobben min. Eg skal byta ut den gamle eposttenaren med ein ny no vonar eg. Dessutan fikser eg småting på Universitas inni mellom. Vonar å gjera litt meir i joleferien. Likevel hev 50% stilling i NTEU pluss fulltidsstudenttilvêre vore vandskeleg. Hev ikkje vore stort med fritid utanum alle utenlandsturane eg og Helene hev vore på. :)

So, eg er fri!

So, det var fagi mine og semesteret. Og no er eg fri! For ei obligatorisk uppgåva att i eit kjempekjekt fag som eg hev ingen problem med å bruka tid på er ingen problem. Eg vil filma, eg kjenner bloggelysta koma attende. Eg vert meir kreativ og var i dag inne på IRC-kanalen til Lumiera for å bidra litt. Eg hev vore med Janne-Kristin i heile dag, me hev laga kanalen #nynorsk på IRC (EFnet), som ho skreiv um på bloggen sin. Elles hev me rydda etter festen i går (Klaus var med i byrja, Bror tok litt òg) og sitte på pcane våre. Ho hev fengje ei Lenovo ThinkPad T400 nett som meg, og ho køyrer Ubuntu Intrepid på han nett som meg. Og no skal ho snart flytta inn med meg, Helene, Birgitta og Klaus. Det vert supert! :D

Ahhh. Eg gler meg so til jól! Dette hev vore eit sers tungt semester, men no er det berre surfing att. Ahhh.

Kjempeflott fødedag, fekk Nikon D90!

Vel, rett nok var det eg som betalte for den nye speilrefleksen, men eg fekk han jo likevel på fødedagen. Dessutan gav Helene meg eit objektiv eg hev hatt lyst på utruleg lengje (elsk), men som hev vore litt dyrt.

Eg hev hatt lyst på Nikon D90 etter NRKbeta informerte meg um at det hadde video. So eg testa kamera på fødedagen min i går (NMU hadde jolefest heime hjå oss)

Du finn òg fila hjå archive.org – der kann du m.a. lasta han ned i HD (altso mykje betre kvalitet) og sjå han i Flash.

Brukte tvo objektiv, det nye vidvinkelobjektivet (10–20mm f/4–5.6) og mitt herlege Nikon 50mm f/1.8. Alle bileti som er supermørke er tekne med vidvinkelobjektive. Grunnen til at dei vert so mørke er av di objektivet ikkje er so ljossterkt (f/4), men mest av alt av di det var sabla mørkt for eit stakkars kamera der inne. Men 50 mm objektivet er jo ein helt utan like. Utruleg bra.

Eg elskar mitt nye Nikon D90. No vert det endeleg meir video frametter! Wey! :D

Vann gratis opphald og inngang på Haugesund filmfestival 2009

Heilt uventa fekk eg billettar til filmfestivalen i Haugesund 2009. Eg svara berre på ein epost frå Filmkraft, so var eg med i trekningi.

Prisane var:

  1. Ei veka på hotellbåten «Sandnes» og gratis festivalpass på Haugesund filmfestival 2009
  2. 500 kr gåvekort platekompaniet
  3. 2 gratis kinobillettar på Cinemateket

2 gratis kinobillettar var rart, iom. at medlem i NFF fær sjå gratis film same kva…

Eg fekk nett eposten attende, men eg las han ikkje – arkiverte han med ein gong. Tenkte ikkje eg hadde vunne.

Eit par minutt seinare fær eg epost av pappa; «gratulerer med 1. premie!». Eg forstod fint lite og sa han hadde sendt meldingi feil. Men neidå, etter eg sjekka eposten so stod namnet mitt øvst «Odin Omdal Hørthe».

Sers koseleg. Då fær eg endeleg drege på filmfestivalen i Haugesund.

STK1000: «Ikkje møtt til eksamen»

Til: studieinfo@math.uio.no
Emne: STK1000: «Ikkje møtt til eksamen»

Hei,

eg dreit grundig på leggen og skreiv upp 4. desember (wtf!?) for STK1000-eksamen i boki mi. Difor kom eg forståeleg nok ikkje på eksamen, men brukte tidi på å slita ned dei fyrste exphil-ordi som må inn i morgon. No må eg melda meg upp for 3. gong, men denne gongen kom eg iallfall til eksamen (det letter vel framtidige uppmeldingar). Eg sleit meg ikkje gjennom STK1000 for å sleppa 3 timar på slutten av året.

