Kategoriarkiv: Film

Lagde ein video på sundag

Eg og Helene var i mathallen på sundag. Eg tok litt video.

Då eg kom heim ville eg setja det saman til ein video, og fekk igjen oppleva kor ekstremt elendig all videoredigeringsprogramvare er på Linux. Diverre gjer det at eg er utruleg lite glad i videoredigering lengre, der eg før elska det og tykte det var kjempemoro. No er det berre eit jækla mas og eg fær aldri laga noko fordi alt er so tungvindt, treigt og ubrukeleg.

Heldigvis er det kjekt å ha klypt saman ein video att då. Diverre innbyr ikkje verktya mine til gjentaking med det fyrste :-)

Sundagsmat, på mathallen, last ned: 480p (9 MB), 1080p (62 MB). Musikk er CC-BY-SA Tryad (placid island), det var forresten ikkje musikken eg hadde tenkt, men lasta ned feil, so jaja. Videoen er CC-BY-SA Odin då, sidan eg må shara alike no :P

Laga film med Jon og Espen i dag

So fekk me endeleg gjort det. Var ikkje so ovmykje smerte som skulle til. Det tok ikkje lange tidi helder. Eg kom til Espen ca. kl. 1800 då dei [Espen og Jon] sat og spelte FIFA. Det heldt dei fram med ei tid fyrr me starta.

Eg hev hatt ein heilt super dag i dag. Det var kjempemoro å laga film.

Espen sit på pcen sin

Me hadde planar um å få til noko lite, men likevel av høgare kvalitet enn det me normalt gjer (vel, normalt og normalt, det me gjorde som småungar på ungdomsskulen). Litt meir gjennomtenkt og -arbeidd. Dette skulle me bruka tvo kjappe dagar på, men eg fekk ikkje tak i ljos på sundagen, so me korta det ned til ein dag.

So dreit me i ljos i det heile teke, og no gjekk det verkeleg frå «høgare kvalitet enn normalt» til «det same lågkvalitets upplegget som alltid». Jajo. Me mista totalt all ambisjon. Gadd ikkje taka med nokon andre, av di er det berre oss tri so hev me det moro og treng ikkje laga noko bra. Vil ikkje sløsa tidi til nokon andre når det ikkje vert noko å ringja heim um likevel.

Me kasta manus og kom på nye idéar medan me filma, det vart ein del «goofs» og me hadde det generelt sett moro. Veldig moro. Og der er ein del av verdien. Eg hadde ein skikkeleg god dag i dag, det var veldig koseleg. Og sjølv um det ikkje er noko som kann brukast på nokon som helst måte so er det moro å hava endå ein «film» (vel, leik + eit kamera) under beltet.

I slutten gjekk alt veldig kjapt, som vanleg. Me visste alle at all profesjonalitet var kasta på båten og kjappe idèar og løysingar (enn kor rare) vart løysingi. Det er no eigentleg endå meir morosamt å «jobba» på den måten (ok, eg bør seriøst leggja av gåseaugo no («»)).

Då me raskt og gale slutta av, fann eg ut at me måtte prøva redigera det med ein gong. Det plar verta til at dei aldri vert redigerte med mindre me startar rett på. Espen hev Sony Vegas, men det viste seg at den ikkje stør MJPEG. So eg måtte nøya meg med Windows Movie Maker. Det var eit heilt ekstremt treigt program, som var ganske so ilt å jobba i. Me gav upp då Espen fortalde meg at eg ikkje kunne fjerna ljod frå eit klypp.

Men so starta eg att, berre for å få saman noko. Det kunne jo ikkje verta verre enn ein uklypt film. So ljoden er endå verre enn biletet og historia og resten av filmen. Hadde me fylgd manus hadde nok filmen vore litt klårare. Miljøet som han skulle vera plassert i er òg totalt feil. Det vert meir feelgood enn mørk film noir. Flatt keisamt ljos. Hadde ikkje alle objektivene med meg. Men brukte nesten berre vidvinkelen likevel. Dessutan vert det brudd på handlingsaksen (elder kva ho no enn heiter) når eg ikkje planlegg kva side eg skal skyta på. Eg trur ikkje folk vert so lett forvirra av slikt i dag, men det ser stygt ut iallfall. Jon på høgre side, Espen på venstre, plutseleg neste klypp so er dei motsett av di eg er på den andre sida. Amatørfeil. Men eg veit i det minste um det, og visste det tilogmed då eg tok det upp ;-)

Men skal eg segja deg kva?

Eg synast filmen er dritkul same faen. Eg luktar ein remake neste gong me treffast, då litt betre. Kannhenda me kann laga han um att og um att heilt til han er presentabel nok til å putta andre stader enn netsida mi.

So kann du få sjå han um du vil. Berre hugs at dette er laga veldig kjapt. Og at han er klyppa i Windows Movie Maker av Windows-gretne Odin. ;] Kannhenda eg klarar klyppa han på ny i Cinelerra, ein eitt hakk betre versjon.

So, trass alt, kva tykkjer du?

Espen hev (nesten) fengje kjærast

So meg og Espen hadde lite å gjera på ein dag. Som normalt. Eller, eg hev no masse eg kann gjera, men eg vel å ikkje gjera noko. For eg er jo trass alt sjuk og ikkje minst sjukeleg lat. Er stress å vera lærar.

Same kva, eg tok fram kamera – og filma, vel, ingenting. So her hev de ingenting! Versogod!

Videoen er i Ogg Theora (eitt FRITT videoformat). Du kan «lasta «Ingenting med Espen (han hev snart kjærast)» ned»:http://www.ping.uio.no/~odinho/filmar/080515-espa-kjaerast.ogg, men må ha ein avspelar som «VLC»:http://www.videolan.org eller liknande for å sjå han. Avspelar som er bruka er GPL-a «Flumotion Cortado Java applet»:http://www.flumotion.net/cortado/.

Eg ler som ein mongo i videoen. Haha.

Velvel, men meg og Espen heng mykje um dagane. God gang fiskestang.

Nei! Låst ute av bilen!

Bakre sete i bilen brote oppTo nyklar til bilen, éin til bagasjerommet – det er alle nøklane som finst til Toyotaen. Alle desse tri låg og gassa seg i bagasjerommet på Toyotaen inntil ein halvtime sidan. Phew. Eg er svett og sit deilig og naken foran datamaskina etter ein fantastisk dusj. Det var ein slitsom operasjon å få nøklane ut igjen.

Ny film; «Dolls of Today»

Helene hev skrive eitt nytt manus. Denne gong til konkurransa The Cube of Ibsen, der fyrstepris stikk av med 20.000 (det var den me skal ha, (haha, liksom!)). Tri dagar før eg stakk til Kroatia spurde ho meg om me skulle laga han på desse tri dagane. Åneidadu, det gjekk ikkje. For stress – og eg hadde ei kamera. Det hev eg no, og desse få dagane før eg reiser til Oslo (3 dagar!) skulle me liksom få dette ferdig.

Meg og Helene hadde vore åleine på Breidablikk – ein gamal plass på Eiganes i Stavanger – og filma ei superminiscene (som blei dritkul! :D). Då me kom opp til bilen, glade og lukkelege for at me klara taka scena på under eitt minutt (heile greia tok vel til saman ti minutt med omskift, rigging og alt!) + at det blei kult klara eg gjera noko kult. Hum. Ja, eg hadde då på meg dress – så hadde nett byta frå dei andre kleda. Då eg gjekk ut i bilen merka eg at eg allereie hadde bilnøklar i lomma i dressen – men eg hadde òg dei andre nøklane i handa. Jaja, unormalt å hava båe ekstranøklane og dei vanlege med seg – men eingongstilfelle er eingongstilfelle.

Helene bar kleda mine opp, eg låste opp bagasjerommet, slapp alt eg hadde i hendene oppi – ho slapp mine klede oppi og så slo eg han igjen. Så var det berre å setja seg inn i bilen å køyra. Trudde eg. Men ikkje lengje.
«Huuum, kor blei det av nøklane? … Heh, eg trur eg låste dei inn i bagasjerommet! Ehhm. Huum.» (startar å riksa på bagasjerommet).

Ein super innbrotstj… eh, innbrotsmann kjem!

Nokre minutt seinare fresar ein sprek Opel inn foran Toyotaen. Pappa hopper effektivt ut til unnsetning. Han kleiser eit «verktyskrin­» på asfalten og gliser opp mot Helene.
«Eehhh. Kva du gjer når du ikkje underviser», ymtar ho frampå. I verktyskrinet ligg ymse reiskapar som pappa har samla på oppetter åra han hev hjulpe folk å opna bilar. Det virkar som Helene trur det ikkje berre er for å hjelpa folk at Skjalg hev arsenalet sitt.
«Tak tida!», seier han med sola så sterkt reflektert i tennene at det er vanskeleg å ikkje mysa. Eg dreg fram klokka og hugsar godt forrige gong me gjorde dette – då tok det fira minutt for han.

«Hm. Eg er ikkje sikker på om nokon av nøklane ligg inni kupéen», mumlar eg, men ingen høyrer meg visst. Pappa brekk opp døra med skrujernet og firer ned den trufaste ståltråden honoms. Ser ut som om han hev fått ny, forresten. Eg forklarar Helene at tjuvar ikkje bryr seg om å bryta seg inn i bilane på slike sofistikerte måtar; dei knuser berre vindauget. Mobiltelefonen min teller tid, og pappa spør om eg kan halda skrujernet, slik at han kan konsentrera seg meir om det andre. Jadå, etter litt om og men klarar eg det. Pappa har tydeleg tidspress, klokka er over tvo minutt no – fleire gonger hev det vore rett før han fekk opp døra. Forandring av taktikk.
«Eg prøver motsett veg», han dreg «tråden» opp igjen og bøyer han motsett veg. Fikler nedi. Ahh. Nesten! Han prøver igjen. KLIKK! Mahaw! Oppe! 2:55, tok det.

Eg kastar meg med hovudet fyrst inn i bilen. Hyym. Ingen nøklar. No står me der igjen. Bakparten er mykje verre å få opp. Me prøvar diverse ting. Pappa fyk stadig fram og tilbake – eg blir i same humøret og forstår at det er viktig at me gjer alt så fort som mogleg. Eg merkjer at ein kan nå inn til bagasjerommet om ein bøyer putene bak i bilen. Det er eitt lite hòl der. Men putene sit fast, ein kan ikkje dra vekk heile seteryggen. Rotet oppå sjenken i vindauget bak blir fort rydda. Pappen blir rive opp – no startar me øydeleggja inventaret i bilen. Eg følgjer eksempelet og riv laus bak, desperat for å finna eitt større hòl til bagasjerommet. Det finn me.

Bakre sete i bilen brote opp

Hum. Så, korleis? Eg får akkurat handa mi nedi.Svetten renn nedover ryggen, det er steikvarmt i bilen og eg stresser som ein mongo inni han. Etter eitt par minutt i blinde finn eg det eg leiter etter. Ahhhhh. Genialt! :-)

Typisk at det skjer når me skal filma. Skjer alltid noko piss. No må eg eta, så er det meir filming ( ugh :s ).

Månadens video: Telefonpimpin»

Dette er ein særs gamal video (frå 2001). Mange av dykk hev sett han allereie, men då i ein litt stiligare innpakking med musikk. Musikken er take vekk litt på grunn av at eg ikkje gadd å finna han fram igjen (+ ikkje hadde tid) og litt på grunn av rettighetsdrit. Eg lot teipen gå litt lengre på denne videoen, så det er «ekstramateriale» av kva me gjorde rett etter me hadde laga Telefonpimpin’. Det er ein grunn til at eg aldri hev vist det før…

Det er nemleg superkeitt og -dumt. Eg trur ikkje Espen vil bli overglad av å sjå etterhenget. Og eg veit Jon ikkje likar Telefonpimpin’ i seg sjølv, men det er ein klassikar – og han må visast!

