Kategoriarkiv: Frå den gamle sida mi

Weekend I Noreg

Heimtur, for ein weekend. Det blei ein dag med reise, så ein dag i Stavanger og til slutt ein dag til tilbakereise. På tilbakereisa fann eg ikkje passet mitt… Typisk…..

Tikk-takk tikk-takk ytrar klokka mi, kvart fjerde sekund, kvar dag, kvar uke, kvar måned, kvar årstid.. Eg har ikkje hatt klokka meir enn ein heil årstid – bevisgrunnlaget for at ho seier “tikk-takk tikk-takk” kvart år vil då være utilstrekkeleg, så av åpenbare grunnar vil eg ikkje kome med denne uttalinga. Uansett seier ho eit tikk eller takk per sekund, bare avbrutt av ein øyreskjærande piping, som av og til slår inn. Det var nettopp denne pipinga som slo inn og vakna ein trøytt sjel klokka 06:00:00, Fredag morgon, 19 Mars 2004… Seks sekund seinare lød eit smell og med eitt gjekk klokka tilbake til si monotone oppgåve.

Ein 65kg livsform slit seg ut av sitt rede – skapninga har erfaring fra tidligere utflukltar; ligg ein for lenge i redet flyr flokken fort av sted til eit ana land. Kva skal så beskytte den ubeskytta huden mot altslags vær ute? – Klokka tikkar. Denne gongen skal ein ikkje kome for seint! “Hm.. Sko tatt stygge barten…”, mumles det. Tikk-takk. Tikk-takk. ”….!”. Tikk-takk. “HEKKAN!”.

Kjapt kommer han seg ut – hoppar på sykkelen og startar å bevege seg raskt mot sentrum. Sorpe(?) flyr i fjeset mens individet kaver på sykkelen. 5 minutt til transportmiddelet forsvinn, sykkelen med tilhøyrande sykkelist er 3 minuttar borte då ein sterk motvind får guten til å banne. Tikk-takk. Låse sykkelen er eit prosjekt i seg sjølv med eit minutt igjen og framleis ein 100m avstand å forflytte seg til bussens plassering. Tikk-takk. Dunk-dunk. Hjarte følg opp i merkbart høgare tempo. Lettare sliten, tyngre fortvila leveres billetten til bussjoføren. Trykket lettar – den norske 17 år gamle guten synk roleg ned i eit sete… Odin forsvinn inn i den tidlege morgongry med bussen.

Ein måned tidligare hadde eg fått ein epost i fra pappa, der han lurte på om eg ville gjøre ein jobb for han. Sjølvsagt – jobbane pappa gjer meg er alltid morosamme og bra. Eg skulle være kurér med ein film – fra London til Stavanger. Denne filmen kunne ikkje sendas i posten eller liknande – verdien er alt for stor. (Når eg seier film her er det EKTE filmrullar – ikkje noko billeg video). Skrivande brev til Ingunn (Norsk klassestyrer) om jobben viste det seg at filmen ikkje var ferig. Eg bestemte meg for å dra uansett (billettane var jo betala), eg venta litt med brevet – heilt til det var for seint og eg heller var “sjuk” den dagen (slik eg normalt aldri gjer – bare pysar som er vekke fra skulen sjølv om dei er sjuke! (med mindre du har noko SARS-dritt eller noko i den duren då)).

Tilbake på bussen hadde eg nesten klart det igjen. Miste ein buss – er ikkje lett, eller – er ikkje vanskeleg er vel ein betre beskrivelse. Det hadde vært meget demoraliserande – akuratt som om eg ikkje har hatt nok av det i det siste. Men akk – med fantastisk innsats berga eg meg frå den tabben. Eg starta å lese “The Wasp Factory” av Iain Banks. 3 timar og 20 minutt seinare var eg på Stansted. Denne forferdelege flyplassen kor eg ein gang mista same fly eg i dag skulle ta. Eg såg positivt på det – eg ga ikkje ein sur mine, men begynte heller straks å planlegge kva eg skulle gjøre – lage episoden til ein kjekk London-tur. Men det var den gong – eg skal ikkje dra det ut men rett og slett sei at eg rakk flyet denne gongen. Så der var det spenningsmomentet vekk – med Odin så veit ein heilt aldri når det kjem til fly og bussar.

Som vanleg så fekk eg eit lite kick av å gå gjennom sikkerheits-sjekken – denne gongen hadde eg noko ulovleg i handbagasjen min… Verktøy. Eg hadde ein mutter-vinsj (eller kva det heiter) i sekken – sånn som ein brukar til å skru på sykkelen med. Eg las skiltet opp og ned då eg sendte sekken inn i maskina – lura på om dei ville merke det. – Det gjorde dei ikkje. Eg kjøpte noko og ete, samt noko sjokolade til Espen, så gjekk eg i god tid til gate’en. Der skjedde ikkje stort. Eg måtte på do. Klokka bevega seg mot halv – då flyet skulle gå. Eg såg på skjermen, “Final call” sto det. Eg hadde sett den meldinga før – då eg mista flyet på same plass.

Eg hadde ikkje sett nokon gå ein einaste plass – eg stakk raskt på do då klokka blei eit minutt på halv. Plutseleg huska eg kva “Final call” betydde og før eg var starta på toalett-besøket sprang eg tilbake til gate’en. Dama sa “Yes” då eg spurte ho om dette flyet går til Haugesund. Eg gjekk på do. Kvifor hadde eg gått på do akuratt eit minutt før flyet eigentleg skulle gå? Nå viser det seg at flyet var forsinka ut – det var derfor eg ikkje hadde sett nokon som bevega seg vekk. Men uansett, forsinka eller ikkje – det er skummelt og seier mykje om meg når eg går på do i eit slikt kritisk øyeblikk for å innse at eg har dårleg tid. Og ikkje motsatt veg slik det funkar for normale mennesker med skikkeleg forhold til tid.

Eg la fra meg boka… Då var eg ferig med “The Wasp Factory” – og der landa flyet. Vel framme i Haugesund sprang eg ut i regnet og praia ein NSB buss som akuratt var til å gå. Eg starta på ei ny bok; “Gjengangere” av Henrik Ibsen. Denne boka er det ingen som har sagt at eg skal lese – eg tok han bare i tilfelle eg skulle bli ferdig med Wasp Factory. Då overraska eg meg sjøl. Eg hadde lese ei bok på ein dag og måtte starte på ei ny. Etter ein 1,5 timers ventetid på Haugesund rutebilstasjon satt eg meg på kystbussen på veg til Stavanger.

