Skribentarkiv: espen

Ting du trodde du visste..

Det e ikkje alt her i live me vett. Någe blir me fortalt gjennom venner. Någe lese me om i bøger. Någe får me servert gjennom tv-apparatet. Se og Hør, Hjemmet, Allers og andre reflekterte ukeblader Odin abonnere på. Men det e dermed sakt at disse mediene ikkje alltid e tilgjengelig for å levera ein kurrant type standard te hjernen. Ka gjør me når disse straks blir utilgjengelige? Gjør ukonvensjonelle ting som: Uhørt!

Verden blei i 1996 revolusjonert me ein spalte som det aldri hadde blitt sett maken på før. Det blei spådd før ankomsten av spalten at dette ville forandra dåtidens slappe ungdom øve te ein mer reflektert sjel som klarte å se to sider av ein sak. Dessverre klarte startsiden.no aldri å promotera spalten bra nok. Dermed blei spalten forbeholdt folk som tørde å utforska internett på det dypeste. Eg snakke nemlig om “Visste du at-spalten” til Startsiden.no. Den har i flere år vært et av internetts viktigste verktøy som har blitt brukt minst. Den e i all hovedsak lagt for kurering av ignorante mennesker og folk som aldri har innehatt basiskunnskaper. Som de fleste vett har velmont.net hatt problemer me brukere som ikkje e heilt optimale. Måtte dette ver personer som snakke om turer te Frankrike og vise ein skrekkelig lav standard for oppbygging av setninger når temaet dreie seg om et hallseriøst innlegg om ei beskjeden bygdeavis uden kjerneverdier. Min gave te velmont.net e derfor ein detaljert beskrivelse kor ein kan finna “visste-du-at-spalten”. (Me forbehold om at den automatisk ikkje rette opp i dårlig språk).

Hvis du e ein av de heldige som te daglig bruge startsiden.no som nettopp, ta et tongt pust, startside – har du hatt ein ekstra funksjon du mest sannsynlig aldri har vært klar øve. Scrolle du heilt ner i enden av siå, vil du se ein smiley (på norsk kalt smilefjes) kor det bag smilefjese står “Visste du at…” etterfølgt av visdomsord. Dette kan du fra og me i dag anvenda te ditt personlige formål for å fremma kunnskap om aktuelle livsspørsmål!! Trykke du på oppdater innen ein tidsperiode på 5min vil det automatisk komma opp ein ny, relevant visste-du-at-sak. Fra nå av e det lørdag kver dag kvert femte minutt!

Her e et generelt utdrag øve kor bra fakta ein faktisk kan få uden å måtte kjøba 5 kg tonge leksikoner te 500 kr!

Visste du at… Overalt er kråkene like svarte. Visste du at… Sannheten er vond å høre. Visste du at… Når sannheten sover, våker løgnen. Visste du at… Forbann ikke din kone om kvelden ellers må du sove alene. Visste du at… Penger kan ikke kjøpe lykke. Visste du at… Det er vanskelig å samle opp vann som er sølt ut. Visste du at… Se mot framtiden, fortiden er borte for godt. Visste du at… Det koster ingenting å prøve. Å feile kan være svært kostbart. Visste du at… Gammel hest finner veien best. Visste du at… Kommer tid, kommer råd. Visste du at… Gresset er alltid grønnere på andre siden av gjerdet. Visste du at… For å forstå hvor viktig det er å arbeide jevnt og trutt, studer maurene. Visste du at… Ingen nål er spiss i begge ender. Visste du at… Ord er hjertets stemme. Visste du at… Den gamle skal man ære; den unge skal man lære.

Kem me litt selvrespekt for seg sjøl kan sei at de va klar øve alt dette?

Garden – Ein forvaltningshemmelighed?

Har egentligt ingen motivasjon te å skriva någe om Garden og dens slavedrivande prosess. Me fare for at det blir for mye uinteressant vrøl og klassiske militerlingoer ska eg ver kortfatta.

I den lille bygdå Rena, ein plass som mer eller mindre sikkert romme rondt 2000 innbyggere har du ein tågstasjon, hoppbakke, campingplass for nyskilte fedre, folkehøgskole, Glomma og ja, Rena Militerleir. Leiren eg vil tilbringa mine fysste 9 ugår i kongens kler i før min reise ner te Oslo.

Innrulleringsdagen e ein dag som består av venting. Du kan ha levd tri forskjellige liv og fortsatt ikkje ver mentalt klar for all ventingå du må gå igjønå. Ankomsten te leiren begynte me å stå meiningsløst i ein ikkje-bevegelig kø for 1 time. Når køen endelig bevegte seg framøve kom eg inn i ein gymsal kor rosinboller blei servert. Nok et låkkemiddel for å bevara soldater. Uansett, kort samendrag av den fysste dagen består av: venting, tur rondt i leiren, udfylling av diverse skjemaer, venting, få ein narkohond te å sniffa baggasjen din, få ein mann te å gå gjønå lommabogå di i ein intens kamp for å finna narkotika, venting, kom deg inn på rom me ukjente folk, hold kjeft og såv.

Bretting

Klesbretting e ein fine husmorøvelse

Någe eg fant ganske finurligt va at Rogalandsfolk tydeligvis e et stort ledd i Garden. For å overdriva kan eg sei at 60% av alle på troppen min va fra Rogaland. Nå har såklart ganske mange dimmitert, så det beløbe e nok mindre nå. Fleste folkå komme fra Jæren og videre ud i de hyggelige strøgå der. Ein aen faktor e at nesten alle fra Rogaland, eller generelt i troppen min, e 85-modeller. Någe så vil sei at det e yrkesretta personer som nettopp har fått fagbreve som e inne.

Før eg kom inn i militeret levde eg på naive tanker om at det då nyklippa håre mitt slapp å gå gjønå ein bli-skalla-prosess. Det håbe braste samen den tredje dagen i hyggelige militerkår. Itte Sersjantens artikulerte tale om likhet og hårløshet på drøye 1 minutt fekk eg itte konsumert informasjon brekkninger og låg i ein putt av mine egne tårer og lurte på kati FN sko bryda inn dørene og redda meg. Det skjedde aldri. Me hadde fått udlevert to maskinår som sko gjør 120 stykk skalla, eller 3 mm fra å ver skalla, på 4 timer. Igjen så må eg rosa militere for sannsynlige krav og topp udlevering av udstyr. Militerets mange mangler førte te at mine hårstrå fekk ein ekstra dag me levetid. Dagen derpå forsvant håre mitt, nærmare sagt 3 mm va igjen. Einaste gangen eg har vært nærme så lide hår må ha vært når eg blei født og de påfølgande 4 årå. Nå blir eg fortalt at eg ser ud som ein nynazist eller ser veldig skummel ud. Sjøl om det å ver nynazist og det å ver skummel e som smør på brød. Realiteten i at eg går me svarte sko og militerboksa forminske ikkje nynazistfasaden min. Hadde det ikkje vært for at eg går i militerjakke og beret ville eg sikkert blitt skutt me Gardermoen.

Skabe

Skabe mitt som e langt ifra pefekt

Dette blei ganske informasjonslaust egentligt. Nå gidde eg ikkje skriva mer om Garden. De 5 dagane eg har vært hjemma har stort sett bestått av å levera fine ord om militeret og koffår det eie så mye! Hvis du fant det trist, at eg ikkje diskutere militere mer, får du heller senda mail te meg og spør fint om eg ikkje kan skriva ner någen gledelige strofer om militerets hierarki. 10. Juni (tror eg), dagen før borsdagen min, ska eg og troppen min ver me på parade i Oslo – sko du ver i Oslo då e du heldige! Ellers komme eg sannsynligvis ikkje hjem igjen før 3–4 Juli, då eg har langperm!!!!!!

Maria Mena – En jomfru i nød?

Kver jenta me ein semi-forståelse for listepopens musikalske kjærne i Sandnes-distriktet hadde samla seg opp på rekka og rad som små blinker for muslimske terrorister. Koffår? Jo, for å ha ein ilter demonstrasjon som muligens konne ført te syrisk flaggbrenning og for å få me seg helgås musikkbegivenhet. Ein konsert avholdt av Sandnesvennen Maria Mena. Av personlig erfaring har eg ingen erfaring me Maria Mena, någe så gjør det lett å ikkje la følelsane ta overhånd og heller holda et subjektivt fokus. Konserten blei avholdt på det fasjonable kultursenteret Sandnes nettopp har oppreist. Ytterligere informasjon kan du få i skranken eller på 51 60 20 00.

Ved min fysste entré i det nya lokalet kor konserten sko bli avholdt va det ikkje å legga skjul på at det va ein sittekonsert – eller at det va overpopulert av populere jenter me lavpixelrerte mobilkameraer så va nevrotisk tasteklare te å untytta sms-tjenesten ytterligere hakk for å bruga Maria Mena-konserten som skrydemiddel i ein prestisjekamp for erkjennelse blant diverse Sandnes-gjenger. Ikkje minst ville det vært lavkvalitetsbilder som bevis. Itte ein 10 minutts ivrig kryssordløysning i ukebladet Allers va det et faktum – stolane va goe og behagelige – det va og et faktum at lyså dimma seg. Bandmedlemmene kom ud. Jentene la vekk fokuset på bestevennen mobba og sentrerte konsentrasjonen mod någe mer virkelighetsnært, nemlig scenen – kor det åbenbart ville skje någe. Ein mørk skygge kom gåande på scenen. Den mørke skikkelsen la opp te et høgt spenningsmoment i atmosfæren. Kem e dette? Någen klarte å tenka seg selvstendig fram te det retoriska svaret, mens andre trengte assistanse. Når personen kom inn i lyset va det ingen tvil – Maria Mena stod på scenen – uden sko.

Det å komma ud på scenen uden sko e ein stor bragd i seg sjøl – særlig når du ser at gitarist nr. 1 valse rondt i cowboysko og har et intensivert uttrykk i fjeset som tilseie at han må ha ein dopause. Då tar du sjanser – og det va nettopp det Maria Mena gjorde. Hu tog sjanser.

Konserten – En oppbrukt fasade?

Då va det duka for øve ein time me stemmemishandling fra Mena si sia. Folk så høre på death-metal ville ansett dette som statlig tortur. Pop-entusiaster ville kalt det for revolusjon. Folk så ikkje har peiling på kor fødene står proklamere seg sjøl som skeptisk optimist. Någe eg og 90% av alle mannfolkå va.

Gitaristane tog det sista penselstrøge på gitarane for litt redefinering av lyd, bassisten sto og hang me slappe rygg og lagte trutmonn, sånn så alle bassister. Trommisen satt og polerte slagverket sitt, keyboardmaen satt irritert i den ubekvemte stolen og sporte seg sjøl koffår han alltid måtte sitta bag i skyggen kor ingen ser han. Maria Mena stod på scenen og sporte seg sjøl koffår hu har konsert i Sandnes – ittefulgt av ein liden reklamesnutt for Imsdal som inneberte å drikka flaskevann. Nå va bandet klart. Bare synd musikken ikkje va klar.

Neida, det va kanskje litt hardt å sei det. Maria Mena gjorde ein bra konsert, sjøl om hu dro av et jærsk rim så sendte frysninger opp i håret mitt og etterlott alle jentene i ein sukkersøt ekstase ittefølgt av Hotel Cæsar-løgner. Hu prøvde seg og på alternativ humor – men det e et aent kapittel du finne i håndbogå “Eg må sei någe løye for å letta på trykke”. Humor eller ikkje, lyden her va den store tankevekkeren. Kor bra lyd kan du egentligt forventa udme Sandnes kulturhus? Grei nok vil eg anta. Derfor skylde me på innstillinger så blei gjort i forkant og litt dårlig lyd. Maria Mena blei te tiår overdubba av sitt eget band. Det forekom at eg ikkje klarte å høra ka hu sang. Hu konne nesten liga så greit dratt av ein nynneparade. Eg tog ein ømfintlige rens me to Q-tipser same dagen, eg har og blitt fortalt på sesjon at eg har ein meget super hørsel (9/9). E alt perfekt me meg må me begynna å pega fingen i den andre retningen. Mod scenen. Det va ikkje bare Mena sin stemme så blei hamstra ner i bakken. Gitarist nr. 2 så sprang rondt me ein gitar Jeff Buckley brukte heftigt i tiå si (Fender Telecaster, same farge og) fekk ein stagnerande lydprosess på soloaene sine. Når han dro av ein solo hørte du bare skurr. Hjernen min klarte ikkje heilt å kobla inn om det va solo eller om det va tilfeldig vers-speling. Det e liden vits i å dra av ein solo hvis lyden e stilt onna det generella lydnivået. Eller kanskje det bare e et triks så soloen virke bra, når han i realiteten e mer ein akkordtype.