Soooooo, kva gjer eg utanum å riva ut håret eg ikkje hev og grina krokodilletåror eg er totalt feil art til å grina?


Beste helsing,
Odin Hørthe Omdal
http://www.velmont.net

PS: Eg ser no at min «denne gongen kom eg iallfall til eksamen» kann mistolkast. Eg meiner sjølvsagt eg kom so langt som til eksamen, og ikkje melde meg av fyrr den tid.

Nautilus-skript for å senda fil til tenar/server

I’ve translated this post on my English Technical blog: Send files via SSH/SCP with Nautilus

Det viser seg at eg veldig ofte lastar ting upp til roteplassen min på verdsveven. Det er ganske enkelt, eg opnar berre ein terminal og skriv:

scp fili_eg_vil_lasta_upp user@example.com:public_html/

Enkelt og greitt. Likevel er det ikkje alltid eg er i ein terminal og arbeider. Og då vert det litt bale, det tek kannhenda 10 sekund ekstra å

  1. Opna ein terminal
  2. Navigera meg til mappa der fili ligg
  3. Skriva scp-kommandoen

So difor skreiv eg eit lite skript til nautilus slik at eg berre kann høgreklikka på filene eg vil senda og so trykkja på «Send til Acona».

Enkelt og greitt. Når fili er lasta upp fær eg ei fin melding um at ho er nett det, saman med URL-en fili ligg på. Dessutan vert adressa kopiert til det eine klippebrettet i Ubuntu Linux, so då kann eg ganske enkelt berre trykkja på musehjulet (elder på museknapp1 og 2 på likt) so vert adressa limt inn. Herleg!

Eg brukte skriptet til å lasta upp seg sjølv til her: http://odin.s0.no/nyttig/send_via_scp

Stockholmtur med Al Green-konsert

Eg og Helene drog til Stockholm for å sjå Al Green på konsert. Eg kaupte ei skrivebok der eg skreiv småting i. Det var kos. Her er innhaldet frå boki:

Andre dag, laurdag 2008–07-08

Helene er so søt. Ho er svolten so no sit me på ein italiensk pizzaplass og skal eta italiensk margherita. Helene diktar upp røyndomsnære adjektiv til det eg skriv. Eg kaupte nett ei gjevande skrivebok for å kunna skriva magisk tull i.

Helene gleder seg forelska til mat. Der kjem han, store gode. Helene elskar det og startar på nye setningar heile tidi, ho hev so mykje å segja at ho ikkje fær sagt nokon ting. Eg høyrer «perfekt», «dette var jo bra» osb. Ho hentar vatn til oss og me et.

«Eg kann stadfesta at det er godt,» segjer ho fyrr eg legg ned pennen og byrjar eta.

16:00: Ferdig. Godt, men min var litt for salt. Helene ler, smiler og segjer «det er sant» då eg las den førre setningi um saltet. Me hev funne ut at me skal til tekniska museen. Ut å finna buss!

Ubuntu Cola

På bussen til tekniska museet. Eg og Helene hev gått forbi brusautomatar med Ubuntu Cola-reklame på mange gongar, men han hev anten vore utseld, elder so fungerte ikkje maskini. No plutseleg fungerte ei – og då kaupte me. Vel. Eg. Sidan Helene visstnok ikkje drikk brus (berre dobbeltbrus (òg kjend som red bull/batteri osb)).

Ubuntu Cola (Fairtrade)

Eg heiv no Ubuntu Cola i meg sjølv um eg ikkje drikk slikt lengre etter eg slutta vera avhengig. Cola smakar stadig ikkje godt, men eg er litt redd eg vert avhengig att. Elder nei, eg er jo jysla flink til ymse avvenning no. Ein annan ting er at eg no drikk koffein – ikkje like mykje som i kaffi, men likevel eit avvik frå min ingen-koffein-ståstad. Den hev eg moderert til «ikkje noko med masse koffein» iom. at det finst koffein i umtrent alt!

Ingen teknisk museum

Nei! Tekniska museet stengde nett då me gjekk inn dørone. Me sneik oss inn og freista sjå i butikken der, men det var inga bøn. Surt! :( Me tok busset att til stan…

Handling

Helene fann endeleg ei lua/hua ho vart forelska i og eg tok eit par bilete. Eg fann ei Moleskin-planleggjar på tilbod på Åhlen’s. Wey. Dei sel alt her i Sverige – ikkje berre smoothieaktige husartiklar som i Noreg.