Akk, det var eit fint syn – Stavanger sentrum. Føltes som det var år og dag sidan eg hadde vært heime. Eg venta på 4 bussen, eg traff Kjersti – men ho traff ikkje meg, eg hilsa – men ho ignorerte meg. Trur ikkje ho kjenna meg igjen – eg kjenner ho bare frå teateret, men ærlig talt skal ikkje så mykje for å kjenne igjen eit fjes, sjølv om det har fått full skjegg med tilhørende bart og langt, uryddeg hår :P Etter eit kvarter med venting kom endeleg 4 bussen – og eg kunne lese ferig min andre bok for denne dagen. Eg var sjølvsagt utruleg stolt, slikt hadde eg ærlig talt ikkje trudd om meg sjølv :)

Gåande mot huset til Espen tenka eg på kor lang tid det hadde tatt å reise der eg no var – 13 timar med reise og ikkje minst venting. 7 timar i buss, til saman 1 time på fly og båt – de resterande 5 timane venting… Ding-dong. :) – Me såg Idol, var nokon flinke, men de fleste var jo heilt idiotisk dårlege. Blandt dei gode var Øyvind – som selvfølgeleg blei stemma ut. Sånn går det når det er ein heil haug med 14 år gamle jentar uten skikkeleg smak skal stemme. Dei stemmer på det som lignar mest på alle dei umåteleg kjedelege artistane me har for tida. Dét at alle sanganne disse idol-popstjernane syng er kover-låtar gjer ikkje situasjonen betre. Det er også eit eige fjortiss idol-magasin i butikkane i Noreg, noko liknande “Se & Hør” men bare om idol! Umåteleg teit syns nå eg… :o

Klokka 4 Norsk tid la me oss – ehm, blei litt seint. Tidleg neste morgon (11) føyk me opp – spiste GOOOD NORSK FRUKOST – ikkje noko engelsk dritt. Ahh.. Det var så godt… Åååh.. tenke tilbake. Menmen, uansett – me dro heim til huset mitt for å hente regningar osv. Eg snakka me Kari (naboen) og så låsa me oss inn i huset. Mens me var oppe på datarommet høyrde me ein bil – ho som lånte huset vårt kom heimat. Eg sa “hei” osv, ho blei ganske sjokkert. Mora til Espen kjøyrde oss til byen der me vimsa rundt. Espen kjøpte ein film, og så satt me oss på Dolly Dimples og såg på folk som gjekk forbi. Det var kjekt å se kjentfolk gå forbi, deriblant tante Siv og søskenbarn Rita :) Var ingen gode filmar som gjekk, så etter ein tid satt eg på rommet til Espen og sortera regningane. Ein familie-ven, Olav Petter kom og henta dei, for å betale dei værste. På kvelden såg me alle tre den nye versjonen av “Hodejegerne” programmet mens me spiste Taco og Buritoes (ehm) :]

Neste morgon var det god frukost samt eg laga ei nistepakke ( :D ) til turen tilbake. Då fant eg eit problem… Kor var passet mitt!?! Hysterisk leita me – fant inget, eg tok bussen likeså. Bussjoføren ringa rundt for å finne ut om det var på ein av hittegods terminalane. Eg var roleg heile tia – som vanleg når eg gjør noko så idiotisk. Skjerfet hadde eg óg mista. Eg sjekka med Olav Petter, han hadde ikkje passet. Då eg var framme i Haugesund fann eg fort ut at NSB sine lokal var stengt. Eg prøvde å få folk til og åpne det slik at de kunne sjekke hittegods. Men virka som om det ikkje var nokon folk der før mandag. Etter ein og ein halv time tok eg bussen til Haugesund sin flyplass – eg forklarte problemet mitt til ei hjelpsom Ryanair-support dame. Ho ringte rundt og fekk til slutt nokon til å dra ned til kontoret for å sjekke hittegods.

.. Ingenting… Eg stakk bort til ein politimann som sjekka passene, forklarte mitt problem – han ba meg vente på ei dame som skulle fikse det. Dyrt er det med midlertidig pass da – må ut med 800kr. Jaja, så hadde eg klart det igjen då – vært litt idiot og måtte betale dyrt for det… Eg rota litt i sekken mens eg venta, fant Ryanair billettane (som eg trudde eg hadde mista saman med passet). Hmm.. Eg rota vidare, av ingen anna grunn enn at eg ikkje hadde noko ana og gjøre – samt at eg ennå hadde eit fjernt håp av at eg skulle finne passet. I ei lomme av sekken kjente eg noko som hadde same størrelse som passet – eg reiv opp objektet, og trur du ikkje at det var passet!?

Hekkan, eg hadde jo lett to ganger der allerede hos Espen. Teeeeeit! Mykje bekymring og stressing – og så var det i sekken heile tia! – Eg gjekk bort til politimannen, tydelig flau og sa at eg hadde det visst :P – Eg snudde for å fortelje det til Ryanair dama. Akuratt då kom politidama som skulle skaffe meg nytt pass, hadde ho vert 1 minutt tidligare hadde det fått dyre følgar (og ennå verre følgar etter, når eg hadde funne passet)! Eg var glad då eg steg ombord i Ryanair flyet.

Venting på Stansted, så buss – der eg snakka me ei kjekk jente i fra Bodø (tror eg). Ho gjekk på universitetet i Hatfield og heitte noko med Kristin, eller Ragnhild. Hehe, altså – enten noko på K eller R (mykje bråk på buss + søvnig Odin). Ho var søt iallfall, dét fikk eg med meg :) Ho gjekk av etter ein time, eg hadde meir enn to timar igjen på bussen. Eg prøva og sove – heh… I Oxford var eg letta då eg fann at ingen hooligans hadde øydelagd sykkelen min. Eg hadde mista hanskanne óg nå, dei gjekk med på turen. Så utan lue (mista 2 stk på 2 dager for litt sidan), utan skjerf og utan hanskar sykla eg heim i kalde natta. Sovna i senga gjorde eg straks. ZzzzZzzZ.

Turen var kjekk og sikkert bra for meg. Eg veit no enno betre at Odin + Reise = Kaos. Så eg må passe meg no når eg ska fly til Frankriket igjen 15 April! Dagen etter heimkomsten sto eg opp kl 6 og trodde det var kl 6 på DAGEN, men det var på morgonen – eg hadde bare ein god døgnrytme. Det var altså i dag :) Har vært ein grei dag i dag. Men nå øydeleggar eg døgnrytma igjen. Eg skal ikkje sei kva klokka er – det kan du tenke det til sjølv (snork) ;)

Egil goes to Oxford (litt iaff)

Så var det tre (to eigentleg) rolege dagar med Egil på besøk. Herleg å få roa ned litt, sjå på bøker, snakke om ukritiske ting samt felles-hacke litt ;) – Ingen høg plagsom drittmusikk i bakgrunnen av all diskusjon slik det lett blir om ein går “ut”.

Denne helga var Egil på besøk :) Egil som i Kristoffer Egil Bonarjee (aka Egil|B, aka Bondage, aka Doffe, aka DoPeY). I tre dager vimset han rundt Oxford, på besøk hos meg, Jørgen og Niklas (glis). Var kjekt å se Egil igjen, han meinte at livet heime slett ikkje var det same utan oss. Hehe, vår tilværelse er også forandra – men vår situasjon er til det betre ;)

Eg dro ned til Jørgen med laptopen da sjølvsagt – måtte fikse litt filer over, la Egil se mitt fantastiske XFCE desktop (heh) samt hjelpe Jørgen med å installere GNU/Linux (Iallfall komme med DVD‘en ;P). Egil hadde kommet med “Team Antonsen” episoder, Freaky Friday (genial fiml :D) og en del andre ting som f.eks “The Hitchhikers Guide To The Galaxy” radio teater. Me snakka om stort og smått til eg gjekk – hjemme før midnatt, som er uvanleg når eg går ut. :)

Neste dag fekk eg ein telefon om å pelle meg ned til byen, tok ikkje lange tia med eit stykke sykkel samt eit par kilo veltrena musklar :> Møtte dei på ein av Jørgens yndlingsplassar i Oxford – “Waterstone” bokhandelen (dei andre yndlingsplassane til Jørgen er andre bokhandlar :P), ikkje uventa gjekk me til den desidert beste delen av alle bokhandler: Computer delen, då med spesiell vekt på Linux og programmeringsdelane.

Etter gjorde me noko radikalt forskjelleg – me jekk på ein annan bokhandel ;D Og etter det enda ein. – Synd at pc-bøkane er så sykt dyre, hvis ikkje hadde me sikkert kjøpt fleire bøkar enn me kunne tatt med heim. Var så mykje interessant i dei hyllane! … Var óg ein god del onde bøker som MSCE, .NET, ASP o.l – styr unna dei forferdelege verkane (eller gå mot ein sikker undergang :( ) Skal du absolutt kjøpe noko Microsoft relatera kjøp “HACKING WINDOWS 2000/2003” eller noko i den duren (den boka virka faktisk litt interessant).

Seinare den bokhandel-dagen stakk me for å spele britisk biljard. Det var meeeget :) Eg traff betre enn eg hadde trudd og då blir jo ting automagisk morro ;D Eg hadde nokon fine skudd, og nokon fine periodar – me hadde det kjekt. – Neste dag skulle Egil dra, eg møtte Jørgen og Egil i byen. Egil kjøpte seg noko mat også fulgte me han til bussen – hadebra Egil :). Etterpå ville eg óg spise, så meg og Jørgen dro til ein bokhandel med cafe – tok oss ei bok og kjøpte rådyr magefyll :P

Menmen, eg er så teit her eg omtrent sovner av min eigne tekst (og trøttheit) – med engelsk leksa som skal leveres i morgen såvidt starta på, og sammfunnsleksa ikkje sjenka ei lita tanke engang (vel, akuratt nå så). Eg har også Lightwave og Premiere oppe – jobbar med effektane til Joggesko reklamen. Høyrar på start-scenen til “the Beauty and the Beast” – ahh, elsker den musikalen! Er då det er kjekt med besøk, når du har alt for mykje arbeid å gjøre – men siden du har besøk må du jo sosialisere litt! :)

Norsk besøk

Ein hektisk uke med Norsk på besøk. Noko eg skreiv meir for å få skrive det ned enn for morro – derfor kan han kanskje væra litt keisamn :)

Mandag 8 Mars, kvinnedagen – eg gadd ikkje stikka på pub i dag. Eg skulle eigentleg – men hekkan, når ein kjem heim i 9 tia etter å ha vært på skolen i nærmare 10 timar, chatta, surfa forum, lest og ein heil haug andre unyttege ting må ein ha ei lita pause. Pause, det er kva eg treng no – etter sist helg. Nokon av dikon har kanskje sett bildar i fra sist helg, og ja – det går hardt for seg. Sist uke kom masse Norsk på besøk – deriblant Camilla og Egil frå GK på Hetland. Eg var utruleg glad for å sjå dei – dei har ikkje noko med einannan og gjere men eg hadde begge satt opp som personar som skulle “besøke MEG” :D

Det har vært ein god del norske folk nedi her, og kjekt har jo dét vært, men aldri har nokon besøkt meg. Dei fleste (alle?) hadde hatt besøk av familie, og mange hadde også fått besøk av vennar i løpet av vårt opphold her nede. – Utenom meg då sjølvsagt. Eg har eigentleg ikkje tenkt noko på det, men då eg fysst hadde fått to folk som skulle besøke meg (ikkje bare meg då, så heldeg er eg ikkje ;-) ) blei eg enoooormt glad. Var nokon som var glad i meg óg :D

Mandag 1 Mars – Nøyaktig ei uke siden kom eg ned på Pub Oxford – den normale pub kvelden tenke eg, men då eg kom fram fann eg halve puben full av nordmenn. Eg hadde sjølvsagt gløymd at det var vinterferie i Noreg, og eg tenkte ikkje at folk skulle komme på den tia – men det hadde de visst. Så etter litt om og men måtte eg finne Camilla, ho var negativt overraska over skjegget og (off) barten min. Og eg fekk høyre det – ikkje bare ein gong, men gjentatte ganger heilt til stengetid. Det var veldeg kjekt å sjå Camilla igjen og få sagt nokon ord :-)