Når konserten va øve kjende eg at øyene ikkje sko fella någen tårer. Det va hovedsaklig ein prinsippsag kor eg avla ein ed onna sist Kystpartimøde om at eg aldri ville grina onna konserter. Maria stakk som kjent inn i mørket igjen. Publikum reiste seg og avla den stysste ståande applausen Sandnes Kulturhus någen ganger har opplevd. Når du tar gull i applausståing føre det te konsekvenser – bandet kom tebage og framførte to bonussanger. Jippi. Sett bort ifra mitt tarvelige skriveri va det mange folk så likte konserten. For meg va ann middelsbra. Sanger eg aldri hadde hørt før minnde litt om kverandre. Teknisk sett va det någen ujevnheter, både i sangprestasjon og instrumenter (då tenke eg mest på lydnivået). Gitarist 1 såg litt sure ud på Gitarist 2 onna ein sang. Men igjen så lagte han kontinuerlige grimaser så konne fylld opp et bilde.

Konserten får ikkje full pott siden det ikkje forekom slåsskamper internt i bandet. Men det e vel bare å drømma. Ein fine konsert – mer for hardkokte fans enn kritiske folk me superfint hår. 6/10.

Sted: Sandnes Kulturhus Tilskuere: Fullt hus (vett vel’kje eg kor mange folk romme tar) Varighet: ca. 1t og 10m Antall sanger: 17 (hvis eg ikkje tar motsatt av rett) Anmelders sitteplass: Rad 18, Plass 32 Klokkeslett: 19:30 Dato:11. Februar 2006

Edderkoppen

Klokkå nærma seg 2 på nåttå (på fredagen). Eg satt meiningsløst me pcen. Hadde ikkje lyst å legga meg. Va ikkje trøtte så då ville eg bare ligga vågen i sengå. Tven va og på (ja her bruge me strøm). Eg tog ein liden titt bort te tven. I øyekrogen merka eg at det va någe så bevegte seg nere på golvet. Det va då relativt mørkt på romme mitt så eg klarte ikkje heilt å pega ud ka det va. Tingen bevegte seg veldig raskt. Sprang forbi beinå mine og bag pcen. Eg tog fatt i den eine lampen for å se ka det va. Pekte lyse onna pc-bordet. 2 sekunder ittepå kom det fram ein svering av ein edderkopp. Eg blei nesten litt skremt øve størrelsen. Norske edderkopper pleie som regel å ver rimelig små, men denne va ikkje det. Han sprang fram og tebage i romme mitt me ein hallraske fart. Eg befant meg sjøl i et kodak-øyeblikk. Tog fatt i kamera og tog bilder.

Edderkoppen fra bakken

Tog 2 bilder av han. Så stakk beiste onna sengå mi. Supert. Ende vel opp me å svelgan når eg ligge å såve då. Heldigvis va ann hyperaktive, någe så førte te at han bevegte seg mye. 5 min itte at han gjekk onna sengå kom han fram igjen. Sprang forbi beinå mine og gjemte seg bak Jeff Buckley-cden min. Tog bilder. Nå va det bare om å gjør å fangan på et sett. Edderkoppen va rett og slett for ekkel å ta i. Lange skitne beinå. Så nå måtte eg ty te me andre bud. Hadde heller ikkje lyst å dreban. Eg e ingen buddhist, men eg har te ein vane å ikkje dreba edderkopper og lignande, sleppe di heller ud. Derfor va det som mål å fangan for å så sleppan ud.

Edderkoppen fra loftå

Eg fant ei lidå eska eg tenkte eg konne stappan inni. Eg omringa edderkoppen me å setta sperringer fram sånn at han ikkje sprang onna någe. Dutta eskå mod edderkoppen og fekk han inni eskå. Edderkoppen va klint innte stereobenken min, så det va bare te å setta mykt mod hardt. Nå hadde eg ann. Probleme va bare at han sto i enden av eskå, klar te å springa vekk me eingang eg tog eskå vekk fra stereobenken. Eg dytta papir inn forann åbningen. Tog eskå opp mod vinduet og kastan ud. Såg faktisk aldri at edderkoppen datt ud fra eskå. Men alligavel, me lige å tenka at han datt ud av vinduet, framfor inn i rommet.

Edderkoppen CU

Har som regel hatt et nøytralt forhold te edderkopper. Men når di plutseligt blir store sprer panikken seg. Sånn så i spel. F.eks. Thief 2 og Doom 3. Det va den aftenen.

Live i Frankrike

Fly – Framkomstmiddel?

Frankrige sto for tur. Me sko reisa på den tiå kor Jon endelig bestemme seg for at sengå e den mest korrekte plassen å gjør seg av. Klokkå va 05:00. 1 time te Odin kom. Kem bryr seg om alt forspele egentligt? Hoppe rett te flye.

Lide fly, ingen potensielle terrorister, udenom ein tysker me god engelsk (ja me stigmatisere) så satt ved siå av meg og leste om våpen. Odin satt lenger bag. Han leste vel i Buddha-bogå si mens eg leste Michael Moore – Dude Where’s my Country? Leste, leste, leste. Kjedelige bog, me verdens mest oppblåste emne. Mesta va allerede basisinformasjon eg satt inne me. Tyskeren så va terrorist låg å hallsåv. Han fekk någen rykkninger her og der. Flashbacks fra gråttedagene sikkert. Me landa. Han sa; Nice weather, huh? Eg såg ud vinduet og forstod at han brukte den velformulerte spel-me-håve-ironien så mange tyskere innehar (Slå av ein prad me 1/8 tyske Tor Eirik). Eg visste ikkje om han foretrakk reggen framfor sol. Eg satt bare i ro og sa “Splended”.

Reggen – Ein kuriositet?

Ja, det regna. Kanskje ikkje i Stavanger. Men me flyplassen i Frankfurt va det et faktum. Ein to timers kjøretur ville i all mulig grad ikkje ver nok te å komma seg vekk fra di overdybe skyene. Me venta på baggasjen. Eg gjekk på dass. Inne på dassveggen såg eg at det sto “Viva la France”. 2,3 cm lenger ner sto det “Viva la Germany” og så “Viva la Europe”. Så kom bombå. “Viva la Africa…..not”. Øyene blei store. Hjerta pompa av sinne. Hjernen tenkte på hat. Koffår eksludera Afrika?! Uansett. Baggasjen kom. Me gjekk.

Tim stod å venta på oss. Følte at han va liga høge som meg sjøl, om han så slo meg me to luselige cm. Odin gjekk jo rondt og rolte på idéen om at Tim va 1.95 og eg 1.90. Greit at alt virke ufatteligt høgt når du bare e 1.51. Men ro deg litt ner :)

Udfor flyplassen regna det fortsatt. Kanskje vergudene ville kutta oss litt slakk. Men det gjorde di aldri. Faren te Tim kidnappa oss, sånn så alle tyskere. Neida, brekke bare ballane dine Tor-Eirik :)
Faren sko kjøra oss te Strasbourg. Fine mann. Ville ta litt lengre tid å kjøra oss fram enn normalt siden det regna. Me vett jo alle at tyskere aldri går gjønå någen glattkjøring i ung alder, så di e innerst inne veldig redde for ein våt veibane.

Tiå og engsteligheden for å ikkje kræsja blei passert me vond søvn i bøyd nakkepositur inni ein stereotypisk tysk bil. Odin snakkte litt om siviltjenesten og at han hadde lyst på ein jobb innenfor ein skole så han konne bli ein skolehacker så konne hacka andre skoler. F.eks di rådne skolane sånn så Hetland o.l.

Me va framme. Ha det bra faren te Tim (navn någen?).

Leiligheden – Et slott?

Leiligheden va fine. Typiske leilighed for uetablerte ungdommer. Men det va ikkje någe slott. Den store drømmen blei knust. Men fra spøg te cornflakes. Leiligeheden va fine og koselige. Konne ikkje forventa det, eller konne me det? Hadde TV uden lyd, xbox me lyd. 2 såverom. Kjykken. Bad me et toalett kor du ikkje trengte å stå for å gjør…..host.

Strasbourg – Ein intens by?

Vere va liga trist så den gangen det regna i Stavanger. Eg stod å lurte på om me fløy tebage te Syndagen. Alt va stengt. Ingen folk i gadene. Virka jafall ikkje som et åbent folkeslag. 15-ende august e visstnok ein superduper helligdag i Frankrike.

Tim har lange bein. Det va ein konsekvens eg fekk lida av. Det sekunde du stoppte litt opp for å ta ein nærmare kikk på någe låg Odin og Tim allerede 50 meter forann meg. Odin stoppte aldri opp for någe for han e ikkje materialist/fantast. Eg har og lange bein. Mitt problem e at eg ikkje udnytte sånne situasjoner te komplekse formål, som f.eks komma raskt fram te ein aen plass, me mindre du har fem soltne islendinger bag deg. E du i udlandet ska du ikkje passera kvartaler i 14km/t.

Så langt va Strasbourg ikkje ein intens by – alt va jo stengt, nesten.

Kirka i Strasbourg

Superduperkirka i Strasbourg

Resten av dagane sko utfolda seg te någe mer spesielt. Di goe gamle uderestaurantane me den hippe maden og drikkå. Eg savne faktisk den delen meget godt. Har lyst på ein Chocolate Viennos nå. Kanskje litt dyrt å leva på dyr restaurantmad i lengden, men godt e det jafall. Kom solå øve oss blei det fint 30 grader, någe så va ganske fint. Va vindstille for det mesta. Då e det kjekt å sitta ude på restauranter og se på gadelive. Hovedprobleme e bare at me trenge ein så kan engelsk og fransk te uante tider. Savne og di gangene me bare gjekk meiningløst og ikkje minst veldig fort gjønå gadene i Strasbourg.

Franskalisering – Et problem for den nordlige mann?

Franskalisering bygge på fransk nasjonalisme. Det e et ord eg har lagt. Ikkje kom te meg: “Eg fant ikkje dette orde i ordbogå mi” Spør Jon om matte heller.

Det så sko ver mitt tafatte poeng me franskalisering e at di gjør filmbransjen, spelebransjen, musikkbransjen + mye mer, superduper tilrettelagt te ingen andre telefonringere enn franskmennene sjøl. Me såg ein Thailandsk film så va dubba på fransk. Det blei et nytt lavmål te og me for meg. Eg har aldri sett så mange asiatere på ein skjerm samtidigt så snakkte fransk. Det va og et veldig tydeligt mønster om at dubba filmer e veldig populere i Frankrike. Det va rondt 13 personer i salen inkludert oss. Salen konne fint holda øve 50. Einaste kinoane så ikkje dubbe filmane e di uavhengige – Låg bare ein av den typen i Strasbourg, kor me og va.

Det slutte ikkje me filmer heller. Det e bare ein lang begynnelse inn i den franske bogå “Koffår Frankrike eie”. Fransk musikk e inn. Probleme oppstår hvis ein franskmann bestemme seg for å synga på engelsk. Franskmennene gjør då det så e veldig modent. Di stenge artistane ude. E du fransk og synge på engelsk e du ein skam for nasjonen.

Spel blei og dubba. Tabare.

Franskalisering e et problem for den nordlige mann.

Sol – Alternativ hjertemedisin?

Eg hadde i forveien blitt fortalt ein veldig delikat informasjon. Tirsdagen (16’ende) sko bringa sol me seg. Va bare te å se ka slags slagkraft solå hadde. Huske eg rett, någe eg sikkert ikkje gjør (såklart huske eg rett). Va det veldig godt og varmt den dagen. Eg tog på meg shortsen mens Odin tog på seg kåbå og solhatten. Eg sa te Odin at god sol e som god øl. Léveren (som her blir huden) blir kanskje liga råden så Glenn sin, men huden vil omsider strutta som aldri før. Han såg surt på meg, men innsåg te slutt at eg hadde rett.

Sol e alternativ hjertemedisin.

Frogost – Et søtt mattestykke?

Fransk frogost va rett og slett bagevarer. Søde bagevarer. Søde dyre bagevarer. Søde dyre bagevarer me kjøbe i butikker ein kalde ittemiddag itte me e fornøyd me oss sjøl. Men her blir det brukt te någe langt mer substansfult. Nemlig frogost. Næringen du får av franske bagevarer e som ingen annen. Alle disse sunne kornå så gir all den ekstra enerigen te beinå dine. Du får lyst te å springe øve fem fjell og gjønå to byer. Aen frogost e loff. Eller American sandwiches så di utroligt nok hette i Frankrike. Kort og enkelt består det av store fyldige brød så gjør deg mette itte 2 skjevår, både om du sko ha någe på brøde eller ikkje. Eg fatte ikkje koffår Tim aldri spise frogost.

Fransk frogost e et søtt mattestykke.

Nettcafé – Ein aen type café?

