Kategoriarkiv: Lita historie

Fulle nordmenn på flyet til Spania

Helene vart litt snurt då eg svarte eg ikkje ville skriva um dette her. Me hadde nett teke flyget frå Haugesund til Alicante (Spania) og sat bak nokre brautne broltne karar frå Haugesund som skulle på ekte harrytur til Spania. Viss nokon hev sett Charterfeber-programmet so kjenner de typane.

«Dette er jo det du alltid skriv om på netsida di», segjer Helene
«Nja, nei, det er berre du som meiner det,» svarar eg
«Og du har ikkje skrive noko på lengje»
«Ja, jo, men viss eg gjer det so vil jo du enno meir tru og seia at eg berre skriv um ting som irriterer meg på netsida mi»

Ja-jo. Seinare so fær eg høyra at eg ikkje hev uppdatert på lengje frå fleire hald. Greitt nok, eg hev ikkje vore i humør til det, menmen, det er kjekt å skriva slik at eg hev noko å sjå tilbake på når eg er 40 år. So fær eg skriva litt um dei fulle folki på flyet lell då, for å gjera kjærasten min nøgd.

So dei bråkte og styrte som slike bråkmakarar ofte gjer. Plaga flyvertinnene litt og heiv innpå med alskens alkohol som er kustus for nordmenn på «sydentur». Dei var lokale folk frå Haugesund på veg til massiv festing tydelegvis. Vil truleg ikkje ha teke dei lang tid å dekkja inn heile flybilletten berre i prisdifferansen for alkohol i Noreg og i Spania.

Genistreken deira kom mot slutten av den tri timar lange flyturen. Etter tvo av dei hadde vore på do kom tvo sinte flyvertinner bort til oss (me sat jo rett bak) og spurte rett som det var «Røykte du på toalettet nettopp?», berre på engelsk sjølvsagt.
«Nei, huh, nei det gjorde eg ikkje», svarte han eine av dei tvo på elendig engelsk.
«Jo, det gjorde du. Det luktar røyk som berre det.»
«Nei!»
«Jo. Du kom nett ut av toalettet.»
«Nei,» han eine av dei tvo (han mest bråkute, ikkje han som vert anklaga) byrjer forklara at dette berre er tull og tøys.
«De vert båe tvo politianmeld og tekne av politiet når me lander,» segjer ho eine og so stikk dei båe tvo.

Gutegjengen byrjar prata med kvarandre. Det er tri stykk, og dei hev forskjellege roller. Tvo av dei på mi side er opprørt og irritert yver idiotskapen til dei tvo andre. Han eine hev berre elendig engelsk, ikkje griseelendig. Dei andre tvo på motsatt side av gangen er dei som krangla med flyvertinnene. Han som røykte kann omtrent ikkje engelsk i det heile teke, medan han andre, den mest broltne karen av dei alle kann eit par gloser som han repeterer so ofte som han kann. Han er ganske ekkel eigentleg. Er altso griseelendig i engelsk.

«IDIOT, røykte du!?», segjer han som er mest andsvarleg og best i engelsk.
Han stille fyren svarar umtrent ikkje, «… visste ikkje… so merkbart…».
«IDIOT!»
«Nei, høyr no her, dei kann ikkje politianmelda oss,» segjer han broltne
«Det de må gjera no er å vera ekstremt greie, og betala den boten utan å kny.»
«MEN», prøver han broltne å skyta inn
«Ingen men! Betal boten same kva han vert. Eg er LITE interessert i å få problem no allereide fyrr me i det heile teke er kome i gang. Ikkje sei noko, berre sei OK og svar på direkte spursmål, ikkje la dei få ein grunn til å halda dykk lengre,» han sukker tungt. «Og for faen fjern dei Whisky-flaskene, det må då vera grenser for toskaskap!»
«Ja,» svarar dei.
«Me er ikkje interessert i å venta lengje på dykk, OK?»
«Jaja.»

Dei held no fram litt slik og vert altso til underhaldning for alle oss bak og framme, som alternativt himlar med augo elder ler lett av det heile.

Flyget landar og alle er interessert i å koma seg ut. So enkelt er det ikkje.

«Alle må sitja ned til politiet hev køyrd ut til flyget for å taka hand um nokre av passasjerane våre. So berre vert sitjande slik politiet kann koma inn.», segjer dei yver høgtalaranlegget. Superflaut. Det vert sjølvsagt betre av di dei sjølv innrømmer ganske høglytt kor flaut det er ved å kommentera det til kvarandre.

Dei gjeng gjennom flyget slik at alle fær sjå dei, og må attende for å henta pass. Etter det vert dei tekne ut og me kann gå ut.

So det hender altso dersom du er er full nordmann på flyget til Spania som absolutt må røykja og ikkje klarar venta 30 minutt til.

Eg var forresten aldri irritert på desse folki, eg tykte det heile berre veldig morosamt og rart. Som å sjå charterfeber live. Ganske utruleg kor harry folk kann vera i ekte live.

Varm, varm dusj. Ahh

Hoo-ha! Mobilen starta vekkesekvens 0900. 1000 (rett fyrr forelesing) stod eg opp, då hadde mobilen nett stoppa den timelange pipinga. Eg tok ein varm, varm dusj og sat av gårde mot Universitas fyrr dagens studiearbeid.

Dette er skrive for ei vika sidan, onsdag 24. januar.

