Kategoriarkiv: Kreativt

Produktiv filmdag på «Ukjent fortid»

No er eg nett kome heim frå andre skytedag på filmen «Ukjent fortid». Førre gong me skaut, fekk me omtrent ikkje gjort ein ting. Det gjorde me heldigvis i dag! Dei fleste innescenene er take i dag på hytta til Idunn. Eg var ljosmeister (igjen? :P) og fekk ein meir kreativ jobb enn sist gong. Eg vonar opptaka blei gode!

Eigentleg hadde eg ikkje tenkt skriva dette innlegget; men det slår aldri feil – når eg kan trekkja eit par nye midlertidige lesarar til heimesida mi, plar eg skriva om spesielle høve. Hadde eg skrive om bilkræsjet (som eg held på med, tek berre utruleg tid) ville ikkje folk spesifikt gjeve lenkja vidare. Når fleire i film-staben i dag hev snakka om «kva eg kjem til å skriva på heimesida mi» om turen, vil eg naudsynt skuffa og gje glipp på eit par dagar med nye lesarar på sida. Men, no har eg skrive for mykje av tema allereie; tilbake til turen!

Kven er kven i gruppa?

Jo, gruppa skal de kjenna (meir eller mindre) frå forrige innlegg. Men eg forklåra kanskje ikkje nok om kva dei gjorde (anna enn namna). Ole Magnus er fotograf på filmen, han filmar altså. Trond er regissør. Fredrik er ljodmann og verkar litt praktisk andsvarleg òg (eg hugsar ikkje produsent-rolla osb). Børge. Veit eg ikkje. Elles er eg ljosmeister, sjølv om eg eigentleg ikkje er med i gruppa. Helene er heller ikkje med, men ho er sminkør og underhaldning (synest iallfall eg :-D ). Av skodespelerane i filmen speler Bjørn gutehovudrolla. Eg kjenner han frå ungdomsteateret. Idunn speler jentehovudrolla, ho går 10. klasse på Ullandhaug (parallellklassa til lillebror Falke)). Denne dagen var det to nye med på «settet»; Tor G. Norås og Turid, dei speler Gisle og Aud – som er det gamle paret i filmen. Eg må seia det var stilig å hava skodespelarar som passa så bra i rollene.

5 minutt til!!!

Båten til Heng skulle gå 0730; så eg måtte taka bussen 0700. Heldigvis vakna pappa tidleg og køyrde meg ned. Då eg kom var me der alle; utanom Bjørn… Klokka sneik stadig mot båtreise, medan katastrofekjensla raste i vêret. Neste båt gjekk ikkje før 1400, dagen ville vera øydelagd om Bjørn ikkje kom med.

  • 0726*: «ÆÆææ! Me må gå no! Me rekk ikkje båten, Bjørn kjem ikkje med!»
  • 0727: Ole Magnus ringjer Bjørn. Han seier han spring for full maskin, 5 minutt vekk. Eg plar seia eg er 5 min vekk når eg eigentleg er 10 min vekk…
  • 0728: «Sniiiille, kule kaptein; kan du venta 5 minutt på ein fyr som må med?» ∗smilepent∗
  • 0729: Kaptein: «Aaaaahh, naaai, det går ikkje – blir alltid 5 minutt, så 2 minutt til – heilt til me er over 7 minutt forsinka»
  • 0730: «Kva om me seier 5 minutt, og går då same kva; sjølv om me ser han springjande på kaia?». «Huuuummm… TjaOK», svarar han.
  • 0731, 0732, 0733: Ingen Bjørn… Ingen, ingen. Helene får heller vera veninna til Idunn i filmen.
  • 0734: «Nei, dette går ikkje – me må finna ei anna løysing». «Ja, då dreg me», seier kapteinen. «DER ER HAN; DER!!! PÅ KAIA!», kjem Ole Magnus ropande.
  • 0735: Bjørn spring langs kaia. 40m. Kapteinen smiler og heiser brua medan Bjørn kjem stadig nærare. 10m. Kapteinen tek ned brua igjen og Bjørn kjem på. Båten går.

Phew.

Vassproblem…

«Ååånei, me hev ikkje vatn!», sa nokon. Ah. Kva er no dèt? Me hadde ikkje vatn i over eit døgn i Sirdalen. Same kva; Idunn stressa rundt med å fiksa det medan me byrja sjå på korleis me best kunne herpa hytta med orsakinga om å gjera det til ein betre location. Eg syntest denne filmen kunne fungera med krass ljossetting. Ole Magnus gjekk med på planen etter litt testing. I samråd med resten av gruppa fann eg ut at det var lurt å spikra sofateppene opp foran vindaugene. Då slepp me det ekle dagsljoset me ljosmeistarar ikkje alltid hugar like mykje. Då hadde me satt nye spikerhòl i veggen og som ein bieffekt fått eitt myrkt rom å plassera ljoskastarar i.

Idunn kom hoppande glad inn. Ho hadde skrudd på masse forskjelleg. Trudd at røyret var sprukke, men det viste seg å vera eit anna røyr som skulle vera slik. Men no fungerte vatnet, naboen skrudd litt på noko borte hos han – og vatnet kom. Alle var glade og tok ein trall, men gleden vara ikkje lengje i hytta. Plutseleg fullt kaos; eg høyrer vatnet fossa. Inne på badet hev eit røyr sprukke/blitt trukke frå slik at spruten står. Golvet er fort dekkja av 1 cm iskaldt vatn. Sidan ingen andre gjer det, tek eg av meg sokkane og vasser inn. Hum. Ja. Ikkje mykje å gjera her før hovudvasskrana er slått av. Men den var visst hos naboen i følgje Idunn.

Dei fortsatt å styra med dèt, medan me planla vidare på filmen. Naboen var på kaia, så dei måtte venta, men det gjekk bra til slutt (for å ikkje dra ut historia). So hugsar eg ikkje heilt kva me gjorde, men ein gong må me jo ha starta å taka opp video. Ja. Eg hugsar det fyrste me tok opp; men om eg skal forklåra alt det der så vil eg sitja til imorgon. Me ljossatte og gjorde oss klår. So filma me. I fem lange og breie. Hum. Plutseleg mista eg lysten til å skriva. Får hoppa til noko litt meir morosamt.

Eit nytt rom, ljossetting

Me skulle bruka eit gjesterom i filmen; Idunn skulle sjå etter eit teppe – då ho kjem opp står Turid der; ho som nett satt nede. Her blir Idunn skremt. I denne scena hadde me eit nytt, ljost gjesterom. Det var ikkje betre (eller verre standard, normalt sett) i hytta. Difor måtte me maskera så mykje av rommet som mogleg. Eg fann ein måte me kunne filma det på med eit minimum av rommet i fokus. Me starta finna tepper for å klina opp over vindaugene. Eg sat to ljoskastarar mot skråtaket over sengja, hang opp eit svart teppe over dette skråtaket og la meg med kamera enden av sengja.

På den måten så ville me ikkje sjå så alt for mykje av veggen bak skodespelarane (den er mørk, og eg hev dempa refleksjonen frå den andre veggen). Me ville ikkje sjå Turid/Aud sitt andlete berre siluetten hennar. Då Idunn kom inn reiste Turid seg opp, og du såg fjeset hennar. – Vel, det var iallfall litt moro og litt kreativt. Ikkje noko superbra akkurat; men det fungerte nok betre enn ei vanleg scene. Ahvel, eg vonar de får sjå filmen når han er ferdig. Er vanskeleg å forklåra utan å teikna.

Eg veit ikkje kva overskrift eg skal ha, for eg veit ikkje kva eg skal skriva om

Det der er den lengste overskriften eg har skrive på heimesida mi trur eg. Eh, ja. HEY! Eg kom på ein genial idè; istaden for å skriva kjempelangt kan eg avslutta no og få ein lesbar tekst! Wohoo! Lurt. Må ikkje alltid skriva ein stil.

Me fann ut at me hadde omtrent tak… Ah! Pizza! Eg fekk berre eitt stykke Grandiosa! Det er jo heilt enormt lite; normalt et eg iallfall ein heil pakke. Dei andre hadde ete opp resten :-( Hardt i filmbransjen. Jaja, same det. Me fann ut at me hadde omtrent take alle scenane inne i hytta. Om me berre kunne gjera resten ferdig kunne me skyta ute-scenene og seng-scenene ein anna plass nærare Stavanger.

Dessutan er det ikkje greitt å dra med seg skodespelarar seint på kvelden ut på hytter for å filma om kvelden. Store deler av filmen hender når det er mørkt; noko som har vore eit problem. Me tok dei siste scenene me måtte taka på hytta og hadde ca. ein time igjen utan noko større å gjera enn å rydda. Som forsåvidt var ein stor jobb, då.

Me tok hurtigbåten heim til Stavanger der korkje Helene eller Idunn hoppa uti vatnet. Eg gav dei fleire høve; men dei tok ikkje sjangsen. Diverre – hadde sikkert vore eit spanande bilete.

Slutt

Men no går kvaliteten på det eg skriv ned proposjonalt med kvart tastatrykk. Difor er det best å slta s tdlg sm mglg.

Misslukka filmdag på sørlandet

Ei gruppe på skulen trengte skodespelarar. Dei ville gjera ein skikkeleg kortfilm. Dei spurde om eg kunne finna nokon, og seinare om eg kunne vera med å hjelpa til. Det ville eg sjølvsagt. Laurdag sist veke blei eg henta nedpå vegen kl. 11. Vèl nede på bensikken der bilane skulle møttast fekk me kontramelding; problemer med å finna Bjørn, guten i filmen.

Køyrde den superkorte vegen til Prix. Etter ei god stund kom den andre bilen. Idun, jenta i filmen gjekk over i den andre bilen slik at berre meg, Fredrik og Ole Magnus1 sat igjen. Sidan det var ein kassettspelar i bilen, høyrde me ein flott historie om Donald på safari. Synd me ikkje hadde boka som gjekk med, det var eit stort tap. Me blei konstant merksemd at me mangla boka då snu-sida-i-boka-di-lydene pinga.

Utstyret skulle hentast i Sandnes, på Kverneland Auto. Dette tok særs lang tid, og me kom ikkje igang før ein time etter me eigentleg skulle starta. Endeleg på veg. Me stoppa utanføre Bens kafè og gjekk inn. Sat opp utstyret og bruka sikkert ein time på tull. Ole Magnus knuste eit bilete med ramme og glas, me bruka masse tid på å finna flotte vinklar me til slutt ikkje bruka, me gløymde taka lyden til dubbinga, eg spelte elendig tilsett i kafèen og folka i kafèen blei sure pga. biletet.

Etter ei tid var me ferdig. Då hadde Helene Stenhaug òg kome saman med Børge. Ho fekk ikkje lov til å køyra med oss pga. køyreerfaringa til sjåførane. Ole Magnus og Trond er sikre sjåførar – det er ikkje Børge. Men for å lura foreldra drog ho seinare og sa ho tok toget. Då måtte ho køyra med Børge, som ironisk nok er ein forferdeleg farleg bilist. Så mykje for å vera overbeskyttande foreldre. Ikkje, ikkje bra. Neste gong skal eg køyra, eg er trass alt lærar på skulen.

Scenene på Bens var take, og det utruleg seint. Turen opp til hytta og vegene der starta. I fyrste scene køyrer Bjørn og Idun på veg til Kristiandsand, men dei mister bensin og må finna dette hos ei hytte langs vegen. Sidan Bjørn ikkje har sertifikatet måtte me trekkje bilen med ein anna. Dette skulle me gjera der oppe i isødet.

Etter me hadde snirkla oss langs sneglete veger oppover til hytta var me framme. Trond køyrde ned på ein nedsnøa parkeringsplass, Børge køyrde ut i grøfta og Ole Magnus følgde Trond. Børge kom seg ikkje opp igjen. Helene, som framleis turde sitja på med Børge, lo og lo. Me måtte trekkja han opp. Det gjekk ikkje bra. Ole Magnus sat i varebilen og gravde han lengre ned i snøen medan trekkbilen spann. Vel, det gjekk ikkje.

Så skal me berre stå her i heile evigheita? Nei. Fredrik plaga bonden litt lengre nede, medan eg byrja grava bilen fram sidan eg hadde jærbunad på meg. Jærbunad, òg kjend som kjeledress, er faktisk heilt fantastisk superherleg å ha på. Medan alle utanom meg frøys seg halvt i hjel lika eg faktisk betre å vera ute enn å sitja inne i bilen. Wohoo. Eg kunne like godt berre kasta meg ned på kne og starta den spanande utgravinga.

Etter eg hadde gjort ein halv times ærleg arbeid kom Fredrik tilbake med eit par matter han hadde lånt av ei hytte. Med mattene godt plassera under hjulene (vel, eigentleg ikkje, fekk dei ikkje ned) prøvde dei ryggja opp. Men, nei. Me fekk fram den andre bilen igjen, eg sat meg i og starta dra – medan resten dytta. Eg hadde fått ei matte under dekket som i rekordfart føyk bakover då eg spant på vegen. Eg fekk hallvegs grep igjen, gutene pressa på, varebilen sto i revers. Plutseleg kjende eg at me drog. Sekund seinare var bilen oppe. Ekstase! Me var kjempeglade.

Så var alt bra. Me skulle vidare. Vår bil køyrde ned, dei kom ikkje bak. Hm. Telefonen til Fredrik ringde, det var Helene. Ho lo, og lo, og lo, og lo. I eitt heilt minutt. Det var loco. Snu, snu, sa eg til Ole Magnus. Noko me òg gjorde. Då forsto me. Den andre bilen klåra ikkje starta. Straumen var gått. Ingen straum. For å halda seg varme medan me fiksa den andre bilen opp av grøfta hadde varmevifta i bilen stått på. No var batteriet daud. Ingen av oss hadde startkablar. Me spurde dei vanlege naboane rundt oss igjen, men ingen hadde. Hum.

Me kan dytta han i gang, sa eg. Eller trekkja han i gang med ein av dei andre bilene, kom det fram. Kobla bilen til den andre, men det gjekk dårleg. Måtte dytta han på plass lell. Då bil 1 stod 90 grader på bil 2. For alle som forstår litt matte vil det tilseia at dekka på bil 1 ikkje vil bevega seg og motoren vil ikkje dreia om. Tullete forsøk. Så fekk me endeleg prøva dytta bilen heller. Det gjekk ikkje fyrst. Men eg var sikker på at me kunne betre. Ikkje alle var like interessera i å prøva på ny då. «Det går ikkje likevel». Det var eit lass folk i bilen som ikkje gjorde mykje fornuftig mtp. å få starta bilen. Alle kunne vera med å dytta og få bilen endå lengre opp i minibakken. På vegen ned kunne me god nok fart til å få start på han.

Eg treng vel ikkje seia det fungerte. Men… OK; det fungerte ypparleg, som alle mine planar ^^. Hihi. I løpet av denne seansen hadde eg kome med ein spådom at det ville skje eit tredje stort problem relatert til bilane. Wohoo. Spådom. Jaja. Så køyrde me endeleg ned. Eg spurde Helene med augo om ho ville koma og sitja i vår bil, – men ho hadde ikkje moglegheit. Ho ville vel ikkje vera frekk og forlata den dårlegare2 bilisten. Børge la seg fyrst og etter litt forsvann dei. Me såg dei igjen ein halv kilometer framfor oss nedover ein tynn, svingete fjellveg. Eg la merke til kor utruleg raskt dei køyrde, dei akslerera faktisk i nedoverbakken. Hum. Rart.

Så var det tid for å filma køyrescena, etter enorme forsinkingar. Med jærbunaden på slengde eg meg velvillig under bilen for å festa slepetauget. Me sat opp det trådlause utstyret medan Ole Magnus fiksa kamera klårt i varebilen. Alt klårt. Dei starta køyra. Bjørn og Idun relativt nervøse. Me stod og såg på. Plutseleg hoppa den trukne bilen noko enormt. Så stoppa dei. Der sto dei. Hum. Rart3.

Me blei så nyfikne at me måtte køyra bort. Det hadde vore kommunikasjonssvikt. Filmbilen er bilen som blei trekt. Varebilen er den som trekkjer med kamera og alt i.

  • Filmbilen hadde plutseleg bremsa (for å simulera lite bensin)
  • Varebilen blei holdt igjen av dette bremsa sjølv
  • Filmbilen slapp bremsane på grunn av sjokket og raste mot varebilen
  • Alle trudde dei ville krasja
    • Varebilen akselererte raskt for å unngå kræsj i baken
    • Filmbilen bremste for å unngå å kræsja i bakenden
  • Varebil trekker plutseleg meir framover, filmbil meir bakover.
  • PANGshwoop
  • Det kraftige slepetauget rauk…

…Og spådommen min viste seg å vera sann. Ganske fantastisk spør du meg. Idun og Helene som sat i kvar sin bil, var veldig rysta. Det blei litt mykje. Etter dette ga me berre opp og starta heimturen. Var mørkt og me hadde bruka heile dagen. Eg ville heim og treffa Rebecca, dei andre hadde òg ting å gjera.

Denne gongen hoppa Helene inn med oss, det same gjorde Idun. Blei veldig trangt i baksetet no. Eg var skitvarm (superbunaden min!!!), Helene veldig kald og Idun superkald. Var ganske moro, eg varma kalde Helene, medan Helene varma superkalde Idun. Eg fekk òg avkjølt meg sjølv slik sidan eg ikkje fekk lov å ha vinduaget ope. Fredrik satt på Jungelboka med stor entusiasme. Det tok ikkje lange tida før han sang med største innlevinga. Han kunne alle songane utenatt. Dèt er kult det! :D

Så fekk me vita kva som hadde fått Helene til å hoppa over i vår bil. Børge hadde råkøyrd nedover fjellvegen (som eg hadde sett), og berre gassa meir på då ho sa han måtte slakke ned. Heh. Det var utruleg tydeleg på ho at ho trudde ho skulle døy. Etter ein koseleg heimtur var me framme, eg hoppa ut og gjorde meg klår til å dra til Sandnes…

Det var ein relativt misslukka filmdag. Sjølv om han var utruleg morosam elles. Dei har framleis over 90% av filmen å filma. Det er jo litt demotiverande. Menmen, det går vel betre neste gong – då ein har lert litt meir. For Helene var det ein kjempekjempespesiell dag, eg har opplevd ein del liknande – men det var mykje bra på ein dag. Særs moro

Fotnoter

1 Ole Magnus, lillebror til Tor Haakon Totland i gamleklassen min, ja. :-)

2 Dårlegare tyder her farleg, ikkje teknisk dårleg – men særs lite respekt for trafikken og enorm tru på seg sjølv som superbilist.

3 Ja, eg veit eg har skrive «Hum» eller «Hum. Rart» mange gongar no. Tilogmed på rad dei to av paragrafane.

Forberedt?, filmlaging på ein skuledag

Ein stress dag kor det er rett før eg sovner flatt. Har take siste scene av ein film, laga musikk, redigert og vist filmen til Helene i dag. Det blei ein veldig lang dag. Men akk så kjekk. Kjempekjekk dag! Imorgon blir denne filmen vist på TV-vest (på Triplet kl. 17:00, sjå det!) – Helene var i studio i dag for å presentera filmen. Resten av dagen gjekk med til redigering (planleggjing) av den andre filmen… Produktiv dag.

Dette må bli kort, sidan mamma seier eg må leggja meg. Klokka er 20:15. Nei, korkje meg eller mamma er blitt gal; eg er berre utruleg trøytt. Det heng sterkt saman med dagen i dag. Sidan han var så spesiell må eg skriva litt om han lell. Det starta kl 07:40, då Terje (min jobbkamerat) sto på vegen utafor huset mitt medan eg låg i sengja mi og sov. Pappa sa klokka var 07:40 i den vanlege du-din-sløve-idiot-du-kjem-for-seint-i-dag-óg-stemmen, og då fekk eg fart på meg. Av med pysjamas, på med klede, hallvegs på med sko, jakka i handa og rett ut døra. Eit minutt seinare sat eg i bilen til Terje.