Odin du Odin. Han ville finna ein nettcafé så han konne putta någe skriveri opp på siå si + at han måtte sjekka tilstanden te serveren. Gjekk mange engstelige timer i den urovekkandes tilstanden så den stakkarslige Odin satt i. Eg ga han to klapp på ryggen som bistand. Me leida i di minste hullrom i byen Strasbourg. Kom ikkje øve någen internettplasser. Sånn går det når me går for raskt. Rett så det va gjekk me forbi ein plass. Men den va sikkert stengt anyhow. Dagen ittepå fant me ein internettcafé. Servisen va dårlig. Eg fekk aldri menylistå.

Nettcafé e ein aen type café.

Uavhengig kino – En urealistisk fortelling?

Der va ann. Ein uavhengig kino. Di solgte mad. Det va jammen uavhengig gjort. Servitriså snakkte me all overraskelse engelsk. Me blei stormblåst. Me følte for sandwiches. Derfor bestilte me det og. Me satt ude. Ude i solnedgangen så ikkje skimte på fjeså våres grunna någen litt for høge bygninger. Ironien va at eg såg solå skinna ner på den dubba kinoen så låg 100 meter vekke. Stygge 70-talls kinoen. Itte konsumert sandwich gjekk me inn for å se den amerikanske filmen “Sideways” så ligge på 180 plass på IMDB Top 250. Filmen handle om vin, og det så kan skje hvis du drikke for mye vin. Kan enda opp som ein ansatt hos Microsoft, bli ein politimann. Filmen gjekk egentligt ikkje ud på det. Bare vindelen + litt samleie her og der + ein konflikt grunna samleie. Som vanlig satt Odin og irriterte seg øve små ting. Spør han ka det va.

Uavhengige kinoer e urealistiske fortellinger.

Xbox – Familieunderholdning sendt fra himmelen?

Xbox bråge. Bråge veldig høgt. Brågte så høgt at Odin fekk ein migrene og begynte å blø ud fra øyrene og bestemte seg ittepå for å ødelegga pcen te Tim (aen historie). Fortsatt va det sikkert den mest brukte gjenstanden i leiligheden, kor toalette kom på ein god andreplass. Me ein gang et spel blei satt på va eg liga klar så Flo. Uansett om eg kan null fransk og spele så og sei leve på historien og at du forstår det, bryr det meg ikkje. Eg tippe fram plotte. Grafikken e jo så sinnsyge uansett! Du glemme jo all form for plot. Sånn så det eina spele me spelte mest. Fotballspel. Plotte gjekk ud på at du valgte et lag. Du måtte gjør alt i din makt te å skårå for å opprettholda lagmoralen, både i spele og for oss så spelte det. Me tapte ganske mye. Stemningå inne i huse va ganske intense. Spele blei avslutta me at Odin sa “Eg legge meg”. Han sa det på ein hjerteløs og irritert måde. Eg blei nesten litt redde for å legga meg ner på sama sengå så han. Xbox e alt aent enn familieunderholdning. Det engasjere folk på ein negativ måde. Eg va redde for å røra konsollen itte denne høgdramatiske episoden.

Xbox kan ver familieunderholdning sendt fra himmelen på di rette dagane.

Franske jenter – Bedre enn vaffler?

Franske jenter har vel et rykte på seg for å ver løssloppne baguettelskere så ikkje seie nei te ein Chocolate Viennos. Bilde blei ikkje forminska når eg traff på den fysste franska damå så visstnok likte Espen-effekten. Me va på ein café. Inne/udecafé. Me satt ude i begynnelsen. Det va kveld. Varmt i loftå. Eg bestilte ein milkshake, hvis hukommelsen servere meg korrekt. På den andra siå satt der 4–5 folk så me all tiltro va franske. Raskare enn Arman på 60-meteren begynte våre goe franske venner å sosialisera seg me di ukjente franske vennene. Siden eg kan 0,01% fransk va eg lost in translation. Fysst trodde eg at det va litt attitude på gang. Alle franskmenn snakke me et hemingsløst begjær fult av sinne. Vett aldri ka eg ska tro. Passe det å smila? Ver alvorlige? Før eller seinare blei eg midtponkte av underholdningå uden å ver klar øve det før någen oversatt. Eg satt roligt og tenkte på isbilen så patruljere rondt i di norske gader, og kor lide me folk ann trekke. Plutseligt blei drømmen knust når eg fekk høra at ei jenta så me all tiltro va någen år eldre enn meg, syns eg va søde. Så fint. Selvtilliten skinnte så aldri før, sjøl om eg bare satt i ro. 95% av all samtalen så tog plass va på fransk. Engelsk ville vært fint. Hørte norvegian någen ganger, ellers va det bare rabbel. Sånn så nynorsk-stilane mine.

Milkshaken satt sine spor i underlive. Eg måtte på do. Når eg kom ud va det litt…ehh…me har ikkje snakkt om deg følelse. Di fortalte 30 minutt seinare at hu ville hoppa på meg når eg va på do, lettere sagt fylla itte meg inn på toalette. Vettkje ka slags signaler eg sende når eg må på do. Har nå jafall følt eg ikkje gir ud konkrete invitasjoner. Toalettebesøg e någe personligt. Me lo litt. Odin drakk litt alkohol (egentligt ikkje), og den goe franske samtalen fortsatt. Odin kan litt fransk, så han fullde me. Eg satt og va ikkje klar øve ka eg sko gjør. Ein sjelden gang blei enkelte ting oversatt. Eg konne då setta meg inni plotte. Men datt fort ud igjen. Så va det på tie å bevega seg inn pga [Fyll inn ein råden fransk grunn her]. Samtalane forsatte på fransk som aldri før. Itte 30 minutt ville hu snakka me meg. Musikken va høge. Grammatikken te hu va rusten. Øyrene mine hadde ikkje gått gjønå ein skikkelige q-tips-rens på x-antall dager. Dette va alle faktore som gjorde det vanskeligt å forstå. Men me fekk snakka litt. Blir ensformig skriving dette her. Derfor. Traff hu 2 dager seinare. Bada me hu i Tyskland. Spist middag me hu. Og snakka me hu godt og lenge. Vil du veda mer konkret informasjon, send mail te meg, merk emne : Hei!?!

Franske jenter e liga goe så vaffler.

Colmar – Byen me mulighedane?

Colmar e ein by me rondt 65 000 innbyggere. Det ska ver den tørraste byen i Frankrike. Den ligge sør for Strasbourg (blei eg fortalt). 30 minutt me tåg så kjøre i 200 km/t. Gjør matten, Jon. Byen e visstnok overpopulert me eldre folk. Någe så betyr ein stor stor mulighed for at folk e mer kjent me det engelske språg framfor innbyggere i Strasbourg. Itte ekstensivt mye klag fra Odin, fekk han viljen sin og me sko te Colmar, kor Tim vokste opp. Det va ein fredag. Formåle her va å…..se Odin sitta på pcen. Va jafall sånn dagen begynte. Me blei introdusert te et digert hus. Eg likte huse. Men uheldigivis hadde di pcer me internett. Raskare enn du klare å sei; eg vil ha baguett me smør og løg, satt Odin på pcen. Han haxxa alt fra siå si te msn. Det va så utrolig kjekt at eg klagte oppte 10 ganger. Tim satt å såg på biljard på tven. Satt å lurte på om dette her så va formåle me å ver i Frankrike. Ver asosial?

Itte ei goe tid spurte Tim om me sko gå ud. Eg hylte av glede og sa ja. Odin blei leie og begynte nesten å grina. Tim måtte trøsta han. Me fant veien fram te ein restaurant kor me spiste is. Va goe fyldige is. Me vandra ittepå rondt i byen. Omsider kom me te ein musikkforretning. Odin fant ein Jeff Buckley-cd me sjeldne lydspor. “Live at Sin-é”. Eg blei glad og kjyptan. Woho. Spiste mad. Blabla. Colmar va ein miksa by. Du hadde mye så va trist, så hadde du mye så va fint.

Colmar

Finaste plasen i Colmar?

Me va i Colmar (usammenhengandes) fredag, lørdag, syndag, mandag og onsdag (19, 20, 21, 22 og 24 august).

Colmar e ikkje byen me mulighedane.

Baden Baden – Økologisk sommerparadis?

Aurélie inntog ein fine gest. Hu hadde på forhånd invitert oss te Baden Baden i Tyskland. Et av Tysklands mest kjente bade- og kursteder. Heile gjengen forholdt seg negative sånn at me konne bli positivt overraska. Sko visstnok og ver plassen i Tyskland kor det va flest millionærer per innbyggere. Eg harkje fått tid te å studera historien te Baden-Baden ennå. Men det stemme sikkert for det om.

Plassen va veldig attraktive for…..eldre folk. Det va ikkje ofte du såg folk i ong alder. Di du såg stakk fort ud av reddsel for å bli gammale sjøl. Badeparadise mangla rusjebaner og diverse andre kule effekter. Det va mange plasser du konne bada. Alt i alt va der 5 bassenger. Bassengene varierte seg fra isvann te hawaii-aktige temperatur. Di hadde og bar kor me kjypte mye øl for å se om svømme-egenskabene våre va blitt hemma (egentligt ikkje). Me va der i 3 timår. Tiå gjekk raskt og eg følte sjøl me hadde vært der nok nå.

Mitt inntåg i dusjen blei et faktum. Odin va og der. Me va to norske ungkarer så skilte oss ud fra resten av dusjbefestningen. Me tog av shortsen når me dusja, i motsetning te di andre så levde onna krigen. Ud av ingenting gjekk Odin. Eg stod alleina inni ein fullsatt dusj. Einaste så va nagen. Følte at alle disse tidligera radikale nazistane stod og såg på meg. Eg fekk flashbacks fra dusjscenen i American History X, kor Odin va fengselsvakten. Sviker. Mitt neste skritt konne bli et skritt av den feilaktige typen. Vaskte av såbå, henta håndkleet og håpte på at Tor-Eirik sine slektninger ikkje sko prøva seg på någe. Eg overlevde. Wee. Det va badedagen i Baden-Baden.

Baden-Baden e et økologisk sommerparadis.

Fjellturen fra helvette?

Fjellturen va i mitt omfang. Itte at Tim, Odin og meg sjøl sto opp for seint va det ein rask transaksjon fra kjellåren te udedørå. Me blei kjørt bort te tågstasjonen av stefaren te Tim. Ha det bra stefaren te Tim (navn någen?).

På stasjonen møtte me tri andre franskmenn så snakkte flydande engelsk. Eller, nei. Di konne jo såvidt engelsk. Sånn va det. Me sa det vanliga. Hello. Tog di i håndå, ga di klem og stryg den siste delen. Mye opphold her. Tog tåg, blabla.

Me kom fram te Metzeral. Her begynte rudå vår. Ein rolige liden by som tatt udifra ein film. Ein ond mystisk kraft komme øve byen og innbyggerne blir sprøe og drebe kverandre. Det ville vært ein bra og ikkje minst unik film. Uansett. Me gjekk gjønå byen. Klips klips. Eg va ikkje heilt i storformen. Eg va syge. Me va på fjelltur. Ein tridagers fjelltur. Kossen ville udfalle av dette bli?

Begynnelsen starta me ein evigvarande oppøvebakke. Det va ikkje spesielt tongt. Det va bare spesielt kjedeligt. Forestill deg at du går rondt og rondt i et svart rom. Der har du det. Omsider gjekk me opp ein unødvendige bakke for å spisa. Spiste pylsår og baguett-lignande brød. Godt me mad i magen. Me sko gå ner igjen fra bakken me satt å spiste på. Den franske HMS‘en har aldri vært tilstedeverandes. Rett så det va datt ein av kompanjongane våre på rævå. Sebastian eller Robert så me norske kallde han (uden at eg vett koffår). Han sklei på ein stein og slo seg på ein aen stein. Det sko seinare visa seg at denne steinen va skyldig i lyskestrekk hos stakkaren. Någe så gjorde han hemma i fjellet.

Me gjekk oppøve og oppøve. Jeez. Slutte aldri oppøvebakkane? Eg fekk og melding fra trenåren min. Kamp mod Sunde i dag, mød opp. Alltid fint å få sånne meldinger når du e 1000 meter øve bakken i udlandet. Itte ein altfor bratte oppøvebakke kom me fram te et dislokalisert hus. Det va ingen mennesker udenom oss sjøl i omfanget. Men någe va gale. Der va ei fjellgeid så va ude på terroraksjon. Geidå spiste blomster og angreib oss. Den typiske fjellgeidå det.

Fjellgeid

Galne fjellgeidå

Høgare og dybare inn i skogen som me kom, jo mer tåget blei det. Bløt, tåget og sledne bein va någen kodeord. Odin gjekk og skreiv onna mesteparten av turen. Fatta egentligt ikkje at han gadd. Virka bare stress. Gå, stopp, skriv, gå videre, gå litt seinare, skriv. Han låge mye bag den fysste dagen som grunnlag på at han skreiv. Men kom på ein bedre metode seinare. Spring fra alle, stopp opp, skriv i 10 minutt, spring videre. Plassen me sko ligga øve på va hallkoselige. Det va fortsatt tåga der ja. Virka egentligt ganske trist. Vind dagen lang, tåga dagen lang, litt småyr dagen lang. Eg hadde sikkert hoppt udfor fjellet hadde eg bodd der i 10 dager. Heldigvis va det bare ein dag. Toalette va og hendigt. Du måtte stå for å gjør ditt affære (nr. 2). Eg klagte te Odin angåandes det. Som vanlig har jo Odin ikkje problemer me någe, så det va døfødt å ta det opp. Folke spelte kort. Eg lige ikkje kortspel. Eg lige kanskje vri åttern og bygga korthus, men det e det einaste. Ellers e resten crap og meiningsløst.

TÃ¥ga

Tågå me virra rondt i

Dag 2 va her. Det så sko visa seg seg å ver dagen øve alle drittdager. Eg hadde frøse litt intenst onna nåttå, men der e ingenting du kan springa av. Me sko begynna å gå. Tim informerte at me ville gå mye lengre i dag (9 timer). Begynnelsen av dag 2 va frodig og grønn. Det va småkjekt må eg innrømma. Men det begynte å bli så langt og mye. Me vakje hallveis ein gang, eg kjende det i skuldrane. Ryggsekken va litt for tonge. Beinå va ikkje komfortable me det ujevna terrenge. Når me kom hallveis inn i dagen satt me oss på ein benk på ein liden topp av et fjellsenter i midten av ingenmannsland. Her spiste me skjevår. Det va godt. Franskmennene dro av någen sabla goe vitser eg ikkje forstod. Men alle lo, så eg antar di va sabla god.

Itte 3 skjever som delikat middag bevegte me oss videre. Det va jafall opphold. Me gjekk forbi ein bob-bane. Dessverre fekk me aldri ta ein ronde. Det hadde vært det maksimale avbrekk spør du meg. Men me gjekk heller videre. Odin og meg sjøl diskuterte irrelevante dameting. Mens me gjorde det danna det seg to store mellomrom, kor gruppene blei separert. Framme på toppen, 100 meter forann oss hadde me Tim og Benjamin, i midten låg di norske guttaboys. 100 meter bag oss igjen gjekk Sebastian og Francis. Me andre ord va det ein veldig sosial gåtur kor me følte fellesskabe skinna gjønå, någe solå ikkje gjorde. Det blei någen goe stopp innimydlå for å samla samen gjengen så blei splitta igjen itte 3 minutt.

Itte å ha gått rondt et fjell satt me oss ner på någen vedstokker. Francis foreslo at me tog turen opp på et allmektig høgt fjell, kor det va et observasjonstårn me ikkje konne gå inn i, bare ein hekkans lange oppøvebakke på 200 meter. Va bare ein så stemte ja, og det va Francis sjøl. Resten va heller litt skeptiske. Det fjelle va jafall heilt på trynet. Va tongt, veldig tongt. Fine udsikt på veien oppøve, men veldig tongt. Når me kom opp på toppen begynte det å regna. Någe så kjekt har eg ikkje vært me på før. 5 minutt oppe der, så gjekk me ner igjen. Gjekk litt feil og, men ka har vel det å sei.

Det va nå eg begynte å bli skikkelig irritert og sure. Me fare for å skriva altfor mye drid sette me heller slutten på fjellturen her. Siste dagen va den kjekkaste.

Fjellturen va te tider ein tur dratt opp fra helvette.

Dette va då ein kort oppsummering øve diverse hendelsesforløb i Frankrike. Sjøl om det kan virka som eg hadde det forferdeligt, hadde eg det ganske fint i Frankrike :)

PS: Enkelte situasjoner kan ver mer av den fiktive typen.

Jobb?

Har i det sista prøvd å skaffa meg jobb. Foreldrene mine meinte det ville ver ein lur ting å skaffa seg någe brugbart å gjør ittesom ting kan bli ensformigt og veldig kjedeligt fram te Garden vil ha meg (som e i April, wow). Någe eg forsåvidt e enige i og. I det sista har det derfor vært ein låvløs langtur te den perfekte butikk.

Michael Caine/DVD-spesialisten

Leida på aetat.no ein dag. Kom øve DVD-spesialisten. Ville jo vært kult å jobba me filmer dagen lang, eller? Eg skreiv ein CV fra toppen av håve mitt. Same dag så svarfristen gjekk ud, låg der ein koselige mail klar te meg. “blabla, du e maen, kom på jobbintervju den dagen”, någe i den retningen skreiv hu, i tillegg hadde hu me ein orddelingsfeil (referanse liste). Pompa opp av forventninger lurte eg på kor eid butikken ville ver. Men kor ligge butikken? DVD-spesialisten? Huske der låg ein Film-spesialisten på Madla, men den e vel nerlagt nå (tror eg). Itte litt undersøging på Gulesider.no fant eg ud at Michael Caine va DVD-spesialisten. Kem ville trodd? Eg leie jo aldri filmer så eg visste ikkje bedre. Hadde hørt om Michael Caine, men va ikkje klar øve at di gjekk ud me to forskjellige navn.

Uansett. Eg kjørte ner te Hillevågsveien 33, kor butikken ligge. Det va 2. August. Solå va gavmild. Eg gjekk mod butikken. Kan ver kult å jobba her tenkte eg. Dørå åbna seg. Eg stod nå inni butikken. Det fyssta følelsessansen min la merke te va at det va ganske kjøligt inni sjølve butikken. Kom fram te disken. Eg regnte me at hu så stod der eide sjappå, det stemte det ja. Eg hadde store problemer me å forstå ka hu sa, av den grunn at alt hu sa blei momla.

“D..s.a..få..t…rk..v…e..” Litt gråvt sett kan me sei at hu snakkte sånn så det. Det ska egentligt stå “Du ska få et ark av meg”. For det va nemlig det eg fekk og! Solsikkeklar så eg va te å bli intervjua, verbalt, blei eg aldri intervjua verbalt. Eg fekk et stygt ark kor eg sko kvalitetsbeskriva butikken. Hu holdt på å forklara meg kossen eg sko behandla denne kvalitetsbeskrivelsen. Eg forstod ikkje bere av det hu forklarte. Hu burde heller forklart det hu forklarte. Eller tatt den enkle rudå; snakk høgt og tydeligt.

Itte 3 minutt me momling la hu sjebnen øve te meg. Eg stod me arke. Ikkje særlig rige på ka hu sa te meg. Men alligavel. Kossen kan du kvalitetsbeskriva ein butikk så e et rod? Merkeliga me den kvalitetsbeskrivelsen va at eg konne kjøra hjem og skrivan der, eller kjøra rondt te andre Michael Caine-butikker og ta undersøgelsen der (Eg fekk me meg litt). Eg valgte heller bare å ta beskrivelsen der eg va. Den delen eg likte best va når hu tilbydde meg ein stol og et bord eg konne skriva beskrivelsen på. Hmm, nei! Det skjedde aldri. Eg stod å skreiv beskrivelsen oppå disken, kor folk vandra endeløst me filmane sine. Her kjøre di tydeligvis me stil.

Eg sågkje på meg damå som någe særlig utdanningsmektige, men vellykka va hu tydeligvis (eie fem filmbutikker). Det me at eg trodde hu skulka mange timår på ungdomsskolen kom ganske klart fram når eg skreiv beskrivelsen. Hjertevarm og omtenksom så eg STOD me blyanten hørte eg at det kom ein udlending/turist. Me stigmatisere litt og kalle han polakk. Probleme te denne polakken va at han hadde lånt ein film, men va ikkje klar øve kor han sko leveran (doh). Han kom fram te disken, begynte å snakka engelsk og avslutta ein setning me et spørsmålstegn. Damå bag disken stod bare å stirra. Itte litt stirring begynte hu å laga ein gjenntagelsesfylt lyd (Ehmm). Merkeligt nok begynte hu å snakka norsk, når det va ganske tydeligt at han ikkje snakkte norsk (hu konne ikkje engelsk nei). Itte mye fram og tebage tog eg fram kortstokken min og…ehh, nei..itte mye fram og tebage kom det ein kunde inn i bildet (så egentligt stod å hørte på heile greiå). Han tog seg øve engelsksnakkingå. Han såg på kåvere, oi, filmen e fra videoverden. Polakken va jo liga mye på villspor så sjefen e i engelsk. Det va då det slo meg. Seriøse butikk me seriøse “kunder”. På det besta, klarte sjefen å sei “ja” og “nei” som bistandsverbalisering te polakken, i et intenst håb om at han sko forstå. Men, kunden hjalp nok ein gang te. Han forklarte veien te videoverden (Mariero). Polakken lurte på om han konne gå bort. Då va det bare minutter igjen før eg slo meg sjøl i håve. Polakken gjekk ud, eg blei ferdige. Levertan. Ga hu vitnemåle. Gjekk.

Hu kontakta meg aldri igjen. Liga så greit når eg tenke på det.

Sentrumsnært

Eg møtte ei venninna i byen på Torsdagen. Me sko leida itte jobber. Eg hadde jo såklart ikkje CV me meg for eg e maen. Ein CV e liga lide verdt så lenge du ikkje har søgnad me deg, fine teori :) Stress å skriva søgnader te butikker du ikkje e sikker på ansette folk. Litt forhørelse i forkant e alltid fint. Me byttta på å spør, ahh, så koseligt.

Eg sporte på:

Din sko : Folt, men eg lige rompå di Dressmann #1 : Trenge folk te julen Dressmann #2 : Folt Carlings : Så sjarmerandes du e då, kom me ein søgnad Nordli : Fekk tilbud om å snakka me sjefen (jobbintervju?) te tross for at eg ikkje hadde me CV eller Søgnad. Men hu va opptatt. Kom me søgnad ein dag du, sa hu bag kasså. Hennes & Mauritz : Di har ein herreavdeling og ja. Daglige lederen va ikkje inne, så det va lide di konne gjør. Men kom me søknad. Levis : Butikken vil snart bli stengt. Men vil bli åbna seinare ein aen plass (i et nytt lokale) i november. Men me tar imod søgnader.

Dette e då plassane eg huske eg sporte på. Mens hu andra sporte på mange typiske dameplasser (ONLY, Kitch’n, Esthetique (?) )

Innlevering den 12. August – 05

Då va det ganske klart ka eg sko gjør i mårå. Levera inn søgnader og ver fornøyd me det.

Eg kom meg te byen. Hadde 4 søgnader me meg. Den fysste butikken va;

Hennes & Mauritz

Eg såg et veldig stort lysponkt me å jobba på Hennes & Mauritz inne på Stavanger Storsenter. Øvealt kor du snudde deg va der ei attraktive dama, det gjaldt både kundemessig og jobbpartnermessig. Det e vel nå Odin seie; Æsj, søge du på jobb som grunnlag av kor mange damer så går der? Både ja og nei. I Herreavdelingen e det dessverre mindre damer (ekje det merkeligt?). Men ja, ska du jobba ein plass, koffår ikkje ha damår i kver vinkel rondt deg? Ahh.

Eg kom inn me CV og søgnad i behold. Gjekk bort te same kassadama eg snakkte me forleden dag. Hu viste meg opp te tredje etasje i butikken (barneavdelingen), eg sko snakka me ei Wenche, mørkt hår, osv, hu va daglige lederen. “Hei, e der ledige stilling i sengå di?”, sa eg. Nei, eg sa ikkje det.

Espen: E der ledige stilling her?
Wenche: Ja, faktisk. Me ska ta inn mange folk, eg har ei store bonka me søgnader. Har du søgnad me deg forresten?
Espen: Såklart.

Eg såg på hu at det va ein stor overraskelse at eg hadde me søgnad. «Har du det ja? :o «. Positive greier. Får me bare håba at hu ikkje kontakte meg når eg e i Frankrike. Hvis hu sko gjør det, tusen takk, Odin :)

Nordli

Va ei søde jenta bag denne kassen og. Eg forklarte at eg va her i går og sko ta me søgnad osv. Denne gangen fekk eg og tilbud om å snakka me sjefen (igjen). Hu prøvde å ringa opp sjefen. Men hu satt i et møde. Populere jævel hu der. 100% opptatt så langt. La igjen søgnaden. «Ser deg på flippsiå» sa eg, ittefulgt av et koseligt blunk. Eg såg at eg smelta hjernen te hu.

Levis

Same karen så stod der i dag og. Leverte søgnaden. Vakje særlig mye å fortella fra denne siå. Va någen fra Holland så va før meg (Uden at eg e sikker på at di va fra Holland). Men min mannlige intuisjon tilseie at di va derfra, sjøl om eg ikkje kan språge har det ein viss karakteristikk øve seg. De lo godt, någe så tyde på at di hadde det koseligt.