Så kom dilemmaet – skulle eg dra heim, eller skulle eg dra til byen? Eg dro til byen – eg følga Kjersti til bussen (ho er ein del av Norsk klassa her nede) og sykla til Park End. Der var eg glad dei ikkje var nazi på ID – eg kom inn og fann folka. Eg hoppa(:P) og dansa som vanleg – sprang rundt og såg på folket. Eg gjorde ein god del kan eg huske – sjølv om eg ikkje skal legge for mye vekt på det (eg prøvar å skrive eit sakleg referat – tørt som det nå enn må være). Etter ein stund dansa eg litt med Ole Faltins – ein skikkeleg kar ein må sjå opp til. Han er utruleg flink med design uten at eg har høyrd noko frå han – “eg har sett mykje AV ham, men eg har ikkje høyrd noko OM han” – som eg ein gang sa. Han er den som har ferdigheitane og ikkje skryt av dei (slik som eg fort kan gjere :P (ref: Linux, PHP, Video og andre ting eg kan speseielt bra)) ;)

… For interesserte så var eg ikkje nær nokon jentar nei – eg har ein spesiell aura rundt meg som støytar dei vekk. Ikkje dét at det er noko gale – eg la ikkje eigentleg merke til nokon jentar på Park End uansett.. Eller, det var ei som tok meg på raua heile tia – eg trudde det var Jon, men etter ei stund fann eg ut at det var feil. Så då flytta eg meg, skitne engelske kvinnfolk – ha deg vekk. Mot slutten blei dansinga ganske vill (hmm, lurer på kva som er gale med meg, eg følar “danse” er eit tabu ord for oss guttar :| Danse, oooofff, daaanse, ooooofffff.. Synd at eg dansar på danseplassar fordi då må eg skrive danse så mykje (t-t-tog du’an!? :p)… Kanskje eg ikkje likar “danse” ordet pga. danse-kursane eg blei sendt på?)

Til slutt stod me uttafor Park End, dei hadde stengd. Eg snakka me Kalle (Karl), ein svensk fyr som hadde invitert oss på Nachspeil – ein god del folk ville være med. Me snakka om løyst og fast – til slutt kom me til alokohol/røyking/dop, og dette er jo alltid morro. Er alltid eit lite kick med slike situasjoner, eg skal fortelle at eg er avholds til ein ukjend. Eg ventar fremdeles på den forferdeleg barnslege, idiotiske drittreaksjonen, men Kalle hadde ikkje den. Då eg forklarte til Kalle såg eg bort på Ole nokon gangar – trengte litt støtte, eg vett ikkje om Ole visste at eg ikkje drakk, men virka som det då eg såg på han då Kalle spurde “Vi kæn drink and smoke, hæhæ, ar ju doin dætt?”(eller noe i den duren). Vel, eg veit det virkar teit når ein les det slik, men det var utruleg morro – rar svenske, eg må seie noko totalt uventa til han, eg ser på Ole, “ai dåont drink” seier eg til full svenske, ser på Ole før Kalle begynner å bable videre.

Men her gjør Kalle noko eg likar han godt for – han får umiddelbart respekt for meg (som fleirtallet gjer) og snakkar om dét. – Kalle forstår :) Og sjølv om han røykar, drikk, snuser og hasjer så kunne han respektere min avholdenhet :P Om nokon klarte å ha det kjekt uten alkohol var det utruleg bra for dei. MEEEN uansett – veldig nok om dét. Ole og folka (bryr meg ikkje stort om dei andre) måtte dra så dei sa hadet osv, og rett før Ole dro sa han at eg va kongen av dansing. Wooooooow :D DÅ blei eg GLAD ;D – Eg som sjøl beundra Ole blant ana for HANS dansing. Jøsses – når du får kompliment av ein som er “høgare”/bedre enn deg i noko betyr det noko enormt mykje. Hadde eg f.eks fått “Du e så flinke med PC” fra X klassevenninnne/kamerat liten effekt, om derimot Linus Torvalds sier “Hekkan pekkan Odin, du eije jo ACPI userland patching!” etter at eg har lagt mykje arbeid inn i ein acpi patch vil det ha ein enorm virkning på sjølvfølelsen.Veldeg glad sa eg det same til han (litt teit å repetere slik, men var jo HAN som var kongen ;) ). Nå som Ole er “ute av historia” må eg beklage for at eg nevnde Ole litt vel ofte – men han er ein skikkeleg kar og ein skal ha stor respekt for ham, difor fortjen han litt kreditering ;)—Vel, hekkan, eg er trøytt og vil sove. Eg får rushe resten av uka fort som fy. Eg dro med Kalle på “EfterFest” hos han – men det var ingen som blei med! Så eg gjekk aleine. Der satt de å røyka hasj og drakk, me snakka og nokon spelte gitar mens andre høyrde på musikk. Etter 2 timer var klokka 5 og eg stakk – så var det bare sykkelturen heimat då……. Euhm..

Tirsdagen var eg travel på skolen med å få gjort norsken – og tadaaaaaaaaaaaaa, eg fekk gjort det! :D (om enn veldig dårleg – så fekk eg nå gjort det!). Heime at huskar eg ikkje kva eg dreiv på med, men det er sikkert ikkje interessant. – Neste dag traff eg Camilla på skulen, og det var utruuuuuleg morro, me snakka så lenge eg kunne for å ikkje komme alt for seint til timen. Dessverre var det litt for kort… :/ På kvelden skulle det være City Arms puben – eg var der tidleg, men ingen andre var der. Eg gjekk rundt og kjeda vettet av meg i ein halvtime eller så – før eg sykla til byen for å se om eg kunne finne Camilla og gjengen. Dei skulle spise ein fin plass denne dagen.

Det regna som fy huskar eg – eg blei dassblaut der eg sykla/spaserte gjennom byen. Eg traff folka til Jon, dei hadde vært på pub – men traff ikkje nokon andre. Til slutt gav eg opp mi håpeslause ferd og satte meg på Lamb & Flag – pub’en kor CompSoc folka pleier å henge, og det var dei eg lette etter. Eg såg inga kjente fjes, så eg satt meg ned på ein barkrakk og bestilte ein cola. Der satt eg aleine og såg på folk, følte meg ikkje heilt i toppen sittande aleine der. Eg starta mot byen igjen då colaen var ferig – og på Cornmarket street såg eg Maxim, Jon og mange andre norske. Der kom dei, ca 3 timer etter eg eigentleg gjekk ut. Me gjekk så på DTM. Det var ikkje morro. Eg ville snakke med Camilla, ikkje henge på ein lam klubb… Eg bestemde meg for å gå mens eg ennå klarte å stå på to bein av keisamnheita. Raskt gjennoppliva av frisk luft starta eg ein samtale med dørvakta på DTM – den slutta ikkje før DTM stengte!

Stengt DTM… Audun hadde gått ut for å leite etter jakka si, men eg fann ho inne på DTM – han jekk seint tilbake til oss, eg veiva med jakka. Han sto rett foran meg, så sa han “Hekkan, eg finne isje jakkå mi” – ehum. Eg hadde stått i 2 min og veiva me jakka hans samt hinta. Dørvaktane lo av Audun då. Han va mildt sagt vekke. Jaja – henn skal dikon då? – spør eg, og følger etter mengden. Mange skulle heim, men eg følger med Jon og ei 3 klassing etter pit-stop på kebabkid med til Backpackers. Eit “hotell” – vel “hostell”, vel “ungdomsherberg”, vel “nattklubb med senger?”….. Det var det liv :) Å gjett om det var liv! – Så eg starta turen hjem litt etter 4, me skulle jo filme heile reklamen vår neste dag. Den me EIGENTLEG hadde filma 6 ukar før – men så kom ein hellsikken jævel av ein drittsekk og stjal den helvettes kassetten min!! – Uansett, neste dag ville bli ein lang – travel og slitsom ein.. Spesielt når meg og Thomas hang på Nachspeil til langt på morgen hele tia! – Eg sykla hjem.

Torsdag… Hard dag på skolen som sagt, meget hard for meg og Thomas. Me som óg var trøttast. Thomas minna meg heile tia om kor trøytt eg var. Eg huskar ikkje stort fra dei første timane – men tror eg sov i hånda mi litt. Så kom kvelden – ville ein normal person gått ut etter slik utmatting? Nei… Eg ville heller ikkje. Meeen, eg ville treffe Camilla igjen – ho er jo tross alt ikkje i Oxford kvar uke! Dessuten ville Regis snakke med de norske jentene (då spesielt Lotte). Me dro ned (eg sykla, han buss) – men dei hadde ALLESJEKKE ID UANSETT dag på Jericho… Hekkan. Eg har vært i ein slik før – og då kom eg inn begge gangane eg prøvde! – Men denne gangen var Regis med og han blei nervøs for meg, dette smitta. Og då eg prøvde å komme inn blei eg stoppa. Siden eg er <18 har eg ikkje bevis for at eg er =>18, så…. :( – Me kjøpte noko chips osv og dro heim. Så såg me den fysste timen av “Total Recall” med Arnold Schwartzneger, før me la oss.. (eg var for trøytt til å se den siste halvtimen).

Litt tidlegare på kvelden hadde eg óg lært at Camilla ikkje var i Oxford lengre – då var det jo ingen vits i å gå ut uansett… Men eg var veldeg lei meg for å ikkje ha komt inn på pub uansett. Det var eit slag i fjeset :’(—Men nå er det blitt ein ny dag, så eg må få sett å legge meg! – Eg som liksom skulle skrive noko som erstatning for at eg ikkje gjekk ut, vel, ein blir sein i seng uansett!

Det var en gang en dag i går

Eg klarte å skrive noko tull i går kveld / natt. Ein normal feriedag kan du eigentleg kalle det. Uansett – eg skreiv han for å få lagt ut noko nytt her :)

Nå er det lenge siden eg har skreve. Det er ikkje bra – men eg har vært opptatt med både skole, programmering, sosiale aktivitetar og andre skumle ting. Eg har ferie no – men eg vil helst skrive litt kronologisk så må finne på noko litt eldre eg kan skrive om. .. Egil har sagt eg må slutte å skrive rekursivt, er noko i dét :S

Jaja, livet her er herleg iallfall! :D Kva skal eg skrive om, det så sjukt mykje interessant som har skjedd – bare eg ikkje huskar det :P Jo, eg har vært på nokon ox compsoc (Oxford University Computer Society) møtar, nokon “forelesningar” (eller kva du vil kalle det) med bl.a Novell og IBM (weehee). I kommande uke skal eg på heile 3(!) møtar, deriblant ein tur til plassen kor Enigma koden blei knekka (sånn 2 verdenskrig tysker-hax) – samt kor den fysste programmerbare “microcomputeren” ble laga :D

Eg har vært i Disneyland – eg skriv like godt et eget dokument om dét. Ellers har eg vært på fest hos Aud, ei belgisk jente – samt vært ute med dei Norske vennanne til Thomas og Morten på valentinsdagen. Eg har tatt flerne bildar som har utløyst følelsar negativt retta mot meg (som vanleg :D Odin+Kamera=pest&plage). Kanskje eg like godt skulle bli Papparazi fotograf med éin gang? – Hmm, nei. Eg likar ikkje slike folk eigentleg. Men eg likar å dokumentere ting eg ser og er med på :D :D Dessuten er bildar som utløyser følelsar gode bildar.

Eg har levd utruleg billeg – £30 (400kr) på ein måned! Ufatteleg! Men like etter brukte eg jo dobbelt månedsbudsjett på ein viss Frankrike-tur.. Euhm.. :P Eg huskar Audun: “IDIOT!”.. hehe, godt sagt – som alltid.. ;D I løpet av ukane har eg hatt lyst til å lage ei side der eg skriv litt om kvar person i klassen – slik at dikon kan vite kem dei er. Grunnen til at eg eigentleg fekk lyst til dette er fordi eg vil skrive kvifor “Audun e Maen” (med stor M ja).

Nå som dette allikevel har blitt ein fæl tulletekst kan eg like godt skrive om nære hendelser som eg ikkje vil skrive ein meir utfyllande tekst på uansett: KVA GJORDE ODIN IDAG DÅ!? :D Vel, for å ha ein fortreffelig herleg begynnelse på eventyret om Odin Askeladd som sov i 100 år og ble vekket av vekkerklokka, kan eg jo nettopp fortelle om dagen før dagen idag..

Jo det var ei fin natt – Odin Askeladd hadde funnet eit rom på eit “Bed and Breakfast”-hotell, og der satt han. Så hopp-i-dopper me over den historien og fortell om då han kl 6 på morgenen sykla heim frå denne fantastiske plassen. Han spiste frokost då han kom heim, trøtt og sliten som vår helt var – la han seg ned for å sove. Han sov, og han sov, i over 100 minutter!

Det skjedde masse interessant mens vår prins sov (jada, Odin ble oppgradert) – han sov i 10 breie og 10 lange timer. Ja, han sov faktisk heilt til han blei vekka, fysst av den siste vekkerklokken i heile Odin-land, dei andre var mystifistisk forsvunne under like mystifistiske omstendigheitar som alle hånd-klokkane, luene, skjerfene, hanskane til Prins Odin (stor P nå) :( Uansett – etter vekkeklokka hadde utføyrd sin slue plan blei det rapportert om ei høy mumlig om middag og vasking av Odin-land, ikkje ulikt heksens onde sang.