Videoen er i Ogg Theora (eitt FRITT videoformat). Du kan lasta Telefonpimpin’ ned her, men må ha ein avspelar som VLC eller liknande for å sjå han. Avspelar som er bruka er GPL-a Flumotion Cortado Java applet.

Månadens video: Videodagbok frå Amandus

Eg skall prøva starta noko nytt. Kvar månad rundt den femte skall eg leggja ut ein video. Fyrst ut er videodagboka frå Amandus. Meg, kamerat Espen og kjærasten min Rebecca drog til Amandusfestivalen i Lillehammer for å representera ein film. Eg laga ein 6 minutters lang versjon av turen; sjølv om eg hev 2 timar og 30 minutt med råstoff.

Eg hev tenkt å laga ein podcast (ein RSS-feed) av videoane, men hev ikkje gidda finna ut korleis endå. Trur eg lagar dei for hand, gidd ikkje stressa med å finna eigna program til det. Er jo XML, enkelt. Eg veit ikkje heilt kva eg skall skriva til desse videoane, kanskje ikkje for mykje. Kom med forslag. Men før den tid; her er videoen:

Videoen er i Ogg Theora (eitt FRITT videoformat). Du kan lasta Amandus-dagboka ned, men må ha ein avspelar som VLC eller liknande for å sjå han. Avspelar som er bruka er GPL-a Flumotion Cortado Java applet.

Om eg får tilsaman 10 fornuftige kommentarar på dette, skal eg leggja ut heile Mmmmmbop-songen til meg og Espen. Eg fekk over 10 gode kommentarar, så her er heile songen: Odin og Espen syng Mmmbop (Ogg Vorbis).

Produktiv filmdag på «Ukjent fortid»

No er eg nett kome heim frå andre skytedag på filmen «Ukjent fortid». Førre gong me skaut, fekk me omtrent ikkje gjort ein ting. Det gjorde me heldigvis i dag! Dei fleste innescenene er take i dag på hytta til Idunn. Eg var ljosmeister (igjen? :P) og fekk ein meir kreativ jobb enn sist gong. Eg vonar opptaka blei gode!

Eigentleg hadde eg ikkje tenkt skriva dette innlegget; men det slår aldri feil – når eg kan trekkja eit par nye midlertidige lesarar til heimesida mi, plar eg skriva om spesielle høve. Hadde eg skrive om bilkræsjet (som eg held på med, tek berre utruleg tid) ville ikkje folk spesifikt gjeve lenkja vidare. Når fleire i film-staben i dag hev snakka om «kva eg kjem til å skriva på heimesida mi» om turen, vil eg naudsynt skuffa og gje glipp på eit par dagar med nye lesarar på sida. Men, no har eg skrive for mykje av tema allereie; tilbake til turen!

Kven er kven i gruppa?

Jo, gruppa skal de kjenna (meir eller mindre) frå forrige innlegg. Men eg forklåra kanskje ikkje nok om kva dei gjorde (anna enn namna). Ole Magnus er fotograf på filmen, han filmar altså. Trond er regissør. Fredrik er ljodmann og verkar litt praktisk andsvarleg òg (eg hugsar ikkje produsent-rolla osb). Børge. Veit eg ikkje. Elles er eg ljosmeister, sjølv om eg eigentleg ikkje er med i gruppa. Helene er heller ikkje med, men ho er sminkør og underhaldning (synest iallfall eg :-D ). Av skodespelerane i filmen speler Bjørn gutehovudrolla. Eg kjenner han frå ungdomsteateret. Idunn speler jentehovudrolla, ho går 10. klasse på Ullandhaug (parallellklassa til lillebror Falke)). Denne dagen var det to nye med på «settet»; Tor G. Norås og Turid, dei speler Gisle og Aud – som er det gamle paret i filmen. Eg må seia det var stilig å hava skodespelarar som passa så bra i rollene.

5 minutt til!!!

Båten til Heng skulle gå 0730; så eg måtte taka bussen 0700. Heldigvis vakna pappa tidleg og køyrde meg ned. Då eg kom var me der alle; utanom Bjørn… Klokka sneik stadig mot båtreise, medan katastrofekjensla raste i vêret. Neste båt gjekk ikkje før 1400, dagen ville vera øydelagd om Bjørn ikkje kom med.

  • 0726*: «ÆÆææ! Me må gå no! Me rekk ikkje båten, Bjørn kjem ikkje med!»
  • 0727: Ole Magnus ringjer Bjørn. Han seier han spring for full maskin, 5 minutt vekk. Eg plar seia eg er 5 min vekk når eg eigentleg er 10 min vekk…
  • 0728: «Sniiiille, kule kaptein; kan du venta 5 minutt på ein fyr som må med?» ∗smilepent∗
  • 0729: Kaptein: «Aaaaahh, naaai, det går ikkje – blir alltid 5 minutt, så 2 minutt til – heilt til me er over 7 minutt forsinka»
  • 0730: «Kva om me seier 5 minutt, og går då same kva; sjølv om me ser han springjande på kaia?». «Huuuummm… TjaOK», svarar han.
  • 0731, 0732, 0733: Ingen Bjørn… Ingen, ingen. Helene får heller vera veninna til Idunn i filmen.
  • 0734: «Nei, dette går ikkje – me må finna ei anna løysing». «Ja, då dreg me», seier kapteinen. «DER ER HAN; DER!!! PÅ KAIA!», kjem Ole Magnus ropande.
  • 0735: Bjørn spring langs kaia. 40m. Kapteinen smiler og heiser brua medan Bjørn kjem stadig nærare. 10m. Kapteinen tek ned brua igjen og Bjørn kjem på. Båten går.

Phew.

