Månadsarki: september 2010

Nesten normal (Next to normal) og utruleg keisamt

Nei, dette var ei gymprøve i uthalding. Tunge greier. Eit godstog av nesten lik musikk i ein aldrisluttande loop. Det sluttar aldri, det er likt, det er banalt, enkelt og utruleg upplagt. Dette er nesten normal.

Ok, for å ikkje starta med total slakt; songane var godt oversett og med god tekst. Dessutan var det ikkje like gale som Which witch. Charlotte Frogner er jo like flott som alltid, ho er sers flink, Helene si forelsking er ikkje vandskeleg å forstå der. Thomas Bye er òg ein skodespelar eg set stor pris på og likar veldig godt. Men so byrjar det å stoppa. …

Slapp regi, einsformig musikk og forutsigbar historie. Ein heil del repetering og tvilsame forsøk på å spela på kjensler. Eg vart bra provosert då eg såg dei råbillege triksi fungerte på sidejenta som sat og snufsa. Det er so mykje ekstremt bra teater som rører deg langt inn i beinmargen («Tape» på rogaland teater), og då vert det so leit å tru at slike undermåls teaterstykke er representative for, … ja, gode teaterstykke.

Det heile starta eigentleg godt og lovande, det var jo trass fyrste gongen me høyrde musikken. Han var bra, god ljod i bandet på toppen av scena. God scenografi var det òg. Iallfall den fyrste halvdelen; etter det hadde alt vorte so einsformig og keisamt at einkvar vesle nykreative vri i scenografien, ljosettingi, eller andre plassar hadde vorte sett stor pris på. Diverre var det lite av det, alt me vart servert var ymse flåsete utsegn, vonde klisjear som til nokon si forteneste var litt innpakka slik at eg til nauds overlevde.

Som um det ikkje var nok at musikken var like flat og fjellaus som austlandet der stykket er sett upp, hadde dei valt same form på stykket i heilskap. Her var ingen fjell og dalar, nei, her var digre, flate kornåkre verdig ein bokmålsskrivande stordriftsbonde1. Snork. Vel, det var ikkje heilt gale, dei var ikkje i ein djup dal heile tidi, men låg på eit mellomintenst nivå heile tidi. Problemet er jo at det er dørgande keisamt. Sjølv på barneskulen vert me prakka på denne spaningskurva som var so absolutt fråverande i dette her stykket.

I slutten skjedde det som ikkje burde skje; den hekkans Frank Kjosås-fanklubben reiste seg sørenmeg. Og etter kom 60-åringane, som praktisk talt tyder resten av salen. Og der stod dei og klappa, og alle andre føler dei må stå berre fordi desse hormonelle jentungene i sine fantastisk usmakelege Comic Sans-infiserte «Frank Kjosås fanklubb»-gensrar absolutt skulle stå for helten sin. Sånn litt av tema; dei er jo greie og søte nok dei, småjentene, men designsans og -smak kann ingen skulda dei for å ha.

Same kva. Alle følte dei måtte reisa seg, men eg neittar som vanleg med mindre eg tykkjer stykket er bra og eg står inne for det. Eg er jo ofte då òg personen som startar klappen, held det gåane og fær folk til å reisa seg. Greitt nok, kannhenda det fantest folk som tykte stykka eg hev reist meg på var halvgode og ikkje noko spesielt, men, vel 1) eg trur ikkje det, og 2) i so fall so hev vel dei skrive um det i sin blogg, og det er jo vel og bra. Men altso her, nei, då vart eg sitjande mellom alle, og kjende meg som ein idiot, slik du normalt gjer når du sit medan resten står, men eg må jo halda på integriteten min.

I oppsummering vil eg _igjen_ trekkja fram at dette ikkje er noko dårleg stykke, det er berre ikkje særleg bra. Det er heilt greitt. Heilt greitt, heilt normalt, heilt flatt, ganske keisamt. Eg forventar ikkje Rogaland Teater-kvalitet på alt Det Norske Teatret gjer, men eg ventar no ei viss kvalitet. Her hev dei levert noko på line med dei fleste stykka eg hev sett på national theatret, og det er som de alle bør vita, _ikkje_ stykke du vil verta i same bås som2

So, samanfatta tilråing i tvo ord; spar deg.