Dolly Dimples

Så va det Dollyen. Va litt pussigt når eg kom inn. Va ein onge. Me kalle hu «Knede-jentå». Knede-jentå hadde klart å låsa seg inn på toalette og setta låsen i vrangå. Min teori e at knede-jentå hadde ein magisk styrke så gjorde at hu dreide på låsen mer enn ka så va lovligt. Eller så kan det ver at hu frøys låsen fast ved hjelp av isøyene. Uansett situasjon, dørå ville ikkje opp. Får eg jobb her blir det jo satt av sirkus-show og. Va ein mann så stod me et skrujern og prøvde å få opp dørå, mens ein ansatt vimsa rondt i panikk. I tillegg te det va det ei asiatiske dama så ropte någe asiastisk inn te knede-jentå. Så fekk eg høra «Ring låsesmed».
Sånn, nå fekk eg endelig ei ansatt i mitt omfang. Eg forklarte situasjonen. Hu sa at du måtte ver 20 år for å servera i restauranten. Synd, eg e 19. Nesten. Men siden eg har lappen og spelt i «Telefon Pimpin» låg der ein mulighed te å bli sjåfør. Blabla. Me smilte, eg gjekk.

Då har eg jafall gjort någen forsøg. Itte det gjekk eg hjem og såv. Ahh, friske gutt. Ellers kan eg alltid få ein jobb innen ein barnehage, marked for guttår der :)

Og nei, Jon. Eg søkte ikkje på McDonalds, kontra deg :D

Sandvolleyball

Kall meg sløve, kall meg superduperkjekke eller ikkje kall meg for någe, men eg tenkte jafall å få opp någe nytt i dag. For 11 – 9 dager siå va eg og [fyll inn 4 interessante navn her] på volleyballen (fredag, lørdag og søndag). Me solte oss me solå i ryggen på vip-plassane i tillegg te å storkosa oss me den overprisa loungen. Vil du ha brus? Ja, då må du ud me 25 kr. Ska du ha hamburger + pommes frites? Ja, då må du ud me ein hondrelapp.

Sandvolleybane

Grunnen te at prisane stod på den høyden så di gjorde va antageligvis pga at det va mange kjendiser me fekk komma i kontakt me, gratis! Av fantastiske folk, kom me i kontakt og i nesten kontakt me disse;

Marit “Djevelen” Breivik

Einaste fina hu har tilført Norge må ver håndballtaktikker. Ellers gir hu oss ein stor grunn te å ikkje se på tv og høra på radioen. Hu tilrettelegge seg øvealt. Slår seg ner forann oss, fyre opp røygen når det ikkje e lov å røyga og lage lydår når hu burde holdt monnen igjen. Dette e ei dama så ikkje har tatt janteloven te følge, samtidig så hu har brøde alle di gylne reglane. Og som me ser på bilde e hu sellout (se ka hu har rondt halsen). Dessverre fekk eg ikkje me djevel-vingane så stakk ud av ryggen på hu, men eg tror hornå seie seg sjøl. Itte ESH klagte på kommentatoren (Jørund Kopren) snudde hu seg rondt og såg dypt inni øyene te ESH. Han blei trollbonden av ond magi og satt roligt resten av kampen.

Marit Breivik

“Davy Wathne”

E det någe eg ikkje lige e det folk så lade som om di e någen andre. I dette tilfelle har me klonen te Davy Wathne. Han lurte mange naive damer den dagen (se på den stakkarslige damå bag han), og spør du meg, fekk han seg sikkert ett nommer eller to. Men någe måtte nesten ver gale siden han virka gjennomsnittshøge. Nemlig! Denne personen posa. Han dissa ikkje ESH, såvidt eg vett.

Davyen

Brede “2meter” Hangeland og Jørgen “Tanksen” Tengesdal

Som me ser, består Viking sin spelårstab av kjekke, onge, reiselystne, vip-kåde altmuligmenner. På den eina siå har du den sommerfriske Tengesdal og på den andra siå har du den is-lystne Hangeland. Spør du meg tror eg Tengesdal lige jordber veldig godt, me ein dæsj fløde oppå toppen. Mens Hangeland e mer lakris-typen, litt småhemmelige av seg.

Eg hadde mine spørsmålstegn om Hangeland faktisk ville klara å setta seg ner på stolen uden å trakassera di forann seg, og det klarte han faktisk ikkje. ESH blei igjen plagt av ein kjendis. “Den jævelen hadde beinå på/i ryggen min” eller någe sånn sa han. Hangeland fyllde intenst me på kampen. Ord som (hvis du kan kalla det ord); yay!! wee!! og masse aent vrøl kom ud av monnen hans. Tengesdal va mer satt ud. Va sikkert leie pga di røyg ud av cupen og måtte gjønå konsetrasjonsleiren te Hodgeson.

Viking

Erik “Start” Solér

Før likte eg når Solér viste fram fjese sitt på tv3 og tv generelt, forsåvidt nå og. Men han snakke litt mye om Start. Enten e det at sportsbilen te han ikkje starte, ellers e det at fotball-lage ikkje starte, kan og ver at batterie te mobilen har røge og te slutt e det for han e redde for Nordli (men kem ekje?). Hadde di solgt Start-øl på vip-loungen hadde han sikkert kjøpt det. Ingenting gale i å ver patriotiske geografisk sett, men når det komme te patriotisme så e jobbrelatert (må liga lage for han jobbe i klubben) vise han sine falske sider. Solér disse ESH me å heia på Start, og ikkje Viking. Hvis du ser nøye på kem Solér snakke me, vil du merka at det e Kjartan Salvesen – eller pose-broren hans?

Sollien

Alex Ricardo Santos

Så har me te sist og ikkje lavast, den høgaste personen så sikkert va på heile turneringå (då snakke eg ikkje om ego * host * Salvesen * host *). Udstrålingå va merkverdig. Jon hadde store problemer me å holda seg neri sede, eller rettare sagt reisa seg itte at Ricardo pekte ud mod publikum. Kjennemerke te han her må ver at han e høge. Udenom det må det ver at han tar capsen av og tilrettelegge håre itte kvert poeng. Spør du meg hale han kanskje ud tiå litt mye (som og kan ver et kjennemerke). Men ingen sporte vel meg :( Han dissa Jon i fjor, men nå e di close.

Ricci

John Arne “lysten på Sandra” Riise

Jon lige ikkje han. Riise lige ikkje Jon. Fekk bilde av ryggen hans, men who cares. Han kjekka seg samen me ein aen mann tatt ud fra den norske versjonen av homsepatruljen. Di spelte volleyball og tog kverandre på rompå, både før og itte di hadde tatt av shortsen. Eg så ikkje bilen hans så nesten kan bli kalt for den nærmaste vennen. Men Sandra (nei eg kjenne hu ikkje) va vel fortsatt i Stavanger itte den crappy playback-konserten i regi av vg, så han fekk vel moralsk støtte i playback.

Kjartan “Kor blei karrieren min av” Salvesen

Tydeligvis prøvde han å skaba større stemning enn den gangen han hadde 20 personer på konserten sin. Han og look-a-like broren prøvde å få te någe go’ gang. Personligt tror eg bare at broren prøve å posa som Kjartan Salvesen for å bli bankt opp. Han pose. Posers! Kjartan valsa rondt i ein ‘Tilbake til fremtiden’-inspirert jakke. Det va bare sekunde før han hoppte oppå det graviditetslause skateboarde sitt og skata vekk fra någen jocks. Inget bilde av han, men folk konne ver brydd seg mindre om det (me mindre du e morå eller pose-broren).

Jarle “amøbe” Aambø

Espen: Kem e det?
ESH : Toppidrettssjef i Norge. Han trente ein gang opp Bjartil Bergirsen (fiktiv person) me bare svetta og hardt arbeid.
Espen: Åja…

Forsatt ingen så bryr seg?

Det va utrolig mange folk fra klassen min dette åre så jobbde me volleyballen. Sjøl om de jobbde gratis fekk halvparten avsmag fra den sosiale lønnå innen helgå. Uden å pega direkte mod folk, så gjør eg heller ikkje det. Penger eller ikkje, gratis mad får di nå, og kanskje någe ennå større di fleste folkå søge itte på ein varme aften. Jaja, koseligt at du overlevde fram te nå.

Nå får du bare venta 3 måneder te eg skrive någe nytt :(

Kos og klem!!

Manus, de metakognitive

Forord

De Metakognitive, film av Espen og OdinSom sagt, mitt fysste manus, så eg sette pris på ikkje altfor harde kritikker. Det e bare te å komma me innspel, så lenge du ikkje prøve å komma me ein tanke for kver setning eg har skreve ner. Eg ska sjøl ta det te vurdering om eg syns det ville funka å integrera nettopp den tanken du presenterte inn i manuset. På den andre fronten trenge me skuespelåre! Skriv i gjestebogå hvis du har lyst å ver me! Du får ikkje penger, bare mye kjærlighet. Udenom det, oppdage du skrivefeil, tekniske feil eller skofeil (høh?) så gi beskjed om kor den eventuelt foreligge. Sko du ver ein av di jævlane så stikke av me manuser og bosette deg i Bollywood, gå vekk, hosj. Ellers får du har ein fornøylig lesetime.

FILMMANUS © Espen Klausen

Musikkparodi på musikk
Aldersmerking: 11år i Norge (NC-17 i USA, verre enn R). Grunnet banning.
Jobbtittel: De metakognitive
Budskap: Mist musikken, mist livet.
Sjanger: Komedie/Drama/Musikal

DVD

DVD‘en må være fullspekket med bonusting
* Tabber
* Trivia
* Liten biografi om alle som var relatert til filmen
* Kommentatorspor fra de som vil kommentere (utelukker dem med mindre roller)
* Bonusfilmen “Telefon Pimpin”

Crew

Odin Hørthe Omdal
* Videooperatør
* Klipper
* Lys
* Annet

Tor Eirik
* Lyd
* Lydassistent

Skuespillere

Belinda: Monica Abrahamsen
Torlaus: Morten Abrahamsen
Arnfinn: Espen Klausen
Gitarmann #1: Jon Auklend Karlsen
Gitarmann #2: Morten Abrahamsen
Gitarmann #3: Tor Eirik
Gitarmann #4:
Gitarmann #5:
Gjengmedlem #1: Tor Eirik
Gjengmedlem #2: Jon Auklend Karlsen
Gjengmedlem #3:
Folk til gitarduellen: Tor Eirik, …
Tilfeldig forbipasserendes i Mosvannet #1: Tor Eirik
Tilfeldig forbipasserendes i Mosvannet #2: Jon Auklend Karlsen

Personkarakteristikk

Personkarakteristikk kan endres ettersom innspill fra skuespillerne selv kan gjøre personene morsommere.

Belinda

Belinda skal mest mulig komme med kommentarer som framviser at hun vet hva som er best. Hun spiller blokkfløyte, hun er middels god. Begynner lett å grine, ska alltid være en ’drama queen’. Er selvopptatt og skal være mest mulig i lyset. En merkelig klesstil trengs her også.

Torlaus

Torlaus spiller gitar, han er middels god. Han er opphengt i norske idolartister. Han har tourettes, et syndrom hvor du får ufrivillige banneutbrudd samt ufrivillige bevegelser. Torlaus sin klesstil er tragisk. Tror han er en ekte rocker osv.

Arnfinn

Arnfinn er frekk, mye går på trynefaktor. Han har et høyt muntlig ordbruk, i tillegg til det leser han mange bøker, er allvitende. Han har spilt gitar i 2 måneder, mens i avisen hevdet han at han hadde spillet i 7år. Han kan til tider være kritisk. Går i klær som er for trange.

Locations

Arnfinn inne: Odin sitt hus
Arnfinn ute:
Torlaus inne: Espen sin stue
Torlaus ute: Hus i mosvatnet
Belinda inne: Morten & Monica sitt kjøkken
Belinda ute: De gule blokkene med Jon
Gitarduell: Vedkjelleren til Odin
Ute-scener: Mosvatnet
Øvingslokale:
Øvingslokale ute:
Skarpt hjørne og krasj:

Filmen

Scene 1

Filmen starter med en svart skjerm, sangen ‘Odd Nordstoga – Orda Du Gav Meg’ spilles, fader inn. Tittelen på filmen kommer opp. Neste klipp starter ved at kameraet filmer gamle avisutklipp om tre forskjellige ulykker som tok plass i sommeren 04. Navn som Arnfinn, Belinda og Torlaus blir filmet utifra avisen, i tillegg til “bilulykke”, “gjengoppgjør”(gjengoppgjør står fordi Torlaus var som sagt med i en gjeng + avisene synser for mye), “selvmord”, “døde ikke momentant” og diverse andre ord.

