Eg er heilt trygg på folki sjølv um eg eigentleg ikkje veit kven dei er, eller kvifor me er her.

Bilete frå “driek på flickr”:http://flickr.com/photos/driek/84002321/ cc: “by-nc-sa”:http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.0/deed.en

Sovebussen svingar inn til ei lita hytta ved vegen. På andre sida ligg ein ganske karakteristisk ørken-bensinstasjon. Me gjer oss klar for mykje hyttekos ute i ørkenen.

Etter mykje kos

Eg vert godt kjend med desse 10–15 folki. God stemning. Litt seinare utpå dagen køyrer ein vanleg buss inn på området, han er svart og ut kjem 5 gutar.

Dei er visst tjuvar og skal rana oss. Ingen av oss vert serleg sinte, men irriterte yver at tjuvane skal koma her. Ein av dei hev kort blondt hår og ser ganske ung og sprek ut. Han finn veg inn til kjøkenet der eg stend og lurer på um eg skal laga min herlege nachos-tallerken til dei nye venene mine.

Han seier ikkje noko, men leitar fram skuffen der kjøkenutstyret ligg. Han raskar ut alt etegognet (norsk for «bestikk») og tek det med seg. Eg synest han er ganske søt. Knivane, skeiane og gaflane er ikkje våre og dei er langt frå fine eller verd stort meir enn ein hundrings. Det vert likevel litt vanskelegare for oss på hyttetur uten. Då han kjem ut signaliserer han til resten av gutane at jobben er gjort; dei hev etegognet.

Bussen stend der framleis, men det gjer òg tvo racerbilar. Eg ser burt på ei av dei nye veninnene mine og spyrr um dei hugsa «fiksa» bilane. Ho smiler lurt og ser tjuvane hoppa oppi den eine racerbilen. Bilen skyt med ekstrem fart rett inn i trappa og steilar hardt fyrr han brasar ned upp-ned. Eg ottast guten vert skada, men det gjer han ikkje.

Dei slenger sekken med kjøkenutstyret på ryggen og flytter yver i den andre racerbilen. Diverre hev ikkje den nok bensin, so dei køyrer yver til bensinstasjonen. «Ai,» tenkjer eg, «no kjem dei seg unda lell!».

På bensinstasjonen

Dei pratar med mannen på bensinstasjonen. Vil at han skal fylla på, men det vil han ikkje råda dei, seier han. «Det er mykje billegare å kaupa bensin i neste by», mumlar han fyrr han kjem med kronargumentet; «25% billegare faktisk!». Tjuvane ser med ein gong logikken i dette, og vil sjølvsagt ikkje gjelda bensin hjå denne stasjonen når dei kann få det 25% billegare ein annan plass.

So legg dei i veg burtetter ørkenen i full fart og eg vert fortalt av venene mine at bilen ikkje hev nok bensin til å koma til neste by. Medan eg vert fortalt dette ser eg ei av jentone gjelda bensin-mannen ei bunka pengar.

Haha. Der fekk dei att, dei prismedvitne tjuvane.

Mogleg relaterte innlegg

• På veg til Bergen
• Vis respekt, betal for heimturen din!
• Skaffa leigebil til Oslo

Eg sprada rundt på scenen og var gjerne litt vimsete. Eg hadde med meg gitar og spelte nokre songar, eg var ganske livleg faktisk. Motspelaren min var Rebecca (kjærasten min), ho kom inn til slutt. Eg hadde jo ikkje peiling på stykket, sjølv um eg trur fyrste akt gjekk veldig bra. Eg laga ein kort pause midt i akta då, av di eg ikkje ante kor tid det skulle vera pause. Men ingen gjekk heldigvis – og eg trur teppet kom raskt opp att.

Eg byrja spela litt saman med Rebecca, og plutseleg av ein eller annan grunn vart ho sjuk/skada (i draumar so skjer ting plutseleg berre, og det er heilt logisk der og då). Eg trur ikkje eg visste kva eg skulle gjera, men eg sat meg ned med ho og prata noko svada og hadde tenkt å henta gitaren. So gjekk teppet ned. Etter litt høyrde eg folk gjekk ute i salen, so teppet ville ikkje gå opp att. Det var pause, eg fekk vita det av inspisienten. Eg fekk litt småpanikk då eg fann ut eg ikkje hadde peiling på kva som hende i neste akt. Eg kom meg opp i kantina og såg at nokon vaska opp. Då eg var liten på teateret, vaska eg ofte opp sjølv, sa eg. Av di eg var der so seint på kvelden då dei andre hadde gått. Det er jo sjølvsagt berre tull, og eg anar ikkje kvifor eg sa noko slikt.

Andre akt (…vart aldri ferdig)

Eg spurde nokon um kva som var historia i andre akt. Det var fleire som ikkje heilt klarte å forklara, men då eg var nede på scena att var det nokon som kunna visa meg litt av byrjingi iallfall. Dei sa eg skulle gå til eit slag orakel/dame i tempel og vera fortvila av di Rebecca var skada/sjuk. Teppet gjekk opp, og eg gjorde det. Men tempeldama vart sint. Ho kunna ikkje tulla med naturen og «blablablabla». So er det diverre litt uklårt, eg hugsa ho sa noko veldig fornuftig her og so gjekk eg og spelte triste visar på gitaren min. Men dette fornuftige hugsar eg altso ikkje, eg hugsar berre alt tullet.

Ola og Elisabeth var der òg

Ahh, det var moro at Ola var bak scena òg, eg spurde han um eg måtte tenkja på kvar kamerai i salen stod (det vart filma). «Nei, det må du ikkje», sa han. Trur eg såg Elisabeth oppe i kantina òg. (Ola og Elisabeth er kjærastar og naboane mine, dei heng på skrivarstova til NMU dagleg – for dei jobbar der. Dei er òg dei som tyder absolutt mest for meg i Oslo).

Eg hadde vona eg kunna seia noko lurt til slutt her, slik at ikkje innlegget vart hengjande med dinglande open slutt. Men, nei, draumen min vart ikkje konkludert av di eg vakna (og av di eg ikkje hugsar slutten). Eg stod opp kl 0730, ganske bra. :) Soli i andletet hjalp meg opp. Men no må eg gå og laga noko frukost og leggja Universitas ut på nett. Og so må eg rydda, og gjerne vaska klede – for pappa kjem i dag (:o).

Eg hev ikkje sett «Walk the line», men eg kann tenkja meg at det absolutt ikkje hev nokon samanheng med dette eg klara produsera i dramuen? :P

Mogleg relaterte innlegg

• Halvreferatisk framleggjing av årsmøte i Rogaland Mållag
• DUS-festival i Oslo
• Når vi døde våkner