  1. det finst sjølvsagt mange nynorskskrivande bønder på austlandet, men veddar på at nynorskingane sine åkrar er båe meir interessante og frodige enn dei tilsvarande for bokmålingane []
  2. vel, eg såg eit fantastisk bra stykke med Jo Strømgren-kompani på National Theatret, men dei leigde jo berre stykket inn – so det tels jo eigentleg ikkje. []

Torsdagsterror

image

Av ein eller annan grunn legg absolutt alle absolutt alle ting på torsdagar. Eg hev ikkje peiling på kvar denne konspirasjonen oppstod, men han hev vara lengje.

Eg hugsar faktisk heil attende til ungdomsskulen at torsdagar alltid var problematiske av di det hende so mykje. Men i dag vonar eg at torsdagstyrraniet hev toppa seg og ikkje vert verre; for det er no på nye, uante høgder og det siste eg vil er at det skal halda fram slik.

So, kva skjer for meg på torsdagar 19-21? Lat meg lista upp:

* Teatersport
* BSI Dans
* BLUG-møte (bergen bsd og linux usergroup)
* Innebandy

Det er gale nok når **2** ting kræsjar, men 4!? Eg hev gjeve upp innebandyen, det er ingen vits når det må konkurrera saman med alt anna. Dessutan er eg like usportsleg som alltid diverre. Litt synd, for eg tykte det var sers moro.

Teatersporten kjem eg alltid på i byrjingi av semesteret, men so kjem den ekstreme reisingi mi brått på – og vips so er 3-4 veker gått.

BLUG-møte hev eg *aldri* vore på grunna det elendige tidspunktet dei hev konspirert saman med alt anna kjekt som hender.

So no i det siste so er det dansen eg hev prioritert. Diverre hev eg vore vekk frå han 2-3 gongar no av di eg hev vore anten i Oslo, Lysebotn eller Stavanger. Sers synd.

Elles vart eg interessert i BSI Wushu då eg traff leiaren og søkte rundt for å vera med, dette må jo verta bra. Kor tid gjeng det eg ville vera med på? Torsdag etter 19.

Sant og segja so hev eg _ein_ til fritidsaktivitet, og det er BSI segling – dei hev ting kvar dag – so det er enkelt å velja anna enn torsdag.

Er det ikkje berre tilfeldig då?
———————

Den er ganske enkel å svara på. Ser denne lista med fritidsaktivitetar tilfeldig ut:

* måndag: ingenting
* tysdag: ingenting
* onsdag: ingenting
* torsdag: **dans, BLUG, teatersport, innebandy, wushu**
* fredag: ingenting
* laurdag: ingenting
* sundag: ABSOLUTT INGENTING!!! Stygge sundag.

So, eg spyrr retorisk, ser det der tilfeldig ut for deg?

Nei, tenkte so.

Eg kallar det torsdagsterror.

Spurting ved glede

Stundom, når eg er glad, so fær eg slike ekstreme ljonnedslag inni kroppen. Eller, vel, ikkje so mykje inni kroppen som i at brystet strammar seg inn og eg må taka eit stort andedrag. Dessutan må eg undertrykkja eit sterkt kvin.

Nokre gongar kjem det ut, ei høg ljos tone, ikkje frå stemmebandet, ikkje frå magen, men frå langt nedi brystet. Og so vert eg glad, ovglad. Og energisk, og eg anar ikkje kva eg skal gjera. Eg kjenner sterkt for å omsetja all energien til noko. Det må eg, viss ikkje so (orsak den ekstreme ) eksploderar eg. Då tek eg ofte i og spring. Full spurt.

So eg kom nett frå Kvarteret, prata litt der med Nils og Martin, det var koseleg. Starta kvelden med «Press play – estetikken i dataspel», åt falafel og so var me på operakafé. Helene ringde, ho var ferdig på segling (eg starta sist semester, no hev Helene byrja òg). Ho høyrtest ut som ho var i godt humør, trass i at ho sa ho var sliten. Eg er so glad på hennar vegne. Ho hev segla i regnet. Hah! Dårleg ver og lite ljos, det hev ikkje eg gjort.

Eg gjekk og tenkte på ymist. Og so byrja gleda å byggja seg upp i brystet. 100m frå husdøri smalt det, og eg byrja frå å gå ganske seint til å spurta direkte.

Spurta rett forbi to gutar som stod ute og røykte. Dei mora seg godt yver den totalt ulogiske og uventa oppførselen min. Lo hjarteleg. Hah! :D

Eg hadde nok ikkje gjort det dersom eg hadde sett dei fyrr eg starta, men no når dei likevel stod der og lo so sprang eg fram til døri, kjende meg litt dum, men veldig glad :D

Ahh, der kom Helene heim. Supersøt. :-)

SmiS sender òg nyhendeoppdateringi si på nynorsk(!)