Vassproblem…

«Ååånei, me hev ikkje vatn!», sa nokon. Ah. Kva er no dèt? Me hadde ikkje vatn i over eit døgn i Sirdalen. Same kva; Idunn stressa rundt med å fiksa det medan me byrja sjå på korleis me best kunne herpa hytta med orsakinga om å gjera det til ein betre location. Eg syntest denne filmen kunne fungera med krass ljossetting. Ole Magnus gjekk med på planen etter litt testing. I samråd med resten av gruppa fann eg ut at det var lurt å spikra sofateppene opp foran vindaugene. Då slepp me det ekle dagsljoset me ljosmeistarar ikkje alltid hugar like mykje. Då hadde me satt nye spikerhòl i veggen og som ein bieffekt fått eitt myrkt rom å plassera ljoskastarar i.

Idunn kom hoppande glad inn. Ho hadde skrudd på masse forskjelleg. Trudd at røyret var sprukke, men det viste seg å vera eit anna røyr som skulle vera slik. Men no fungerte vatnet, naboen skrudd litt på noko borte hos han – og vatnet kom. Alle var glade og tok ein trall, men gleden vara ikkje lengje i hytta. Plutseleg fullt kaos; eg høyrer vatnet fossa. Inne på badet hev eit røyr sprukke/blitt trukke frå slik at spruten står. Golvet er fort dekkja av 1 cm iskaldt vatn. Sidan ingen andre gjer det, tek eg av meg sokkane og vasser inn. Hum. Ja. Ikkje mykje å gjera her før hovudvasskrana er slått av. Men den var visst hos naboen i følgje Idunn.

Dei fortsatt å styra med dèt, medan me planla vidare på filmen. Naboen var på kaia, så dei måtte venta, men det gjekk bra til slutt (for å ikkje dra ut historia). So hugsar eg ikkje heilt kva me gjorde, men ein gong må me jo ha starta å taka opp video. Ja. Eg hugsar det fyrste me tok opp; men om eg skal forklåra alt det der så vil eg sitja til imorgon. Me ljossatte og gjorde oss klår. So filma me. I fem lange og breie. Hum. Plutseleg mista eg lysten til å skriva. Får hoppa til noko litt meir morosamt.

Eit nytt rom, ljossetting

Me skulle bruka eit gjesterom i filmen; Idunn skulle sjå etter eit teppe – då ho kjem opp står Turid der; ho som nett satt nede. Her blir Idunn skremt. I denne scena hadde me eit nytt, ljost gjesterom. Det var ikkje betre (eller verre standard, normalt sett) i hytta. Difor måtte me maskera så mykje av rommet som mogleg. Eg fann ein måte me kunne filma det på med eit minimum av rommet i fokus. Me starta finna tepper for å klina opp over vindaugene. Eg sat to ljoskastarar mot skråtaket over sengja, hang opp eit svart teppe over dette skråtaket og la meg med kamera enden av sengja.

På den måten så ville me ikkje sjå så alt for mykje av veggen bak skodespelarane (den er mørk, og eg hev dempa refleksjonen frå den andre veggen). Me ville ikkje sjå Turid/Aud sitt andlete berre siluetten hennar. Då Idunn kom inn reiste Turid seg opp, og du såg fjeset hennar. – Vel, det var iallfall litt moro og litt kreativt. Ikkje noko superbra akkurat; men det fungerte nok betre enn ei vanleg scene. Ahvel, eg vonar de får sjå filmen når han er ferdig. Er vanskeleg å forklåra utan å teikna.

Eg veit ikkje kva overskrift eg skal ha, for eg veit ikkje kva eg skal skriva om

Det der er den lengste overskriften eg har skrive på heimesida mi trur eg. Eh, ja. HEY! Eg kom på ein genial idè; istaden for å skriva kjempelangt kan eg avslutta no og få ein lesbar tekst! Wohoo! Lurt. Må ikkje alltid skriva ein stil.

Me fann ut at me hadde omtrent tak… Ah! Pizza! Eg fekk berre eitt stykke Grandiosa! Det er jo heilt enormt lite; normalt et eg iallfall ein heil pakke. Dei andre hadde ete opp resten :-( Hardt i filmbransjen. Jaja, same det. Me fann ut at me hadde omtrent take alle scenane inne i hytta. Om me berre kunne gjera resten ferdig kunne me skyta ute-scenene og seng-scenene ein anna plass nærare Stavanger.

Dessutan er det ikkje greitt å dra med seg skodespelarar seint på kvelden ut på hytter for å filma om kvelden. Store deler av filmen hender når det er mørkt; noko som har vore eit problem. Me tok dei siste scenene me måtte taka på hytta og hadde ca. ein time igjen utan noko større å gjera enn å rydda. Som forsåvidt var ein stor jobb, då.

Me tok hurtigbåten heim til Stavanger der korkje Helene eller Idunn hoppa uti vatnet. Eg gav dei fleire høve; men dei tok ikkje sjangsen. Diverre – hadde sikkert vore eit spanande bilete.

Slutt

Men no går kvaliteten på det eg skriv ned proposjonalt med kvart tastatrykk. Difor er det best å slta s tdlg sm mglg.

Misslukka filmdag på sørlandet

Ei gruppe på skulen trengte skodespelarar. Dei ville gjera ein skikkeleg kortfilm. Dei spurde om eg kunne finna nokon, og seinare om eg kunne vera med å hjelpa til. Det ville eg sjølvsagt. Laurdag sist veke blei eg henta nedpå vegen kl. 11. Vèl nede på bensikken der bilane skulle møttast fekk me kontramelding; problemer med å finna Bjørn, guten i filmen.

Køyrde den superkorte vegen til Prix. Etter ei god stund kom den andre bilen. Idun, jenta i filmen gjekk over i den andre bilen slik at berre meg, Fredrik og Ole Magnus1 sat igjen. Sidan det var ein kassettspelar i bilen, høyrde me ein flott historie om Donald på safari. Synd me ikkje hadde boka som gjekk med, det var eit stort tap. Me blei konstant merksemd at me mangla boka då snu-sida-i-boka-di-lydene pinga.

