Månadsarki: januar 2008

Eg hev vore veggis i snart eitt år

Eg hadde tenkt å skriva mykje um det på netsida, men eg gløymde det litt og fekk aldri starta. Eg er altso vegetarianar, noko få veit i og med at det berre var noko eg ville prøva for rundt eitt år sidan. Det var mange grunnar til at eg ville prøva dette, men kannhenda aller mest av di eg tykte eit prosjekt ville vore kult.

Heilt sidan eg slutta det fleirfasiske soveprosjektet mitt til eg drog til Nord-Noreg åt eg ikkje noko kjøt. Eg vart so vonbroten og deprimert av å mista prosjektet mitt at eg måtte skaffa eit nytt.

Mange av dei andre grunnane hev eg funne seinare. Eg visste det var betre for kroppen å ikkje eta kjøt, dessutan visste eg at det var betre for miljøet. Eg bryr meg altso ikkje noko serleg um det å dræpa dyr, men eg var og er veldig mot overforbruket vårt og ikkje minst kommersialisering av kjøtproduksjon. Eg meiner me må vera snill med dyri, og då meiner eg medan dei lever – ikkje at dei evt. vert drepne til slutt.

Den ant største grunnen min då eg starta var å leva sunnare. Med kjøt var det so enkelt for meg å berre eta grandiosa og gorby’s kvar dag. Yveralt kunne eg få tak i noko «kjapp mat» som ikkje var bra. Um eg gjorde det vanskelegare å få tak i ferdigmat, må eg tvinga meg sjølv til å laga maten sjølv. På den måten et eg sunnare, billegare og betre.

So, kvifor ville eg prøva prosjektet:

  • Testa meg sjølv
  • Verta flinkare til å eta sunt
  • Verta flinkare til å laga mat
  • I Noreg er «middag utan kjøt» det same som «ingen middag», det er eg so ekstremt mot og vil visa det!

Elles tenkte eg óg på:

  • Likar ikkje alt dei sprøyter i dyri
  • Liker ikkje kommersiell rådrift av dyri
  • Betre for kroppen
  • Lettare for jordkloden

Eg hadde eit par regler som eg starta med, men eg hev i det store gløymd kva det var.

Fase 2, som eg kalla det

Etter eg hadde vore strengt veggis ei periode gjekk eg yver til å eta økologisk kjøt og kjøt når eg vart budd det. Eg sakna ikkje kjøt i det heile teke, so det var rart å eta det att. Eg syntest ikkje det var noko serleg; eg vart faktisk litt lett vemma av det.

Feit

Eg gjekk fort yver til å berre eta økologisk kjøt og då sers sjelda. Eg var på turen i Nord-Noreg, der omtrent alt kjøtet er økologisk (hval og reinsdyr) og åt omtrent ingenting utanom kjøt i 14 dagar. Då la eg stygt på meg, vart skikkeleg feit. Rebecca vart ikkje serleg imponert. Tvert om.

No er ein del kome av, heldigvis, men det ligg der framleis. :)

Fast halvveggis

Eg hadde vorte so van med å vera veggis at eg ikkje kjende nokon trong til å gå attende til å eta kjøt. So no et eg ikkje økologisk kjøt heller; eg et fisk (som ikkje er oppdrettsfisk), men ikkje kjøt. Eg seier ikkje at eg aldri et kjøt nokon gong; men eg hev veldig lite lyst på det og et ofte heller berre potet og brokkoli um eg er på vitjing hjå nokon.

Noko anna moro er at det er kjempesuperforureinande å eta kjøt. So no som eg er veggis kann eg godt køyra so mykje bil eg berre vil – av di mine klimautslepp hev vorte so lave med dei nye etevanene mine.

Veggis er tingen! Kannhenda…

No synest eg det er lite utfordrane å vera vegetarianar; eg kann laga god veggismat og det finst mykje tøft der ute. Eg hadde verkeleg ikkje peiling på at det fanst so mykje god mat utan kjøt i seg! Når eg hev reist rundt i Noreg, viser det seg at få kann laga mat utan kjøt eller fisk i det heile teke. Det er jo kjemperart! Det er ikkje vanskeleg å laga fantastisk veggismat! Eg kjenner meg som naturleg veggis no; so då kann eg vel godt prøva å testa andre ting. Eg tenkte på veganar (ingen egg og mjølk) då eg tenkte eg ville prøva å vera veggis; men eg trudde det var for stress; det hadde jo vore eit naturleg neste-punkt. Men likevel, eg vil heller prøva noko anna… og det kjem eg attende til. ;p

Same kva, hovudpoenget er at no hev eg offentleggjort at eg er vegetarianar.

Til Oslo, pakkingi att

Eg hev ei rar kjensle av at aktiviteten eg hev skrive mest um på netsida mi er pakking fyrr eg dreg ein plass. Det kann godt vera sant. Same kva, no må eg pakka fyrr turen til Oslo i morgon tidleg. 10.15 gjeng toget mitt.

Problemet mitt er absolutt at eg kjenner eg må hava so mykje med meg. Gåvone eg fekk til jol, då spesielt ljoset eg fekk, korleis skal eg få plass til alt dette i den vesle sekken min? Det fær eg ikkje. Eg sit og dreg ut pakkingstidi slik eg alltid gjer. Det er langt i frå mykje som skal pakkast, det berre kjennest slik. Der var 21 Grams-filmen ferdig på NRK1.

Nesten ferdig

Og no er eg nesten ferdig pakka. Under yver alle; eg var litt effektiv og gjekk opp og pakka. No er klokka halv eitt og eg hev allereie ein del av pakkingi ferdig. Det er faktisk berre sekken min att (den er enkel; datamaskini, kamera og småting). Ahh. Rebecca er redd eg missar toget i morgon, eg hev gjort slik fleire gongar fyrr. Eg er ikkje til å stola på.

Plutseleg vart klokka 01.00 no. Eg må pakka ned maskini mi snart. Det er litt synd, at straumkontakten til laptopen min er galen att. Delen eg brukar er so øydelagd at eg trur eg lagar eit heilt nytt system. Prøva å ha koplingi på utsida av Sol, den berbare maskini, heller.

Ops. Det vart klokka 01.30.

Oops. Der vart klokka 02.00. Men no hev eg i det minste fiksa ein feil i Universitas. Vel, strengt teke var det ingen feil, men berre eit nytt år.

Ooops. Eg hev heilt gløymd at eg liksom skal pakka. Det berre forsvann for meg i ein time. Jepp. Men eg trur eg gjer meg ferdig og legg meg. Eg må jo i alle fall prøva å rekkja toget i morgon når eg hev lova Rebecca at eg kjem til å vera der :-(

Dataarbeid heime i joleferien

Mykje av det eg hev gjort her heime er å sitja på datamaskini. Ja, ganske likt det eg plar gjera i Oslo. Likevel hev eg gjort ein god del ting eg ikkje plar gjera normalt; so eg tenkte eg skulle seia tvo ord um det.

Eg skulle laga ein effektiv video-lagringsmaskin til pappa, slik at han kunne taka inn den digre mengda med video som me hev. Han vil taka vare på det og redigera det ned. Familievideo og anna. Eit godt prosjekt. Rita og nokre veninner ville redigera videoen dei hadde teke på turen sin rundt verdi, so eg kunne halda på med det medan eg hjalp dei so smått med å redigera på Mac-en til Randaberg VGS.

Videomac, Final Cut Pro og øydelagde harddiskar

Ei lang historia kort: dei tapre jentone nytta ein heil dag som viste seg å berre verta til inga nytte. Den eksterne harddisken (Lacie, skikkelege drittdiskar) viste seg å vera heilt øydelagd. Eg kom ikkje på det fyrr. So dei nytta 8 timar på å taka inn ein og ein halv videokassett og ingen redigering. Veldig nedtur. So eg sa dei like godt burde prøva å gjera det ein annan plass. Eg fekk ikkje tid til å laga programmet for videoinnhenting til pappa.

