Spurting ved glede

Stundom, når eg er glad, so fær eg slike ekstreme ljonnedslag inni kroppen. Eller, vel, ikkje so mykje inni kroppen som i at brystet strammar seg inn og eg må taka eit stort andedrag. Dessutan må eg undertrykkja eit sterkt kvin.

Nokre gongar kjem det ut, ei høg ljos tone, ikkje frå stemmebandet, ikkje frå magen, men frå langt nedi brystet. Og so vert eg glad, ovglad. Og energisk, og eg anar ikkje kva eg skal gjera. Eg kjenner sterkt for å omsetja all energien til noko. Det må eg, viss ikkje so (orsak den ekstreme ) eksploderar eg. Då tek eg ofte i og spring. Full spurt.

So eg kom nett frå Kvarteret, prata litt der med Nils og Martin, det var koseleg. Starta kvelden med «Press play – estetikken i dataspel», åt falafel og so var me på operakafé. Helene ringde, ho var ferdig på segling (eg starta sist semester, no hev Helene byrja òg). Ho høyrtest ut som ho var i godt humør, trass i at ho sa ho var sliten. Eg er so glad på hennar vegne. Ho hev segla i regnet. Hah! Dårleg ver og lite ljos, det hev ikkje eg gjort.

Eg gjekk og tenkte på ymist. Og so byrja gleda å byggja seg upp i brystet. 100m frå husdøri smalt det, og eg byrja frå å gå ganske seint til å spurta direkte.

Spurta rett forbi to gutar som stod ute og røykte. Dei mora seg godt yver den totalt ulogiske og uventa oppførselen min. Lo hjarteleg. Hah! :D

Eg hadde nok ikkje gjort det dersom eg hadde sett dei fyrr eg starta, men no når dei likevel stod der og lo so sprang eg fram til døri, kjende meg litt dum, men veldig glad :D

Ahh, der kom Helene heim. Supersøt. :-)

Ein tanke om “Spurting ved glede

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg.