Då hev eg endeleg gått frå å hengja attende i fortidi til å gå inn i framtidi.
Eg hev brukt han eit par dagar allereide no, og eg må segja at dette er eit heilt anna beist enn den gamle mobilen min. Bruksmønstrene liknar ikkje kvarandre i det heile teke. Eg hev ikkje sendt fleire meldingar, eg hev ikkje ringd meir helder — men eg hev hatt han uppe utruleg mykje lell.
0 innspel :(Sjølve turen til Kroatia var mest venting. Me kom til flyplassen alt for tidleg, av di me tenkte me like godt kunne hengja der og venta. Dårleg tenkt. Me fekk ikkje sjekka inn, og området utanfyre tryggleikssjekken var keisamt. Etter tvo timar opna dei. Den plassen var nesten verre. Superdyrt, superkeisamt.
0 innspel :(Her hev eg vore fyrr. Eg hugsa alt saman ganske klårt, men denne gongen budde me ikkje på Villa Klaic, som sist. So ingen symjebasseng elder varmepumpe (aircondition her, i varme strók). Staden var tjåka full av digre mygg; Helene vart spesielt råka på beina. Det såg ikkje fint ut og beini til Helene såg ut som ei krigssone. Dei gjekk vekk etter litt heldigvis, men det skulle verta verre.
0 innspel :(So. Spol attende til andre dag, kl. 0800. Helene vekkjer meg. Det er grytidleg for meg, ho hev vore uppe og farta ei stund allereide. Greitt nok for ho, men ikkje for meg som hev ilt i hovudet og vil sova. Eg dreiv på med denne tidleg-upp-greia i vinter, då eg ikkje gjekk på pollentabelettar som øydelegg kroppen min. No er det ikkje fint å verta riven upp av ei ivrig kjærast som absolutt skal hava frukost og ikkje tør eta han åleina. Jaja, greitt nok, det er ikkje so gale.
0 innspel :(
«Forslag» frå Helene her me sit på Starbucks og ventar på å taka flyget til Dubrovnik:
«Legg ut bilete av meg i den nye frakken og skriv ‹medan familien min shoppa heile víka venta Helene til siste stund og shoppa berre ein kjole!› Ja, og so Hegel då. Skriv det. For då høyrast eg so smart ut.»
0 innspel :(