DV og Linux

Då eg kom heim såg eg på det lille drittkamera pappa hadde skaffa for å bruka til å taka inn video; det fungerte ikkje på Mac-en i byen. Eg syntest jo det var veldig teit og ville feilsøkja med den berbare maskini mi heime (Sol). Det fungerte berre, heilt utan vidare. Eg vart sjølvsagt imponert. Hadde sers liten plass på disken, men eg tok inn eit par-få scenar og starta opp Cinelerra.

Eg hev vore veldig hard mot Cinelerra. Mitt videoredigeringsprogram er Final Cut Pro HD, og sjølv um det er veldig irriterande å måtta bruka Mac OS X berre for å redigera video; so synest eg ikkje programmi som er til Linux for ein grei penge er gode nok. Eg hadde eigentleg skuve frå meg heile Cinelerra ganske lengje. Sidan eg ikkje fekk gjort det eg ville ganske raskt, so kasta eg det. At det ofte hang då eg testa det ut gjorde det ikkje stort betre. Men eg tenkte, no som eg hev fengje inn DV-videoen på ein so enkel og god måte kann eg jo like godt prøva å redigera det!

Cinelerra

Men, wow! Eg vart so glad og yverraska, det fungerte jo sørenmeg! Eg kutta og stod på, det tok ikkje lang tid fyrr eg var ferdig med eit lite klipp. O, hallelujah, det vart noko. Ikkje eitt einaste kræsj. Litt seinare las eg manualen og fann tvo ting eg sakna. Cinelerra er framleis ikkje god nok til å erstatta Final Cut Pro for meg, langt i frå; men han er absolutt, absolutt god nok for private prosjekt. Eg kjem truleg til å gjera meir videoredigering på mi eiga maskin frametter, dette var so moro.

Bluetooth, blåtann

Maskini mi er so gamal at ho ikkje kom med blåtann. Dumt. Difor kann eg ingenting um blåtann. Dumt, teit. So eg kaupte ein blåtann-usb-sak av Espen. Ganske lurt.

So etter litt streving med Bluez fann eg ut at blåtann ikkje var stress i det heile teke. På same måte som folk tykkjer kommandolina i Linux er stress. Med ein gong du hev funne ut av det er det superlett. So no er blåtann superenkelt. Fungerer mykje på same måte som å setja upp netverk i Linux fann eg ut.

Wiimote + OpenGL

Men eg hev jo ingen blåtann-ting. Eller hev eg? Jo! Wiimotane mine! Etter litt hadde eg ein pc med mus styrt av Wiimoten. Tøft. Men ikkje tøft nok. Eg tenkte, hmm. Tenk å laga eit lite spel. Det hadde vore moro. Men eg kann jo ikkje OpenGL. Jaja, eg fær læra meg det. So då lærte eg meg OpenGL. Etter ein dag kunne eg flytta farga og malte figurar rundt i eit 3D-rom. Eg brukte cwiid-biblioteket for å bruka Wiimoten til «spelet» mitt, og etter ein del hacking fungerte det! Wey! Eg vart sers stolt. Hev vist det til mange. :] Eigentleg ingenting å vera stolt yver, men likevel – eg synest det er tøft.

Ubuntu 7.10 på ein MacBook

Gode kamerat Bror-Magnus var innom og ville hava Linux på MacBooken sin. Han ville prøva Linux til ljodarbeid, med realtime-kjerna og alt. Det tok ein god del tid å leggja inn; men det viste seg at det fungerte til slutt. Eg var so glad at me ikkje trong Bootcamp til å få det til å fungera (då måtte han jo ha betalt for den teite oppgraderingi til Leopard, doh). Måtte fiksa dei trådlause driverane sjølv, men elles fungerte alt ut av boksen (ikkje kamera, men det kann fiksast). Dessutan var ikkje alt sett opp korrekt, eit stort problem er jo at desse teite maskinene berre hev ein museknapp. Ganske teit. Men trur me fann ei enkel løysing på det til slutt (Ubuntu hadde visst innebygd stønad for slikt tull!).

Vonar Bror-Magnus klarar læra seg UbuntuStudio då. Me burde gått litt meir gjennom ting, men eg hadde ikkje tid.

Django, Cinelerra3

Eg hev nesten lese heile Django-boki. På natta. Det er ikkje bra, slem gut. Elles vil eg hjelpa til med Cinelerra3, problemet er at det er eit videoredigeringsprogram. Altso, noko veldig vanskeleg. Eg er langt frå ei rockestjerneprogrammerer, langt frå ein medels flink programmerer tilogmed, difor er det eit litt høgt mål. Men eg skal hjelpa til, og hev funne ut at eg kann (prøva å) hjelpa til på webgit, som må fungera skikkeleg fyrr utviklingi av Cin3 gjeng vidare.

Elles er eg no skikkeleg gira på å laga ein heil film der eg berre brukar fri programvare! :D

Små, uavhengige foretak er tingen

No når eg hev kome attende til Stavanger etter eit år hev eg merka ei voksande trend: vekk frå digre kjeder og til spesialiserte, mindre, koselege foretak. Det er inga tvil at små, herlege uavhengige foretak er tingen. Eg misliker store kjeder, dei er utan andsvar og utan personleg preg. Det er spesielt dette med andsvaret som gjer at eg er mot aksjeselskap i det heile teke. Aksjeselskap var omdiskutert då det vart lov, no er det diverre få til ingen som ser på andre løysingar.

Problemet med aksjeselskap (og då digre kjeder) er at det er ingen som kjenner andsvaret. Det er ingen som hev skikkeleg andsvar; alt handlar berre um pengar. Eg trur ikkje livet handlar um pengar, og sidan eg ikkje trur på det – trur eg ikkje heile verda skal styrast av pengar. Små butikkar med spesialkunnskap og spesiell interesse for sitt emne er ei suksessoppskrift.

Pengar er ikkje noko problem. Ærleg talt. Eg vert so sint når folk kauper tomatar til 13 kr i staden for dei til 15 kr som smakar ekstremt mykje betre. I dag brukar me so ekstremt mykje mindre pengar på mat og anna enn det me gjorde fyrr. Me brukar for det meste pengane på tull og tøys. Me er alle rike. Eg synest me burde kaupa økologisk, skikkeleg mat.

Kvifor jobba for nokon andre, når du kann jobba for deg sjølv?

Eg synest me godt kann betala ei krona meir for mjølka for at me skal hava 10.000 kjøpmenn i Noreg som gjer det godt og elskar jobben sin. Det er betre enn 2 kjøpmenn som hev milliardar på bok og 9.998 butikktilsette som ikkje eigentleg bryr seg, men berre jobbar for pengane.

Dei fleste tunggrodde og lite framtidsretta folka vil jo sjølvsagt vera mot dette; «nei, det gjeng aldri an» osb. Vel, i Stavanger nett no ser eg fleire og fleire små, koselege butikkar som dukkar opp.

Sjokoladepiken, spesialisering er tingen

For mange år sidan la Sjokoladepiken ned, eg trur det var i den vonde jappe-tidi. Det er ein spesialbutikk for sjokolade her i Stavanger, men eigen konditor og alt. I desember opna Sjokoladepiken opp att, og det med eit pang! Eg vil mykje heller kaupa spesiallaga sjokolade frå ein som veit alt um sjokolade og heller betala litt meir. Dei store kjedene ser på pris og ikkje smak; folki som jobber der hev ikkje peiling og kjenner seg ikkje godt berre for å jobba.

Men eg er veldig glad for utviklingi eg ser rundt um oss no. Veldig, veldig bra! :D