I februar skreiv eg eit innlegg om at 2/3 viktuge studentaviser skreiv sakoppdateringseposten sin på nynorsk. I innlegget hadde eg fylgjande fotnote:

Orsak UiS, UiT og UiA, de hev verkeleg ingen høgprofilerte studentaviser… Dessutan trur eg ikkje dei hadde vore like kule som Studvest og Universitas som hev nynorskbrukande redaksjonsleiarar

Stavanger må seiast å vera den neste avisa på rangstigen som kannhenda ein dag kann verta litt viktug. Nett no har eg lese gjennom ho eit par gongar utan å vorte særleg imponert, men eg synast å sjå at ho vert stadig betre.

I dag fekk eg fylgjande epost:

Hei. Her kjem toppsakene i SmiS utgåve 11.
Med venleg helsing
Maria Gilje Torheim, nyhetsredaktør i SmiS (Studentmediene i Stavanger)

Og var ikkje det ei total yverrasking! Massiv kudoskred til SmiS for det.

Om namneval

Når eg fyrst pratar om UiS si studentavis, so burde eg nemna namnet. Dei burde absolutt byta namn til noko som ikkje er totalt mongo (SmiS? SmiS avis? WTF?). Hugin var ikkje eit namn å jubla for det heller, men kvifor eit so totalt inkjevetta namn når de fyrst byter? Universitas og Studvest har sers hendige namn. Under Dusken, ikkje so mykje. Greitt nok at dei er gamle og alt det der, men ukult namn og ikkje minst – veldig ukul og bokmålsk nyhendeoppdateringsepost.

Studentmedia i Stavanger AVIS. Ja. Det høyrast verkeleg bra ut. Skikkeleg proft. Skikkeleg interessant. Ikkje.

Namnet er vel truleg eit resultat av at dei slo seg saman med radioen og student-TV i Stavanger, og ville visa at dei no var felles. Men det er feilslege. Å kalla seg studentmedia i Stavanger er jo å ikkje gje seg eit namn i det heile teke.

«Kvar fann du ut det?»
«Studentmedia i Stavanger»
«Javel? So snill du er som gjer meg ein hekkans gruppe med svar. Dessutan heng svaret ditt i lause lufti. Spesifikt.»
«Studentmedia i Stavanger Avis»
«Hø? Kva er Stavanger Avis? Meiner du Stavanger Aftenblad? Og har studentmedia noko å segja der?»

OK. Den var veldig-veldig, ekstremt oppfunne og lite truverdig den samtalen. Likevel, SmiS er ikkje ein ting det er fleire. Og det er utruleg irriterande og lite snilt mot alle. I Bergen er studentradioen, BSTV og Studvest samla i Studentmedia i Bergen1 utan at dei tok det som namn for avisa, radioen og TV-sendingane.

So, om namnet; ver so snill, få eit nytt eit.

Den nynorske nyhendeoppdateringseposten

Interessant nok so ser det ikkje ut til at Maria Gilje Torheim eigentleg skriv nynorsk. Iallfall ikkje i same epost. Ho kallar seg «nyhetsredaktør» (kva med «nyhenderedaktør» evt. «nyheitsredaktør»?), som eigentleg ikkje er noko stort, det kunne jo henda at det var tittelen som står på døra hennar.

Litt meir suspekt (om eg fær bruka eit so lada ord i ein slik fillesak :P) er det at ho har valt å skriva bokmål i artikkelen sin lengre nede i eposten.

Flere tilfeller av hærverk og tyveri i SiS sine boliger på Misjonsmarka ødelegger nattesøvnen for flere studenter. – Det er studentenes egen feil, sier SiS Bolig. Av Maria Gilje Torheim

Kvifor? Eg finn det litt rart.

Kannhenda ho òg har merka at båe Universitas og Studvest sender sine epostar på nynorsk? Dei er jo båe tvo aviser å sjå opp til.2

Same kva, kult er det! :D

Kva trur de? :-)

  1. Eg likar ikkje «Studentmedia i Bergen» av di dei kopierte forkortingi me har brukt Studentmållaget i Bergen (SmiB) i fleire tiår. []
  2. Under dusken er, igjen, ikkje kul nok til å vera med i gjengen. []