På kafé med kaka og allslags

No sit me på ein dunstande kafé kor Helene igjen fær dikta upp svenske adjektiv til setningar ho ikkje veit um. Me ventar på den store og sugne (det ordet passa dårleg Helene!) Al Green-konserten. Eg vonar berre at dei ikkje tek foto- og videokamera mitt. Hatar slike rosa reglar!

Då eg såg upp på bordet att etter eg skreiv førre avsnitt var all maten og drikka vekk. Ikkje berre vår delte blåbærpai og Helene sin kakao – nei, min bringebærfruktdrikk var òg tom. Det tok meg ikkje lang tid å mistenkja ho her:

Ho sat no og filosoferte «Hmmm. Orsak, Odin, eg et som ein gris. Hmmm… Kannhenda eg er ein gris?». Eg er ikkje overtydd.

Inne i konsertlokalet

Salen her er verkeleg kjempeflott. Gamaldags ballsal som er lekkert ljossatt. Eg og Helene sit på scenen heilt framme. 2 timar til konserten startar. Me drikk drinken Mohito utan alkohol – dei hadde ikkje alkoholfri øl. Til gjengjeld er drinken særs fancy og smakar utruleg godt. Helene sit elegant og sippar (litt lite diverre) medan ho speidar ut i salen. Gleder oss verkeleg no. Herleg stemning.

«Skriv at eg gleder meg veldig til å dansa Al Green-dansen og peika – på ein sofistikert måte – og blunka og peika på Al Green på den kule måten,» segjer kjærasten min.

Ho hev forresten teikna ei fin teikning i boki mi. Eg tek bilete av at ho står ved scenen og peikar, medan Al Green peikar og syng «Love and happiness». Ganske fint.

Eg gjekk til vaktane og spurde um eg kunne taka bilete.
«God fråga!» sa han og måtte spyrr nokon andre. Saman kom dei fram til at det måtte vera lov utan blitz. So eg henta kamera, ljoset på scena fær bileti til å sjå ganske elendige ut, menmen vert betre seinare.

Helene skreiv Al Green med hjarta rundt ein serviett og hev no lagt han på scena so han skal synast framføre oss! :) Ein time att.

Er mykje fullare no – kjem visst 1300 folk. Eldre menneskje som Helene hev prata um mange gongar.
«Me er nok yngst her» og «­haha, me passar so lite inn.» Søøt! Det gjer berre oss kule.

Helene hev ein teori um at me vert sett på i konserten av di me er unge og stikk oss ut. Dette fortald med ei veldig konspiratorisk stemme. «Det fungerte på Bowie-konsert,» kann ho forsikra oss um.

Dag 1, fyrr eg kaupte denne boki

Me måtte stå upp tidleg for å nå bussen 0730. Diverre var alarmen feil og gjekk av 0645, so me hadde sabla dårleg tid (forseintkoming+Odin er ikkje ukjend). Me kom fram i tide, eit par minutt fyrr. «Fjo!» tenkte eg litt for tidleg…

Reservasjonsnummeret mitt var feil! Eg sprang upp til Säfflebussen si luka og forklarte. Nei, ingen billett på namnet mitt helder som bussjåføren hadde sagt.

«Er det internett her?,» spurde eg febrilsk.
«Jag vet inta,» ho var sjølvsagt svensk som halve Oslo. Eg drog fram Fjord (den vetle datamaskini mi) og fekk logga inn.
Ei anna jenta kom; «kann eg kaupa billett på bussen?,» spurde ho.
«Ja, men då måste du skunda deg, bussen åker om ett minut.»
Fekk hetta der ja. Fann ikkje kvitteringen, so såg attende blandt epostane (view all emails) på side 3 fann eg «kvitto». Ho skreiv inn det korrekte boardingnummeret (det i eposten og på net er visst forskjellege!) – men nei, fann ikkje tingingi (!!!).

Bussen kom til å færa snart so eg sprang full fart mot han der Helene febrilsk prøvde å halda bussen att. Ho hadde prøvd forklara kor utruleg dumt det hadde vore um me ikkje rakk bussen. Me hev jo betalt og fær ikkje pengane att.
Då hadde jento eg prata um tidlegare kome med masse bagasje. So då eg kom springande var bussen akkurat klar til å dra. Han fann framleis ikkje tingingi, men lot oss sleppa på då han såg eposten. FJO!

Attende på Al Green-konsert

No er det ein god del fleire yngre folk, ja. Ikkje berre tvo ;-) Det er tekniske folk på scena no – sjekkar ljoden. Helene er supersøt og står og dansar. No gler eg meg stort!