Start på racet

Eg hadde nett satt meg ned foran laptopen då eg fekk ein telefon frå administrasjonen. «Det er nokre jenter her som seier du skal hjelpa dei med ein film». Jepp, fann fram alt utstyret og starta setja opp eit klasserom til filming av den aller siste scena. Eg treng ikkje seia stort om det, viser heller eit bilete.

Filming til bokkastingsscene. Med kamera på «dolly» og alt ;-)

Dagen før hadde Helene (Stenhaug) ringd meg og sagt noko slikt som;

Åååå!!! Eg stresse syygt! TV-Vest ringte nettopp, sant? Filmen te gruppå vår e einaste påmelde film te UKM, sant? Så ringte di og ville visa filmen min på senning imårå! Og du vett jo kor lide me e kommt. Me har josje redigert feri ellår någe.

Stressa Helene i telefon, sagt veldig raskt

Eg braut ho av og sa det var greitt. Eg skulle hjelpa til. Setja av dagen imorgon til arbeidet. No var den dagen der, – seinare skulle denne filmen som me no skulle filme ein scene til bli vist på TV. Helene kom for seint, men me hadde allereie jobba og fått ein god del ferdig til då ho kom. Me gjorde opptaka ferdig, med hjelp frå Terje til «dollyen». Det hadde take oss ca. to timar å skyte den siste scenen.

Plutseleg fekk eg vita av Helene at ho skulle vera på TV-Vest kl. 1500. … BLÆÆÆÆÆÆÆ!!! DET går jo ikkje! Eg klikka heilt der. Så sa ho; også må eg gå 1330 då for å rekkja det. HAHAHA. Det visste eg var umogleg – nei, ho måtte gå 1430, med masse blod og svette kunne me klåra det til då. Eg sprang fram og tilbake for å setja opp alt utstyret til redigering – fekk god hjelp frå Desirée som er del av gruppa til Helene. Stjal nokre høgtalarar frå eit klasserom, fekk Yvonne til å kjøpa mat og drikkje til meg og lot Terje taka over alle IT-pliktane mine på skulen.

Musikk

Me digitaliserte klippa (la dei inn på pcen/macen) og såg på det me hadde. Me trong musikk. No. – Hadde laga noko tull i «Soundtrack», eit program til å laga musikk ut frå enkle lydsnuttar, men det var ikkje bra. Det er tullete med «sjuk» musikk i slike program. Han blir alltid så flat og kei – manglar dybde og detalj. Så heller laga musikk med munnen enn eit program, sa eg og spurde Yvonne om råd. «Det er jo instrument, og lydstudio på skolen», sa ho. Sant nok. Me sprang inn og laga avtale. Trass i at dei eigentleg ikkje kunne. Dei fekk ikkje spela i timen, måtte spela i storefri.

Javel, då speler me det inn i storefri, sa eg. Jaaaa, veeel. Sa dei, gjekk med på det – så ivrig og styrande som eg var. Nokon minna meg på at dei hadde eigne greier å spela inn. Aaahhh. Sidan dei berre har 30min lovleg speletid i dag så må dei nesten få bruka det på sitt eige prosjekt. Eg skulle heller skaffe særavtale til vårt prosjekt. Me trong 4 min med musikk til filmen vår, det skulle me få klåra å taka opp på eit kvarter. Eg tenkte å gå til rektor, men det var ikkje han som hadde problemet fekk eg vita. Lyden forplanta seg noko sjukt ned til trykkeriet/klasserommet. Eg stakk ned til Einar (trykkar/lærar) og forklåra stoda – han sa ja nærast før eg hadde spurd. Kjempemoro. Me fekk 10/15 min til å bråka og laga musikken.

Me hadde fått ein teknikar (hekkan, hugsar ei namn), ein trommis (Thomas) og ein pianospelar (Dag Øverland, lærar på M&K) til å laga musikk til oss. Starta regien, – forklåra om filmen og korleis me ville ha det. Eg visste nett korleis Helene ville ha det og me snakka relativt mykje i munnen på einannan. Eg var så gira og oppsett på å få det ferdig at eg sikker køyrde over ein del andre folk. Men det var vel litt naturleg i den stoda. Me fekk laga musikken, (heilt fantastisk! At me klåra laga 4 min (5 forskjellege tema/deler) musikk på 25 min inkludert utmiksing var ikkje anna enn storarta! All ære til gutane på M&K som hadde alt klårt til innspeling allereie.

Dag leita fram nokre enormt kule effekter og lyder til oss og spelte inn – me forklåra berre om filmen og kjenslene så kom han fram med nett det me leita etter. Dét er stilig! Kjempekult, eg heldt på å daua då. Så kult å jobba med flinke folk.

Redigering

Så sprang me tilbake til redigeringa. Fekk take inn lydane og starta på redigeringa for fullt. Klokka var no 12:30, me hadde høgst to timar på å redigera heile filmen ferdig (frå botn!). Eg skal ikkje gå nærare innpå dei intensive timane, men Helene dikterte medan eg redigerte og kom med forslag. Det var nervepirrande, me gjorde mykje kult. Det var kjempemoro sjølv om eg hadde feber og ikkje eigentleg var i slaget. Men moro kva adrenalin og vilje kan gjera.

Redigering på gang, på Mac-en

Laga rulletekst raskt (VELDIG raskt, gløymde minst halvparten av folka(!)) og fargekorrigerte den 2,5 min lange filmen. Så prøvde eg køyra det ut (klokka var 14:50, klokka tikkte…), men det hang seg på eit punkt i filmen heile tida! Då blei eg frustrert. Hadde ordna avtale med Terje om at han køyrde oss til TV-Vest (:D), men måtte få ut filmen fyrst. Eg tok ut den ikkje-fargekorrigerte filmen (ser billigare ut, den andre ser meir proff ut) og det fungerte. Låste ned utstyret og sat meg i bilen 15:00. Ugh. Ringde pappa, nokon på RVGS trong nøklane eg hadde i lomma. Obs. Jaja, dei må spørja den andre personen på skulen som har nøklane til video-skapet.

TV-vest

Me sprang inn. 15:15. Whooo. Ingen problem, for dei var forsinka lell. Me traff Melanie som går på RVGS og er vidare i Idol. Dei hadde nett take opp dagens episode, og stakk litt etter me kom. Det var særs moro, men skriv ei meir om det. Fortalde historia om filmen til div. folk og etter 45 min (lang ventetid, ja – men moro) var Helene i studio og eg inn og ut av kontrollrommet og studio.

Kjartan speler gitar, medan Helene og Tom ser på

Dei hadde sagt dei ville visa 2 min av filmen. Men han var jo 2,5 – så anten måtte dei visa 30sek, eller heile filmen. Dei viste heile. Lene Klovning sa «Her skal me sjå eit klipp av filmen» lell, då. Me hadde sagt til Kjartan at heile filmen blei vist. Eg gjekk 1645 for å dra til byen å registrera meg med Rogland Barne- og ungdomsteater. Om ikkje ville eg mista medlemskapet. Sa til teknikarane at dei måtte køyra filmen i 16:9 – dei skulle fiksa det til imorgon (blir moro å sjå om dei hugsar det ;D ).

Inne i TV-Vest-studioet, i eit innslag

Teateret

Mamma henta meg, me køyrde til teateret – grunna kø var eg der 1655. Fem minutt seinare og eg hadde ikkje vore del av teateret lengre. Men det var eg. «Lovleg seint», merka Bjørn. «Som vanleg», sa eg.

Utanføre traff eg yngre Bjørn (som sa ja til å vera med i neste film (ei gruppe med bl.a. Ole Magnus Totland) me laga på skulen, fortel meir om det ein anna gong!) og helsa stort på han. Ein utruleg dyktig skodespelar, kanskje med sin styrke på improvisasjon (???). Og – DÅ – kom – CAMILLA JENSEN!! :D Wohoo! Ho har eg ikkje sett på evig lengje. Mi gode, gode veninne frå Hetland. Oh. Ho kjøpte billettar til teateret. Eg hang med ho og snakka med Sissel i mobilen medan ho dreiv med billettkjøp.

Huset mitt, leigd ut

Eg skulle bli henta av Sissel på teateret, – eg skulle skriva under slik at ho fekk depositumet sitt ut. Men det var framleis tull med skadane på huset. Difor fekk ho det framleis ikkje. Var mykje telefonering. Eg ringde mamma for å høyra kor ho var, og kor lengje eg kunne hengja med Camilla før ho køyrde heim. Det var ikkje lengje. Eg fekk snakka litt med ho før eg måtte stikke etter mamma (som eg såg i undergangen med teateret). Ååh. Så kos å sjå ho.

Middag

Var god middag. Pølser i kvit saus. Mm. Pappa som laga.

Monica-redigering og -drøs

Eg skulle snakka med Reidar Larsen, som lagar musikken (og lydane) til «Hva er det med Monica». Me snakka, drakk kaffi (medan eg nærast sovna). Så gjekk me opp og såg filmen to gongar, diskuterte masse og fann ut korleis me skulle gå fram. Me vil vera ferdig til mondag. Uuughh. Jaja, – ikkje så stort mykje igjen anna enn å laga ein betre slutt, pluss meir finpuss.

Innleggskriving

Så sat eg her. Og har bruka ALT for mykje tid. Eg må leggja inn bilete óg. Ugh. Har snakka litt med folk óg då. Typisk. Eg skulle jo leggja meg. No er klokka 22:00! :|—Ferdig. Ok, klokka er – NEEI, 22:40! MÅ SOVA. Trykk publiser.

Alle sjå på TV-vest, Triplet kl. 17:00 imorgon (03. februar 2006)!

