Månadsarki: mai 2008

Juks på norskeksamen med bærbare datamaskiner

Eg var eksamensvakt tvo dagar den siste víka. Ikkje moro på nokon som helst måte, eg kjem til å segja nei til det vidare med mindre eg fær veldig godt betalt. Same kva, eg vart brukt som ein slag dataekspert, sidan desse eksamenane var gjort med datamaskiner.

Oppgåva vart delt ut på internett (http://pgsa.udir.no) og levert på same sida. Sjølvsagt var mange tryggleiksinnstillingar inne; det trådlause netet var slege av. Det var berre mogleg å gå inn på pgsa.udir.no, greitt nok. Dessutan var alle dei bærbare maskinone (laptopane) levert av skulen, so det var ikkje noko rusk på dei. OK. Alle elevane fær eit brukarnamn og passord, dei logger seg inn på pgsa – og so gjeng me (eksamenvaktane) rundt og skriv inn dagspassordet som berre me kjenner. På den måten kann dei ikkje berre mista lappen med brukarnamn/passord på golvet ved lufting slik at mammaen kann koma og logga seg inn, lasta ned uppgåvene, gjera ei av dei og levera.

Norsk er eit vandskeleg fag å juksa i, det finst ikkje svar og det skal godt gjerast å finna ei god uppgåva på netet som andre ikkje finn og som er relevant til uppgåvene du hev fengje. Likevel kann du med internett få hjelp av folk utanfor, dei kann skriva uppgåva for deg etter dei hev fengje uppgåve og senda ho. Voilá enkel 6-er. Men internettilgangen var jo blokkert, so det gjeng jo ikkje!

Lokale ad-hoc netverk

Men du treng ikkje internett! Mori di kann sitja utanfor eksamenslokalet på Linux-maskini si og setja upp eit trådlaust Ad-hoc netverk. Då er det berre for deg å kopla deg til netverket «Mamma sitt überkule netverk for konsulenttenester på nynorsk og bokmål, eller nynorsk og sidemål som er det er kult å kalla det», eventuelt det litt meir anonyme namnet «RRFK-PED». Frå der er det berre å setja på kryptering av pakkone, og vips – du og mamma kann prata fritt med kvarandre medan eksamensvaktane ikkje anar nokon ting. Du kann senda ho PDF-en der uppgåvone står, ho kann enkelt skriva heile uppgåva og senda ho til deg fyrr eksamensslutt. Superenkelt. Og du fær vips 6-er.

Dessutan, viss du berre vil ha 3-er, eller mori di syg, so kann du jo òg avtala på fyrehand med ein kamerat i klassa som òg hev eksamen at de gjeng inn på netverket «RFK-0PEN» (med 0-tal) med passord «booyah» og chattar der/retter kvarandre sine uppgåver slik at de unngår 2-en.

So kva gjorde eg som den hippe eksamensvakten som eg var

Jo. Den dagen på Randaberg VGS var det ingen som kunne juksa på denne måten. Kvifor? Jo, for eg sat jo sjølvsagt med Linuxmaskini mi (Foss) og lytta på all trådlaus trafikk. Eg sat uppe med airodump-ng pluss det trådlause netverkskortet i «monitor»-mode for å henta all trafikk på netet, og so brukte eg hendige Wireshark for å sjå på, analysera, laga grafar og overvåka netverket. So dette brukte eg tvo dagar på.

Diverre vart eg betalt som vanleg eksamensvakt, eg trudde eg skulle få meir sidan den jobben kann ikkje einkvar pensjonist gjera. Velvel, aldri igjen. Og no veit de kor enkelt det er å juksa på norskeksamen um du sit med bærbar datamaskin og um eg ikkje er ein av eksamensvaktane.

Jævla flystreik

Ja. Endå ein gong problemer med fly. Men denne gongen er det teite, teite Avinor og flyplasspersonell (eller noko slikt) som skapar problem. Dessutan er Norwegian veldig lite interesserte i å hjelpa:

  1. Dei hev jo sørenmeg ikkje epostadressa til å fiksa slikt
  2. Eg hev sitte til saman 1,5 timar i telefonen i kø no, og vorte fråkopla ein gong («the person you are calling is not available, call later», mongo)
  3. Netsidene segjer berre tull («tak kontakt med oss»), eg hev då andre ting å gjera enn å sitja i telefon i 2 timar!!!

So eg tek buss. Men hekkan for nokre irriterande greidor.

Bussen er no mykje betre lell. Kann lita på buss, ikkje på fly.

Espen hev (nesten) fengje kjærast

So meg og Espen hadde lite å gjera på ein dag. Som normalt. Eller, eg hev no masse eg kann gjera, men eg vel å ikkje gjera noko. For eg er jo trass alt sjuk og ikkje minst sjukeleg lat. Er stress å vera lærar.

Same kva, eg tok fram kamera – og filma, vel, ingenting. So her hev de ingenting! Versogod!

Videoen er i Ogg Theora (eitt FRITT videoformat). Du kan «lasta «Ingenting med Espen (han hev snart kjærast)» ned»:http://www.ping.uio.no/~odinho/filmar/080515-espa-kjaerast.ogg, men må ha ein avspelar som «VLC»:http://www.videolan.org eller liknande for å sjå han. Avspelar som er bruka er GPL-a «Flumotion Cortado Java applet»:http://www.flumotion.net/cortado/.

Eg ler som ein mongo i videoen. Haha.

Velvel, men meg og Espen heng mykje um dagane. God gang fiskestang.

Eg kræsja med ein annan bil!

KRARAAASCHIIISSSSSJIIIIICTTSH!!! B00m!! Slik høyrest det ut når Toyota­-metal møter Peugeot-metal i til saman 80km/t. Eg hugsar ikkje skikkeleg kva som skjedde rett før, og under kræsjet, men det gjekk raskt. Minnet om då eg banna lett, knakk opp den innmoste døra mi og gjekk ut for å møta den ilsinte sjåføren hugsar eg derimot soleklårt. Lite visste eg då om kor mykje verre turen skulle bli…

Dette er etter landsmøtet til NMU på Lista i mars 2006, leeengje sidan mao.

Tenk, eg kræsja. Med ein annan bil. Det er jo heilt superrart. Kjensla eg hadde før eg steig ut av bilen og det nett hadde hendt er ikkje lett å forklåra. Er vel best fortald som absolutt, ultimat fortviling i eit par hundredelssekund, alle andre tankar og ting skyve vekk. I ei bobla med ein einaste tanke der du spør deg sjølv; «Kva skjedde no? Kvifor er den andre bilen så smæsja på venstresida?». Alt i alt hugsar eg det som ei «stille etter stormen»­­­-tid, sjølv om arbeidet med å skriva ned hendinga skulle starta.

Litt tidligare på dagen venta dei på at eg skulle få raua i gir og pakka sakene mine. Det tok si tid, medan alle andre var ferdige. Me hadde vore på landsmøte i NMU, koseleg, men hev vore mykje skriving om NMU i det siste (dei er nær hjarta mitt). Eg hadde Mats Indrefjord Høllesli, Ulrikke, Anne Karen og Ingvild i bilen. Vebjørn hadde køyrd tidligare med andre, eg satsa på at me tok dei igjen sidan Vebjørn berre hadde hatt sertifikatet i nokon få dagar. Turen oppetter byrja godt, det var endå tettare med snø enn på nedvegen. Då sklei me litt i svingane og mista veggrep. Utruleg moro, eigentleg. Køyreforhalda var vanskelegare denne gongen, det snødde og hadde ikkje vore brøyta. Difor sakka eg ned farten.

Vebjørn hadde køyrd seg fast. Ein vanskeleg bakke der dei hadde sklidd ut! Han tilrådde oss å snu og køyra inn til Lyngdal i staden for rett til Kvinesdal. Dette var eg mot, og me fortsatte. Kunne alltids hjelpa Vebbis og gjengen. Dessutan hadde me køyrd forbi avkøyringa. Det gjekk ikkje lange tida før me då såg ein Peugeot koma mot oss i rundt 50…

Kræsj-b00m-bang

Me slakka litt på farten båe. Ein smal sving. Fjell på mi side, stup med autovern på hans side. Vegen var brøyta smal. Eg hadde ein venstresving, eg hadde 40km/t. Eg hugsar ikkje dette, men eg veit ikkje om eg kunne leggja meg heilt inn i snøfonna med denne farten. Eg kunne nok ikkje det, for stor fart – kunne ikkje senkja han utan å skli. Eg reiv upp sida på bilen.

Det var kaldt ute. Tok ikkje lange tidi fyrr eg fraus masse. Eg hadde ikkje skadeskjema det hadde han. Me fylte det ut, tok lang tid – var litt ueinige. Han ville at eg skulle taka på meg all skuld med ein gong. Eg visste ikkje um andsvarsforsikring og var sikker på at eg måtte betala 50 000 for reperasjon ut or mi eiga lomma. Det viste seg at slik er det ikkje i Noreg. Takk for det!

Etter ein time (!) var me ferdige. Bensinnåla låg på 0, men han kvilte ikkje på ingenting-plassen endå. Dei andre i bilen klaga fælt og mykje – dei ville at me skulle gjera som Vebbis sa og taka Lyngdal-vegen. OK. So me snudde og køyrde den vegen. Det var jysla vandskeleg å koma ned bakkane til Lyngdal, kjempekrappe, kjempe*bratt* og ikkje minst kjempeglatt. Nede i dalen som ikkje hadde mobildekning fekk me eit anna problem; me klarte jo sørenmeg ikkje koma upp frå dalen att. Vebjørn hadde teke oss ned i eit helvettes høl det ikkje gjekk an å koma upp frå. Dette skjedde:

Er nede i dalen, køyrer upp den nye bakken for å koma vidare. Det gjeng, det gjeng seinare, seinare seinare seinare. Til slutt kann eg ikkje gassa på meir i det heile teke; for dekki mine sklir berre heile tidi. Ingen sjangs å koma upp. Eg prøver å stoppa bilen, men det er so glatt at han ikkje vil stå stille. Ikkje med bremser og ikkje med handbrekk. So bilen gjorde slik biler gjerne gjer når dei hev 0 veggrep og stend i ein uppyverbakke: bilen startar å renna nedyver. Eg prøver å bremsa, stogga farten, men neidå; dette gjer berre at hjuli på bilen låser seg og eg mistar all kontroll yver styring.

Bilen køyrer stadig raskare bakyver, eg rattar og rattar med styret; prøver å halda bilen på vegen, raskare, raskare, raskare, nedyver bakken feil veg – svinger eg til vìnstre gjeng bilen til høgre. Eg rattar litt for mykje og fær for mykje fart, bilen fær sving på seg og svinger fram og tilbake. Det vert ein vill dans, alle er redde. Bakenden smell inn i brøytekanten og bilen snur seg raskt rundt 180 gradar. Altso som um me skulle gjort ein veldig rask sving. Eg heng i beltet mitt og POOOFFFFF, der smell vínstresida til bilen inn i brøytekanten og me ser ingenting lengre. Det er ikkje svart, men kvitt. For heile bilen er sjult av snjo. Me er heilt nedgravd. Eg gjeng ut, ah, faen. Finn ut at me må nesten prøva å koma oss upp att helvettesbakken me køyrde ned og heller prøva den vegen Vebbis meinte var «oh so vandskeleg». Den vegen er sjølvsagt ikkje nokon ting mot denne vegen her.

Upp att frå Lyngdalvegen?

So me prøver oss. Tek god fart og køyrer tilbake. Nei, kjem ikkje langt fyrr bilen er i stopp og eg må rygga forsiktig tilbake. Eg kastar alle saman ut or bilen, dei fær gå upp att, medan eg sjølv tek fart frå andre sida av dalen med bilen. Eg køyrer på eit ekstremt glatt føre, speedometeret visar 60, 70, der framme er ein sving fyrr bakkane startar uppyver, 80, eg svingjer og vonar bilen held seg på vegen i 80, jodå. Presser på gassen, treff 90 – no fyk eg uppetter bakken og nåli gjeng stadig seinare mot 100, men ganske fort må eg sleppa gassen for bakken gjer ein krapp sving for å gå vidare uppetter den andre vegen. So eg er nede i 60 ganske fort, ikkje bra, for no klarar eg ikkje koma i høgare fart att og det gjeng stadig seinare.

Den siste svingen og so ein farleg siste uppyverbakke fyrr me er oppe. Eg hev 40, 30, 20, 10 – satan. Det er ein 60 meter att til toppen og fridom. Men nei. Me prøvde oss på bakken fleire gongar, so høgt som dette hadde eg ikkje kome fyrr. So lite att!

Me prøver å dytta bilen upp, men det er heilt umogleg. Me klarar jo ikkje stå i bakken sjølv ein gong!

Plutseleg høyrer me ein vond romleljod frå toppen av bakken – og ein diger brøytebil kjem mot oss! Eg vert seriøst livredd, eg trekk upp bremsa og ryggjer bakyver. Dei klarar å stoppa fyrr dei knuste meg og bilen. Godt. Etter ei stund forstår eg at dei vil trekkja oss upp dei 60 metrane. Ja! :D Herleg! So dei redder oss.

Bensin

Uppe fær me endeleg mobildekning att, men so hev me det siste problemet som hev plaga oss desse 3 helvettestimane frå Lista upp til Kvinesdal (snarveg som absolutt ikkje vart det). No ligg verkeleg bensinmålaren på «ingenting» og kviler. Det gjeng ikkje an å koma lengre ned, han er langt lengre nede enn der han skal vera når det er tomt.

Me køyrer effektivt, merkar ikkje bakken der dei andre sleit ein gong, den var so latterleg enkel å koma upp. Vart ganske irritert då ja. Same kva; lang historie kort (eg hev jo trass alt late denne her liggja i 2 år av di eg aldri gadd skriva ferdig): me vert veldig stressa, kjem til slutt ut på vegen og klarar akkurat koma fram til ein bensinstasjon. Eg fekk aldri betalt dei 500kr i bensin, men det er jo det vanlege. Eg gløymer slikt.

Eg fekk forresten skryt av bilkøyringi mi frå mamma i dag. Det same fekk eg for ei stund sidan av Helene. Og det er sant; eg er ein flink sjåfør – eg hev vel berre vorte betre etter all denne kræsjingi mi. Eg hev nesten-kræsja ein gong fyrr.

Mista fly, som vanleg

Eg hadde jobba heile dagen på Nei til EU, endeleg fengje upp heile netverket der. So skulle eg laga ein 5-minutter av eit 2 timar langt upptak. Etter nokre raske timar stress redigering var eg ferdig. Macen hadde hengt seg fleire gongar, meldingi «Out of memory» hadde eg sett 17 gongar for mange. Då var det berre å eksportera fili og leggja han upp til Acona.

MEN NEI! DEN SATANS MACEN VIL SJØLVSAGT IKKJE DET HELVETTES SATANS MAC OS X.

Grrr. Eg truer Macen med å leggja inn eit skikkeleg operativsystem på han heile tidi (Linux, ja)—men han veit at eg treng Final Cut Pro for å redigera video. So irriterande Apple. Irriterande Mac OS X. Eg hev skrive um kor mykje eg hatar Windows fyrr, men rart nok fann eg ingenting um eit anna operativsystem frå eit digert drittselskap som berre skal tyna meg for pengar. Eg irriterte meg sterkt for Apple og Mac på Twitter for litt sidan då.

Same kva, det er ikkje poenget. Poenget var at eg vart sitjande der for å få det fiksa. Ingen hell der nei. Vops, plutseleg hadde litt for mykje tid gått. mortehu kom burt og spurde um ikkje eg skulle taka flyet.
­«Jo det skal eg jo», svara eg.
«Kor tid gjeng det?»
«Hmm. 2220.»
«Og dette skal du rekkja med kollektivtransport? Det rekk du aldri. Hev du gløymd kor treigt kollektivtransport er?»
«Faen,» sa og tenkte eg. mortehu hev jo heilt rett.
«Det spyrst um me rekk det, men eg kann prøva å køyra deg».

W00t, w00t! Eg sa sjølvsagt ja med ein einaste gong. Kledde på meg og so hoppa me upp på motorsykkelen. For dei som ikkje veit det so hev eg planar um å taka lappen for tung motorsykkel, dette fekk meg ikkje akkurat mindre gira på planen. Det er skikkeleg akselerasjon på slike motorsyklar! Eg måtte halda hardt; det var ingen rygg å lena seg til og eg var sjølvsagt litt skeptisk til å falla av. So eg heldt tett.

Me raste ut mot flyplassen. Det var nervepirrande iom. at det er ganske langt ut til Gardermoen. Kilometrane gjekk raskare enn det fartsgrensa tillet, men likevel tek det lang tid. Eg fekk sagt «Tusen takk» fyrr eg sprang inn i terminalbygget. Ingen kø i tryggleikssjekken. Likevel var det litt vel dårleg tid. Eg måtte taka av meg ting og tang. Drog ut det som var i lommene,—då rauk mobiltelefonen min i golvet og falt i fleire deler. Fleire enn normalt, for frontomslaget vart brukke i tvo. Bah.

Tryggleikspersonalet lo av meg, eg smilte stort attende – eg synast no slikt er moro. Han eine merka at ting tydelegvis hadde gjenge fort iom. at eg hadde genseren på feil veg. Haha. Eg stressa med å få av meg klokka som er teipa til armen min, det er ingen enkel jobb – men eg fekk gå gjennom med han på. Det peip ikkje!

Då eg kom fram til gaten såg eg at det var for seint. Eg spurde flypersonalet um det var mogleg å skaffa billett med eit seinare fly. Eg sjekka nemleg flyavgangane, og SAS hadde eitt fly til som gjekk fyrr flyplassen stengde. Eg skulle taka flyget i dag. Absolutt, absolutt, absolutt. Same kva pris.

I SAS-skranka møtte eg ei litt sur dama. Ho brukte sikkert eit kvarter på å skaffa denne billetten min, og sa ikkje stort um kva det ville kosta. Eg stal masse sjokolade frå SAS på denne tidi. Flyavgangen nærma seg stygt. Til slutt ropte ho på meg (eg hadde sjølvsagt vimsa meg ein 100 meter vekk grunna all ventingi – er begrensa kor moro det er å hengja på same plassen og stela sjokolade), og eg fekk betalt. Eg vimsa rundt og fekk til slutt samla alle dei 10 småtingi eg hadde liggjande på skranka.

Eg gjekk frå ho. «Orsak!­» sa ho, og vops, der låg visst VISA-kortet mitt att på skranka. Eg gliste stort, og wow ho smilte:
«Ja, greitt å ikkje gløyma det»
«Nei, men det hadde no vore typisk meg», svara eg. Ho smilte, såg ned, og vart sur att. So stakk eg.