Hekkan eg treng noko å drikka, men no er salen full og eg gidd ikkje pløya meg fram.

No kom bandet! Ser sers amerikanske ut. Klapping!

Siste setningi er vandskeleg å lesa av di han er skrive superkjapt medan eg rydder ned blokka.

Etter konsertern

Helene kjem fin og rein ut av dusjen. Utruleg deilig med hadkle og godt humør, som ho veldig ofte hev. Konserten er ferdig, Helene (og eg i litt mindre grad) hev fengje mange blikk og smil av Al Green og det ovkule bandet. Helene fekk smil+blunk+peiking ein av gongane. Dessutan hev ho ei av rosone Al Green delte ut. Konserten var heilt utruleg bra – det var verkeleg knallstemning og Al Green er ein ekte entertainer.

Eg vart stoppa å taka bilete etter ei stund – likte eg dårleg – folk med dri…eh..kompaktkamera fekk taka bilete utan knyss. Alltid slik, grrr. Elles ein teit mann som breia seg og såg utruleg keisam ut. Såg stygt på oss òg. Fekk ikkje kaupt plakat; ikkje nok kontantar, men kva gjer vel det! Det var so ekstremt kult og kjekt og ein fantastisk tur med mi fantastiske deilige kjærast. Me gjer og opplever so mykje. Dei gongane me er heime ei halv víka kjennest det brått ut som um me hev grodd fast – so ynskjer me å gjera noko anna nytt. Eg elskar båe upplevingslysten og jento. :-D

No; dass på meg og so leggings!

Attende til dag 1, då me kom til Stockholm

Det var ein vakker dag og Helene måtte heilt sjukt på do. Ho fekk halda seg iom. at det kosta kr. 20 å gå på do + at det var ein eigen dovakt. Nett som i Oslo då eg helder fann ut eg ville spy på golvet enn å betala pengar eg ikkje hadde. Idiotisk idioti.

Fordommane mine um Sverige fall rett på plass då me kom inn på tbana og dei eg satt med prata um The Pirate Bay. Bra! Vart litt trist at eg ikkje hadde på t-skjorta mi på meg då – hadde passa rett inn. Då dei forsvann vart dei erstatta av eit par gutar som prata um eit rollespel til data trur eg. Kannhenda WoW, kannhenda noko anna. So, ja, eg trur Sverige er framføre oss når det gjeld datakunna for kvarmannsen. Godt for dei.

Ein annan generalisering; hekkan dei er opne og venlege! Det er som å koma til Stavanger; elder endå betre. Langt frå det kalde tilveret som rådar i Oslo. Helene fekk hjelp heile tidi («men eg trong ingen!»), folk smiler og pratar med totalt ukjende. Stockholm minner ikkje um biletet eg hev fengje av hovudstader. (Helene er forresten veldig usamd i at Oslo er sosialt kaldt, men ho kann skaffa seg eigen blogg for å segja slikt)

Me gjekk av på Zinkensdamm og etter ein helder lang gåtur kom me fram til hostellet. Rommet var ufint. Me betalte for 3 personar for å få eige rom. Det var ikkje mogleg å laga dobbeltseng av køyesengene – so me leverte att eitt sengesett og sparte pengar på det – hoho.

Odin si bok! Men Helene kan lesa i ho - for ho er kjærast!

Nede i «Gamla stan» åt me ein fortreffeleg middag og åt alt for mykje dessert på Helene sitt yndlingskonditori i Stockholm.

Dag 2, neste dag, Al Green-konserten

Med ferdig vaska rom leitte me supersvoltne etter hotellet me skulle sova laurdag-sundag. Då me gjekk upp frå s:t Eriksplan såg me ein «Subway» der fekk me endeleg mat. Mykje! Ah! (eg slo òg videokamera på for fyrste gong).

Det var lite ledig i Stockholm laur-sun. Difor tok me inn på hotell. Det var fine greidor – høg dobbeltseng med god puta/dyna.

So hang me i byen og var på konsert (det står i byrjingi).

Dag 3, heimreisa

So tok me buss heim.

Helene prøvde jobba, medan eg. Hmm. Spelte «Zelda – Phantom Hourglass» på Nintendo DS-en hennar.

Italia – videojobb med Helene og Pat Savage

Den deiligaste mangoisen eg nokon gong hev smakt. Sol, varmt. Folk som pratar eit språk eg ikkje forstår. Det er sundag og i morgon dreg eg attende til Noreg. Men eg er framleis i Italia på videojobb. Dei siste tvo dagane hev vore litt treige, men det kann eg vel takka meg sjølv for.

Tja. Vel. At desse tvo dagane hev vore treige heng vel òg tett saman med at Helene drog tidleg i går. Eg drog ho med på jobb her i Italia. Det hev vore utruleg moro å hava ho med, ho hev vore sers flink «second unit». Ho hev filma båe med det leigde kameraet mitt og med hennar eige vesle Canon MD111-kamera (vel, det er mitt, sjølv um eg helst ikkje vil innrømma det :P)

Turen ned

Eg budde hjå min gode kamerat Kløs, der eg nesten mista datamaskini til Randaberg VGS. Tidleg måndag morgon drog eg ut til Gardermoen, der eg fann Helene. Flyturen ned gjekk yverraskande fort og etter me hadde brukt seriøst lang tid for å henta bagasjen (spesialbagasjen kom aldri, men viste seg at me måtte henta han ein heilt annan plass) gjekk me ut og møtte mi italienske Cinelerra-veninna Raffaella.

Denis hadde òg kome for å henta oss, ein kommunikasjonssvikt der. Han måtte diverre berre reisa att. Me drog til Venezia, og fann ut at me ville gå utanum turistområdet. Meg og Helene vart fort svoltne, men det viste seg at i Italia opnar ikkje restaurantar o.l. fyrr 1800–1900. Dei et ikkje middag. Bah. Venezia var flott, men veret kunne vore betre (det byrja styrtregna). Likevel skulle eg nesten ynskja det ikkje var so jysla dyrt å sitja i gondol, for trass kor turistete det er so hadde eg gjerne lyst å prøva det. Haha. :)

Raffa var dritkul og Helene er jo beste jento i verdi.

Heime hjå Raffa åt me mat og eg fiksa Stopmotion på Ubuntu Linux-maskini hennar. Ho vart veldig glad, ho hadde aldri fengje det programmet til å fungera fyrr.

Tysdagen, dag 2 – henging med gutta boys

Me rakk ikkje frukosten på Sheridon-hotellet. So me gjekk rett yver vegen til IKEA og åt mat der. Rart å dra til Italia for å so berre eta på IKEA. :P Etter etingi saumfarte me IKEA, der eg kaupte alkoholfri pærecider og Helene Aalgrens Bilar og Snøre (skolissar :P).

Me møtte Denis, Leo (Leonardo) og Kri-kri (som var Helene sitt kallenamn på han, alle andre kalla han Tuco) og tok oss ein tur rundt i området åleina. Pat Savage skulle koma seinare på kvelden. Eg køyrde bilen til Denis (yey!!!), medan Helene hang ut vindauga og filma (ho hev ikkje lappen). Det var ein veldig koseleg tur. Og eg elska at eg fekk vera sjåfør medan Helene gjorde filmejobben yverraskande bra.

På kveldingi drog me på ein pizzarestaurant for mat. Pat kom, sliten og trøytt etter ein lang køyretur på Harleyen.

Onsdag, regn, fest og lite gjort

Me fekk ete frukost. Fann ein dritgod Aloe Vera-yoghurt som me åt mykje av. Stal med oss ein del til rommet vårt òg. Det var so LUKSUS! :D

Ting gjekk seint, og det viste seg at filmingi me hadde tenkt å gjera ikkje vart stort ut av lell. Me hang på eit kaupesenter og gjorde ikkje stort anna. Eg og Helene tok turen ned til Padova sentrum, der det igjen viste seg vandskeleg å få mat i magen. Etter me hadde sett og var ferdig med den ant største «plassen» i Europa etter Moskva sin («square», veit då søren kva eg skal kalla slikt), drog me attende til hotellet. Ingen plassar i Italia tek kort (nesten), so det var jo plent umogleg å få kaupt is. Særleg sidan korkje eg eller Helene klarte å taka ut pengar.

Men Padova var kjempefin. Veldig stilig. Den nyaste Stravagaza-boki er sett i Padova. Var dritkult å hengja med Helene der. Ho fann tvo dalmisar ho fekk klappa. Dagen fyrr såg ho ein dalmis i Venezia – eit veldig godt teikn i fylgje ho ;-D

På kveldingi drog me til hengjeplassen for motorsykkelklubben til Denis og gjengen. Der var full fest. Me filma litt, og stakk til slutt utpå natti.