Oljeberget og Pingvinenes Marsj

Eg kom nett frå kinoen, var på ein visning av Oljeberget med regissør Aslaug Holm i salen. Etter det var det diskusjon om filmen og rundt temaet den hadde. Dette var ein særs hjarteleg og herleg film om Jens Stoltenberg, to år fram til valseier 12. september 2005. I går såg meg og Rebecca vår andre fantastiske franske film på rad; Pingvinenes Marsj.

Ordrimet var faktisk ikkje heilt med vilje, menmen. Kanskje taka ting bittelitt i kronologisk rekkjefølgje. Eg skulle møte Rebecca ein dag, så fann eg ut at eg ville på kino. Ringde ho, og det ville ho bli med på. Eg lurte på om ho ville sjå «Ein dag utan krig», sjølv om han virka utruleg klisjé og kei. Var ikkje stort anna å sjå. Me hadde sett det meste før.

Ein dag utan krig

Ein dag utan krig, (c) Oro Film

Fyrste gong eg har vore i luksussalen. Det var hyggeleg det, med gode stolar. Då me gjekk fann eg ut at dei har jo gratis kaffi og sjokolade(!!!), synd eg ikkje visste det frå før. Det fyrste som slo meg var kor roleg denne filmen var. Var få kameravinkler, men dei var haldt lengje. Herleg. Elles flotte bilete, eg forbinder fransk film med flott fotografi – og denne filmen var ikkje noko fråvik.

Eg tilrår denne filmen til folk som synest det er greitt å sjå litt rolege filmar. Altså, ikkje for dei som berre likar action og Hollywood. Ein veldig god film. Er satt saman frå ei rekkje hendingar som skjedde rundt julaften under fyrste verdskrig. Soldatar frå kvar nasjon av skyttergravane møttest på linja og blei vener. Utruleg flott, ikkje tåredryppande sentimentalt (då hadde eg nok ikkje likt det). Les linken om du vil vita meir.

Karakter: 5 av 6 (ooh, eg er snill)

Pingvinenes Marsj

Pingvinenes Marsj, (c) Oro Films

Denne hadde eg høyrd masse om frå diverse avisar. Alle skreiv om denne filmen. Det var jo enkelt å forstå, filmen var fantastisk. Eg gidd ikkje skrive noko stort meir om det, alle kan lesa det i si favorittavis (eg fann gode artiklar båe i Aftenbladet og i Dag og Tid).

Eg likte forresten musikken òg, han er lett pop-ete. I Amerika laga dei eigen musikk til deira publikum (Amerikansk krigsdrama­-musikk).

Karakter: 5 av 6 (Vakkert!)

Oljeberget

Oljeberget, (c) SF NorgeSå var det filmen eg nett kom frå no. Ein herleg film, sjølv om eg forventa noko litt meir politisk. Eg var invitert for tri dagar sidan som hovedrollemedlem i kinosonen. Det er rett og slett av di eg har bruka sjuke pengesummar på kino i det siste. Skal sei fast inntekt auker forbruket. Ein får hovedrollemedlem når ein kastar pengar på kinoen slik. Dei vanlege medlemene fekk gratisbillett til visinga og debatten etterpå fyrst same dag som han blei vist.

Eg tok opp det eg synest var ein svakheit i tittelen til filmen. Oljeberget høyrest ut som om ein meir politisk film, – korleis kan me leve i dette landet med så mykje pengar, medan fattigdom stadig auker o.l. Eg synest ikkje assosiasjonane eg hadde fått til filmen stod godt til det eg blei vist. Det som blei vist var utruleg herleg, – her har me møte mellom Kjell Inge Røkke og Jens Stoltenberg der dei forhandler under bordet, på ein måte. Det er heilt utruleg kult å sjå.

Karakter: 4 av 6

Sat ein ungdom på 12–14 år vedsidan av meg, han gjekk på Storhaug. Han spurde to spørsmål i forsamlinga med politikarar og andre vaksne farlege folk. Skikkeleg tøffing, sjølv om han såg roleg og grei ut. Stilig det der, eg skrytte av han. Bra med slike som deg, sa eg. Hihi. Vonar han kjende seg bra. Kule fyren.

Når vi døde våkner

Wee! Kom frå teateret nett, det var eigentleg planen at eg skulle vere der tidligare – men dagens gang har gjort det annleis. I siste delen av denne dagen (eg tek ikkje for meg den fyrste) har det vore jogging, forseintkoming, tusling i regn, kort møte, impulskjøp (vel, det treng ikkje vere materalistisk av den grunn! Meir impulshandling :P) og sist men ikkje minst; teatervitjing.

Hihih. Trøytt og fêl kom eg heim frå Randaberg. Eg har sitte oppe åt 3 på natta i helga og jobba med Sanitasfilmen, medan eg måtte opp 07 på morgonen for å kome på Randaberg. Dét kombinert med at eg faktisk gjer ein jobb der borte, eg går veldig mykje rundt i bygget, spring, hjelper, går på lunsj med pappa og anna moro utraderer nærast staminaen min. Heh. Vel, det er alltid mykje meir å gå på då, om ein er motivera. Eg slang meg ned på sofaen som eg har gjort etter eg starta siviltenesta, kvilte.

Skulle på teateret, prata med Monique og Rebecca – det ga meg som alltid liten tid. 20 min til eg skulle vere på teateret. Vêret var regnete (treng ikkje vere dårleg av den grunn!) og eg måtte jogge. Jogge-jogg. Kom ned akkurat i tide. Trudde eg. Våt la eg merke til at kjellerteateret var mørkt. Ingen der. Eg byrja rekne. Teateret startar 16, men eg er flytta åt den andre gruppa. Det varar 1t 30m, altså, mi økt startar 1730. Eg såg på klokka. Den var 1830. Yep. Det var jo moro.

Sende melding åt Rebecca om elendigheita. Hadde nett prata med ho om teateret, dessutan har eg omtrent berre hennar nummer på mobilen. Bibliotek, Geir IT, Labecca, Millam, Pizzabakaren, Skjalg/Pappa er nummera eg har inne for dei som måtte vere interessera. Eg jobber med å utvide lista, så send meg nummeret ditt! Same kva; eg hadde nok send melding åt Rebecca sjølv om eg hadde hatt 10 000 nummer; det var det rette å gjere trass alt. :D

Eg gjekk. Jakka open. Regnjakke. Vindstopper inni, open den óg. Skjorte heilt inderst. Den var faktisk igjen til ein forandring. Eg var litt kald tidligare på dagen, så då kneppa eg igjen. Men plar nærast alltid vise t-skjorta mi då, ikkje av andre grunner (trur eg) enn at Mamma har indoktrinert meg. Det er ho som har kledd meg opp heilt frå då eg ikkje hadde moglegheit åt råde sjølv ein gong. Men så har ho gjort ein god jobb; så ho får berre fortsetje… :D

Det hølja. Men eg gjekk. Fredeleg. Ah. Det var ganske moro. Eg gjekk i midten av vegen; på kvar side sto det masse folk stilt inntil veggane, eller dei gjekk under tak. Eg var åleine i midten av gatane då eg gjekk stillferdig ned mot Sølvberget. Det var folk rundtom, ein del faktisk; men det var nærast som eit kongeleg opptog. Eg gjekk med open jakke, gjennomblaut skjorte og våt-katt-hår nedover, rooleg. Ingen andre var rolege. Det var så herleg. Berre sjå på menneskja som stressa rundt. Ah. Regnet var herleg. Smalt hardt mot hovudet då eg stille gjekk over Arneageren, andre sprang.

Betala 75kr åt mannen på Mediabiblioteket, eg hadde gebyr, så såg eg Marius! Han sat på ein av pcane og dreiv på – snakka med han før eg lånte eit par nye cdar. (Rusher litt gjennom; eg er trøytt som ein, øhm, eit. Ehm. Ja. Trøytt iallfall). Eg gjekk mot bussterminalen; ingen månedskort der etter 18, neivel. Bruka lang tid på Rema 1000, eg hadde ikkje lyst på noko – men eg hadde no ein gong gått inn for å sjå om eg fekk den gamle kjensla. Hekkan, eg går inn i butikker av pür vane; eg vil jo ikkje ha noko!

Fann åt slutt lappar og sjokolademjølk. Jaja. Det åt eg på ungdomskulen (minus sjokolademjølk pluss cola) nemleg. Då eg gjekk forbi teateret blei eg plutseleg veldig gira (frå å vere trøytt), eg kom meg inn til billettluka og snakka litt med Hanne Tømta, teatersjÆfen med stor æ. Kjøpte ein billett åt «Når vi døde våkner» kl 2100. Det eg ikkje har sagt fram til no er at Rebecca skulle sjå dette stykket. Dette visste eg jo sjølvsagt, haha, det var difor eg kjøpte han. Såpass sjølvinnsikt har eg. Likevel så tenkte eg ikkje over det; eg sprang inn å kjøpte billett – heilt i hundre.

Oppover bakken byrja eg imidlertid tenkje litt igjen. Ehhm. Oi. Det var kanskje ikkje… Heilt. Sende melding åt Rebecca (ca noko som):

Eeehm… Eg kjøpte billett åt stykket, impulskjøp då eg gjekk forbi teateret. Dårleg gjort av meg å ikkje spørje. Er det greitt? :S

Ikkje nett slik, hugsar ikkje heilt… For dei som ikkje er heilt inne i alt saman; Rebecca kjenner eg frå ein Oslotur, eg har vore på vitjing hos ho og lillesystera ein gong og truffe dei 2 gongar på Sola Teater. Elles har eg vel eigentleg berre prata med ho på MSN. Tingen er at det var veldig frekt av meg å berre trengje meg på slik, eg visste ho skulle der med klassa, så hadde eg berre kjøpt billett. Det kunne jo fort bli ein rar situasjon. Nett no hugser eg ikkje alt det der som eg tenkte på, men eg var veeeldig bekymra. Dessutan svara ho ikkje. Var laaang ventetid.