Etter ein mager middag bestående av lusent lammekjøtt – som ikkje ville blitt kalla kjøtt i Odin-land, men heller nærmare lamme-sener-og-fett-søppel – satt Odin Askeladd (der vart me degradert igjen :/ ) seg ned med strikkesakane og hacka litt. Han ringde sin far Kongen (fordi nå var Odin prins igjen) og snakka litt om strikking før Odin la seg kl 12.

Utkvilt kl 8 sto Odin Askeladd opp og spiste frukost – så fór han til slottet sitt; Oxford and Cherwell College og hacka nokon PC’ar før han blei lei. Då dro han med Jørgen og såg på at han spiste. Vel tilbake fann han Audun – og viste han bilete som Fotograf Odin hadde tatt, det blei ikkje spesielt godt mottatt. Men Audun gråt ikkje – så alt var brillefint.

Odin gjekk inn på ein klesbutikk fordi han var kald om halsen, dei stengde om 5 minuttar – så han var rask. Då han storma butikken såg han nokon skjerf til £10 – han spurde raskt “Have you got any CHEAP skarfs!?”, dama sa: “We’ve one for £5”, så sa Odin Bond “I’ll take it”. Då så dama rart på vår felles helt, han hadde ikkje sett skjerfet en gang – men betalte gladlig. Odin tok hintet ifrå dama då ho sto der å glana, han sa; “I’m cold” og dro frem skjarm-smilet. ;D

Så var det middag osv, etter litt hacking var det ned på Pub Oxford. Odin klaga på Jon som var trøytt og ikkje ville komme, Odin snakka med litt folk og fekk dei til å sei “Hei” ifrå dei. Då eg hadde sendt den #3 meldinga med David som sa hei, skreiv Rytter Jon “Gje ein klem t David óg. Sei t han at eg komme!”. David blei forskrekka då Odin ga han ein skikkeleg klem sånn utan vidare – men han skjønna fort :P

Då Jon og Audun hadde kommt kjøpte Odin seg ein Cola med sitron og is i :D:D Eit par samtale-emnar seinare var Jon overbevist at Odin på Berget var full. Men det er jo bare teit, fordi alle veit jo at Odin ikkje drikk, men veit folk KVIFOR Odin ikkje drikk!? :| Uansett var Odin på Berget vill og hadde det moro mens Jon tydeligvis prøvde å gire han opp enda meir med å utfordre Odin til å gå-i-rett-linje :]

Så dro Odin heim, fordi han gadd ikkje stikke på klubb idag – Odinrose må sove litt av og til. Rart nok så er klokka 1:20 nå, så han skreiv ein idiotisk tekst istedenfor å legge seg tidleg. – Men folkens, om dikon fant denne teksten utruleg keisamn er det fordi dette er faktisk bare ein normal dag, han var ikkje spesiell på nokon måte – eg ville bare skrive noko….. :) Ellers er ikkje teksten gjennomlest – eg skreiv det no, og har ikkje gått igjennom han! Difor er det truleg maaasse feil samt idiotisk dårlige formuleringar og ikkje minst keisamne emne. Menmen, natti pusi!

Hahehae.. :P Går det ann? :(

Nå er media klassen på veg til Paris. Eg hadde betalt £180 (2350kr) for å dra, så eg skulle også bli med. Bare turen sto igjen. Idag – mandag morgon, 7:45, 3 timer siden dro bussen – mens eg sto å betrakta han dra uten meg.

Det var surt, var utruleg surt. ER utruleg surt. Men uansett, eg va sterk og sa: “EG SKA T PARIS FFS!” – også kjøpte eg nokon dyyyre billettar til Paris – og der skal eg no. Må bare fikse buss til flyplassen no. Derfor kan eg ikkje skrive meir – eg skriv resten av det morsomme/tragiske/idiotiske som skjedde seinare.

Kommentarsystem

Der fikk me lagt til eit herleg kommentarsystem. Eg vil at dette brukes skikkelig – ikkje noko knyss!

Systemet er skreve i PHP (Php Hypertext Preprocessor) med OOP (Object Oriented Programming), slik at eg lett kan bygge det ut seinare. Noko eg ganske sikkert kommer til å gjøre seinare.

Muligheitane i dette systemet er på dette tidspunkt kommentarinnlegging på kver enkelt artikkel for innlogga brukare. Alle kan se kommentarene om dei ikkje er markert “Privat” – då vil bare eg og brukaren som skreiv kommentaren se han.

Eg kan slette kommentarer – men eg har ikkje laga muligheit for endring eller sletting for brukeren som skreiv kommentaren. Dei funksjonane er relativt enkele å lage, så eg vil legge dei til om eg følar det blir nødvendeg.

Hehe, bildet har Niklas tegna. Eg har fargelagt osv :) La han her for å få litt ekstra tebakemeldingar, kanskje.

Rana og Påkjøyrd

Me står der og filmar, plagar ikkje ein sjel – så springer jordas avskum forbi og tar med seg videokameraet og stativet. Eg setter sjølvsagt etter tjuven!

Au :( Det svir – gjør vondt, – det rivar å skrive. Vel, uansett, eg må dokumentere kva som hendte tidligare i dag. Med opphovna hender, safteg farga ein fin blanding av rød og blå, sitt eg på skulen. Eg har fått besøk av skolelegen og etterpå ein av sikkerhetsfolka på skulen. Me har snakka med politiet og har fått eit kriminalnummer(eller korleis det blir på norsk).

Meg, Roy, Thomas og Ont(Parouj) filma for Trainer Ad prosjektet vårt. Me var i ei gate parallellt med George Street, “nattklubb”-gata i Oxford. Ein sentral gate med masse folk. Det var tynnere i parallellgata “George Street Mew”. Det skulle være ein mørk, dyster reklame filma i ein bakgård du helst ikkje ville vært i. Iskaldt, verkeleg iskaldt var det idag – så eg gjekk med på at Ont og Thomas gjekk for å kjøpe kaffi. Meg og Roy fortsatte filminga. Eg som blei troffe av ei kule, smalt inn i ein båsdunk og segna om. Me gjorde det eit utall ganger, då me endelig såg oss nøgd.

