Månadsarki: april 2008

So sat eg att med fira galne når eg ville hava ei god

Eg prøvde og prøvde å få ho til å koma med meg. Men ho hadde ikkje berre meg. Eg gav stadig meir, men til slutt kunne eg ikkje gjeva meir – og ho gjekk med ein annan. Tårevåt i mi eiga ulukka søkte eg trøst i andre, langt frå like sofistikert og fantastiske, nokon meir heime på dynga enn med meg. Men eg drukna no sorgen min i dei… Og det kjendest godt.

Tja, det var ikkje nett slik, meir slik som dette:

Den ekte historia

Odin på sykkelauksjon der dei berre tek kontantar. Odin hev ikkje kontantar, men skrapte saman 550kr frå mamma og pappa sine jakkelommer. Eg fær ikkje dei syklane eg byr på, dei gjeng høgare enn 550. Opplagt. Eg tenkjer, jaja, eg vil no hava med meg ein sykkel eg kann fiksa litt på lell. Eg saknar jo ein sykkel noko heilt inn i granskauen. Hev våte draumar um racersykkelen min i Oxford. Ah, den flotte Peugeoten… (mimre).

So stend denne sykkelen på podiet. Eg hev då verkeleg ikkje peiling på kva stand han er i, men eg roper no ut «50!», som eg hadde fengje for vane å gjera (eg pla slutta då dei kom upp i 100–200). So fær eg han. Javel:

Sykkel 1

Dekki fungerer ikkje skikkeleg. Heilt holete. Forbremsa fungerer, det gjer ikkje bakbremsa. Giret fungerer ikkje skikkeleg. Men eg set meg på han og kann sykla litt utan problem. Jaja. Ein bussbillett heim frå byen det.

Ein ny sykkel kjem upp. Hmmm, tenkjer eg. Den der ser jo betre ut enn denne eg hev no. Tjaaa.
«50!», roper eg ut.
Og fær han:

Sykkel 2

Ja. Marginalt betre. Bremsene fungerer betre, giret litt betre, men ikkje skikkeleg. Dekki er litt betre, men stadig ikkje ein fungerande sykkel. Han treng ein del mekking.

Ein ny sykkel vert sett upp på Falken-bilen. Ingen byr på han. Eg tenkjer, «æsj, men den sykkelen er jo betre enn dei tvo eg allereide hev». So eg roper ut «10!». Og ingen byr yver. Velvel, 10 kr:

Sykkel 3

Dekki er gode, girsystemet fungerer på ein måte, bremsene fungerer sjølv um dei er harde. Ganske bra eigentleg.

Ant siste sykkel vert sett upp på bilen. Ein gamal DBS Tricky Track. God kvalitet på dei syklane. Ingen byd. Eg hiv meg frampå:
«20!»
«30!», svarar ein fyr.
«50!», svarar eg.
«60», svarar han.
­«100!», roper eg ut. Og han er stille. Og eg fær sykkelen:

Sykkel 4

Jaja. Langt frå kva eg eigentleg såg etter. Men det er ein fungerande sykkel som er betre enn å gå. Dekk, bremser, gir, sete, alt fungerer og er bra. Det er langt frå ein racersykkel, langt frå toppstand – men han er no perfekt til å koma seg frå a til b litt raskare enn dei bare føtene mine tillèt meg.

So der er leksa frå sykkelauksjon; du vert raskt rive med og kauper fort yver evne…

Eg hev jobb, mange

Eg skreiv aldri då eg fekk jobb i Universitas. Helder ikkje då eg vart tilsett i Nei til EU som IT-andsvarleg. Dessutan skreiv eg ikkje um då eg fekk ei vikarstilling på Randaberg VGS. Eg skreiv um då eg uppretta firma mitt, men eg hev ikkje skrive um alle uppdragi eg fær heile tidi. Det vert uansett litt mykje å skriva på bloggen, men same kva; eg gjer mykje for tidi.

Eg lyt segja at eg er kjempeuppteken for tidi. Eg bur i Stavanger att (det hev eg vel helder ikkje skrive um) og jobbar på full spreng her. Med mange jobbar. Den eine overlappar den andre. Alle fekk sitt høgdepunkt på likt. Det er veldig moro, og eg jobber berre med bra og interressante ting. Men eg hev fengje svevnproblem og er litt for sliten.

Faktisk hev eg skrive litt um Universitas etter kvart. Er jo ein stadig større del av kvardagen min, so er kannhenda ikkje rart at slikt smitter yver til den offentlege dagboki mi. So eg treng ikkje skriva meir um det. Utanum, jo, det må eg:

Universitas, oppreinska prodsys, og masse problem

Eg fekk lov til å reinska upp prodsys. Det vart dyrt. I tid. Og flauskap for meg. Eg hadde nytta ein del tid på oppreinskingi, so kom dagen då det skulde ut til journalistane. «Det tek 20 minutt,» segjer eg. Ein halv arbeidsdag seinare gjeng eg. Fikser eit par feil dei neste dagane. So kjem dagen då netavisi skal ut. Eg hadde venta med å fiksa min del av prodsys. «Det tek eg når den tid kjem,» hadde eg tenkt. Eg rekna ein halv arbeidsdag (4 timar) på å fiksa det og leggja ut netavisi. To-tri arbeidsdagar seinare og mange dagar for seint klarte eg få netavisi ut. Men min del av prodsys fungerer framleis ikkje rett. Hekkan. Masse masse jobb.

Dessutan skal Universitas gjera ei netsatsing no; so masse jobb der òg. Veldig moro jobb. Eg liker godt å jobba med Universitas.

Nei til EU

Eg hev fengje ei dritbra 50% stilling i ein organisasjon som er betre enn nesten alle (sjølv um ingenting slær O’store heilage Norsk Målungdom). Stillingi er litt drifting av epost, intranettet osb, osb. Dessutan er ein del utvikling og framyvertenkjing på planen. NTEU vil verta digre når EU-kampen kjem, datasystemene må tóla det, dessutan må organisasjonen vera supereffektiv og få pumpa ut god informasjon. Nett no er det ikkje mykje jobb eg kann gjera, – sjølv um det tek litt tid å planleggja kva eg skal gjera og ikkje minst setja seg inn i korleis ting heng saman der burte no. So det gjer eg no.

Lærarvikar Randaberg VGS

Dette er grunnen til at eg hev flytta heim til Stavanger att no. Eg vart tilbydd ein dritbra lærarvikarstilling på RVGS. Eg hev no ei klassa i vevutvikling, der dei skal laga ei netsida som prosjekt. Dei kunde ein god del frå fyrr visst, diverre viste det seg å vera litt mangelfullt lell, so eg burde nok ha gjenge gjennom det for dei. Eg merkjer eg lærer mykje meir enn dei, – eg lærer å verta ein betre lærar. Det treng eg. Vonar dei fær noko ut av det.

Eg gjeng mest rundt og hjelpar ein og ein no. Funne ut det er litt ineffektivt for dei store tingi; småproblem og slikt kann eg fort fiksa og forklara – problemet vert litt meir strukturelle problem. Hev ikkje tid til å sitja tvo timar og forklara det til kvar einskild elev. Diverre. So slikt burde eg nok teke i plenum. Men eg trudde dei kunde/hugsa det. Menmen. Eg skal jobba hardare denne víka for å få poengi mine gjennom.

Men eg er superglad for å få tilbodet. Er berre so redd for at eg ikkje gjer det godt nok. Etter vevtimene er ferdig so skal eg hava kvar (av dei 4) klassone ei víka kvar i Illustrator. Eg fyretrekk sjølvsagt Inkscape, men eg skal læra dei Illustrator og so gjeva dei innføring i Inkscape for dei som ynskjer òg. Er jo trass alt teknikken osb dei skal læra, ikkje so mykje programmet i seg sjølv. Skal jo verta tenkjande, ganglege menneskje må vita!

Firma mitt, Velmont Film, elder eigentleg berre Velmont

Og so hev eg mange prosjekt med firma mitt. Russkilde 2008, eit Stavanger 2008-prosjekt, kulturruss. Eg filma litt. Skal kannhenda gjera meir. Eg jobber med ei netsida til ein illustratør, men han er uppteken for tidi. Hev eit dokumentarfilmprosjekt. Hev endå eit dokumentarfilmprosjekt. Hev ei DVD-omsetjingsjobb, ein portugisisk dokumentar trur eg. Pappa hev dei vanlege DVD-kopieringsjobbene, og der må eg skriva programvaren han brukar for det. Hm. Og so fær eg heile tidi fleire jobbar av Skjalg. Eg må forresten fiksa netsida honoms. Men det ligg litt langt nede i køen.

So eg hev mykje å gjera

Dei siste dagane hev eg jobba frå kl 8 (vakna 6) til kl 2 (sovna kl 2). So 4 timar med svevn kvar natt, tri netter på rad og fullt køyr på dagane. Rett nok er eg supertrøytt og sliten nett no. Eg kviler masse no for å gjera ein best mogleg jobb i lærarjobben, heldigvis kann Universitas no venta so lengje eg fær neste netavis ut på tidi. Same kann Nei til EU so lengje problemene med epost og netsida er vekk snart. Firma mitt er jo berre meg, og eg hev ingen harde innleveringsprosjekt nett no, so det gjeng godt. Eg vil verkeleg gjera ein god lærarjobb, det er viktigast for meg nett no. :-)

Jepp. So eg prøver taka det litt med ro no. Og der fekk eg endeleg uppdatert netsida og skrive litt um jobbane mine!

Forpult billevering i jævla Oslo

Ok: faen i helvette for ein jævlig dag det var. Å satan. Og no lurer du på, kva i all bokmålsveldet kann få meg so stormande mongosint? Jo, kva anna enn Oslo + bil. Eg hev spydd ut litt eder og ein dæsj galle på dette fyrr, men so skjer det altso um att. På ein annan måte. Lat meg forklara:

Start på dagen

Fin morgon. Eg vaknar 0800. Rebecca dreg. Eg legg meg ned att. Fine dagen. Brått er klokka 1330 og eg vaknar. Faen i satan helvette. Kvifor er dette so dumt, tenkjer du? Jo, for eg skulde levera den stygge Rent A Wreck leigebilen klokka 1400. So eg hev dårleg tid. Eg er dømd til å koma for seint å måtta betala gud veit kor mykje i bot.

Start på dagen del 2

Eg kastar min trufaste ryggsekk på ryggen og kjenner han er blaut. Hm. Eg ser oppi han. Faen i satan helvette. Trur du ikkje den jævleg dyre isen eg kaupte billeg på Drageset (50%!!!) hadde smelta ut yver alt innhaldet i sekken min, inkludert å gjeva sjølve sekken ei god bringebæris-marinering? Jo, sjølvsagt. So alt måtte ut. Alt måtte vaskast, inkludert golvet som hadde vorte klissete rosa. Dette tok sjølvsagt tid. Og det var utruleg irriterande. Eg putta sekken i dusjen og forlot bustaden som eit helvettes rot.

Start på bilen

Inne i bilen var det sjølvsagt NMU-ting som me hadde gløymd å leggja frå oss på skriverstova. Faen i satan helvette. Eg måtte gå attende til bustaden med det. Tid, tid.

Til vrak-sjappa

Då eg kjem ut på vegen 1415 eller kva det var stend alt bom stille. So det tek meg jæ-ve-lig lang tid å koma fram til leveringsplassen. Eg kjem fram ein gong. Alt for seint.

Diesel

Eg skal til å levera nykelen, men so kjem eg på: eg hev gløymd å fylla på den hekkans leigebilen. Faen i satan helvette! Eg spyrr ein fyr kvar næraste bensinstasjon er, og køyrer ut att på vegen.

Rundtur

Eg vert ståande bom fast i kø – og mister totalt retningssans, av di dei jævla vegane berre snur heile tidi. Eg vil t.d. vest, men so dreier jo plutseleg den helvettes vegen og byrjar gå mot sør, kva faen i satan helvette!!??

Der er det jo sjølvsagt mor til alle køar og alt gjeng drittreigt. Etter ei dritlang stund merkjer eg at eg køyrer inn mot sentrum. Ulurt. Eg snur av (dette tek lang tid) og køyrer til slutt attende same vegen.

Eg er midt inne i det digre trafikkmaskineriet med vegar uppå og under kvarandre att – alle saman fulle med biler som umtrent ikkje gjeng framyver.

Endå ein tur

Eg gjer FAENMEG det same um att, køyrer inn på ein annan veg som viser seg berre gjeng til gokk og ikkje til umiddelbare bensinstasjonar. Satan i faen helvette so jævla vandskeleg det skulde vera å finna ein helvettes forpult bensinstasjon då!

Etter ein halvtime er eg attende i krysset, og eg veit sørenmeg ikkje kvifor. Det hadde sikkert teke 2 minutt utan kø – då kunde eg lett innsett feilen min og køyrd ein annan plass. Men kvar gong eg gjer ein liten feil no, snur inn på feil veg – so kostar det meg alt frå ein halvtime til ein time ekstra biltur. Det er nok til å kutta samtlege fingrar av seg, inkludert tær. GRRRR!!!

Og endå meir

Eg køyrer inn ein tredje veg denne gongen – ein det ser ut til at det gjeng mange bilar inn i. Det snik seg av garde og etter eit par timar i den køen bannar eg høgt då eg ser dette no plutseleg vart E6 (eller noko) og at eg er på veg mot Trondheim. Javel! So fær eg berre køyra til Trondheim då! Det må vel finnast ein hekkans bensinstasjon der i motsetnad til jævla forpulte Oslo.

Eg ser ein bensinstasjon, men han er umogleg å koma til

Gah. Motorvegar er ikkje lagd for kø, det tek ekstremt lang tid å koma til ei utkøyring. Til slutt (ei tid etter eg hadde sett bensinstasjonen) kom ei avkøyring. Der låg ein bensinstasjon ganske nært, so eg hadde endeleg funne ein. No hadde det gjenge 3 timar sidan eg skulde hava levert bilen. Eg hadde nytta 2 timar på å finna ein bensinstasjon.

Kort

Eg veit ikkje korleis eg skal få sagt dette.

Eg sjekka lommaboki mi og alt eg hadde med meg. Eg hadde eit-par hundre ran (Sør-Afrikanske pengar), mange kvitteringar, førarkortet og studentkortet mitt. Ja, pluss Coop-kortet som ler i trynet mitt med kor jækla unyttig det er. Men ingenting anna. Eg kann ikkje skriva kor frustrert eg vart. Det var heilt ekstremt.

Eg byrja (med ristande hender) skriva ein ilsint melding til Rebecca det eg skulde forklara um helvete mitt, men ho ringde meg nett då. Samtala gjekk umtrent slik (eg fekk lesa dei relevante delene i Rebecca sin dagbok):

“GRRRRRARAAAARRGHHHH, EG E´ SÅ JÆVLA SINTE!!!!!”
“Ehhh, hva, hvorfor det, hva har skjedd?”, svarar ho, tydeleg redd.
“Eg har hatt så jævla mangen problemår me å levera denn´her HELVETTES bilen!!!”

Eg fortsetter med å forklåra Oslo sine vegar med alle moglege bannord eg kjem på, og endar upp med: so eg må heim å henta kortet. Rebecca fann kortet til meg i bustaden. Eg slutta av med:

“Så eg må hjemm å henta kårte, d komme sikkårt t å ta HELVETTES LANGE TI!”, etter den setninga skreiv Rebecca dette i dagboki si: “Hjelp!”.

Til Kringsjå

Det gjekk ikkje verre enn noko anna i dag. Tok sjølvsagt masse tid.

Endeleg bensinstasjon

Eg stal med meg Rebecca (som hadde laga nistemat til meg), eg følte eg trengde nokon med meg no. Me køyrde til ein bensinstasjon rett her nede som eg visste godt kvar var. Fylde på.

Til Lån-eit-vrak

Framme her att. No med full tank. 2–3 timar seinare enn sist gong. Eg gjekk mot kontoret og banna og steikte um at dei sikkert kom til å vilja taka pengar for ein ekstra dag, blodiglone. Eg kjem til døri. Og… Ho. Er. Låst.

Dei hev stengd for dagen!

Kva
faen
i
satan
helvette!!?!!?

Eg slengjer drittnykelen inn i brevsprekken og drit i alt.

Slutt

Og det er faenmeg grunnen til at eg tek kollektivtransport i Oslo! FOR FAEN!

Sør-Afrika dag 5: Table mountain

Tvo dagar tidlegare hadde me gjenge upp ein pissebakke som ingen utanum engelskmenn vil synast var noko å skryta av i det heile teke. Ærleg talt, slike bakkar må me jo ofte gå upp for å koma til det hekkans sjukehuset i regionen; då er det lite interessant at nokon med krykkor gjer det. Men desse engelskmenni altso. Denne dagen skulde me prøva noko langt meir tøft, me skulde stiga Table mountain (bordfjellet :p)!

Dien brukar rullestol og er ikkje so flink til å ganga etter ei ulukka eller noko, difor tok Hans og Dien kabelbanen upp. Den var diger kø – men dei slepp fram fyrst av di ho sit i rullestol.

Table mountain, Sør-Afrika

Vegen bak fjellet for å koma upp til Table mountain var det absolutt ingen kø på. Den kann sjølvsagt sluka fleire folk enklare, men det var altso ganske folketomt i motsetning til kabelbanen. Me hadde med oss eit par liter vatn. Mats, som den kjipingen han er, bar ingen ting. Medan meg og Michaël, sterke og mandige menn som me er, bar alt. Soli skein og me visste frå byrjingi at turen ville verta hard og veldig varm.

Mats humpa uppetter i eit normalt gå-tempo, det er sjølvsagt alt for gale for meg som er so barsk at eg helst vil springja upp fjellet og kutta den 2 timar lange gåturen til ein 1 timar lang superbratt joggetur. Difor veklsa eg mellum å lata M&M (haha, so lur eg er som kom på den forkortingi!) koma langt framfor meg til å jogga kjapt upp bakkone og liggja langt framfyre dei.

Michaël og Mats upp til table mountain

Sidan Mats ikkje er so flink til å ganga (haha på han) so måtte Michaël passa på honom, i alle fall i byrjingi.

Møter med folk

Sjølv um det var folketomt, møtte me mange. For med folketomt meiner eg sjølvsagt relativt folketomt, for alt er jo relativt som me hev fengje høyra på skulen. So me møtte masse folk på vegen uppetter, nokon tok me att og nokon tok oss att (men so tok me dei att att, av di me kann jo ikkje verta forbigått!!!).

Mats upp bakkane

Sidan engelskmenn er so forbanna late og helst vil taka kabelbane, møtte me ikkje so mange av den sorten. Men de kann jo godt tenkja de til kva dei me møtte sa; “w000t, oh my god dude – are you sure you can make this? Pure respect, man. Wow” og liknande. Dei vart kort sagt imponerte. Dei trudde at dei var supertøffe som den 1%-en av landet deira som klarte gå upp ein liten fjellbakke på 2 timar, men so gjer sørenmeg ein krøpling frå Noreg det same på krykkor – nei då vart dei himmelfalne skulle du sjå!

Men me veit jo allereie at engelskmenn vert imponert for ingen ting, so det var ikkje serleg imponerande for oss. Dei er søte og gode, koselege og snille – me hadde mykje godhug til engelskmenni. Men dei er absolutt ikkje eit godt mål på kva som er vandskeleg og lett.