Utstyret skulle hentast i Sandnes, på Kverneland Auto. Dette tok særs lang tid, og me kom ikkje igang før ein time etter me eigentleg skulle starta. Endeleg på veg. Me stoppa utanføre Bens kafè og gjekk inn. Sat opp utstyret og bruka sikkert ein time på tull. Ole Magnus knuste eit bilete med ramme og glas, me bruka masse tid på å finna flotte vinklar me til slutt ikkje bruka, me gløymde taka lyden til dubbinga, eg spelte elendig tilsett i kafèen og folka i kafèen blei sure pga. biletet.

Etter ei tid var me ferdig. Då hadde Helene Stenhaug òg kome saman med Børge. Ho fekk ikkje lov til å køyra med oss pga. køyreerfaringa til sjåførane. Ole Magnus og Trond er sikre sjåførar – det er ikkje Børge. Men for å lura foreldra drog ho seinare og sa ho tok toget. Då måtte ho køyra med Børge, som ironisk nok er ein forferdeleg farleg bilist. Så mykje for å vera overbeskyttande foreldre. Ikkje, ikkje bra. Neste gong skal eg køyra, eg er trass alt lærar på skulen.

Scenene på Bens var take, og det utruleg seint. Turen opp til hytta og vegene der starta. I fyrste scene køyrer Bjørn og Idun på veg til Kristiandsand, men dei mister bensin og må finna dette hos ei hytte langs vegen. Sidan Bjørn ikkje har sertifikatet måtte me trekkje bilen med ein anna. Dette skulle me gjera der oppe i isødet.

Etter me hadde snirkla oss langs sneglete veger oppover til hytta var me framme. Trond køyrde ned på ein nedsnøa parkeringsplass, Børge køyrde ut i grøfta og Ole Magnus følgde Trond. Børge kom seg ikkje opp igjen. Helene, som framleis turde sitja på med Børge, lo og lo. Me måtte trekkja han opp. Det gjekk ikkje bra. Ole Magnus sat i varebilen og gravde han lengre ned i snøen medan trekkbilen spann. Vel, det gjekk ikkje.

Så skal me berre stå her i heile evigheita? Nei. Fredrik plaga bonden litt lengre nede, medan eg byrja grava bilen fram sidan eg hadde jærbunad på meg. Jærbunad, òg kjend som kjeledress, er faktisk heilt fantastisk superherleg å ha på. Medan alle utanom meg frøys seg halvt i hjel lika eg faktisk betre å vera ute enn å sitja inne i bilen. Wohoo. Eg kunne like godt berre kasta meg ned på kne og starta den spanande utgravinga.

Etter eg hadde gjort ein halv times ærleg arbeid kom Fredrik tilbake med eit par matter han hadde lånt av ei hytte. Med mattene godt plassera under hjulene (vel, eigentleg ikkje, fekk dei ikkje ned) prøvde dei ryggja opp. Men, nei. Me fekk fram den andre bilen igjen, eg sat meg i og starta dra – medan resten dytta. Eg hadde fått ei matte under dekket som i rekordfart føyk bakover då eg spant på vegen. Eg fekk hallvegs grep igjen, gutene pressa på, varebilen sto i revers. Plutseleg kjende eg at me drog. Sekund seinare var bilen oppe. Ekstase! Me var kjempeglade.

Så var alt bra. Me skulle vidare. Vår bil køyrde ned, dei kom ikkje bak. Hm. Telefonen til Fredrik ringde, det var Helene. Ho lo, og lo, og lo, og lo. I eitt heilt minutt. Det var loco. Snu, snu, sa eg til Ole Magnus. Noko me òg gjorde. Då forsto me. Den andre bilen klåra ikkje starta. Straumen var gått. Ingen straum. For å halda seg varme medan me fiksa den andre bilen opp av grøfta hadde varmevifta i bilen stått på. No var batteriet daud. Ingen av oss hadde startkablar. Me spurde dei vanlege naboane rundt oss igjen, men ingen hadde. Hum.

Me kan dytta han i gang, sa eg. Eller trekkja han i gang med ein av dei andre bilene, kom det fram. Kobla bilen til den andre, men det gjekk dårleg. Måtte dytta han på plass lell. Då bil 1 stod 90 grader på bil 2. For alle som forstår litt matte vil det tilseia at dekka på bil 1 ikkje vil bevega seg og motoren vil ikkje dreia om. Tullete forsøk. Så fekk me endeleg prøva dytta bilen heller. Det gjekk ikkje fyrst. Men eg var sikker på at me kunne betre. Ikkje alle var like interessera i å prøva på ny då. «Det går ikkje likevel». Det var eit lass folk i bilen som ikkje gjorde mykje fornuftig mtp. å få starta bilen. Alle kunne vera med å dytta og få bilen endå lengre opp i minibakken. På vegen ned kunne me god nok fart til å få start på han.

Eg treng vel ikkje seia det fungerte. Men… OK; det fungerte ypparleg, som alle mine planar ^^. Hihi. I løpet av denne seansen hadde eg kome med ein spådom at det ville skje eit tredje stort problem relatert til bilane. Wohoo. Spådom. Jaja. Så køyrde me endeleg ned. Eg spurde Helene med augo om ho ville koma og sitja i vår bil, – men ho hadde ikkje moglegheit. Ho ville vel ikkje vera frekk og forlata den dårlegare2 bilisten. Børge la seg fyrst og etter litt forsvann dei. Me såg dei igjen ein halv kilometer framfor oss nedover ein tynn, svingete fjellveg. Eg la merke til kor utruleg raskt dei køyrde, dei akslerera faktisk i nedoverbakken. Hum. Rart.

Så var det tid for å filma køyrescena, etter enorme forsinkingar. Med jærbunaden på slengde eg meg velvillig under bilen for å festa slepetauget. Me sat opp det trådlause utstyret medan Ole Magnus fiksa kamera klårt i varebilen. Alt klårt. Dei starta køyra. Bjørn og Idun relativt nervøse. Me stod og såg på. Plutseleg hoppa den trukne bilen noko enormt. Så stoppa dei. Der sto dei. Hum. Rart3.

Me blei så nyfikne at me måtte køyra bort. Det hadde vore kommunikasjonssvikt. Filmbilen er bilen som blei trekt. Varebilen er den som trekkjer med kamera og alt i.

  • Filmbilen hadde plutseleg bremsa (for å simulera lite bensin)
  • Varebilen blei holdt igjen av dette bremsa sjølv
  • Filmbilen slapp bremsane på grunn av sjokket og raste mot varebilen
  • Alle trudde dei ville krasja
    • Varebilen akselererte raskt for å unngå kræsj i baken
    • Filmbilen bremste for å unngå å kræsja i bakenden
  • Varebil trekker plutseleg meir framover, filmbil meir bakover.
  • PANGshwoop
  • Det kraftige slepetauget rauk…

…Og spådommen min viste seg å vera sann. Ganske fantastisk spør du meg. Idun og Helene som sat i kvar sin bil, var veldig rysta. Det blei litt mykje. Etter dette ga me berre opp og starta heimturen. Var mørkt og me hadde bruka heile dagen. Eg ville heim og treffa Rebecca, dei andre hadde òg ting å gjera.

Denne gongen hoppa Helene inn med oss, det same gjorde Idun. Blei veldig trangt i baksetet no. Eg var skitvarm (superbunaden min!!!), Helene veldig kald og Idun superkald. Var ganske moro, eg varma kalde Helene, medan Helene varma superkalde Idun. Eg fekk òg avkjølt meg sjølv slik sidan eg ikkje fekk lov å ha vinduaget ope. Fredrik satt på Jungelboka med stor entusiasme. Det tok ikkje lange tida før han sang med største innlevinga. Han kunne alle songane utenatt. Dèt er kult det! :D

Så fekk me vita kva som hadde fått Helene til å hoppa over i vår bil. Børge hadde råkøyrd nedover fjellvegen (som eg hadde sett), og berre gassa meir på då ho sa han måtte slakke ned. Heh. Det var utruleg tydeleg på ho at ho trudde ho skulle døy. Etter ein koseleg heimtur var me framme, eg hoppa ut og gjorde meg klår til å dra til Sandnes…

Det var ein relativt misslukka filmdag. Sjølv om han var utruleg morosam elles. Dei har framleis over 90% av filmen å filma. Det er jo litt demotiverande. Menmen, det går vel betre neste gong – då ein har lert litt meir. For Helene var det ein kjempekjempespesiell dag, eg har opplevd ein del liknande – men det var mykje bra på ein dag. Særs moro

Fotnoter

1 Ole Magnus, lillebror til Tor Haakon Totland i gamleklassen min, ja. :-)

2 Dårlegare tyder her farleg, ikkje teknisk dårleg – men særs lite respekt for trafikken og enorm tru på seg sjølv som superbilist.

3 Ja, eg veit eg har skrive «Hum» eller «Hum. Rart» mange gongar no. Tilogmed på rad dei to av paragrafane.

Forberedt?, filmlaging på ein skuledag

Ein stress dag kor det er rett før eg sovner flatt. Har take siste scene av ein film, laga musikk, redigert og vist filmen til Helene i dag. Det blei ein veldig lang dag. Men akk så kjekk. Kjempekjekk dag! Imorgon blir denne filmen vist på TV-vest (på Triplet kl. 17:00, sjå det!) – Helene var i studio i dag for å presentera filmen. Resten av dagen gjekk med til redigering (planleggjing) av den andre filmen… Produktiv dag.

Dette må bli kort, sidan mamma seier eg må leggja meg. Klokka er 20:15. Nei, korkje meg eller mamma er blitt gal; eg er berre utruleg trøytt. Det heng sterkt saman med dagen i dag. Sidan han var så spesiell må eg skriva litt om han lell. Det starta kl 07:40, då Terje (min jobbkamerat) sto på vegen utafor huset mitt medan eg låg i sengja mi og sov. Pappa sa klokka var 07:40 i den vanlege du-din-sløve-idiot-du-kjem-for-seint-i-dag-óg-stemmen, og då fekk eg fart på meg. Av med pysjamas, på med klede, hallvegs på med sko, jakka i handa og rett ut døra. Eit minutt seinare sat eg i bilen til Terje.

Start på racet

Eg hadde nett satt meg ned foran laptopen då eg fekk ein telefon frå administrasjonen. «Det er nokre jenter her som seier du skal hjelpa dei med ein film». Jepp, fann fram alt utstyret og starta setja opp eit klasserom til filming av den aller siste scena. Eg treng ikkje seia stort om det, viser heller eit bilete.

Filming til bokkastingsscene. Med kamera på «dolly» og alt ;-)

Dagen før hadde Helene (Stenhaug) ringd meg og sagt noko slikt som;

Åååå!!! Eg stresse syygt! TV-Vest ringte nettopp, sant? Filmen te gruppå vår e einaste påmelde film te UKM, sant? Så ringte di og ville visa filmen min på senning imårå! Og du vett jo kor lide me e kommt. Me har josje redigert feri ellår någe.

Stressa Helene i telefon, sagt veldig raskt

Eg braut ho av og sa det var greitt. Eg skulle hjelpa til. Setja av dagen imorgon til arbeidet. No var den dagen der, – seinare skulle denne filmen som me no skulle filme ein scene til bli vist på TV. Helene kom for seint, men me hadde allereie jobba og fått ein god del ferdig til då ho kom. Me gjorde opptaka ferdig, med hjelp frå Terje til «dollyen». Det hadde take oss ca. to timar å skyte den siste scenen.

Plutseleg fekk eg vita av Helene at ho skulle vera på TV-Vest kl. 1500. … BLÆÆÆÆÆÆÆ!!! DET går jo ikkje! Eg klikka heilt der. Så sa ho; også må eg gå 1330 då for å rekkja det. HAHAHA. Det visste eg var umogleg – nei, ho måtte gå 1430, med masse blod og svette kunne me klåra det til då. Eg sprang fram og tilbake for å setja opp alt utstyret til redigering – fekk god hjelp frå Desirée som er del av gruppa til Helene. Stjal nokre høgtalarar frå eit klasserom, fekk Yvonne til å kjøpa mat og drikkje til meg og lot Terje taka over alle IT-pliktane mine på skulen.