Det sto ein fyr der og venta, han ville nok ikkje forstyrre oss når me filma – vente til me va ferig med den biten. Eg ligg nede, Roy slår av kamera, me er nøgd no – neste ting eg ser er fyren med blå jeans, et lys overplagg, langt hår fyke avgårde med ei hånd om stativet (med kameraet festet på). Eg tenkar “heh, kvaslags spøk er dette” i noen hundrendedels sekund før det går opp for meg; Jævelen stjal kameraet! Eg fyk opp og startar å springe etter den helsikkens drittsekken mens eg ropar “THAT FUCKER STOLE THE CAMERA!” eller noko i den duren. “STOP HIM” – han stormar inn i ein kvit varebil som står klar med døra åpe ved fortaugskanten, eg var raskare enn han og er no like bak han. “DRIVE!” skrikar den jævla tyven, eg får tak i kameraet rett før han smeller døra på armen min.

Sjoføren av bilen pressar pedalen ned, bilen drar framover med enorm akselerasjon. Eg har enno tak i kameraet då eg springer ved bilen, prøvar å rive kameraet ut av hendene på den lavereståande parasitten. Eg spring alt eg klarar då bilen begynner å kjøre raskere enn ein kver mann kan henge med – bilen beveger seg over min maksimale fart, eg blir dratt mot bilens side på grunn av at hånda enno henger i døra. Beina stritter mot asfalten og vekten min hjelper til med å dra hånda mi ut. Eg rasar med ein enorm fart mot fortauget – ein fart føtter ikkje kan oppnå. Beina går i kluss, eg snublar naturlig nok – fyk mot fortauget og treffer asfalten. Den ruglete overflaten riv USA-buksa opp og den myke huden på kneet gjer etter for asfalten då de små steinane penetrerer gjennom det saftigare hudlaget.

Trykket på kneet lettar – hendene smeller mot asfalten, river opp huden flere plasser og skaper stygge kutt. Eg ruller rundt med farten litt senka av det blodege kneet og dei oppbanka hendene der blodet nå begynner å presse på under huden. Eg ser på fingrane, har eit diger blått, dypt kutt på toppen av hånda – samt forskjellege sår rundt på hendene. Det svir litt rundt omkring – men overraskende lite. Eg reisar meg opp og ropar “GET THE LICENSE NUMBER!”. Eg prøvar å springe etter bilen for å se kor den drar, men de rasar raskare enn eg kan følge med – eg bannar på engelsk.

Leikepistolen har eg i hånda – hadde han der visst heile tia, den er øydelagd av støtet. Eg fyrar han ned i bakken og skrikar nokon fleire tabu-ord så ein gruppe folk, nettopp ankommet, ser skremt på meg. Tilbake finn eg Roy – stiv. Mens min reaksjon var å springe etter for å ta personen, var hans å stivne. Thomas og Ont kommer, dei anar ingenting. Ein person ankommer, han tok nummeret – Thomas skriv ned alle detaljane og ringer politiet. Etterpå ringer Thomas skulen.

Tilbake på skolen blir me avhøyrd – etterpå kommer skolelegen og lappar meg saman. Eg må ta det med ro, og om eg føler meg svimmel må eg ta kontakt – han seier det er sannsynleg at eg kan ha fått ein liten hjernerystelse pga. støtet. Eg forklarer meg enda ein gang til sikkerhetsvaktene på skolen før me får telefon ifrå politiet. Dei gir eit saksnummer og vil komme på skolen om ei uke. Hmm, litt lenge syns nå eg.

Turen heim med sykkel var meget stress – spesielt dét å pumpe opp sykkelen med dei enorma hendane mine :\ Då eg var heime følte eg meg enormt trøtt – så eg såg ein film, snakka med Mamma og Pappa og la meg.

Typisk Norsk

Eg skreiv ein tekst om Nordmenns forhold til alkohol i utlandet for å levere i Sammfunnslæren og eg synes eg burde legge han ut på heimesia mi.

Etter å ha vært i England et par måneder er det noe som sitter igjen om hva Engelskmenn sier om Nordmenn, Norges befolkning – konstant fulle personer fra et land med en fantastisk natur, enorm kulde og en totalt fraværende sol om vinteren. Jeg vet ikke hvor de har fått tankene ifra – men gjeldende den evige defineringen av et land på ens natur er det antakelig eksotiske reisemagasins ekstreme stilisering samt eksponering av det sære spesielle, som 99% av alle nordmenn ikke har noe forhold til. Når det gjelder den heller krenkende bemerkningen om alkohol må det komme fra personlige erfaringer. Eller må det dét?

Selv så har jeg lenge ment at dansker river nedpå med alkohol; svettende i solsteiken, med en enorm ølmage sitter de å gasser seg med en ølkasse. Rapende ferdig sliter de seg opp med en anstrengelse lik Bjørn Dælhi metre før mål. Etter gjentatte ganger med intim kontakt med vegger, dører og ikke minst gulv er de tilbake, bommer med god margin på stolen og åpner nok en kasse med øl. Slik forhåndsdømming kan altså være gjort lett uten førstehånds kjennskap, og det er slik verden ser på nordmenn – men hvor ville så en engelskmann fått grunnlaget til denne tolkningen i fra? Ser vi på historien så har vi i Norge hatt vikingene – som så fint inntok England, stjal, drepte og voldtok. At disse hardingene hadde en enorm tørst for mjød skal absolutt ikke bagatelliseres.

Men vi trenger ikke gå til historien for å finne eksempler på ‘typisk norsk’ alkoholmissbruk – dagens vikinger herjer som kjent i Spania, på Kanari Øyene og liknende plasser i syden. Med litt mindre fokus på det med dreping og voldtekt er det dessto mer tid til å ukritisk hive nedpå med etanol – en gift som visstnok skulle være svak nok til at den kunne drikkes (må jo ha en galaktisk nytteverdi!). På disse turistplassene er det dessverre(?) andre enn Nordmenn som ferdes, hvorpå disse personene returnerer til sin nasjon med minner om spritstinkende Nordmenn som ikke var edru et sekund av uka de var der.

Tilbake i England har mange dannet seg en mening om Nordmenn, med rot i fakta som gjør dem mye sterkere enn min gamle “typisk dansk” oppfattning, som egentlig passer oss fulle Nordmenn bedre (utenom den typisk danske ølmagen). Da en av skolens vaktmestere skulle låse bygget kom vi til å snakke om Norge – etter den selvfølgelige natur-diskusjonen la han til en setning jeg ikke hørt én gang, men flere; ”..but they do drink a lot, don’t they?”.