Brå uppstigning

Same kva, poenget mitt er at ikkje berre engelskmenni sa noko denne dagen. Nei, dei fleste me møtte sa faktisk eit par ord. “Impressive” osb. Me gjekk forbi tvo søte jentor, i forbifarten sa dei “Imponerande” og Michaël var snøgg til å snu seg og spyrr “Er de nordmenn?”. Det var dei, og so prata me litt med dei. Dei var veldig imponerte, og søte (dei var jo norske, trass alt). Diverre gjekk dei ikkje upp at saman med oss – for dei var altso på veg ned.

Den siste knausen, eller ant siste, upp til table mountain

Tvo timar seinare var me uppe på det vidgjetne fjellet. Ein ekstra liten knaus der Mats måtte hiva frå seg krykkone og klatra med eitt bein og so var me uppe. Eg hadde sagt det heile tidi, nett som på kappen: “Ok, frå no av trur, nei, veit alle at me tok kabelbanen – so ingen meir respekt til oss”. So me vart alle saman ganske leie oss. Me hadde vorte ganske glad i å få høyra so mykje moro på turen upp.

Mats med dei siste strabasane

Oppe på platået

Det vart slik eg hadde fyrespegla; ingen respekt eller godhug til oss lengre. Berre masse, MASSE folk som hang der uppe utan den flotte turen upp. Slakkingar. Og alle trudde me var slakkingar óg. Det gjekk hardt innpå meg. Faktisk. :p

Uppe på platået

Me fann Dien og Hans på kaféen og åt og drakk. So tok me kabelbanen ned for å kunda gjera meir resten av dagen.

Waterfront

Me stakk til Waterfront trur eg. Ikkje dag 4 slik eg trudde. Ikkje so mykje å seia, eg fann ikkje objektivet eg leita etter. Eg kaupte eit norsk flagg og gjekk med det i sekken til eg vart flau og gøymde det (tok ca 10 minutt :P).

Eg såg óg etter ein slik kul hatt som Michaël hev, men fann ikkje.

Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av

Ein dag eg ikkje hugsar stort av diverre. Eg trur nok det heller ikkje er stort å hugsa. Eg kunde hugsa på masse små koselege detaljar, men det er eit kjempeflott landsmøte i NMU sidan, so eg hugsar ingen småting.

Eg tok få bilete denne dagen óg. Kannhenda av di dette var det me gjorde: Museum, bytur, piknik på vingard og meg og Mats åt åleina. Ahh! Nei, me møtte litt folk óg. Ikkje stort, men vent å sjå.

Museum

Cape Town sentrum

Det var ikkje serleg interessant. Var ikkje museum faktisk, det var kunstgalleri. Museum plar jo vera kjekke, kunstgalleri derimot…

Bytur

Dien og Michael utanføre parlamentet i cape town

Tja, ikkje mykje til bytur. Litt i ein sentrumspark. Ah, jo me var på waterfront. Det var kos. Turistpakka, men kos nok.

Piknik på vingard

Piknik, mats og michael

Herleg. Eg las masse i yndlingsboki mi, Eat, Pray, Love.

Middag åleina på Academia

Dien og Hans ville eta mat med Mikkel åleina. So meg og Mats sat på hybelen. Me gjekk til slutt burt til den vesle kaféen i ghettoen. Der møtte me ein neger som stod og prata høgt med homofil stemme. Me byrja prata med han, og han var veldig koseleg. Skikkeleg skrullehomofil. Dei hadde nett vunne lokalvalet. Han var veldig for. Me óg. Kos.

Michael sin ghettobustad, på Academia

Litt seinare gjekk me attende. Der var ei søt jenta, afrikandar (altso kvit sør-afrikanar). Og so gjekk meg og Mats tur rundt i ghettoen og møtte mellom anna ein fyr som fortalte oss at det var mange nordmenn frå fredsinstituttet i Oslo her. Han var koseleg.

Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope

I dag skulle Michael sitja heime og jobba med ei programmeringsoppgåva han hadde fengje. So meg og Mats drog ut med Dien og Hans til Cape of Good Hope. Det var ein fantastisk flott dag. Me stogga for å helsa på dei Sør-Afrikanske pingvinane fyrr me drog vidare til kappen.

Mats med Pingvin i Sør-Afrika Ungar og ein sørafrikansk pingvin

Det var ei bratt bakke upp til fyrtårnet der, Hans og Dien tok kabelbanen upp, medan eg og Mats gjekk upp. På vegen møtte me ein engelskmann; How are you doing, mate?, sa han.

Mats gjeng ved lagunen

Det var eit fantastisk utsyn frå toppen med fyrtårnet. Etter me hadde ete litt lett lunsj byrja meg og Mats turen ned. Eg ler når eg tenkjer yver dette no; men nedstigingi var utruleg enkel. Same med uppstigingi – faktisk var heile turen latterleg enkel. Det er tvo grunnar til at eg i det heile teke seier dette:

  1. Det var ein eigen kabelbane upp til toppen, det er rart når turen er latterleg enkel.
  2. Denne treng eg eit par paragrafar på å forklåra:

Mats hopper ned trappa

Me starta nedstigningi med freidig mot og raude kinn, slik nordmenn ofte hev. Det blåste lett frå havet, soli skein som gull og temperaturen var perfekt. Det er ingen pingelingen problem å gå ned desse trappane med krykkor. Mats er ein fin, sterk, sunn og tøff fyr på alle måtar han, men båe eg og han tykte ikkje det var noko spesielt å gå dei 300–400 metrane upp til fyrtårnet. Det gjorde tydelegvis andre, og som eg tidlegare hev sagt er desse “andre” alle saman frå same land: England.

Det starta lett og lystig med lette smil og enkle “nice mate!” kommentarar. Etter eit par versjonar av det føregåande fekk Mats høyra “oh, respect!” med påfylgande “incredible” frå ein landsven rett bak honom. Me gjekk forbi eit par treige engelskmenn som tydelegvis syntest det var vanskeleg å gå ned dei latterleg enkle trappane med tvo bein; dei var sjølvsagt rause med rosen og vart lettare fippa sjølv.

Kappen, Cape of Good Hope

So kom største herlegheiten sjølv; ein heil buss grønkledde skuleungdom “klatrande” upp dei “bratte” bakkane – du kann gissa nasjonaliteten: engelsk. Me fekk smil og me fekk kommentarar, hist og pist. Alle var positive, og eg kunne ikkje gjera anna enn å glisa stort – trass i at alt var grunna Mats sin invaliditet og diverre ikkje min. Eg fekk stor godhug til desse ungane, eg var eit gåande ljos slik eg skein. Ei jenta smilte sterkt attende då ho gjekk forbi oss – litt lengre oppi bakken sa ho stolt og høgt til veninna si “I think they are English!”. Me kunne ikkje gjera anna enn å le hjarteleg. Ho vart vel stolt av landet sitt no, med so tøffe folk ;-)

Symjing, bavianar, og redde engelskmenn

Me ville symja. Me drog ned til ei strand ikkje so langt frå kappen. Det stod digre skilt yveralt rundt oss “The baboons are DANGEROUS and are attracted by FOOD. [Masse tekst um kor farlege dei er og kva du må gjera]” eller noko i den duren. Nede på stranda var det tidleg klårt at me hadde eit bavianproblem. Det var 3 bilar der, men ingen menneskje. Menneskja sat inne i bilen slik skræmselsplakatone fortalde me skulle. Velvel, eg vart ikkje imponert. Den eine bilen forsvann då ein bavian sat seg uppå panseret. Den andre var der heile tidi. Det såg ut til at dei verkeleg ville bada – men ikkje turde ganga ut til bavianone.

Engelske skuleungar

Me gjorde oss no klåre. Eg kledde meg naken for å ta på meg badeshorts, eg tenkte som så at det var jo ikkje so mange folk å skræma her, dessutan sat dei allereie skræmde i bilane sine so eg kunne vel neppe gjera det stort verre. Same kva, soli forsvann, underlaget var vondt og vatnet var kaldt. Det vart ingen ekte symjing, berre vassing. Det er vel eigentleg langt frå hovudhistoria. Brått kom turistbussen med dei engelske ungdomane eg prata um tidlegare. Dei stoppa ein 200 meter frå oss, og gjekk ned til vatnet. Det såg ut til at dei var ein 30–40 stykk.

Dien og Hans med bavian

Brått var bavianane attende, og i stort tal. Me såg ein 6–7 stykk, og dei sette fart: rett mot oss. Eg vart litt småredd eit par sekund fyrr eg fann ut at det berre var teit og at eg ikkje plar høyra på teite skræmselsplakatar lell. Den fyrste bavianen sprang rett forbi meg, ein liten meter i frå meg. Me såg fort kva dei alle sprang mot: den engelske ungdomen. Og dette vart for meg veldig surrealistisk; dei 30–40 elevane som stend nede ved vatnet ein 50 meter fra bussen fær panikk og spring mot bussen. å sjå ein so stor gjeng få panikk med den avstanden eg hadde var reint komisk. Fyrst no byrja bavianane verkeleg å springja, dei hadde jo eit bytte/ein ven å jakta på/leika med.

Det var klassisk. Det var morosamt, og utruleg koseleg.

Skyer på kappen, på veg heim

Sør-Afrika dag 2: Kirstenborsh Botanical Garden

Denne dagen hugsar eg eigentleg alt for lite av. Eigentleg er alle dagene ei diger smørje som hev ein veldig rar form for kronologi inne i hovudet mitt. Heldigvis hev eg eit par bilete frå kamera for å hjelpa meg med koronologien. Me hadde ein piknik i denne herlege, herlege botaniske hagen og gjekk rundt utan t-skjorta og såg på menneske i parken. Det var sers avslappande og deilig. Er ikkje so mykje å seia eigentleg;

Kirstenborsch botanical garden, mats og michael Kirstenborsch botanical garden, mats og michael

Seinare på kvelden hadde Hans og Dien invitert venegjengen til Michael på middag. Eg visste ikkje at dei skulle betala for alle oss 9 stykk pa den dyre restauranten – men det var visst det invitering tydde. Dessutan hev dei betalt umtrent alt meg og Mats hev gjort og ete. Tja, eg kann vera so gjev og seia at det faktisk er alt.

Me var på den fine restauranten og sidan båe meg og Dien er veggisar so spurde me kva veggisspesialen var i dag. Her i Sør-Afrika er det som det var i Noreg for eit par år sidan; totalt umogleg å vera veggis. Det er faktisk ganske usant. Det eg meiner å seia er at det ikkje er kjempeenkelt å vera veggis, slik det er i Noreg no. Same kva, her meiner dei at kylling er ein grønsak – noko som sjølvsagt gjer ting vandskeleg. I dag tinga eg ein omelett med ost, sopp og bacon utan bacon til frukost på eit lite vinpresseri. Etter ei lang tid forstod servitrisa vår endeleg kva eg meinte sjølv um ho framleis ikkje var einig med meg i at det var ein lur ting. Eit par minutt etterpå kom ho springande attende til bordet vårt og spurde litt febrilsk um eg ikkje meinte at ho skulle putta kylling i i staden for bacon. For nokre folk… :p

Same kva, dei hadde svart sopp. Dritbra. Prata masse med folki rundt meg. Veldig koseleg. Meg og Dien hev eit spesielt veggisband, det er kos. Maten var kjempegod. Då me var ferdige spurde Dien og Hans um me ville hava dessert. Alle var stille, ingen ville seia noko. Eg sang ut “Ja! Sjølvsagt vil me hava dessert!!!”, som sagt visste eg ikkje at det ikkje var eg som betalte. Alle vart litt sjokka yver at eg sa dette, og det vart sjølvsagt sagt at desse nordmennene sa det dei meinte. Hehe.