Musikk

Me digitaliserte klippa (la dei inn på pcen/macen) og såg på det me hadde. Me trong musikk. No. – Hadde laga noko tull i «Soundtrack», eit program til å laga musikk ut frå enkle lydsnuttar, men det var ikkje bra. Det er tullete med «sjuk» musikk i slike program. Han blir alltid så flat og kei – manglar dybde og detalj. Så heller laga musikk med munnen enn eit program, sa eg og spurde Yvonne om råd. «Det er jo instrument, og lydstudio på skolen», sa ho. Sant nok. Me sprang inn og laga avtale. Trass i at dei eigentleg ikkje kunne. Dei fekk ikkje spela i timen, måtte spela i storefri.

Javel, då speler me det inn i storefri, sa eg. Jaaaa, veeel. Sa dei, gjekk med på det – så ivrig og styrande som eg var. Nokon minna meg på at dei hadde eigne greier å spela inn. Aaahhh. Sidan dei berre har 30min lovleg speletid i dag så må dei nesten få bruka det på sitt eige prosjekt. Eg skulle heller skaffe særavtale til vårt prosjekt. Me trong 4 min med musikk til filmen vår, det skulle me få klåra å taka opp på eit kvarter. Eg tenkte å gå til rektor, men det var ikkje han som hadde problemet fekk eg vita. Lyden forplanta seg noko sjukt ned til trykkeriet/klasserommet. Eg stakk ned til Einar (trykkar/lærar) og forklåra stoda – han sa ja nærast før eg hadde spurd. Kjempemoro. Me fekk 10/15 min til å bråka og laga musikken.

Me hadde fått ein teknikar (hekkan, hugsar ei namn), ein trommis (Thomas) og ein pianospelar (Dag Øverland, lærar på M&K) til å laga musikk til oss. Starta regien, – forklåra om filmen og korleis me ville ha det. Eg visste nett korleis Helene ville ha det og me snakka relativt mykje i munnen på einannan. Eg var så gira og oppsett på å få det ferdig at eg sikker køyrde over ein del andre folk. Men det var vel litt naturleg i den stoda. Me fekk laga musikken, (heilt fantastisk! At me klåra laga 4 min (5 forskjellege tema/deler) musikk på 25 min inkludert utmiksing var ikkje anna enn storarta! All ære til gutane på M&K som hadde alt klårt til innspeling allereie.

Dag leita fram nokre enormt kule effekter og lyder til oss og spelte inn – me forklåra berre om filmen og kjenslene så kom han fram med nett det me leita etter. Dét er stilig! Kjempekult, eg heldt på å daua då. Så kult å jobba med flinke folk.

Redigering

Så sprang me tilbake til redigeringa. Fekk take inn lydane og starta på redigeringa for fullt. Klokka var no 12:30, me hadde høgst to timar på å redigera heile filmen ferdig (frå botn!). Eg skal ikkje gå nærare innpå dei intensive timane, men Helene dikterte medan eg redigerte og kom med forslag. Det var nervepirrande, me gjorde mykje kult. Det var kjempemoro sjølv om eg hadde feber og ikkje eigentleg var i slaget. Men moro kva adrenalin og vilje kan gjera.

Redigering på gang, på Mac-en

Laga rulletekst raskt (VELDIG raskt, gløymde minst halvparten av folka(!)) og fargekorrigerte den 2,5 min lange filmen. Så prøvde eg køyra det ut (klokka var 14:50, klokka tikkte…), men det hang seg på eit punkt i filmen heile tida! Då blei eg frustrert. Hadde ordna avtale med Terje om at han køyrde oss til TV-Vest (:D), men måtte få ut filmen fyrst. Eg tok ut den ikkje-fargekorrigerte filmen (ser billigare ut, den andre ser meir proff ut) og det fungerte. Låste ned utstyret og sat meg i bilen 15:00. Ugh. Ringde pappa, nokon på RVGS trong nøklane eg hadde i lomma. Obs. Jaja, dei må spørja den andre personen på skulen som har nøklane til video-skapet.

TV-vest

Me sprang inn. 15:15. Whooo. Ingen problem, for dei var forsinka lell. Me traff Melanie som går på RVGS og er vidare i Idol. Dei hadde nett take opp dagens episode, og stakk litt etter me kom. Det var særs moro, men skriv ei meir om det. Fortalde historia om filmen til div. folk og etter 45 min (lang ventetid, ja – men moro) var Helene i studio og eg inn og ut av kontrollrommet og studio.

Kjartan speler gitar, medan Helene og Tom ser på

Dei hadde sagt dei ville visa 2 min av filmen. Men han var jo 2,5 – så anten måtte dei visa 30sek, eller heile filmen. Dei viste heile. Lene Klovning sa «Her skal me sjå eit klipp av filmen» lell, då. Me hadde sagt til Kjartan at heile filmen blei vist. Eg gjekk 1645 for å dra til byen å registrera meg med Rogland Barne- og ungdomsteater. Om ikkje ville eg mista medlemskapet. Sa til teknikarane at dei måtte køyra filmen i 16:9 – dei skulle fiksa det til imorgon (blir moro å sjå om dei hugsar det ;D ).

Inne i TV-Vest-studioet, i eit innslag

Teateret

Mamma henta meg, me køyrde til teateret – grunna kø var eg der 1655. Fem minutt seinare og eg hadde ikkje vore del av teateret lengre. Men det var eg. «Lovleg seint», merka Bjørn. «Som vanleg», sa eg.

Utanføre traff eg yngre Bjørn (som sa ja til å vera med i neste film (ei gruppe med bl.a. Ole Magnus Totland) me laga på skulen, fortel meir om det ein anna gong!) og helsa stort på han. Ein utruleg dyktig skodespelar, kanskje med sin styrke på improvisasjon (???). Og – DÅ – kom – CAMILLA JENSEN!! :D Wohoo! Ho har eg ikkje sett på evig lengje. Mi gode, gode veninne frå Hetland. Oh. Ho kjøpte billettar til teateret. Eg hang med ho og snakka med Sissel i mobilen medan ho dreiv med billettkjøp.