Møte med Pappa og Falke i London

Etter nesten tre måneder uten noko særleg kontakt med familien min utenom mail skulle Pappa ned til London for å fremkalle 16 filmrullar – Falke ville være med og eg måtte sjølvsagt ta meg ein tur for å se dei ;)

Eg hadde bestilt billigbilletar med Megabus ei uke før – med dette geniale selskapet får du den 1 time og 40 minutt lange turen til London for bare 12kr! Heilt fantastisk. Bussane er rektignok av lav standard, men kva er no ikkje? – Etter 1,5 timar med hjemmeside-hacking på bussen var eg framme og fant hotellet.

Var enno litt tid før folka kom så eg stakk til byen for å sjekke ut livet. Eg var svolten og ville – fornufteg som eg er – ha noko å ete pga dette. Det burde ikkje være for dyrt så eg fann meg luskande inn i nokon smågatar av Oxford Street. Eg likte ikkje dei gatane noko særlig sidan eg heile tida fekk tilbud av tvilsomme kvinnfolk med mistenksomt lite klær om å komme ned trappa inn i “klubben” deira. Eg såg overlegent dumt på dei slik at dei kanskje kunne innse kor enormt hemma dei var. Og dessuten spør ein gamle ekle grisar om slikt, ikkje unge oppegåande ungdom fra Noreg! Helsikken, kva dei trur eg er!? :|

Eg fann meg noko å spise til slutt – tok litt tid sidan eg IKKJE ville gå på verdens(i England) eklaste burger-sjappe “Burger King” (alt der inne smakar drit) og heller ikkje kapitalistiske bajs-emperie MacDonalds… Eg blei trøtt av all gåinga og måtte finne meg ein plass eg kunne henge, så eg jekk inn i ein diger bok-sjappe og planta beina trygt i “Computer” delen under “Linux” og “Programmering” (wohoo, masse DIGG bøker :D ). Før eg visste ordet av det hadde 2 timar gått og eg skulle møte folket. ;)

Neste morgon måtte me levere de 16 filmrullane til Pappa for filmen “Før Frokost” til ein film-lab i Soho. Det var tidleg på morgonen og det regna då me traska gjennom Soho’s gatar for å finne dette labaratoriet. Då me fann det filma eg då Pappa fekk overlevert filmrullane før me stakk til byen for å sjå på ting og tang. Eg var med Falke og Pappa i tre dagar :) Me spiste på restaurant kvar dag – godt med litt skikkeleg mat i motsetning til kva eg er så godt vant med her i Oxford.

Då eg va heime i Oxford jekk eg rett bort på Pub Oxford fordi eg visste det ville sitte folk der siden det var mandag – og det var rett. Så eg fekk snakka litt med ein koseleg hackar med navn Tom før eg jekk heim. Han jobba i eit sikkerhets firma som hacka klientane sine mot betaling – etter dei hadde klart å bryte inn i systema så skreiv dei diverse rapportar på svakhetar o.l. Ganske mange stilige historiar han hadde å fortelle, men de er konfidentielle så eg ska ikkje legge ut om dei her ;P

Idag blei eg påkjøyrd

Inkjeanande syklar eg heim frå skulen oppover Cowley Road, då plutseleg ein gul konebil kjem og riv lykta si hardt inn i låret mitt! Eg ankommer fortauet med stor fart – kvinnfolket bare kjøyrer vidare…

Tidligare den dagen blei eg nesten ein såkalla “roadkill” i rundkjøringa, tidleg på morgonen var det så mykje fuktighet at bremsane mine ikkje fungera skikkeleg. Då eg kom inn i rundkjøringa såg eg at ein bil stoppa opp og ei dame på sykkel bevega sykkelen – akuratt då skyt bilen fart og dama får såvidt stoppa før bilen susar forbi. Eg på mi side hadde ingen bremsar, for å unngå kræsj tar eg ein skarp høgre-sving rett inn i den hardt trafikkerte rundkjøringa. Problemet mitt er fortsatt at eg ikkje kan stoppe så då ein lastebil plutseleg sitt foran nasen min må eg svinge tilbake der det var kome eit ana kjøyretøy som låste meg til å rase framover og bare håpe ingen svinga ut mens eg var pressa mellom lastebilen den andre hemma bilen. :|

Nå er det litt sida dette skjedde så eg har ikkje heilt roen på kordan ting gjekk til – men dét at det var skummelt huskar eg veldeg godt :-O Som ein aldri så liten ekstra på slutten av denne turen til skolen kom også ein buss å pressa meg så hardt inn til rennesteinen at eg måtte fyke opp fortauet for å unngå å knuse fjeset mot ei malplassert stang. Også klikkar folk på meg pga den ukontrollerte fortaukjøringa fordi bussføraren er ein invalid som ikkje kan kjøyre. Skulle vært ulovleg.. :/

Turen heim tok eg me ro – men nokon gjorde tydligvis ikkje. Total inkjeanande om at ein psykopat nærmar seg syklar eg stille oppover i kanten av vegen og tenker på altslags fine ting – plaga absolutt ingen. Då PLUTSELEG overkroppen blir kasta bak av ein enorm akselerasjon forårsaka av ein bils velplasserte panser under låret mitt, nanosekundar seinare riv den enorme akselerasjonen til resten. Ustabil av den ferske farten eg hadde fått rasar sykkelen mot fortauet då eg impulsivt vrir rattet vekk frå den onde skapningen som med kaldt blod førte den gule drapsmaskinen i eit forsøk på å dekke vegen med mitt kjøtt og blod :-O

Eg sviv avgårde uten kontroll – alt går i slowmotion sjølv om eg følar meg totalt hjelpesløs. Fortauskanten treff eg i ein liten innfallsvinkel så eg høyrar bare kordan fortauet sliper ned den eine sida av dekket mitt. Eg får bremsa hardt, hallveis liggande på ein parkert bil – stoppa utan større skade. Eg venta på at (nesten)morderbilen skulle stoppe å unnskylde seg – men akk, nei – konebilen var allerede langt vekke då eg fekk kasta hovudet opp fra den uskyldege bilen eg brukte som pute. Etter ein kort inspeksjon fann eg ut at eg enno var sykle-dyktig, når nervanne og adrenalinet hadde sunket kunne eg igjen ta turen heimover – litt meir redd for bilane.