Eg såg på mobilen berre for å sjekke. Åh. Der låg det jo melding, teite mobil. Det var greitt. Ååh. Endeleg bra :p Hehe. Det var ein enorm lettelse. Dårleg gjort av meg å gjere slikt. Men gjekk bra. Eg var i superduperhumør igjen, hihi, så moro, på teater ;D Visste aldri eg skulle det i dag då eg sto opp.

Traff Espen på vegen. Snakka med han ein del. Må sjå han oftare, han har jo ikkje sivilteneste så han er heime.

Teaterstykket var kjempebra! :D Eg satt med Rebecca og Inga (!!) som eg óg kjenner. Eg kjenner ho berre frå MSN, men har gjort det sidan jula 2003, så det er 2 år snart. Ho blei veldig overraska/overrumpla då ho fekk klem. Hahah. Hadde vel ikkje gått heilt opp for ho då ho såg meg; men eg såg straks på ho som den eg kjenner frå internett. Hehe :)

No er eg kome åt den delen eg eigentleg ville skrive om. Men eg er så tullete at eg har skrive fleire paragrafar tull (alt som er før sjølve teateret eigentleg); så no må eg berre leggje meg. Årh, dumme meg. Raskt samandrag; kjempemoro, stykke ferdig. Kjempebra. Stå utanføre og snakka med Rebecca, Inga, Penda (oops) og Hanne. Koos : ) Dei var sjølvsagt kjempekoselege. Men det har eg jo forventa og visst lengje då. Rebecca har eg jo møtt før, men overraskar meg alltid over kor utruleg koseleg ho er når eg ser ho igjen. :D

Gjekk til busstoppet; snakka; dei gjekk på; hadebra. Eg gjekk inn på Kiwi (kvifor!?). Åt slutt fann eg nokre druer. Camilla A sat i kassa, ho kjende meg ikkje igjen trur eg. Eg sa namnet hennar og snakka, medan eg såg ho ikkje visste heilt kva ho skulle gjere. Haha. Rart. Hugsar ho kom åt meg då eg ikkje kjende ho og sa; «Åååh! Du er Odin, blabla bla Lilla, blabla». No var det motsett. Hmm. Vel. Ho må ha hugsa meg sidan eg trass alt har sett ho eit par gonger. Jaja. :p

Så, fina vere. Hmmm. Diverre blei dette langt i frå det eg hadde tenkt. Menmen, leggjetid blei passera for 40 min sidan allereie! Så det har ikkje vore anna enn hastverk her. Får gjere det opp ein anna gong! Dritkul dag iallfall! :D Slutten av dagen var best, slutten av teksten verst ;)

Superjobbing

Kva har eg gjort i helga? Jo, sitte inne. Ikkje heile tida? Jo. Heile tida. Heile? Vel, eg var ute i 10 minutt. Eg var nærast inne i 3 døgn. Var faktisk inne i over 2 døgn utan eit lite vindpust på nasen. Kva har eg gjort inne? Jobba.

Vel. Jobba er kanskje ei overdriving. Tingen er; det var ein jobb som måtte gjerast, om enn ­så enkel at ein kvar apekatt kunne ha gjort det. Trong ikkje vere nett meg altså. Rett etter eg var ferdig på Randaberg kom eg heim. Måtte få laga filmen, DVD-en og omslaget ferdig. Det var forsåvidt litt meir krevande, då måtte ein nok hatt litt meir spesialiserte apekattar frå mi gruppe primatar.

Då eg var ferdig med dette laga eg eit DVD-bilete, som eg sende åt Linuxpcen min for brenning. Då hadde me to pcar som kunne brenne. Då starta 200 dvd-brenningsmaratonet! Akk og ve. Sitje foran pcen i litt over ti minutt, ei melding opp på skjermen, flytte DVDen frå trayen åt spindelen, flytte ny DVD frå den andre spindelen inn i trayen, lukke igjen. Gjer dette 200 gonger. Ah, vel. Eg har budsjettert med 100, resten tek pappa, men likevel. Elles var det printing av 200 omslag, pluss leggje dei inn i plastikkomslaget.

Menmen, tener jo bra. Veldig bra. Så… Ja. Firma går bra, veldig bra. Hadde aldri trudd det faktisk låg pengar i slikt. Har ganske mange prosjekt. No er eg ferdig med Sanitas, då har eg framleis to ganske store prosjekt igjen. Ingen så store som Sanitas i nær framtid då; det var verkeleg stort. Og utruleg hektisk. Hekkan, har laga dette opplegget kjemperaskt! Ein time lang film, på så superkort tid. 8 timar råfilm, gått gjennom, klippa. Har vore veldig moro.

No var det premiere i dag (mondag), herleg å vere ferdig. No må me berre få ferdig dei siste DVD-ane, så kan arbeidet på andre ting starte. Eg har båe hatt siviltenesta og firma å take omsyn åt i det siste. Mykje å gjere, men moro når ein får litt avstand åt det igjen. Ærh, nokon må lere meg om konjuksjonar, og preposisjonar slik at eg kan bruke til/åt korrekt, om ikkje må eg leggje om. Klårar ikkje skrive rett :P

No er det alt for seint! Eg må take bussen 0715 imorgon! Sjukt, ja. Eg har vore trøytt i dag. Masse nattjobbing med DVD-ane. Eg var litt ute i går, 10 min tur fram og tilbake frå brustad. Eg ville ikkje ha noko der, såg tomt på hyllene. Er så rart, har ikkje lyst på noko av det eg likte før. Eg vil ikkje ha sjokolade, vil ikkje ha brus. Har ikkje lyst på noko i butikker. Eg går på brustad for å gjere noko, eg går for å møte folk (yeh, eg veit, haha). Som eg sa åt Teirik nett;

[22:12:03] < @Velmont> Sjokolade? Kvifor har ikkje eg lyst på slikt? :o
[22:12:49] < @Inzila> forde du ikkje e materialist? :P
[22:13:59] < @Velmont> Eg har ikkje lyst på slikt lengre.
[22:14:04] < @Velmont> Sukker, det er.
[22:14:12] < @Inzila> ditt usunna menneske :P
[22:14:13] < @Velmont> Søte ting som ikkje er søte personer.
[22:14:31] < @Inzila> hehehe, aaw, you’re a poet, and you don’t even know it! :P
[22:14:42] < @Velmont> Hehe. Nåvel.

Hehe. Han er stilig :) Var veldig fint sagt. – Så der har du meg i butikken. Kjøpte til slutt ein «Mandel stang» (med orddeling ja :S). Bruka ein del tid på han. Det er jo godt, men, eh, eg har liksom ikkje lyst på det. Klårar ikkje ete heile med ein gong. Trur eg hadde han i fleire timar. Kan ha noko med kor dårleg eg kjenner meg etter å ha sitte inne i over to døgn óg då. Jaja. No er det iallfall veke igjen, då må eg kome meg på skulen for å jobbe! Det er jo kos.

Elles har eg ikkje Sanitas-jobben over meg lengre. No kan eg dra på vitjing og gjere litt meir sosiale ting igjen. Wee! :D Men, dette blei nok tull. Får avslutte med endå ein quote frå IRC nett no (IRC-klokka er GMT forresten, klokka er 00:10 eigentleg der);

[23:10:05] < @Inzila> skjer?
[23:11:37] < @Velmont> Skriv dårleg innlegg.
[23:12:36] < @Inzila> Velmont: med vilje?
[23:14:46] < @Velmont> Inzila: Nei :p
[23:15:06] < @Inzila> hhehehe, hmm :p
[23:15:47] < @Inzila> kunne jo vært vettu :P

Så. Leggjetid. Tiiidlig opp imorgon! Skal prøve å begrense tulleinnlegga, men måtte nesten oppdatere litt :P Hihih. :)

Ei tåre for ein vakker film, Crash

Vakkert! Kom nett heim frå kino. Fyrste gong eg har grine i ein kinosal på veldig lengje. Crash er namnet på filmen. Han var rett og slett framifrå. Ikkje sippete klisjéaktig, då hadde augo vore tårevåte; klissete klisjéar får eg vondt av.

Substans

No trur vel alle eg skal snakke om substans i film? Eller kanskje i nett denne filmen? Nei, fyrst vil eg seie at det er moro å kunne skrive noko som dette igjen. Skrive innlegg i bloggen min utan særleg substans. Kven bryr seg om kva eg synest om filmar? Vel, eg veit mange gjer. Eg bryr meg om kva andre synest og eg veit mange andre óg gjer det. Men likevel, slike innlegg flommer det over av på nettet. Og veldig ofte har det liten til inga meining.

Likevel er eg kome åt den oppfattning at det er betre å poste noko den dagen du har lyst, enn å ikkje gjere det berre av di det manglar substans. Desse to avsnitta burde ikkje vere i dette innlegget eingong, burde vere eit eige innlegg for å gjere ting semantisk korrekt. Men, eigentleg har eg sida mi av di eg synest det er moro; og slik bør det fortsetje. Difor skriv eg altså dette (utypiske?) innlegget. Eg har lyst å skrive noko, men eg vil ikkje tenkje «å, det blir for teit/meiningslaust/lite vits å seie/leggje ut».

Substans i film

Veldig viktig. Har det ikkje substans er det ikkje verdt det. Eg meiner film må bevege meg, må involvere kjenslene mine på ein eller anna måte. No er ikkje det nytt, det er noko alle veit og meiner, men eg kjende eg måtte ha litt om substans i film óg. Sidan eg allereie har tulla så mykje.

Crash

Filmen handlar om forhandsdømming og rasisme. Eg var ikkje heilt i hundre etter å ha lese samandraget, men eg lot Espen bestemme. Eg stiller meg ofte kritisk åt filmane han veljer me skal sjå, men dei er nærast alltid veldig gode. Difor stolte eg på han sjølv om anmeldarar ikkje klåra overtyde meg. Trass alt hadde anmeldarar gjeve Sin City 3-er, medan same avis ga Batman Begins 5-er! Kva har skjedd med verda!? Korleis kan dette gå an!?

Teite anmeldarar

(Ok, me går litt vekk frå tema folkens) Ok. Sin City. Super film! Eg var i ekstase etter me hadde sett han. Ein og ein halv time pür kunst. Fengjande historie, udiskuterbar kulheit og heilt enormt flotte bilete. Skutt på HD (ikkje film), ruvande skarp. Det er det skarpaste eg har sett nokon gong. Saman med kontrastfyllt svart/kvit-finish og modig hard ljossetting var denne filmen berre teknisk sett ei perle. Bileta var vakre, men det var óg manus. Eg hadde nok ikkje gått like ihuga ut om ikkje manus hadde vore fengjande. Nei. Heile denne filmen var dritkul. Korleis kan nokon gje han 3?

Javel, deira eiga meining, men vêr litt objektiv då. Når ein jobber i VG så skal ein ikkje mate sitt eiga ego, det er faktisk ei stor avis. Heile terningkastopplegget blir feil. Ein burde ha panel som såg filmen, panel med forskjellig smak. Og så ingen enkel terningkast-greie. Ein må begrunne ting skikkeleg, og kva anmeldaren synest om filmen må kome fram i teksten. Ikkje som dum raud grafikk. Litt seinere blei ein anna film anmeldt i VG, denne gongen Batman Forever.

Ok. 5-er, det veit du allereie. Du veit óg (om du er så kjapp) at eg synest dette er for mykje. Det er for mykje. Batman Forever er ein overhypa film. Han har ein kjempegod plassering på IMDb, men det er pür tull. For filmen er ikkje så god! Han fortener ikkje hypinga og 5-eren. Ja. Filmen var OK. Han var grei. Ein grei film. Men ingen 5-er film. Om Sin City ligg på 6-eren hadde denne filmen vore på 4. Sjølv om dei førre Batman-filmane ikkje har levd opp åt forventingane (vel, eg liker dei – men ikkje meir enn 4 dei hell) treng ein ikkje dra fram digre tal berre av di ein blir overraska!

Slossinga og kjærleiksdelen av denne filmen er håplaus. Noko av det vondaste som finst. Då rulleteksten kom opp såg meg og Espen på kvarandre med ein gong og kritisera slossinga nærast i kor. Ærleg talt, meir amatørmessig tulleslossing skal ein leite lengje etter. Hekkan, Fox Grønland (NRK TV-serien) har sikkert betre slossing (sjølv om eg aldri har sett han…)! Det dei viste i den filmen var såpeopera-TV-serie-kvalitet. Og det er altså ikkje positivt for dykk som har ein forkjærligheit for desse masseproduserte, ofte elendige såpeseriane.

Altså. Eg seier ikkje filmen var superdårleg. Han var OK. Han var grei. Ingenting superspesielt. 3 er for lavt. 4 passar seg. Men kvifor tek då alle desse anmelderane så feil? Dei må gå på noko. Seriøst. Æsj. Kanskje heile tingen var at dei (med rette) forhandsdømde denne filmen åt vere superdrit, slik ein god del av det mainstream Hollywood produserer faktisk er. Om dei gjorde det blei dei nok positivt overraska. Berre synd dei ikkje forstår at det ikkje lagar filmen noko stort betre i seg sjølv.

Men, OK! Tilbake åt Crash!

Crash. Fantastiske filmen : )))

Ahh. Her har me ekte film igjen. Eg skal ikkje skrive så mykje meir. Dette blir for langt for tilfeldig tull :P Men eg vil fortelje litt om filmen. Er ein buddhist med. Hihi. Godt. Trur det er meir normalt i USA. Han drikk ikkje. Så eg fekk straks empati for fyren. Rollefigurane i filmen går alle gjennom store forandringar. Det er tingen som gjer filmen så fantastisk.

Men ord er overflødiske, eg er ikkje flink åt fortelje slik. Sjå filmen heller. Ahh. Ein ting. Eg grein i filmen. Det var kjempeherleg, var ikkje framtvunge krokodilletårar – men genialiteten av manusforfattar, klippar, musikar og ikkje minst regissøren framkalla det. Det var ingen overfaldisk klisjé psykofysiske mål hos skodespelerane, måla var godt bygd opp gjennom filmen. For meg iallfall. :) Eg ville eigentleg fortelje om scena eg græt i, men eg merker eg ikkje er kvalifisera nok. Det hadde vore moro om nokon ser filmen og klårar sjå kor det var. Skal vere ganske enkelt å finne ut eigentleg. :)

Uventa snuhandling. Hadde dei latt handlinga gå slik eg eigentleg tenke (eg klåra ikkje lese det som skjedde før det skjedde. Det var fantastisk!!! :D). Trudde eg hadde forstått kor filmen ville snu, men ¡b00m! – feil! :D Så. Ahh. Det var vakkert iallfall ;)

Om nokon skulle lure på kva karakter eg hadde satt på filmen, så hadde det blitt 5. Nei. Ei genial scene (som sjølvsagt har kobling mot dei førre scenane) er ikkje nok for å få 6 :P

Teateret!! Weee! :D

Yes! Åhhh. Kom nett frå teateret. Ah, det er så utruleg digg. Eg elskar teateret. Eg går på Rogaland barne- og ungdomsteater: ungdomsteateret. Er ei gruppe der me leiker og improviserer. Teateret brukar gruppane åt take ut skodespelarar åt stykka deira. Noko av det beste med teateret er folka som går der. Dei er heilt supre!

Sist var eg med i «Lilla», som eg har skrive om før på sida. Det var kjempemoro, trudde ikkje eg ville bli take ut åt fleire stykker. Men blei altså. No er eg tilbake i klubben, og det var særs moro.

For sein

Eg snakka med Monique på MSN, så tida gjekk fort. Eg klåra brenne middagen óg grunna Monique si magiske altoppslukande evne åt få meg åt gløyme alt anna. Måtte hente farmor. Køyrde ned – blablabla – tok si tid. Eg var på teateret 16:20, altså 20 minutt for sein. Etter eg hadde truffe på Lone og Snehvit-gjengen på hovudscena visste eg kor eg skulle. ­­­«Ja, deer har me Odin»­, eller noko sa Bjørn liksomirritert (heh, vonar eg :P). Hekkan for ein gjeng! Var 44 stk i rommet! Mange kjende, såg Mimi. Ho er kjempekoseleg. Snakka litt med ho før me starta skikkeleg.

Ganske standard leiker; kunne ikkje gjere noko skikkeleg av di me var så mange, sa Bjørn. Kjende heller ikkje alle saman; ein del som er flytta opp frå barneteateret. Pluss ein del eg aldri har klårt lere meg kven er. Uhm. Det er jo litt flaut :p Gjekk rundt og flørta (ein leik), så var det faktisk 3 stk som meinte eg var den som sjarmerte dei mest! w00t! Eg som er dårleg åt slikt!? Åt slutt kom me endeleg åt ein skikkeleg leik. Wee! Improvisasjon! Ein skulle vere politikar, medan resten av gruppa skulle stille spørsmål. Alt ­«journalistane» stilde spørsmål om måtte vere sant og politikaren måtte forsvare standpunktet. Eg eeelskar slikt. Olec var rask med å melde seg. Han var einaste óg. Det gjekk kjempebra. Måtte argumentere for mange rare ting.

Improvisasjon! Wee! :D

Då ein ny skulle prøve rakk eg labben høøgt opp i vêret. Velg meg, velg meg!!! Det var visst ikkje nødvendig sidan eg var den einaste av dei 44 folka som ville fortsetje. Huuummm. Kva er dette for noko? :-O Veldig rart! Vonar det berre er pga. det er fyrste gong. Teaterfolk skal ikkje vere redd for improvisasjon foran mange folk ∗skjennepå∗. Ahh. Herleg å setje seg i stolen, sjå utover folkehavet og gjere seg klår åt dei fyrste krasse spørsmåla i den heite politiske utspørjinga. Det var kjempemoro! Sjølvsagt! Ahh. Er så moro å improvisere! :D Folk lo. Bjørn og Glenn-André óg.

Er så supert på teateret. Men trur det er einaste plassen eg klårar improvisere slik óg då. (Hehe, eg garderer meg om nokon vil at eg skal improvisere ein anna plass :P) Ellen tok over for meg. Etter lang tid.
«Javel, kven vil prøve no?».
«…».
Akk. Synd det der. Eg ville veldig gjerne halde fram, men, hahaha. Trur ikkje eg kunne seie det :P Åt slutt gjekk Ellen opp. Hm. Går i dei same, gamle, gode folka. Då ho var ferdig blei det knysst. Ingen andre turde. Bjørn ville ikkje peke nokon ut sidan det var fyrste gong i år. Jaja. Så gjekk me tidlig heller då. Marius ville ha meg med åt ein eller anna plass. Eg var kjempetørst, så foreslo Rema 1000. Sa åt Ellen at me skulle på date på Rema-en. Heheheh : ))

Ville ikkje på date, måtte eg seie – men me kunne gå på butikken. Hehe. Han er så koseleg Marius. Skikkeleg stilig :) Hadde aldri vore på date i det heile take før fortalde eg.
«Koffår de!?», svara han.
«Uhm. Eg veit ikkje. Kanskje folk ikkje er interessera i meg?», undra eg med Farrisen i handa.
«Trur du det?­».
«Nei, eg gjer vel eigentleg ikkje det. Eg har maange veninner, men aldri hatt kjærast. Eg er vel meir ein ven-type enn kjærast-type», eller noko liknande sa eg medan eg leitte etter sjokolade.
«Er kjærestane dine guter eller jenter?», sa Marius (ja, samtalen er ikkje heilt korrekt, eg hadde ikkje sagt eg aldri hadde hatt kjærast)
«Om eg hadde hatt ein så hadde det nok vore jente».
Hehe. Marius er herleg direkte.

Rakel :)

Tusla meg oppover. Vona eg ville sjå nokon andre frå teateret. Det er så utruleg mange kjempekoselege folk. Eg blir så glad av å sjå/snakke med dei. Ei ny sat på bakken og venta på å bli henta. Eg kjende ho igjen. La merke åt ho i namnleiken – hugsa namnet hennar; ho hadde ein så utruleg vakker munn med flotte tenner. Men no hugsa eg ikkje namnet. Noko på R. Eg sto eit par meter og prøvde å hugse. Ho snudde seg. Ai. Kan ikkje stå å sjå på ho lengre utan å virke spinn hakkande gal. – Eg ville helst kome på namnet hennar før eg gjekk bort å helsa på ho. Men no måtte eg gå bort før.
«Hei!», starta eg på veg bort.
«Hei», sa R sitjande inntil ein stolpe.
«Eg gjekk og hugsa på namnet ditt då me leika, men no har eg gløymd det.», eller noko sa eg.
Ho smilte, eller sa noko. Eg fortsatte «Synest å hugse det starta på R?». Det var rett.
«Hmmm… … Rakel?», kom det ut.
«Ja! .. Og Odin?», svara ho.
Jadda. Typisk. Eg er sjølvopptake og hugsar ikkje andre sine namn, men alle hugsar mitt. :S Snakka litt om det. Hehe.

Ho hadde ein skinnsykkelhanske på eine handa, og eit armbånd og eit svettebånd på andre. Ho var ny i ungdomsklubben og gjekk GK på Lundehaugen. Vore med i to stykkar før. I Hakkebakkeskogen var ho Lille Mus Mei (eller noko, uhm, dei er så like dei musene). Faktisk så ligna ho ei lita mus, med dei stilige tennene.

Ho hadde endra seg mykje frå ungdomsskulen; vidaregåande er heilt annleis. Det er så utruleg sant. Er det alle seier; var slik med meg óg. Så gled dykk alle 10.-klassingar som les dette :p Heheh. Før på ungdomsskulen så var ho mykje meir stille. Ho var jo veldig pratsom no. Dessutan tok ho imot sjokolade frå meg. Normalt skal folk vere «hyggelege» og unnlate. Vel; eg har nyhende, det er meir hyggeleg når folk tek imot! :D Wee!

Gruppa delt i to

Diverre syntest ikkje Rakel det var like moro på teateret lengre. Ho kjende ikkje ho kunne gjere nett det ho ville; tulle seg til slik ho kunne på skulen no (var veldig glad i luni :) ). Men det var jo fyrste gong, var ei stor gruppe (neste gong mindre, eg kjem 17:30, Rakel og Marius 16:00) og dessutan var eksen hennar med alle venene hennar der. Eg veit eg kom i gruppe med Hege og Katrine (sikkert Olec óg då) – heldigvis. Neste gong ser eg kven som er på gruppa; då er det nok mange kjekke folk sidan omtrent alle på teateret er kjempekule. Vel. Eigentleg same kva gruppe eg er i, alltid kjempekule folk. Men hadde vore moro å take dei eg kjenner best å putta alle i ei gruppe då, men veit eg ikkje kan gjere det :p

Så kom foreldra åt Rakel og henta ho. Eg køyrde heim og var kjempesuperglad :D Wee. Det er så kos på teateret. Har gått der i snart 12 år, og eg er ikkje lysten på å slutte akkurat!

Trøytt filming med eksterne skodespelarar

Sliiiten. Trøytt. Vondt i hovudet. Blæ-blæ, “spy eder og galle”. Slik. Eg er sjuk. Me har filma i dag. Eg sto opp kl 9, og har stressa («jobba») frå 14. No sit eg eigentleg og tyner den siste dråpa av adrenalin ut. Held på å stupe av søvn, men vil fyrst seie to ord om i dag. (Skrive ferdig dagen etter)

NB: Dette skjedde for lengje sidan!

Kaffi og kak… To brødskiver

Eg sto opp 9, pappa var heime no. Så meg, mamma og pappa åt frukost. Det blei laga tri koppar kaffi, så eg tok ein sjølv om eg plar begrense det åt kake. Eg «må» ikkje ha kaffi andre gonger enn når eg et kake, difor plar eg sløyfe det då.

Eg fann ut at Pat ikkje var i Noreg endå. Jaok, ingen jobbing i dag heller då. Vel, ingen betalt iallfall. Espen kom bortom, me planla litt. Jon var ikkje av jobb før 15:30, eg hadde avtale med Hege, Siri, Monique og Anita 14:30. Ein time seinare altså. Ville ikkje la dei vente så lengje utan å seie ifrå. Tenkte eg anten kunne hente dei seinare, dei kunne gå litt i byen – eller så kunne me bruke tida til sosialisering. Då Monique ikkje tok telefonen eller svara på melding, ringde eg Hege.

Det ville vere betre om eg henta dei seinere, så då var det avtalt. Eg merka eg berre ville leggje meg ned å sove igjen – men tenka stadig positivt. Mamma og pappa skulle åt Helgøysund, så eg måtte køyre dei ned åt byen. Eg mekka litt meir mat (ei bolle med havregryn, yoghurt og rosiner (jaddajadda Siri! :p)), det var særs tørt, men eg klåra ete halvparten før eg måtte skunde meg ned åt Metropolis og levere utstyret.

Henting på Sola

Eg knaska på fire gulrøtter eg hadde take med, medan eg sto i kø. Såg at eg kom åt vere litt sein åt Sola. Skulle møte jentene 15:15. Var der 15:20. Mange folk som er dårlege å køyre, såg mange farlege situasjonar. Eg visste sjølv at eg var langt frå mine fulle fem, så eg måtte vere veeldig forsiktig sjølv.

Etter eg hadde gjeve Monique ein klem og ho stakk for å finne resten sat eg meg ned og tok ein pause. Sooove. :p Tenkte eg, men prøvde å ikkje vise det. Dei fekk henge litt medan eg tok pause, – er for eiga sikkerheit så. Etter litt kjende eg meg mykje betre. Blei glad av å møte folka :) Var ei jente med eg ikkje hadde helsa på før; Anita.

Advarsel om slappheit osb

Eg snakka med Monique sidan ho sat i forsetet (og sidan eg kjenner ho betre av di eg har truffe ho åleine). Sa eg var vond. Når ein er sjuk blir ein raskare irritert, giddalaus, keisam og demotiverande å vere med. Visste sjølvsagt dette, men prøvde heile tida å unngå det. Sidan Monique no visste det så hadde eg sagt det på forhand i staden for å kome med ei lam unnskulding etterpå.

Elles var det vel litt for å senkje forventingar sikkert. Det slår diverre to vegar. Eg ville veldig gjerne at dei skulle ha det moro og ikkje keie seg; men eg visste det ville bli vanskeleg. Spesielt sidan eg var så tafatt sjølv (og irritert/sur). Vel, alt er relativt. Hege syntest ikkje eg irritert i det heile. Men eg kjende det sjølv mange gangar, masse ting eg sa som ikkje var så lure osb.

Eg har ikkje vore skikkeleg irritert/sur/sint på lengje, og har ikkje tenkt å bli det heller. Difor prøver eg heller å bli kvitt dei små gongane eg kjenner kjenslene. Hadde vore herleg å vore heilt kvitt det. Det hjelper jo absolutt ingen om eg er irritert. Same kva, det eg skulle seie var at når eg seier slike ting åt Monique så set eg litt av stemninga allereie der. Som ikkje er bra.

Prøver å unngå å tenkje negativt sjølv, men kva gjer tankane mine når eg seier noko anna åt dei rundt meg? Endå verre, for å beskytte meg sjølv (blir jo faktisk «eg er normalt ikkje slik»-klaging)? Nei, off. Må kontrollere meg meir der. Ikkje klage så mykje – får heller bruke dette sida åt det (der folk les frivillig (vonar eg??)). Har ei sterk trang for å unnskulde meg framleis. Alle vil vel at folk skal tru det beste om ein. Men hadde vore greitt å fri seg frå det. Berre ikkje bry seg med det :)

Men der gjekk eg å la meg, skriver dette her dagen etter. :)

Framme åt Metropolis

Då me var framme var det ikkje plass for meg å parkere. Uhm. Eg fann ein plass der det stod «kun aktive tjenestebiler», parkerte der.
«Får kome raskt tilbake og flytte på han», tenkte eg.
Det gjorde eg då ikkje. Sjølvsagt. Hmm. Ja.

Jentene sto utanfor og snakka, me gjekk inn. Visste ikkje heilt korleis eg skulle starte ting, sa namna på alle i rommet – men det var stor avstand. Skummelt for jentene å vere seg sjølv i eit digert rom fyllt av nye, eldre menneskje. Måtte sjølvsagt krevd at alle tok kvarandre i handa. (Hugse åt ein annan gong).

Så var det ventetida. Då Jon hadde kome, sveiv folk rundt å snakka medan Henrik og Emil (som hadde kome for å sjå på litt) og Hege, Siri, Monique og Anita (heretter «jentene») sat innat veggen og snakka. Eg hadde litt å få i stand sidan det ikkje var sett i stand medan eg henta jentene (som var avtalen, eigentleg). Så eg sprang rundt å gjorde det. Eg ville ikkje at jentene eller Henrik og kameraten skulle keie seg, så då eg hadde ledig tid snakka eg med dei :] – Det ville eg jo veldig gjerne ha betre tid til óg, men så møtte me heller mitt i stress filming :p

Filminga startar, tragisk energi

Masse venting. Hadde beklaga meg fleire gongar åt jentene og Henrik. Prøvd å kjefte på dei andre utan å øydeleggje den slappe ikkje-entusiastiske stemninga for mykje. Heh. Det var så gale. Elendig stemning i rommet. Der har eg igjen for å ikkje starte med bli-kjend-leik (som eg sjølvsagt burde!). Veit meir om det åt neste gong. Folk tek ikkje kontakt sjølv, du må tvinge dei :]

Fyrste tagning – regi var max uklår, eg visste ikkje kva som skulle skje eingong. Stakkar jentane, sikkert endå verre for dei. Så var han ferdig… Ha… Visste ikkje om eg skulle grine eller hylgrine. Det var elendig, eg sa det óg «­Det va elendi!».