Torsdag. Til Buja, Osoppo, Udine, Italia

Dagen etter drog me opp til Buja. Skulle vera ein 2 timar lang tur. Vel, han vart mykje lengre med det ekstreme trafikkaoset me kom inn i. Motorsyklane kom seg sjølvsagt sers raskt av garde – men meg og Helene sat fast i bilen. Det var ikkje moro. Nett då. Men kom oss ut av det.

So hang me rundt i denne vesle byen (eg er her framleis). Åt is. Koste oss noko fælt.

Fredag. Konsert med Pat Savage osb

So kom konsertdagen. Etter den vanlege treige starten på dagen (meg og Helene fann ein pizzarestaurant som faktisk ville selja oss mat – med skikkelege opningstider) drog me til Osoppo for Udine Biker Fest 2008. Det tok fleire timar fyrr bandet fekk gjera ljodsjekk. Det var frustrerande. Men gjengen var jo so koseleg at det gjorde ikkje stort.

Konserten starta seint-seint og dei spelte fram til 0100. Eg sprang litt rundt på scenen og filma, Helene og Gutta boys stod og rocka saman med resten av publikum. Pat og gjengen er faktisk utruleg flinke til å spela. Skikkeleg. Hugsa eg vart skikkeleg yverraska fyrste gongen eg var på konsert, ein ekte konsert med dei.

Det hadde regna ganske kraftig so det var sørpete, vått og ekkelt. Rart det var so mykje publikum i det heile teke. Eg hadde tippa ein 10–20 stykk hadde kome (som hadde vore flaut), men det kom vel rundt 100–200, so det var ikkje alt for gale.

Backstage var veldig dårleg,—normalt sett hev det vore sofa, varmelampa, masse mat, snop og drikka. Men her hadde dei litt vatn og nokre ølboksar, eit lite telt, harde benkar og eit industriljos i taket. Bah. Fann fort ut det var kulare å hengja bak på scena.

«MEN!», bryt Helene inn, «det var ein finne der og han kule med jakko, veit du, … Eg veit jo kva han heiter, eg fekk jo CD-en hans og eit visittkort»… Helene dreg upp boki si nesten eit halvt år etter me var i Italia og mumlar noko um at det alltid dukkar upp ein elder annan plass og irriterer ho. Ho finn det ikkje lell. Jaja. Eg kann leggja ut bilete:

Laurdag. Helene reiser heim.

Me kom til hotellet rundt 0300. 0400 vart me vekt av folk som skulle hava bilnyklar for å sjå etter ei jakka i bilen. 0700 stod me upp for å køyra Helene til Udine for å taka toget til Venezia, buss til Marco Polo (flyplassen), fly til Danmark – hengja der i maange timar og so fly til Bergen og buss til sentrum. Ho var framme 0100. Reisa tok med andre ord rundt 18 timar eller noko. Stress. Då eg kom attende til hotellet la eg meg ned og sov til ~1900, so drog me til Biker Festivalen att for at dei skulle spela. Vel, det vart 2 timar forseinka. Det regna skikkeleg kraftig og var dårleg ver.

Eg filma sjølvsagt ein del, – men ikkje so mykje interessant. Alle trøytte og vonde.

Sundag, i dag, Buja, Osoppo – reisa attende til Padova

Og so i dag då. Eg vakna tidleg og hev sitte heile dagen på datamaskini. Utanum den lange turen eg hadde ute fyrr eg starta å skriva dette (alt er skrive på staden, utanum småting eg hev lagt til no langt uti oktober). Eg stakk ut, kaupte ein pizza, åt den, kaupte ei kula nøtteis, ei kula kakeis og ei kula mangois og åt den ute. Det var superdigg. So kom eg inn at på hotellrommet for å skriva dette. Det er ikkje so digg.

Ja-ja, når eg er ferdig med dette her so hev eg jo verkeleg ingen grunn til å hengja her lengre. Då vert det køyring!

Forresten moro å køyra bil i utlandet, og ein so god bil som Denis hev.

Kvifor ut no?

Det vart stille i Italia utan Helene, det virka so synd å avslutta med eit sukk i staden for eit kaboom som det hadde vore um Helene kunne hengja eit par dagar til. Men heile turen var dritkul, eg hadde det heilt fantastisk moro. Vonar eg og Pat ein gang kann få laga ein fin video ut av det. :-) Eg veit ikkje heilt kor eg skal få tid til noko slikt, men det hadde absolutt vore kult.

Og so til slutt eit bilete som viser korleis me hadde det i Italia: