Månadsarki: august 2008

Tjuveri på Granit

Då eg kom inn i butikken såg eg ein mann som stod bak kassa, i 40–50—åri og med austeuropeisk utsjånad. Eg gjekk jo ut frå at han jobba der, men eg lurte fælt på kvifor han tok tvo never med setlar og putta i dei store lommene sine. Han svingde lett rundt kassaapparatet og gjekk roleg ut. Det var mange folk i butikken, men berre eg som såg han. Han gjekk ikkje ut hovuddøri, men gjekk inn til kafèen som i same rom og orsaka seg forbi eit par folk. Dette er slett ikkje rett, tenkte eg, det er nok ikkje eigaren som hentar pengar for å setja dei inn i banken.

Orsak for lengdi på dette innlegget, eg hadde ikkje tid til å skriva kort.

Dette var laurdag førre vìka. Helene ville inn på Granit, «ting som gjer livet enklare». Me hoppa av trikken og stakk innum, kort etter hadde me tenkt å dra vidare ned til kontoret mitt hjå Nei til EU.

Adrenalinet bruste i kroppen. Eg lurte fælt på kva eg skulle gjera. Eg såg ingen tilsette nokon stad, eg kunne ikkje vita kven som var tilsett og ikkje. Eg reiv upp kamera frå sekken og gjekk ut døri, byrja gå raskt bak mannen som no var eit godt stykke upp vegen. Eg sprinta smått etter og tok eit bilete bakfrå. Gjekk yver vegen og tok eit bilete av han derifrå, profil. Det var mange folk, og han gjekk so målretta og raskt at eg ikkje lett kunne koma framfor og teke eit godt bilete.

Hjarta pumpa, å fylgja ein kriminell og taka so openljost bilete av han var ganske skummelt. Folk såg på meg; eg trur det var ganske upplagt at eg tok bilete av ein mann eg ikkje visste kven var. Eit par meter til so ville tjuven koma til eit vegkryss. Ein stor mann, 40—åri, veltrent stoppa meg, peika på kamera, prata trugande. Eg vart redd, prata på eit språk eg ikkje kunne. Sa masse. Det er måten dei set folki ut i på butikken. Peika meg attende ned gata. Den medsamansvorne mannen hadde gjenge rundt hyrna. Eg turde ikkje taka bilete av broilaren som fekk meg til å gå attende til butikken. Eg tok eit bilete av ryggen honoms då han hadde kome litt på avstand.

Attende i butikken

Inne i butikken sa eg frå til han som stod bak kassa og solgte som ingenting hadde skjedd;
«Hei, nokon hev stelt pengar frå dykk,» sa eg.
«Hæ?»
«Det var ein mann her, som tok masse pengar frå kassa»
«Køddar du no?,» svara han veldig tydeleg forfjamsa.
«Sjekk kassa, det var den,» peikar eg.

Han sjekker, og ser, ja. Her var det stole pengar. Han tilkallar ho andre som jobbar i butikken. Dei vert ganske sett ut. Klikker masse på Securitas vakt-knappen. Etter ei stund kjem han.
«Eg tok eit par dårlege bilete,» segjer eg.
«Ahh, eg kjenner dei att», svarar Securitas-mannen, «dei hev gjort det same nede i sentrum eit par gongar».

Butikkmedarbeiderane stengjer butikken etter dei hev ringd butikkeigar og politiet kjem. Eg er der inne saman med tvo politifolk, ein securitasmann, og dei tvo tilsette. Mange folk ser inn vindauga der det no heng ein lapp «midlertidig stengd grunna ran» (vel, var ingen ran, men eg forstår godt, eg kalla det òg ran då adrenalinet pumpa som verst). Helene sit utanfor og kunne fortelja mange morosame soger um korleis folk oppførte seg av dette. Mange trudde eg var skurken iom. at eg korkje jobba der elder var tenestemann. Haha.

So, etter eg hadde gjeve upp personalia og me hadde gått gjennom kva som hadde skjedd mange gongar ville politiet sjølvsagt hava bileti mine (eg ville òg gjeva dei, viss ikkje var det ingen vits å taka dei). Dei kunne taka kamera mitt (prov), elder minnebrikka – men eg vart helder med ned på stasjonen. Var moro å køyra i politibil. Eg vert alltid redd når eg er ute å køyrer og ser ein sjølv, men no sat eg på andre sida og kunne sjå folk verta skræmd helder ;-)

Dei som stal frå butikken var 2–3 stk, og dei tok med seg kvar sin tilsette og fekk dei til å missa konsentrasjon med å prata fransk og fekta med armane. Dei opna kassa med eit metallverkty.

Måndagen etter

Helene ville fælt inn å kaupa den kule kalenderen ho fann. Eg ville sjølvsagt ikkje inn, av di dei tilsette ville kjenna meg att. Og det hadde vore flaut-flaut. 5 minutt etter Helene kom ut, fekk eg ein telefon frå dei.

«No hev me gjort klårt noko til deg, so berre kom innum ein dag og hent det,» sa Laila (som eg trur ho heitte :-) ).
«Å, ja, koseleg. Kjærasten min var nett innum og kaupte ein kalender, men eg fær vel tid ein gong um ikkje for lengje».

Eit par dagar seinare

So manna eg meg til slutt upp for å gå inn i butikken. Eg vona det var andre tilsette i butikken i dag, men nei, bak kassa stod Laila.
«Eg skulle henta noko t…», starta eg. Laila såg upp;
«Ahh, det er deg, Odin, hei. Her,» fann ho fram ei pose med ein stor fin pakke i, pluss eit kort.

Me prata litt um det som hadde skjedd. Ho er veldig koseleg, so litt dumt at eg synast det er so jysla flaut å koma inn der.

«Me hadde jo aldri funne ut kva som skjedde um det ikkje hadde vore for deg», sa ho, «du såg det dei andre ikkje såg, me var heldige der». Folki vert nok ikkje tekne grunna det eg gjorde, men når dei vert tekne so kann dei kopla dei til tjuveriet på Granit (og dei andre med yvervakningskamera) slik at saki fær litt tyngde bak seg.

Då eg og Helene var komne ut, reiv Helene pakka open. Det var ein boks til å lagra foto i, haha. :-) Tenkte det ville vera noko slikt. Dessutan fekk eg eit drittøft kort; der det stod «Helten vår». Bak stod det mellom anna «vonar du ikkje vert for skræmd til å koma innum att». Det er jo sant, eg er for skræmd til å lett koma innum att. Men Helene lurte fælt på um dei meinte skræmd av di folk hadde stelt (teit) elder av den ekte grunnen; at det vart flaut for meg. Eg satsar på det siste.

Elles fekk eg eit stort gåvekort. Eigentleg alt for mykje. Men eg vart veldig glad. Det beste var sjølvsagt kortet, og innpakkingi. Og det at dei var so intenst glad for det eg hadde gjort. Veldig koseleg :-) Det heile var eigentleg ein veldig positiv oppleving for meg. Eg gjorde berre det eg kjende var rett, og so vert eg løna for det. :D

Ny nynorsk Universitas

Heilt sidan eg kom heim frå Portugal-Spania-Frankrike-turen hev eg jobba hardt med den nye netsida til Universitas. Eg starta eigentleg frå botnen, men då tidsfristen kom krypande litt vel fort bygde eg helder vidare på den gamle sida. Eg hev meir elder mindre tatt i all koden som hev med visning av netsida å gjera.

På nynorsk

Eg ville ikkje skriva bokmål heilt utan vidare, eg skriv jo nynorsk som standard med mindre nokon pålegg meg noko anna. So då vart det nynorsk, og dessutan trur eg at eg fort hadde gløymd eg skreiv bokmål og slæge yver til nynorsk att. Nett slik det var i gamle dagar då eg skreiv bokmål og skulle skriva nynorsk. Var fort å slå yver til bokmål att, av di eg tenkte på bokmål.

No tenkjer eg på nynorsk, og då vert det «naturleg» (sjølvsagt er ikkje språk naturleg, det er kulturelt) for meg å skriva nynorsk. Likevel fekk eg høyra av redaktør Worren i går at «Me er trass alt ein bokmålsavis som hev opna for nynorsk og ikkje motsett». Det er jo sant, – men sidan språket mitt er nynorsk so skriv eg sjølvsagt automatisk det. :)

So eg jobbar med å yversetja netsida til bokmål no, so skund deg inn på universitas.no og sjå han i nydeleg nynorsk språkdrakt fyrr det forsvinn. Elles hev eg tenkt å utbetra sida ganske mykje den komande tidi. Berre sei i frå um de hev gode idèar.

Aldri meir koffein

Eg hev no aldri tenkt stort yver det. Men so slutta eg med kaffi av di det vart litt mykje. Drakk likevel litt med varierande mellomrom. No er klokka 03.12 og eg fær absolutt ikkje sova. Eg drakk ein kopp Cortado i dag tidleg (der tidleg tyder godt etter kl 12 :P), utan stort i kroppen. I heile dag hev eg og Helene berre ete frukost. Vel, utanum popkorn og ei bolla (meg) og ei lappa (Helene).

Eg kjenner korleis eg ikkje fær sova, og korleis det er koffeinet sin feil. Det er lengje sidan eg drakk noko med masse koffein. Jodå, i går stal eg jo litt av kaffien til båe mamma og Helene – men ikkje mykje. Fyrr det hev det vore lite.

Ikkje avhengig, på nokon måte

Mange drikk kaffi av di dei er avhengig, elder trur dei er det, det gjer/gjorde ikkje eg. Det var berre av smak. Og no vil det naturlege spyrsmålet vera «Men, Odin, skal me ikkje få kosa oss med noko lengre? Skal du ikkje drikka kaffi som du likar berre av di det er koffein i det?». Du fylgjer kannhenda upp med «Må jo få dårleg livskvalitet av å halda seg vekk frå alt godt!».

Vel, eg trur eg i lengdi fær mykje betre livskvalitet av å halda meg fri frå slike påverkande middel. No drakk eg aldri kaffi av den grunnen, men likevel er dei der. Dessutan vil eg ikkje verta styrt av lyster på den måten, – når eg veit at noko hev ei negativ sida vil eg helst halda meg vekk frå det. Eg vil fokusera på det positiva. Eg må segja det minskar livskvaliteten min ganske kraftig å ikkje klara å sovna.

Fruktprosjekt

I alt dette her so ligg det vel eigentleg ei uppladning til eit nytt rå frukt- og grøntprosjekt. Eg vil altso verta kvitt kokt mat, som er som dop for kroppen. I tillegg til at eg sjølvsagt kjem til å halda meg vekk frå dyreprodukt som mjølk og egg. Motivasjonen min for å eta vegansk rått att hev vore stor heilt sidan eg slutta prosjektet. Og no er eg ikkje so alt for langt vekk frå å starta. Men er framleis litt redd for at det skal gå ut yver andre ting eg driv på med.

Men, aldri meir koffein

For no kvittar eg meg med koffeinen. Eg vil ikkje drikkja meir koffein. Avkoffeinisert kaffi; jatakk, det kann eg prøva – men nei, eg nektar å få meir av giftstoffet i meg friviljug.

Trøytt og sliten og det er staten sin feil

Gode kamerat Klaus skreiv nett eit godt innlegg um at staten fjernar Aerius for oss pollenallergikarar. Dette halvåret hev eg merka stort kor trøytt eg vert av den nye, billegare medisinen eg fær (Loratadin). På turen min i Europa vart det til slutt slik at eg ikkje tok pollentabellett nokre dagar for å vera meir vaken. Jadå, litt kløing i augo må eg tåla for å vera litt meir upplagt.

Altso, dei tek ikkje vekk Aerius, men me fær han ikkje på blå resept, so kannhenda eg må attende til å betala mykje for medisinen min.

Likevel so byrjar det verta ganske so ilt og gale etter eitt døgn, so då må eg ha ein pollentabellett att – som gjer meg døsig att. Problemet er sjølvsagt at eg hadde nokre tabellettar fyrr som ikkje hadde dette problemet; Aerius. Alle pollenallergikarar skrik etter Aerius, men nei, staten skal spara småpengar for å gjera 900 000 menneskje i Noreg trøytte og vonde heile sumaren. For ein fantastisk god idé! Lat oss dopa ned heile folket; det sparar nok staten pengar på. Ikkje.

Eg prata med mamma og pappa um dette på den nyopna kaféen 30 meter herifrå (opna i dag!), dei ville at eg skulle taka det upp med legen og so få Aerius att. Men, nei; no las eg på bloggen til Klaus kor ekstremt vandskeleg dei gjer seg. Mongofolk. Dessutan hev eg prøvd Zyrtec fyrr, og ingenting fungerer dårlegare og gjer meg meir trøytt enn den jævelskapen der. Zyrtec syg.