Månadsarki: juni 2008

Helgetur i Stavanger (flyturane fram og tilbake)

Natta fyrr sat meg og Klaus uppe til klokka vart 0700. Dete var faktisk same dag som me hadde vakna 0700 av di Klaus hadde eksamen (eg sov litt til etter det). Kva gjorde me so heile natta? Jo, me såg på TV-shop, imiterte TV-shop og lurte på kven i alle dagar som kaupar slikt. Då me i går kveld fekk vita at ei i bufellesskapen kaupte noko derifrå (og det i tillegg ikkje virka) lo me oss skakke.

I dag vakna eg og stod upp 0600, eg hadde lagt meg 0200. Kvifor, spyrr du? Ja, det gjer eg òg – men eg tenkte eg skulle vera litt tidlegare enn det eg absolutt måtte. So eg drassa meg då ut til flyplassen. Jadå – eg veit at halvparten av det eg skriv um er fly – men eg hev stort sett ikkje mykje å gjera på flyget, so då vert det skrivings.

Då eg hadde sjekka inn bagasjen (ja! Bagasje!), var det heile ein time att til flyget gjekk. Røynde lesarar trekkjer likevel ikkje letta på skuldrane for det; eg hev hatt endå betre tid enn det, men likevel mista heile flyget slik at eg måtte vera 2 dagar i London…

Utruleg nok kann eg segja no at alt gjekk fint og at eg eigentleg ikkje hev ein einaste ting å melda; utanum kannhenda eit par-få ord um tryggleikssjekken (som òg er eit av mine favorittemne):

Vondt i magen og «stikkprøve»

Som alle veit so hev no desse helvettes drittryggleiksfolki funne ut at det er ooh-so-farleg å taka med seg vatn elder kannhenda litt jus på flyget. Eg ser verkeleg ikkje problemet. Terrorisme er ekstremt oppskrytt og eg kjenner heile greia berre er til for å irritera kraftig.

  1. Vil nokon sprengja flyget/kapra det so ER DET INGEN PROBLEM; dei finn alltids ei løysing på problemet.
  2. Kor superdupersjeldan skjer noko slikt? Det er nesten so me kann segja aldri.

Problemet mitt var at eg hadde kaupt ein ikkje-so-billeg bringebærdrikk på 1 liter. Denne hadde eg sjølvsagt masse att av, og tryggleiksmannen ville taka han frå meg. So eg kunne jo ikkje gjera anna enn å bruka eit par minutt på å drikkja upp. Det var slett ikkje enkelt å drikkja so mykje so raskt. Eg byrja kjenna meg uggen og ur i magen. Det er visst lovleg å hava 1 liter med seg; men han kann ikkje vera i éin boks, han må fordelast på 10. Eg ser ikkje forskjellen utanum eit stort ekstra-irriterande bonuspoeng til fly.

Eg trur eg må laga og taka med meg eit reisesett med 10 100ml flaskar for å hava drikkevarone i – etter tryggleikssjekken kann du då (um du ynskje) putta innhaldet attende i 1L-flaska. Då fekk du han gjennom lell. Mongosystem spyrr du meg! Det er nesten som um eg vil sprengja eller kapra eit fly berre for å visa at det gjeng an og at dei som vil fær det til. So kann dei taka vekk dei helvettes drittreglane sine elles. Dessutan demonstrerer eg jo alltid når eg flyg med å ikkje slå av elektronisk utstyr og hava på mobilen heile turen. Ein gong skrudde eg han då dei sa me skulle skru han av.

Då eg endeleg, vond i magen (må jo drikkja upp nå eg hev kaupt det!), kom fram, vart eg vinkta ut av tryggleiksvakten.

«Berre ei stikkprøva,» segjer jento. Haha! Akkurat; eg vert kroppsvisittert oftare enn ikkje, då eg ikkje vart kroppsvisittert i Italia vart eg faktisk skikkeleg yverraska. Dei vel seriøst alltid å kroppsvisittera meg. Den siste víka hev eg vorte kroppsvisittert på flyplass 3 gonger! Denne gongen måtte eg av med skoi óg. Usj.

Men, alt godt

Gjekk og vimsa i ymse butikkar. Rakk flyget med ekstrem margin. Eg fann ikkje noko spesielt å vera superuppteken av, so eg sat berre å venta. Makan til antiklimaks!

Ei helg seinare

Ei helg seinare tok eg no dette i eigne hender. Odin på Sola flyplass etter morgonrushet (og forseinkingi grunna det). Jadå; eg er litt sein, men ikkje so sein, tenkjer eg. Men det tenkjer tydelegvis ikkje innsjekkingsmaskini som plent nektar meg å sjekka inn. I innsjekkingsskranka møter eg Tonje. Veldig koseleg, trass i at eg ikkje veit kva eg skal segja. Nei, for sein til innsjekk men eg kann berre fiksa det på gaten.

Lang kø i tyggleikssjekken! Panikk! Eg lurer på um eg skal snika, men nei – det er so teit. Likevel ville eg sjølv ha sluppe nokon med dårlegare tid framfyre meg. Endeleg framme ved sjekken spyrr ei kjend stemma um ho kann koma framfyre meg av di flyget hennar er «gate closing». Ho hadde hatt endå dårlegare tid enn meg då ho traff køen, men ho hadde kutta forbi han.
Eg smilte stort «Ja, men det er mitt óg». For eg sveitta allereide av at flyget skulle gå um tvo korte straksar (og eg hadde ikkje klokka).
«Ok,» svara ho.
«Til Oslo du skal?», spurde eg.
«Nei, Bergen,» sa ho, «gjeng 0805». Haha! Det er jo nett som meg på mine verste dagar. Klokka var allereide litt yver 0805!
«Aah! Då hev du dårlegare tid enn meg,» forstod eg, «du må koma framfyre».

Det lot ikkje til at ho høyrde meg so eg flytta ganske enkelt bagasjen hennar fram eit hakk. Eg kjende att bumerket på sekken. Ah! Difor stema var kjend, eg såg burt på ho – det er jo Siri M. Kalvig i Storm Weather. Ho virka uppteken med noko so eg tenkte eg berre fekk gå gjennom sjekken, men dei lot meg ikkje. So eg sa Kalvig kunne gå fyrr meg. Då takka ho fint.

Dei funderte fælt på kva som var i sekken min, byrja kjenna presset frå klokka. Fekk alt med meg til slutt, såg at verkjendisen hadde kome seg på flyget sitt medan eg trippa mot mitt. Det viste seg at eg hadde ganske god tid – eg kunne fint ha vore 5 minutt seinare og likevel rukke flyget!

Trur eg byrjar verta betre på dette med fly no når eg flyg heile tidi!

Endå meir fiksing på mobiltelefonen

Når du er ute og reiser hender det at ting vert øydelagd; då er det godt å hava med elektrikerteip, eit brukt brett med pollentabellettar og restar av ein flybillett. Tenner er òg greitt.

Det finst sjølvsagt mykje betre fiksingssett, men når du sit på fly nummer 2 som ikkje kjem seg av garde og keier deg noko heilt intenst mykje, er det ikkje stort mykje anna du hev tilgang til. (skit, dansk setning)

Tingen er at mobilen min er litt ribba og stygg for tidi. Heldigvis fiksa Helene han for meg med elektrikerteip etter ein flytur eg hadde til Bergen. Torstehu hev sagt han hev ein mobil med blåtann til meg, det høyrast dritbra ut – men eg hev ikkje fengje avtalt noko. Dessutan er eg veldig glad i mobilen min. No datt «Legg på»-knappen av etter ei stund, men det gjorde ikkje so mykje – det er ikkje moro å leggja på telefonen lell. Med mindre det er ein telefonseljar, men då kann eg alltids finna fram til den vesle sensoren. Eg tykkjer vel eigentleg det er ein positiv funksjon at mobilen ikkje legg på medan du dreg han ut or lomma.

Same kva; dette er små avsporingar, men kann du venta anna når eg hev reist i 16 (!) timar der under 6 av dei var reising og yver 10 var fantastisk keisam venting som for det meste gjekk ut på å sjå i veggen eller på flyseteryggen framfor meg. Hadde dei i minsto hatt straum til datamaskini so kunne eg gjort noko nyttig arbeid. Men neidå; ikkje noko slikt. Helder ikkje fungerande trådlaust net; lurer på kva verdi hev vorte til! Og sidan óg Italia er eit ekte u-land som flyplassane med tanke på internett, so hev eg ikkje vore på verdsveven på dritlengje! So gale at eg hev fengje Helene til å gjera ting for meg via superdyre mobiltelefonsamtalar. Rett fyrr eg dikterte epostar til folk som ho kunne senda for meg. Gale. Dette var forresten ei endå større avsporing.

Attende til mobiltelefonen

Kvar var eg? Jo! På byrjingi av denne turen min fann eg ut at 1er-tasten òg hadde dotte av – det var jo absolutt ein uting. Eg fann altso ut etter ein heil del dritkeisam venting at eg kunne prøva å utbetra dette. Den vesle trykkesaken under knappen var der framleides sjølvsagt, so eg måtte berre få laga ein ny knapp som stakk ut og var enkel å trykkja på. Her kjem me til tabelettbrettet; eg beit/reiv av ei tom ruta til knapp. Knappen var moro å trykkja på – men han måtte jo koma borti sensoren nede på mobilen; her kjem me til flybillett-resten. Eg reiv av litt og bretta det slik det fekk plass inne i pillerommet; voilá. Trykknapp!

Men det er jo inget godt um eg må halda mobilen i horisontal stilling heile tidi – då er han jo ikkje serleg mobil! So då var det berre å bruka Helene-patentet og putta ein ekstra svar teipbit rundt mobilen. Og so? Ja:

God som ny, med supertøff 1-knapp!

La nett att datamaskini med meir på bussen

Ja! Eg gjer det um att. Eg gjer det alltid. Alle ventar det, og det gjer eg sjølv òg; eg gløymer ting. Eg mistar ting. Ja, so gjorde eg det nett no. Eg la att ein pose med datamaskin, klede, brev, ein Big Buck Bunny-DVD og ein koffert med hårtrimmemaskini mi.

Eg gjekk kult av bussen. Hadde full musikk på øyro. Alt frå jazz til trance. Nett då var det trance. Høgt. Dunk-dunk. Med koseleg, roleg felemusikk runda eg hyrna inn til Klaus, der sette eg sekken frå meg og kom på; «kvar faen er det eg hadde i hendene mine!?». Eg sa høgt «faen», forklarte problemet og snudde for å prøva å taka ein seinare buss fram til stoppunktet til bussane.

Då eg kom fram til busstasjonen såg eg at 37-bussen sitt siste stopp berre låg 6 minutt frå der eg var no. Sidan det var 15 minutt sidan eg gjekk av førre buss, so kunne det henda han berre snudde og starta ruta motsett veg. Eg gjekk yver vegen. Etter eitt minutt kom 37-bussen motsett veg; eg hadde planlagd kva eg skulle seia. Kunne jo godt henda eg møtte ein sur bussjåfør med dårleg tid:

Eg startar «Hei! Rundt eitt kvarter sidan gjekk eg av ein 37-buss der (peike) borte, og la att ei posa med datamaskini mi i. Eg lurte på um det er mogleg å vita kvar den bussen er no?»
«Var det ein pose?», spyrr bussjåføren.
«Med datamaskini mi og ymse anna i, pluss ein liten koffert.»
Bussjåføren opnar døri si, eg tenkte han skulle vera med meg bak å sjå, men nei, eg ser posen: «denne her?».
«Ja!», segjer eg veldig glad. Smiler stort. «So det var deg, ja».
«Det kom tri unger bort med det og sa nokon hadde gløymd det att»
«Tusen takk!», og so hoppa eg av bussen.

Juppidupp! Eg er veldig trøytt no, var uppe seint i går – og i morgon tidleg skal eg taka flyget til Italia. So de fær heller unnskulda at dramaturgien (og rettskrivingi) ikkje heldt heilt mål i dag. MEN: hovudpoenget er:

  1. Det ordnar seg alltid for snille gutar (for det er eg jo, djupt inne)
  2. Eg er vims

Og no! Sovings!