No er det leeengje sidan dette, men skreiv det aldri ferdig. Vil ha vekk og ut kladden no. Så skriv ein slutt.

Kjende meg såå dårleg. Ugh. Tok det igjen. Marginalt betre. Blir ekkelt å redigere dette. Etter eit par klipp med dårleg materiale berre fortsatte me. Starta filme konserten. Ville take alle klippa med jentene fyrst, slik at dei ikkje trong vere der for lengje. I plassen med så dårleg stemning og liten energi.

Me skulle filme utrykka deira ettersom dei høyrde åt gitarspelinga. Ein ganske vanskeleg jobb. Stå der, åleine foran ljoskastarane med kamera i fjeset, ein fyr som held ein diger zeppelin mot deg og eit rom fullt av folk som er heilt stille og glanar på deg. Så skal du liksom stå der åleine og danse til musikk som ikkje blir spelt. Det er stille i rommet. Du kjenner ikkje halvparten eingong, og er yngst. Press for å gjere god innsats og få det åt sjå ekte ut. Ja. Høyrest det lett ut? Vel, det er ikkje. Og med den dårlege stemninga som allereie var (eller hadde det løsna opp?) gjorde det ingenting stort betre.

Littebitt energi på settet

Vel, oppløysinga. Eg kom plutseleg på noko som kunne løyse folk opp. Så eg dansa bittelitt på scenen. Eg faka litt energi som eg eigentleg ikkje hadde – men ein har alltid meir energi, berre nokre gonger kjem han ikkje av seg sjølv. Må slite for å få ut noko. Det blei betre stemning, løyste seg litt opp då eg fekk alle åt varme opp. Alle måtte hoppe, alle måtte klappe. Lage lydar. … Berre synd eg ikkje gjorde det før. Vel, eg lerte masse. :] Betre neste gong.

Så filma me det siste med jentene, blei betre. Dei gjorde ein mykje betre jobb enn samtlege andre i rommet. Trass at det var vanskelegast for dei. Så, kudos! :D Hihi. Hadde sikkert blitt betre om omstenda hadde vore betre. Åt slutt gjekk me. Då hadde diverse folk kome med vitsar o.l. etter oppvarminga – og heile situasjonen var betre. Eg kom med eit på bilen som sto parkera ulovleg, hadde gjort det lengje no óg.

Eg sa eg sikkert hadde fått bot. Ville vore enklare om eg hadde fått då. Óg av di dei ville synest synd på meg; det ville eg ikkje. Men så var han der! WOHO! Ikkje taua vekk, ingen bot! Superdupert! :D Eg ville stoppe innom eit kjøpesenter/bensinstasjon for å kjøpe brus/noko å drikke åt jentene. Men var raskt på motorvegen, og der var det fint lite slikt. Snakka i bilen. Monique sat framme igjen :] Kjenner ho best personleg.

Meir filming. Betre

Køyrde dei heim. Fekk klem og snakka littebitt. Så køyrde eg tilbake åt meir filming. Eg var sliten og me hadde vel ein time lang pause. Gadd ikkje starte igjen. Blei berre sitjande. Åt slutt skjedde det noko, så starta me take det siste me trong. Det var ikkje like vanskeleg – dessutan gjorde «stamskodespelerane» ein betre jobb :) Åt slutt var med ferdig – køyrde heim. Skreiv fyrste del av dette, la meg. Eg var vel ikkje heime før 9 den kvelden trur eg. Akk. :)

Jentene har sagt det ikkje var så drit. Det var moro i slutten seier dei, Siri sa det med ein gong. Så då stolar eg på dei. Ville berre ikkje at dei skulle ha det alt for keitt :) MEN. Det er lengje sidan! :D Hihi. Då var den endeleg ferdig… Phew.

Randaberg er godkjend som siviltenesteplass

Å, for ein strålande moooorgon. Å, for ein strålande daaag! Wohoo, Randaberg er blitt godkjend som siviltenesteplass! Akkurat der eg vil. Eg må få meg på ein internettcafé for å sende dei ein epost der eg spør dei om å halde av plassen åt meg.

Kjem åt søkje frå Dilingøy rundt 19. september. Kan hende eg kan ringje Dilingøy og seie at eg veit kor eg vil jobbe, og har ein avtale. Kanskje eg slepp dra åt Oslo då.

Kvifor Randaberg

Vel. Randaberg er den beste media & kommunikasjons-skulen i Rogaland. Dei har den beste filmlinja, og det beste utstyret for ein videregåande skule. Eg vil veldig gjerne jobbe med film/video i siviltenestetida. Eg vil hjelpe kameratar på videregåande med ting læraren ikkje kan. Eg kan båe hjelpe dei som har litt problemer med diverse, eller (HELST :D) dei som kan det læraren snakar om godt.

Då kan me byrje lage skikkelege filmar, – med substans og kvalitet. Kan oppfostre moglege medarbeidarar åt seinere. Dessutan får eg jobberfaring, pluss at eg får drive med film/video. Eg liker å vere rundt andre å hjelpe – så kva er ikkje betre enn ein skule?

Ah. Pluss, eg får bli i Stavanger. Pappa jobber på den skulen, så me kan reise ut saman innimellom. Hmm. Noko meir? Ja, det er ein fin skule. Eg kjenner ikkje rektor eller nokon der ute no (Johan har diverre gått ut :] ) så det får kome når det kjem. Eg vonar eg kjem inn, og så vonar eg at det er nokon flinke elevar i år. Det hadde vore veldig kos. Viss ikkje må eg plukke ut eit par som skal bli veldig flinke. Eg må nemlig ha nokon av dei :]

Kva vil eg ikkje gjere

Det eg ikkje vil gjere er å vere separert frå elevane; ha ein eller anna pur teknisk jobb. Nei, eg vil vere med i timane og eg vil vere nyttig. Eg skal jobbe dette året, ikkje sitje på eit kontor å “administrere Windowspcar”. Det kjem eg til å nekte likevel, anten brukar dei ekte OS (Linux) – eller så må eg ha noko nyttig å gjere. Ein kvar idiot kan “administrere windows” – det er berre utruleg tidkrevande og plagsomt sidan det syg så utruleg mykje i ein nettverksamanheng.

Brevet mitt åt Randaberg skule

Hei,

mitt namn er Odin Hørthe Omdal. Eg er 18 år, bur i Stavanger (med Mosvatne) og har sivilteneste grunna mi pasifistiske overbevising frå 18. september 2005. Eg har lengje vore interessert i siviltenestestillig med Randaberg VGS media & kommunikasjon, pluss film tilvalg. Dette er av di eg har ei stor interesse for film og video, og er særs interessera i å hjelpe andre og gjere noko nyttig i siviltenestetida.

Eg sender brev for å spørje om dykk kan halde av stillinga til siviltenesta mi startar. På den måten veit dykk at dykk får ein siviltenestemedarbeidar som bur nær skulen, er interessert i å gjere ein innsats og har kunnskap som famnar om nokre av skulen sine kjerneområde.

Skuleåret 2003/2004 gjekk eg BTEC Media National Diploma med Oxford and Cherwell College. Der fekk eg raskt hjelpelærarstatus då eg allereie kunne pensum i nokre fag – det var ei positiv og morosam erfaring. Sist skuleår på Hetland gjekk eg media 3 og media 4. Læraren vår i media 4 var sjuk det fyrste halve året, så eg fekk omsyn for klassa mi. Hadde omsyn for å lære dei andre videoredigering mellom eigne prosjekt. Noko eg trivdest godt med.

Med siviltenesteplass har eg ikkje eigne prosjekt og kan fokusere på å heve nivået i klassa – hjelpe dei som treng hjelp og lære dei allereie flinke elevane meir avanserte program/teknikker. Eg har lang erfaring med video/film og har mitt eige eitpersonføretak som driv med det (Velmont). Eg har lang erfaring med Final Cut Pro, som dykk allereie har på den mest avanserte videoredigeringsmaskina på skulen. Det andre programmet (Pinaccle Studio) har eg bruka til småting, men vil fort lere det inn og ut for å bli mest mogleg effektiv med å hjelpe.

Eg vonar eg kan vere ekstrahjelp på Randaberg, meir grundig og detaljera enn det læraren kan vere. Læraren har kortare timetal og omsyn for alle elevane. I tillegg har eg lang erfaring med datamaskinar, då spesielt forskjellege Linux-variantar og Mac OS X. Eg har elles ingen problem i det heile med andre ting, f.eks hjelpe vaktmester med oppgåver, køyre, hjelpe elevar med nynorsk (såframt eg kan meir enn dei) o.l. Men eg legg ikkje skjul på at grunnen eg søkjer Randaberg er for å få bruka det eg kan om film/video på ein positiv/nyttig måte.

Randaberg har det beste utstyret (eg kjenner til) i Rogaland, og har ei eiga filmlinje som få andre har. Det vil vere ein skam å ikkje nytte dette flotte utstyret til å óg få dei beste elevane i Rogaland, og lage dei beste filmane (som igjen vil vere reklame for Randaberg). – Eg kjenner til eit prosjekt om å lage presentasjonsvideoar av alle videregåande skular i Rogaland, slik at det kan gjere val av skule enklare. Dette er eit prosjekt eg óg kan hjelpe til med / ha omsyn for om det er høveleg.

Sidan eg er i Frankriket/Strasbourg nett no kan eg ikkje sende de papirane mine. Men eg kan nemne at eg fekk eit stipend på 10.000 kr for godt miljø og positiv haldning åt Hetland. Eg har brev frå rektor som fortel om innsatsen i elevrådet og hjelpelærarinnsatsen i media 4. Eg har generell studiekompetanse og brev frå Oxford and Cherwell College. Eg kan sende det om det er naudsynt då eg er tilbake i Noreg (25. august).

Med venleg helsing,
Odin Hørthe Omdal

Veeel… No seier Pappa det er siviltenesteadministrasjonen eg maa soekje aat. Hmm. Eg maa skrive ein annleis mail aat dei! Jaja… Randaberg ville ha meg, sa han – og Gjert Meling kjem aat jobbe der.