Artikkelen:

Torsdag den 16ende forekom det en bilulykke på Ullandhaug. Naboer rapporterte at det var tre stykker involvert i lemlestingen. Det skulle visstnok være et gjengoppgjør mellom den gamle Tjensvoll-gjengen og den nye Ullandhaug-gjengen, en månedslang konflikt orginalt utløst av en fotballkamp mellom Tjensvoll og SIF (hvor SIF vant).

Det ble sagt at personen som omkom hoppet fram foran bilen til Tjensvoll-gjengen, grunnet av overdose og sterke hallunisasjoner. Politisjef Armund Armundsen sier at dette er et klassisk selvmordsritual fra Ullandhaug-gjengen som har hatt en årelang oppfostring med selvmord og dop siden 2003. Tross for selvmord har politiet klart å arrestere en av de involverte som satt i bilen. Det ble sagt at personen hadde 10kg kokain under bilsetet. Mens gjerningsmann nr. 2 har sporløst forsvunnet. Kripos har antydet at denne personen flyktet til Sverige. Personen som omkom døde ikke momentant av bilulykken, nærgående naboer mente at ulykkesfuglen svelget tungen, noe som førte til død. Ellers var beina delokalisert fra følelsesområdet.

For personen som ble tatt me kokain blir det ventet en overbelastende straff både i rettsalen og mest sannsynlig fengselet. Personen som har flyktet er under sporing. Mens offeret som omkom blir gravlagt med lukket kiste på Onsdag i neste uke.

Hvem som dør av hva blir aldri vist utifra avisen. Dermed skaper det en viss spenning over hvem som dør. Navn på produksjonsteamet og skuespillerne kommer opp fra venstre og høyre. I tillegg vises det bilder av ulykkesstedet. Dramatiske bilder av ulykkesstedet er lov. Ikke minst søte bilder av naturen (Mosvannet), eller oversiktsbilder av byen (Ullandhaugstårnet). Musikken spilles hele veien igjennom helt til skjermen blir svart og det kommer opp en tekst hvor det står: I forkant av ulykken.

Scene 2

Diverse bilder av det som skal være huset til Belinda og etter huset til Torlaus (de bor forskjellige plasser). Dermed bilde av Belinda og Torlaus som sitter på en stol/sofa. Belinda og Torlaus slår hver for seg opp i Stavanger Aftenblad på annonsedelen hvor de kommer over en annonse om en kar som søker bandmedlemmer til et nyoppstarta band. Annonsen vil forhåpentligvis noenlunde se ut som dette, det kan i tillegg være andre humoristiske innlegg:

Annonse

Begge to ringer omsider tlf-nummeret, Belinda litt i forkant, handlingen er parallell i scene 2, derfor kan det gjøre seg med en split slik at begge personene vises til tross for at de er to helt motsatte plasser. Belinda til venstre, Torlaus til høyre i bilde.

Belinda kommer først gjennom og får snakke med Arnfinn. Torlaus får høre ”opptatt-lyd”. Arnfinn kommer inn til høyre for Torlaus når han tar telefonen og starter en samtale med Belinda. Dialogen mellom dem to går følgende:

Belinda: Hei, du så ville starta band?

Arnfinn: Uhm, ja. Vettkje om eg vil ha kvinnelige me då

Belinda: Min dyktighet sette Rimi-hagen i ein økonomisk krise.

Arnfinn: Ska vel litt te å få han i ein økonomisk krise?

Belinda: Ikkje når eg spele

Arnfinn: Det høres jafall låvandes ud, bare mød opp

Belinda: Kor og kati?

Arnfinn: Hansenhjørna 10, klokkå 18.00.

Belinda: Okay! Orginalt tlf-nommer forresten (henvendelse til Telefon_Pimpin, Arnfinns tlf-nummer er 666 66 666)

Arnfinn: Vett, ka hette du forresten?

Belinda er overglad og legger på før Arnfinn får fullføre setningen. Arnfinn får hele bildet for seg selv og sier ”Vett, ka hette du……..” ‘Dududu’ lyd kommer. Overdramatisk hallo’ing tar plass. (Henvendelse til Amerikanske filmer og halloing etter at røret er lagt på)

Arnfinn: Hallo?? Hallo?? HALLO???
Scene 3

En svart skjerm med tittelen: ”Punkt 1: Kunsten å skaffe folk” kommer opp. Deretter kommer det fram et utendørsbilde av øvingslokale til Arnfinn. Forskjellige folk som skal inn på øvingen står utenfor og øver. Folk kledd i svarte skinnklær eller i generelt merkelige/stygge klær kunne vært noe. Dermed går vi inn i selve øvingslokalet. Det er tydelig at Arnfinn ikke kommer overens med den første gitarmannen som nettopp er ferdig med å spille. En dialog slik som dette tar sted:

Arnfinn: Kutt av strengene og lag lydår me monnen, kanskje det blir ein bedre helhed!

Gitarmann #1:Pass deg før eg lage lyder me hendene mine.

Arnfinn: Får nå håba du har bedre klapperytme.

Gitarmann #1 går ut sint.

Scene 4

Det går da over til Torlaus som er på vei bort til øvingen, idet han går forbi noen ”gjengmedlemmer” slår Touretten til og han banner. Gjengmedlemmene tar seg nær av dette og slår han i magen/fjeset slik han faller. Mens Torlaus blir filmet liggendes på bakken og har vondt går det over til Belinda som sitter og øver på blokkfløyta si, plutselig merker hun at hun er sent ute. Nå er begge to i realiteten sent ute. Sangen ”Cat Stevens – The Wind” starter. Belinda og Torlaus springer og stresser febrilsk for å ikke komme for sent.

Kameramessig blir det først filmet når Belinda springer for å komme fram, deretter Torlaus, så går kameraet over til auditionen. Gitarmann #2 spiller en sang vi ikke hører, tross for Cat Stevens sin sangen spilles. Gitarmann #2 skal være stygt kledd. Slik blir vinklene skiftet, Belinda, Torlaus og Gitarmann #2/Arnfinn. Belinda kommer fram først, hun banker på, musikken går ned.

Scene 5

Gitarmann #2 ser tydelig misfornøyd ut, noe som indikerer at han ikke fikk være med i bandet. Gitarmann #2 har joggebukse på seg (plastikkgrønn kunne vært noe) + matchende overtrekksdrakt (spiller på det at folk prøver å være mest mulig orginale, dermed skape sin egen nye stil innenfor musikksjangeren). Trynefaktor fra Arnfinn’s side. Arnfinn sier:

Arnfinn: Ska’kje ha någe polakk-kostyme i mitt band

Gitarmann #2 ser tydelig krenket ut, starter å gråte/hyle (spiller på det at alle rockere ikke er tøffe).

Han går ut. Belinda sniker i køen forann gitarmann #3 – #5. Entrer døren, Arnfinn ønsker henne velkommen, han merker at hun ikke har noe nevneverdig instrument med seg. En diskusjon eskalerer seg:

Arnfinn: Velkommen velkommen, du e dagens fysste dama. Det va vel me så hadde den sosiale samtalen øve telefonen? Ka hette du?

Belinda: Belinda.

Arnfinn: Ahh, ekje det den niende månen te Uranus?

Belinda: Jo, oppdaga i 1986.

Arnfinn: Fint år, fint år.

Begge to begynner å bli sentimentale, tenker tilbake til de gode tidene, fødsel osv. Faller litt av på dialogfronten.

Arnfinn: Vel, kor og ka e instrumente ditt?

Belinda: Hmm. Vel, inni jakkelommen min og det e et stykke tre så har x-antall hål i seg for å regulera tonane. Munnstykket e ein kompakt treblokk med ein smal spalta te loftå. Instrumente va særlig populert i tidsepokene renessansen og barokken.

Arnfinn avbryter når Belinda sier barokken.

Arnfinn: Vil du at eg ska baga kagår? Eller komme det i sammenheng me EG BRYR MEG IKKJE!!

Belinda: Kaga ville faktisk vært ganske godt!

Arnfinn: Ahh, spring rondt treet og lokt sarkasmen. Kaffor’et instrument har du?

Belinda: Uhm, Blokkfløyta?

Arnfinn: Blokkfløyta? Du ska få bonuspoeng for orginalitet, men det e det einaste.

Belinda: Unnskyld?

Arnfinn: Jaja, greit. Sett i gang. Folkå så har vært her i dag har vært liga musikalske så Idol-Sandra og liga motebevisste så Kiki Sørum.

Belinda: Hehe, får nå ikkje håba di lage liga stygge blomster som blomster-Finn.

Arnfinn: Ka har blomster-Finn gjort deg? (alvorlig)

Belinda: Han stakk av me faren min

Arnfinn: Hmmm…ehh, kor va eg…jo spel.

Belinda spiller på blokkfløyta hun prøver seg på ’puff den lille dragen’. Belinda har fram til nå vært den eneste som har kledd seg akseptabelt ( i Arnfinns syn) + hun kom godt overens med Arnfinn. I tillegg fengsler blokkfløytesangen Arnfinn.

Arnfinn: Talent av det kalibere har eg ikkje sett siden eg såg Arne Hjeltnes bada nagen me 3 andre guttar og kalla det «ei koselige tid».

Belinda: Ehh, Får eg ver me då? I bandet ditt?

Arnfinn: Ja! Utvilsomt! Du e me!

Scene 6

Det går da over til Torlaus som er i ferd med å komme inn på Arnfinns eiendom. Han ser litt rystet ut etter at han fikk bank, blod under nasen. Gitarfolkene utenfor huset (de venter på å komme inn for å spille) har en samtale. Torlaus kommer akkurat inn i samtalen.

Gitarmann #3: Så kom eg hjem, tog håndå neri jakkelommen. Så låg der ein sjokolade der! Haha, du kan lura på ka eg sa ittepå. (Henvendelse til Odin)

Torlaus: FAEN SATAN!!!

Gitarmann #3: Eyh! Kossen visste du det?!

Gitarmann #5: Han e kommunist!!

Gitarmann #4: Me tar lerårtrikse på han!!

Gitarmann 3 og 4 tar lærertrikset på Torlaus. Lærertrikset innebærer at en løfter underarmen til personen opp i lufta, noe som gjør offeret hemmet i kamp.

Torlaus er på utsiden idet Belinda ble tatt med i bandet. Vi hører diverse bannefraser som kommer fra utsiden. Arnfinn viser ut Belinda, døra åpnes, en ser at 2 svartkledde personer holder armene til Torlaus oppe. Dette må se veldig dumt ut.

Belinda: Ka holde dokker på me?!!?

Gitarmann #3: Ehh, gitarsosialisering?

Arnfinn: Ser ud som hiphop-sosialisering

Gitarmann #4: Nei, det innebere drive-by’s og drab generelt.

Arnfinn: Ahh, unnskyld

Torlaus: FAEN SATAN EG HAR VONDT I KJYDDKAGENE!!!

Arnfinn: (ser sjokkert på Torlaus) Uhm, joda, du så blir mishandla, kom, du kan få spela.

Torlaus: Ja, HELVETTE MORDI ville vært veldig snilt av deg hvis eg fekk låv.

Gitarmann #3: Ka me oss då? Me har jo venta her lengre enn han.

Arnfinn: Vent litt te

Gitarmann #3: Eg harkje lyst på te (sier det svakt i bakgrunnen)

Gitarmann #4: Eyh, me kan springa itte kverandre imens! (Sier det med et utrolig engasjement)

Gitarmann #3: Ja!!!! (Her også)

Gitarmann #4 slår Gitarmann #3 på rompen. Gitarmann #3 springer etter Gitarmann #4 , ser lite maskulint ut. Latter kommer fra dem. Gitarmann #5 stiller seg skeptisk til dette.

Gitarmann #5: Ka holde dokker på me? Det e den femte gangen i dag dokker har holdt på me dette tulle!

Arnfinn, Torlaus, Gitarmann #5 og Belinda ser på Gitarmann #3 og #4 med urovekkendes øyne.

Arnfinn: Ska eg stryga di fra listå?

Torlaus, Gitarmann #5 og Belinda nikker. Arnfinn stryker dem av listen.

Arnfinn: Det va nok homorelatert opplegg for ein dag, stig på…..?

Torlaus: Torlaus

Scene 7

Torlaus blir vist inn, han går inn. Setter seg ned på en stol, tar opp gitaren og spiller. Han er middels flink. Han prøver seg på David Pedersen – Wild at heart. Han får det sånn noenlunde til. Arnfinn har alltid vært en stor fan av David Pedersen sine verk. Det er mange plakater av David Pedersen inne i lokalet, noe som tyder til at han er stor fan. Avgjørelsen blir lett for Arnfinn.

Arnfinn: JA!! JA!!! Du e me!!!

Skjermen blir svart.

Scene 8

Skjermen er fortsatt svart. Tittelen: ”Punkt 2: Hva med navn?” Kommer opp. På likt med tittelen hører en at Arnfinn sier: Javell, ka me navn?