Huset mitt, leigd ut

Eg skulle bli henta av Sissel på teateret, – eg skulle skriva under slik at ho fekk depositumet sitt ut. Men det var framleis tull med skadane på huset. Difor fekk ho det framleis ikkje. Var mykje telefonering. Eg ringde mamma for å høyra kor ho var, og kor lengje eg kunne hengja med Camilla før ho køyrde heim. Det var ikkje lengje. Eg fekk snakka litt med ho før eg måtte stikke etter mamma (som eg såg i undergangen med teateret). Ååh. Så kos å sjå ho.

Middag

Var god middag. Pølser i kvit saus. Mm. Pappa som laga.

Monica-redigering og -drøs

Eg skulle snakka med Reidar Larsen, som lagar musikken (og lydane) til «Hva er det med Monica». Me snakka, drakk kaffi (medan eg nærast sovna). Så gjekk me opp og såg filmen to gongar, diskuterte masse og fann ut korleis me skulle gå fram. Me vil vera ferdig til mondag. Uuughh. Jaja, – ikkje så stort mykje igjen anna enn å laga ein betre slutt, pluss meir finpuss.

Innleggskriving

Så sat eg her. Og har bruka ALT for mykje tid. Eg må leggja inn bilete óg. Ugh. Har snakka litt med folk óg då. Typisk. Eg skulle jo leggja meg. No er klokka 22:00! :|—Ferdig. Ok, klokka er – NEEI, 22:40! MÅ SOVA. Trykk publiser.

Alle sjå på TV-vest, Triplet kl. 17:00 imorgon (03. februar 2006)!

Oljeberget og Pingvinenes Marsj

Eg kom nett frå kinoen, var på ein visning av Oljeberget med regissør Aslaug Holm i salen. Etter det var det diskusjon om filmen og rundt temaet den hadde. Dette var ein særs hjarteleg og herleg film om Jens Stoltenberg, to år fram til valseier 12. september 2005. I går såg meg og Rebecca vår andre fantastiske franske film på rad; Pingvinenes Marsj.

Ordrimet var faktisk ikkje heilt med vilje, menmen. Kanskje taka ting bittelitt i kronologisk rekkjefølgje. Eg skulle møte Rebecca ein dag, så fann eg ut at eg ville på kino. Ringde ho, og det ville ho bli med på. Eg lurte på om ho ville sjå «Ein dag utan krig», sjølv om han virka utruleg klisjé og kei. Var ikkje stort anna å sjå. Me hadde sett det meste før.

Ein dag utan krig

Ein dag utan krig, (c) Oro Film

Fyrste gong eg har vore i luksussalen. Det var hyggeleg det, med gode stolar. Då me gjekk fann eg ut at dei har jo gratis kaffi og sjokolade(!!!), synd eg ikkje visste det frå før. Det fyrste som slo meg var kor roleg denne filmen var. Var få kameravinkler, men dei var haldt lengje. Herleg. Elles flotte bilete, eg forbinder fransk film med flott fotografi – og denne filmen var ikkje noko fråvik.

Eg tilrår denne filmen til folk som synest det er greitt å sjå litt rolege filmar. Altså, ikkje for dei som berre likar action og Hollywood. Ein veldig god film. Er satt saman frå ei rekkje hendingar som skjedde rundt julaften under fyrste verdskrig. Soldatar frå kvar nasjon av skyttergravane møttest på linja og blei vener. Utruleg flott, ikkje tåredryppande sentimentalt (då hadde eg nok ikkje likt det). Les linken om du vil vita meir.

Karakter: 5 av 6 (ooh, eg er snill)

Pingvinenes Marsj

Pingvinenes Marsj, (c) Oro Films

Denne hadde eg høyrd masse om frå diverse avisar. Alle skreiv om denne filmen. Det var jo enkelt å forstå, filmen var fantastisk. Eg gidd ikkje skrive noko stort meir om det, alle kan lesa det i si favorittavis (eg fann gode artiklar båe i Aftenbladet og i Dag og Tid).

Eg likte forresten musikken òg, han er lett pop-ete. I Amerika laga dei eigen musikk til deira publikum (Amerikansk krigsdrama­-musikk).

Karakter: 5 av 6 (Vakkert!)

Oljeberget

Oljeberget, (c) SF NorgeSå var det filmen eg nett kom frå no. Ein herleg film, sjølv om eg forventa noko litt meir politisk. Eg var invitert for tri dagar sidan som hovedrollemedlem i kinosonen. Det er rett og slett av di eg har bruka sjuke pengesummar på kino i det siste. Skal sei fast inntekt auker forbruket. Ein får hovedrollemedlem når ein kastar pengar på kinoen slik. Dei vanlege medlemene fekk gratisbillett til visinga og debatten etterpå fyrst same dag som han blei vist.

Eg tok opp det eg synest var ein svakheit i tittelen til filmen. Oljeberget høyrest ut som om ein meir politisk film, – korleis kan me leve i dette landet med så mykje pengar, medan fattigdom stadig auker o.l. Eg synest ikkje assosiasjonane eg hadde fått til filmen stod godt til det eg blei vist. Det som blei vist var utruleg herleg, – her har me møte mellom Kjell Inge Røkke og Jens Stoltenberg der dei forhandler under bordet, på ein måte. Det er heilt utruleg kult å sjå.

Karakter: 4 av 6

Sat ein ungdom på 12–14 år vedsidan av meg, han gjekk på Storhaug. Han spurde to spørsmål i forsamlinga med politikarar og andre vaksne farlege folk. Skikkeleg tøffing, sjølv om han såg roleg og grei ut. Stilig det der, eg skrytte av han. Bra med slike som deg, sa eg. Hihi. Vonar han kjende seg bra. Kule fyren.