Et bilde åpenbarer seg, de sitter på en mark i Mosvannet. Det er et lite pusterom før Torlaus tar ordet.

Torlaus: MORDI (beveger seg abnormalt, ser at han prøver å holde syndromet inne).

Arnfinn: Eg har alltid neglisjert ett spørsmål. Ka e det me deg og utbryddå? Du e jo liga ustabile som store Mehmet så e litt mindre enn store store Mehmet og der igjen større enn middels Mehmet, men relativt styggare i monnbrugen enn tynne Mehmet så e bosatt på sør-østkanten.

Torlaus: Eg trodde tynne-Mehmet flytta te vest-sørkanten.

Belinda: Eg va samen me ein Alkis-Mehmet ein gang.

Urovekkendes stillhet, Arnfinn og Torlaus ser merkelig på Belinda.

Torlaus: Uansett. Eg har et syndrom overbetalte menn i kvide frakker kalle for Tourettes, det føre te ufrivilligt vokabulær som oftest e stygt. Mitt tilfelle e ganske sterkt.

Belinda: Ka me ”The Turrets”? Eller eventuelt Belinda’s superduper band!

Arnfinn: Ja, eller ”Belinda bruge blokkfløytå alle di feil plassane!”

Torlaus banner i bakgrunnen

Belinda begynner å grine

Arnfinn river seg i håret og skriker

Forbipasserende ser sjokkerendes på dem.

Torlaus kommer til ordet.

Torlaus: Ka me «De metakognitive»?

En dyp stillhet synker inn, skjermen blir svart.

Scene 9

Svart skjerm, tittelen: ”Punkt 3: Konflikter og musikk”.

De tre bandmedlemmene sitter en plass og diskuterer hvordan historien om bandet skal være.

Belinda: Me e jo et band så skaba revolusjon me å innføra blokkfløytå i rocken. Me trenge konflikter innad i bandet. Det vett jo alle. Nevn ett band så ikkje har hatt problemer?

Torlaus: Baha Men?

Belinda: Baha Men??

Torlaus: Ja, di der sexy afrikanarane så synge om hondar og bevegelser.

Torlaus drar i tillegg opp en veldig dårlig tegning hvor du ser tre svarte menn. En strek er trukket bort til dem, til høyre for streken står det “Sexy Afrikanere” dårlig skrevet.

Belinda: Det e fortsatt ikkje et rockeband.

Torlaus: Nevn ett band sa du.

Belinda: ROCKEBAND!

Torlaus: S-S-S-A-A-A-T-T-T (holder kontroll over det)

Belinda: ROCKEBAND!!!!!!

Arnfinn: Du stresse opp Mr. Vokabulær, la han ver. Eg vett om et band.

Belinda: Å?

Torlaus stresser seg opp i bakgrunnen, han faller over en gjenstand. Torlaus faller over noe rett før Arnfinn avslører bandenavnet.

Arnfinn: Han der bonden fra…..

Torlaus faller

Arnfinn: Du Torlaus. Sikker på at du ikkje e funksjonshemma?

Torlaus: Mormi seie eg e 52,4% stabile, men hu har aldri nevnt någe om at eg e hemma

Arnfinn: Einaste eg seie……

Belinda avbryter

Belinda: Hallo? Du sko nevna bandnavn?

Arnfinn: Ahh, ja.

Belinda: Vel?

Arnfinn: Odd Nordstoga

Belinda: Det e jo ein PERSON, ikkje et band!!!

Arnfinn: Han spele jafall me et band.

Torlaus: He he, sist eg hørte så va Odd Nordstoga på Norgesturne me mordi, Belinda.

Arnfinn: Trodde ikkje den begynte før i Juli

Belinda: IKKJE DISS MORÅ MI!!!

Torlaus: Jo, eg fekk ein privatkonsert i går

Belinda hyler og skriker, slår til Torlaus.

Arnfinn: Kvalifisere dette seg som ein konflikt?

Skjermen blir svart

Scene 10

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 4: Etter en konflikt kommer det alltid en til”

De tre bandmedlemmene sitter i øvingslokalet.

Belinda: Høres dette her bra ud?

Belinda tar en blokkfløytesolo

Torlaus: Jo, va litt medium stiligt. Ka me dette då?

Torlaus tar en trall på gitaren

Torlaus: Spel någe du då Arnfinn. 7 år og alt SATAN!

Arnfinn: Njaaa, føle meg……..

Torlaus avbryter

Torlaus: FAEN!!

Belinda: Du føle deg litt?

Arnfinn: Har litt vondt i magen akkurat nå

Torlaus: Goe gamle eg-har-vondt-i-magen-derav-fyra-av-ein-kanon-i-toalettet unnskyldningen.

Belinda: Haha, ja, eller goe gamle eg-har-vondt-i-magen-derfor-må-eg-hjem unnskyldningen.

Arnfinn: E ingen unnskyldning, dette her e beinharde informasjon.

Belinda: Kati begynte du å gi ud informasjon?

Arnfinn: Siden eg fekk vondt i magen

Belinda: Kossen påvirke det gitarspelingå di?

Torlaus: Kanskje han kjenne han må trekka på toalette når han spele ein sang, derav ødelegga sangen helhetsmessigt

Arnfinn: Herregud…asså…

Belinda: Spel!!!!

Torlaus: Spel nå!!!!

Arnfinn blir presset til å spille, tar en litt rusten versjon av Enrique Iglesias – Escape. Når han er ferdig er det helt stille. Sjokkerendes øyne fra Belinda og Torlaus.

Belinda: Ka faen kalle du dette?

Torlaus: Ja, ka FAEN SATAN! Eg lage jo bedre lydår i søvne, har eg hørt.

Belinda: 7 år du liksom?

Arnfinn: Greit greit, løs x^2 – 4x + 4 = 0 og sett måneder bag

Komplett ro igjen

Arnfinn: Faen då. Eg har spelt i 2 måneder.

Torlaus: KA FAEN!?!?

Trist pianomusikk kommer

Arnfinn: Det begynte me at eg ønskte meg ein gitar i ein alder av 17år, men eg fekk aldri. Dagane va endeløst lange, det førte te at eg måtte trekka meg ner te gadene i byen…..for å høra på musikk. Me pleide alltid å ha fancy middager på fancy restauranter. Kver gang eg satt og spiste dirigerte øyene seg ud te di heldige udleningane så satt ude i -3 grader og spelte på gitar.

Triste musikken stopper.

Belinda: Ka slags dritthistorie e dette her? Ka det ska ver trist me? Du spise på fancy restauranter???

Arnfinn: Va ein ekkel polakk så va kokk

Torlaus: SKJERP DEG!!! KA DET SKO VER TRIST ME??

Arnfinn: At eg ikkje fekk gitar når eg hadde skikkelig lyst på?

Belinda: Faen asså! Du ligge jo bag oss på musikkfronten…..minst me 2år og forann oss på bortskjemt-fronten me 10år.

Arnfinn: Dokker kan lera meg?!

Torlaus og Belinda tenker seg grunding om, etter litt nikker Belinda til Torlaus

Torlaus: Ska F-F-FAEN lera deg mange SATANS goe idolsanger…for HELVETTE!!!

Belinda: Ja, sjøl om du suge så lige eg samholde her. Me ska hjelpa deg Arnfinn!

Svart skjerm

Scene 11

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 5: Så var det øvingen”

Det blir her innledet med en sang, ettersom bilder viser at Torlaus og Belinda hjelper Arnfinn med å bli bedre. Bilder av øvelser og notelæring kan være noe. I begynnelsen framstilles Arnfinn som dårlig, men ettersom tiden går avanserer han, måten vi merker det på er at det i begynnelsen er merkbart at Arnfinn bommer på øvelsene, blir dermed sur. Noen bilder senere er det å merke at han treffer på øvelsene, og dermed blir glad. Han blir litt bedre, men fortsatt ikke på noe topp-nivå.

Svart skjerm

Scene 12

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 6: Brev som kommunikasjonsmiddel”

Hjemme hos Arnfinn. Arnfinn går bort til postkassen får å se hva som er nytt. Mellom all reklamen han blar gjennom (morsom/merkelig reklame som blir filmet) finner han et brev. Han åpner brevet. Inni brevet er det et ark hvor det står skrevet me grønn tusj (håndskriften må være i likhet med en 5årings verk): “Du dissa meg for siste gang! Du og meg ska ta ein gitarduell! Du e vel ikkje redde? Hvis ikkje, mød opp me Hansenhjørna 7 klokkå 21:00. Hilsen Gitarmann #1” På toppen av det hele ligger det inni brevet et plekter som er delt i to.

Arnfinn tar det destruerte plekteret og klemmer det

Arnfinn: Ingen kalle meg for pysa!!!

Arnfinn ringer til Belinda og Torlaus og forklarer situasjonen. De kommer bort.

Svart skjerm

Scene 13

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 7: Tiden står stille”

Arnfinn er bekymret ovenfor gitarduellen. Han går rundt i huset, titter på klokka, ser ut vinduet.

Omsider kommer Belinda og Torlaus fram til Arnfinns hus, de ringer på, Arnfinn åpner.

Belinda: Ka e probleme?

Arnfinn: Eg har blitt utfordra te ein gitarduell

Torlaus: Av kem?

Arnfinn: Ein av personane så va på øvingå hos meg.

Torlaus: Koffår det?

Arnfinn: Tydeligvis så har eg vært frekke mod han. Men herregud, eg e jo nesten det me alle.

Torlaus: Eg har troen på deg!

Belinda: Eg og! Sånn hallveis jafall

Arnfinn: Håbe nå det. Han la et ødelagt plekter neri breve som et supplement.

Belinda: Ødelagt plekter?

Torlaus og Belinda er sjokkert over ødelagt plekter.

Torlaus: Det kan jo bare bety ein ting!

Arnfinn: Kadå?

Torlaus: Ødelagt plekter som blir sendt via brev betyr at vedkommende hermed ønske at du bomme på strengene når du spele. Det blir også kalt for den kvite-manns-bom-på-gitarstreng-formell. Opprinnelig ein gammale trollmannsformell som blei tatt fra di innfødte i Kenya, då trolldommen blei kalt for den-svarte-manns-must-rytmen-formellen/bli-kvide. Formellen blei videreført te Engelske kolonister som voldtog og stakk av me formellen te disse heksedoktoårane. Omsider nådde ann udvalgte personer i Norge.

Arnfinn: Stemme dette, Belinda?

Belinda: Ser det ud som eg har lest imperialistisk historie om kolonister så udnytte innfødte og videreføre ein trolldom?

Tongt pust

Arnfinn: Har du ikkje hovedfag i historie då?

Belinda: Nei, eg har hovedfag i friminutt!

Torlaus: Eg har hovedfag i å møda opp på skolen me reine monn

Belinda: Koffår har det seg alltid sånn at me snakke mer drid enn piss?

Torlaus: For det e ein større lettelse å drida enn å pissa?

Arnfinn: Ehm? Jaja, eg komme aldri te å klara dette her, gitarduellen det e.

Belinda: Vent, eg vett kossen me kan klara dette!

Arnfinn: Forklar

Belinda: Me tar bare ein berbare cd-spelar, sette på ein utrolige sang, så lade du som om du spele sangen. Du vinne, någe så åbne dører te kontrakter for oss, om 1 år så e me kjendiser, me meg i fronten. Itte eg finne ud at dokker e me’he’er går eg fra bandet og ein talentspeider finne meg, han lure meg i sengå någen ganger. Itte mye ligging får eg ein gig på Metropolis, der blir eg oppdaga som stjernå eg e, itte litt te ligging reise eg te Hollywood og finne lykken der, for du vett, eg e best og eg klare meg alltid!

Arnfinn: Så mye så eg lige tanken, så sugan!!!

Torlaus: Enige!

Belinda: Mine planer e jo alltid goe!!!

Torlaus: Ja, i forhold te mine (tenker seg om på hva han sa)

Arnfinn: Her må eg nok tyda ud me mine beste krefter og trollbinda denne gitarmann #1. Joksing e for folk så har same navn så måner, mens kunsten å ver pysa e for folk så banne mye. Denne morroklompen e min!

Torlaus: Me må vel gå snart då?!

Arnfinn: Ja, me går…..me stil

Svart skjerm

Scene 14

Svart skjerm. Tittelen: “Punkt 8: På vei til gitarduellen”

På veien bort til Hansenhjørna 7 ser du Arnfinn, Belinda og Torlaus går side ved side, de trekker folks oppmerksomhet, og noen henger seg med på vandringsturen deres, uten at de som henger seg med egentlig forstår hva de blir med på. I en typisk amerikansk film ville det helt sikkert blitt 50 personer som hadde latt seg fenge med, men her blir det toppen 5. Søt/fengendes musikk spilles, ligner på en musikal, dansing osv.

Scene 15

De kommer fram til Hansenhjørna 7. Går inn i huset. Gitarmann #1 sitter og spiller Step by Step (tv-serie). Gitarmann #1 har noe hvitt under nasen som skal se ut som han har sniffet noe ulovlig, men i realiteten er det bare melk (spiller på det med at alle ‘rockere’ bruker narkotika og sniffer). Glass med melk står ved bordet. Folkene som ble med på vandringsturen blir også med inn for å se på gitarduellen.

Arnfinn: Hallo?

Gitarmann #1: Ja?

Arnfinn: Du så utfordra meg?

Gitarmann #1: Jepp.

Arnfinn virker litt forstyrret over melkeflekken

Arnfinn: Ehm, du har någe onna nasen.

Gitarmann #1: Ahh, unnskyld, må bare ha det.

Tørker vekk melken

Gitarmann #1: Kem e alle disse folkå?

Arnfinn: Moralsk støtte?

Gitarmann #1: Te deg eller meg?

Arnfinn: Ser eg ud som telefon-operatøren Ingrid så jobbe for statistisk sentralbyrå?

Gitarmann #1: Nei, men du ser ud som et bulka vrag i di der klenå, hvis kler e rette definisjonen.

Arnfinn: Så me begynne å impertinentere? (impertinentere betyr å være nesevis, frekk)

Gitarmann #1: Hæ? Tror heller me begynne å spele eg.

Arnfinn er usikker

Arnfinn: Uhm, ja, greit.

Gitarmann #1 begynner. Han starter av med ‘Andrew W.K – Party Hard’. Når han er ferdig med å spille later han som at han skal slenge gitaren nedi golvet, men trekker seg ut i siste liten. Idet, Gitarmann #1 går av scenen, virker det som han stikker av. Arnfinn kommer med en kommentar.

Arnfinn: Hah, du trakk deg!!!!

Gitarmann #1: Hæ? Sko bare ha litt melk

Arnfinn: Ja, du må bare ha det? Dra deg baglengs oppi kundekontore te Tine.

Gitarmann #1: Sett fingrane kor strengene e

Arnfinn: Åja, det ville mordi likt!

Gitarmann #1: Spel då!!!

Arnfinn: Greit greit

Arnfinn pakker opp gitaren. Han spiller en sang. Fungerer rimelig greit.

Gitarmann #1: Eg ser du kan någe, men me 7 år i baggrunnen burde du tatt någe mer komplisert.

Arnfinn: Eg spare snobepåsen te slutten

Gitarmann #1: Javell javell, digg dette

Gitarmann #1 overrasker Arnfinn når han drar opp Steve Vai – Crossroads Gitarduellen på gitar. Arnfinn har gått tom for ord, vet ikke hvilket låtmateriale han skal dra opp.

Gitarmann #1: Kom me snobepåsen nå då.

Arnfinn: Jo det begynte me at eg sko bygga et lego-hus. Eg kom te tredje etasje men så SLÅ HAN TORLAUS, FOR GUDS SKYLD!!!!

Torlaus: HÆ? (overrasket) Jaja

Torlaus går mot Gitarmann #1, Torlaus smiler, prøver og slå Gitarmann #1, men Gitarmann #1 slår Torlaus. Torlaus faller ned.

Arnfinn: Det va nå så majones på nugatti.

Publikum er sjokkert. Belinda hyler. Går bort til Gitarmann #1 og skal til å slå. Gitarmann #1 bitch-slaper Belinda. Belinda begynner å grine.

Arnfinn: Det va nå så reger på tomater. Velvel.

Arnfinn går bort til Gitarmann #1, bretter opp sleaves’a og skal slå han, men snufler på veien bort. Gitarmann #1 ler. Gitarmann #1 kjenner han må ha litt melk (kommer med en uttalse: “Ahh, melk”, skal bort til melken men snufler i beinet til Torlaus og slår hodet. Publikum står og ser på med sjokkerte øyne. Arnfinn kommer til seg igjen, vekker Torlaus og Belinda.

Arnfinn: Me må gå før Kripos komme!!

Svart skjerm.

Scene 16

Tittelen: “Punkt 9: Alt som ender, ender tragisk”

/Gjengen sitter forslått i mosvannet en plass, blåmerker/sår. De er sure, irriterte og langt ifra metakognitive.

Belinda: Nå blir me aldri kjente. Tusen takk Arnfinn!!

Arnfinn: Ja? Hørte du sangen han spelte? Det overgår jo mitt spekter så det holde. Hadde eg ikkje visst bedre hadde det vært han så hadde spelt i syv år og ikkje meg.

Belinda: Du konne jo bare tatt någe!!!

Arnfinn: Eg stivna!!! Hadde ikkje fått te någe uansett. Eg hadde bare øvd inn to sanger. Sko eg liksom ta han på sengå me Blink 182 – All the small things?

Belinda: Hadde du bare øvd inn to sanger??? KA FAEN E DET SÅ E GALE ME DEG!!! OG KOFFÅR ØVE DU PÅ SÅNNE SAN

Torlaus: FAEN!!! Kan dokker ver rolige!! Eg har fått utrolig mye bank i det sista!! Faktisk så mye bank at eg har glemt ud diverse bannefraser.

Belinda: Det ekje det einaste du har glemt

Torlaus: Hæ? Ka sa du?

Arnfinn: Kan me prøva å ver litt siviliserte? Me e fortsatt et band!

Belinda: Et band så hette di metakognitive. Ka inni hekkan betyr metakognitiv?

Arnfinn: Eg tror det har oppstandelse fra ein ingrediens Ingrid Espeli kokte opp i 94 når hovedretten te hu blei omtalt som positivt overraskandes.

Belinda: Akkuratt? Så me har kalt opp et band itte ein ingrediens? Det e jo fint!!

Torlaus: Nei, herregud, det betyr jo….

Arnfinn: Kjeften Torlaus! Hvis du ikkje banne snakke du piss og omvendt. Mens du Belinda. Du klage og klage, hvis du ikkje klage tenke du på deg sjøl som statsminister.

Belinda: Vettu ka? Eg orke ikkje mer! Eg har fått nok av deg og dine smarte kommentarer, deg og dine STYGGE kler, deg og dine ubrugelige talenter. Eg e udav dette bande!! Ha det!!

/Belinda går vekk. Sangen ‘Thomas Dybdahl – Tomorrow Stays The Same’ begynner å spille i bakgrunnen.

Torlaus: Arnfinn! Eg e og rimeligt leie nå, på ein generell basis, og ikkje ein metaforisk basis. Oi, vent, nå komme det litt piss. EG GIDDE IKKJE MER, ha det!

Arnfinn: Dokker kan jo ikkje bare gå nå?? Det e jo sånn så dokker har sagt, alle møde modstand, sjøl om Odd Nordstoga og Baha Men i gåseøyne e perfekte!!! (pusterom) Ja, gå då!! Reis te Pakistan og bli Quisling!!! FAAAAAAAAAEEEEN!!!! (Sur, oppgitt)

Scene 17

Kameraet går etter Belinda, Torlaus og Arnfinn hver for seg, mens di går vekk fra hverandre. De er leie/deppet/motsatt av strålendes glad. Etter det går en litt fram i tid. Arnfinn selger gitaren sin, ser at han angrer på at han solgte gitaren. Er misfornøyd over livet sitt, begynner som avisbud. Torlaus har også gitt opp musikken, han derimot kaster gitaren sin. Etter det kommer han inni gjengmiljøet. Belinda er derimot den eneste som fortsetter med musikk og er den eneste som har en problemfri hverdag. Inntil hun en dag mottar en søknad hvor hennes ønske om å gå på musikklinja i Oslo har blitt avslått. Dette får henne til å miste kontroll. Hun springer ut av huset og bortover i gata, skriker. Idet hun passerer et hjørne/en busk/en plass med dårlig oversikt kommer det en bil og kjører på henne. Inni bilen sitter Arnfinn og Torlaus. De har savnet musikken og hadde ønske om å starte opp bandet igjen. Derav kjøreturen bort til henne. Sjokkerte øyne fra Torlaus og Arnfinn. Det går over til noen fine naturbilder av Mosvannet. Etter litt blir skjermen svart og rulleteksten kommer opp.

Som tilleggsmateriale kommer det opp, helt i slutten av rulleteksten:

Belinda Karmessen 1986 – 2004

Vi vil alltid savne deg, en sann inspirasjon! Må du nå himmelen og enda lengre.

Arnfinn Daffne soner nå hard tid i fengselet, han vil ikke slippe ut før 2010 Torlaus Sakkaridsen forsvant sporløst etter ulykken

Dette kan lure seerne til å tro at filmen var basert på en sann historie. Derav begynner de å “google-searche” osv.

/Slutt NB! Kopiering av manuset, bruk av scener, dialoger osv fra her vil bli sett hardt ned på. Harde sanksjoner blir etterhvert møtt med med harde tiltak som f.eks; finn dusten som stjal manuset og hyr inn noen store folk. Enhver kopiering av dette materialet er ikke tillatt! Skulle du være så uheldig og komme borti ctrl + c, er det best at det ikke blir brukt til egen manusoppbygging, eller i det hele tatt brukt! Ellers ha en koselig aften.

Nokia 3310

Det teknologiske gjennombruddet kom den dagen Nokia 3310 blei konstruert. Det ekje nok me at mobilen har ein superfantastisk AI, men laderen så og fulgte me ligge i ein klasse for seg sjøl. Dette e alle grunner te koffår eg elske mobilen min.

Du kan sei at den romantiske perioden starta i 2002 kor eg då fekk min fysste mobil! Nokia 3310. Mobilen va faktisk så goe at alle sprang rondt me ann, me unntage fra Jon så sprang rondt me et hotell. Någen ville kanskje kalt det for et våpen, men nok om Jon. Nokia 3310 har vært me meg gjønå forskjelligt ver, innte ann fekk husarrest for 2-3 år siå. Koffår fekk den superkule mobilen din husarrest spør du vel deg sjøl. Jo, det begynte me at mobilen min ville kjøra sitt eget løb. Ringte folk, slo ann seg av automatisk. Hadde eg happy hour me mobilen, ja då slo ann seg og av. Nå leve eg mer i den uromantiske perioden som hovedsaklig består av ein store klomp i halsen og knust hjerta. Sjøl nå sitte eg me mobilen. Men egentligt ligge mobilen på sengå og skaffe seg energi så ann får muligheden te å holda seg oppe di neste timane. Eg lade mobilen fra 14:00 te 23:00 kver dag omtrent, men forsatt, når eg våkne opp dagen derpå e ann av. Laderen synge og på det sista verset. Någe eg opplevde i dag. Det har skjedd et normbrudd me strøminntage te mobilen eller strømutgivningå fra laderen. Enten eller så hjelpe det ikkje meg. Men alligavel, e jo aldri någen så sende meldinger te meg så eg vettkje ka eg engste meg for.
Sette me invaliditeten te mobilen min i perspektiv så tjene det meg i lengden. Eg sleppe å få kreft i kjydkagene. Eg sleppe å trykka fjeset mitt neri ein mobil te uante tiår (takk for pc). 70% av tiå eg trykke fjese neri mobilskjermen e det for å se om ann vil lada seg. Eg sleppe å kjøba nye mobil kver måned for enkelt og greit e eg ikkje kresen, derav holde eg ein stødig økonomi så kan bli sløst vekk på filmar. Eg sleppe å bli ringt opp av folk så trenge meg te någe. Eg sleppe å finna gjenstander så ikkje fungere (hum?). Uansett så e mobilen min genuin, egen klasse for seg sjøl og det e nettopp derfor ann aldri har blitt bytta ud + ann trekke damer te di grader.

Sykkelen min

Sykkelen min kan best beskrivas ved hjelp av et hendikt dikt. Gud eg elske transportmiddelet!

Sykkelen min e gul og svart
Han har ein umostålig fart
Så lenge dekke ikkje går flatt
Vil ann alltid kjøra meg hjem i natt

Bremseklossane e sledne
Bagskjerm e ikkje testede
Derfor blir eg fort sjeden
Gud så drede

Giren e defekt
Ekje det frekt
Sled å sykla
Tror eg ringe mordi og låne hennas hytta

Eg har ingen hjelm
Mormi sa brug ei puda
Nå sitte eg me skallebank
Og to tenner ligge ved min siekant

Sykkelen e ikkje HMS-godkjent
Men kem bryr seg
Dagen eg fyge
Ska eg jammen drikka te og tvila

Bruge ingen refleks
Eller lykt
Blir eg stopt
Vil eg kjenna frykten ner min rygg

Blabla, nå har eg ikkje mer å skriva
Får du jammen meg slutta å grina
Grill pylser, se ein film eller to
Så lenge du ikkje komme hjem for å meg, pina!!

Kjekt så det va å skriva, tror eg at eg legge kortå ner på borde og fortsette me kan enn eg gjorde. Fred.