Litt um dusjen

Eg vil fortelja litt um dusjen (legg merke til den unyttige yverskrifi) no når eg fyrst hev sagt eg nett etla skriva litt. Moro å få den kjensla att. Dusjen på Kringsjå er langt frå like god som den på Bjerke. Då skal det òg seiast at Bjerke hadde ein ekte superdusj! Til slutt klara eg få Kringsjåvatnet varmt, det på Bjerke kom med ein gong i herleg temperatur. Eg stod inni dusjen og syntest framleis det var kaldt. Slo brytaren til det aller-aller varmaste. Eg stod slik og kjende sake at det vart varmare. Varmare. Varmare. Det byrja svi so vidt. Svi meir. Og so berre bittelitt varmare fyrr varmeauka stoppa. Slappa heil av og fokuserte på å verta van med varmen. Det vart eg. Og det var dette som var so herleg; … hum. Nei, neste avsnitt.

Det som er litt moro her, er at teksten stoppar. Det stend ikkje meir. Hugsar eg rett, so kom t-banen fram, og eg måtte av. So gjekk eg til Universitas og starta arbeidet. Etter det mista eg heile skrivelysta. Heh, eg hadde masse eg ville skriva um, – turen min til Kiwi mellom anna. Men eg skal prøva improvisera ein slutt for dette innlegget iallfall ;-) Eg hugsar kjensla so vidt.

Huda var varmare enn kroppen inni, eit teppe av godt, varmt. Det er ganske umogleg å forklåra. Nett som um ein hev eit digert, varmt teppe på seg – berre at ytterdelen av deg sjølv er dette teppet. Eg fekk masse energi, som var grunnen til at eg kom i skrivehumør. Eigentleg alt-humør. Eg kunna kjenna alt blodet strauma gjennom kroppen. Det var som um dei vitale organi mine var på utsida av kroppen. Eg vart varma opp utanfrå og inn. Ei rar kjensle. Eg kunna trengt noko slikt no. Men er gjerne berre mat eg manglar. Fær gå og taka noko.

Forresten, eg trur eg skal driva litt opprydding dei komande dagane, so det vert sikkert ein del slike mindre gode innlegg.

StavaaangåÅRrsk e» så fiiiint~!

Sat glad og fin og sippa økologisk mjølk frå kartongen på t-banen. Statistikkforelesinga var eg allereie for sein til, men reiste lell. Tri jentor sat ei sitjegruppa framfor meg og kom innpå målføre, eller dialekt1 som dei sa. Eg spissa øyro «Blablabla, den og den dritstygg, blablabla» … «Nei, um ein skal hava noko, lyt ein prata stavangersk» «Åhh, jaah2, stavangersk er berre so fint!». Haha, eg sat og gliste stort. Dette var jo kjempemoro. So prøvde dei seg på stavangersk. Supersøtt; «Eg e’ fra StavaaangåååRrrr».

«Huum», tenkte ho eine, «Rr…» skarra ho, «men eg synest namn vert rare. Til dømes ‹Markus› vert ikkje serleg fint på stavangersk. ‹MaRRrrkus›». Eg vert sers glad når eg møter nokon frå Rogaland her på austlandet. Er godt å høyra det vakre målet att. Eg tok ein siste slurk av mjølki, lo lett og trippa godt nøgd ut i det solkledde snjolandskapet.

Notar

1 Dialekt er ein ekte tulleord. Eg likar det ikkje. Undrast kvifor me nyttar det? Dessutan er det mongo at det er eit hankjønsord, ærleg talt – «ei dialekt» høyrast jo 10 000 gonger betre ut enn «eiN dialekt». Kva faen? Hankjøn! Nei, den må du lengre inn i ordboki med! So, eg vender ordet ryggen og vil ikkje hava noko med det å gjera. Humpf!

2 Dåneljod. Dåne er på ein måte som å svima av, – veit ikkje kvar eg hev det frå, kann henda det er stavangersk. Likevel trur eg det er frå mamma (som er frå Telemark/Kviteseid).

Slik elles, utanom

Ho-ha! Ferdig med Universitas. Klokka er 0600, eg tek t-banen heim for å sova til 10–1100 då det er ein ny dag full av forelesingar og jobbing. Eg kann telja dei gongane eg hev sove yver 4–5 timar dei siste 10 dagane på ei hand :-D Forresten er det skjedd ein god del eg vil skriva um, men eg må setja meg ned å gjera det. No som Universitas del 1 er ferdig, so kann eg endeleg sjå på andre prosjekt i tillegg.

Dessertdraum; Wii!

Eg draumde masse i natt, mellom anna hang eg med Fredrik og tvo jenter, sikkert veninner av han sidan eg ikkje hugsar dei. Det er likevel den seinare delen eg hugsar best og mest av, då Fredrik plutseleg vart byta ut med Falke og me stod på ein parkeringsplass…

I butikken

Slikt er jo heilt logisk og lovleg i draumar – eg tenkte ikkje over det ein andre gong. Datoen var 1. desember (eg såg på klokka) og me gjekk inn i butikken (som var på plassen). Såg litt ut som ein bensinstasjon/kro, men var visst ei slags leikeforetning. Mamma var der allereie – kann ikkje hugsa pappa. Det stod ein liten kø framfor disken og nedi disken låg ein haug forskjellege titlar i spreke fargar. Til høgre og alt for langt inn på bordet stod ein slags dessertliknande skål med vaniljeis, mørk, varm, mjuk og tjukk rennande sjokolade og bringebærsyltety. Eg fann ei tynn bakevare og lente meg over bordet slik dei små gutane før meg hadde gjort. Dei hadde grisa det til.

Hovudgrunnen til butikkvitjinga

Men eg hev ikkje fortalt hovudgrunnen til alt dette; dei selde Nintendo Wii! Det var nok difor me var der. Falke hev prata stort om dette fælt so lengje, men sjølv var eg ikkje sikker på om eg skulle kaupa mi eiga. Ingen i butikken trudde det iallfall, for dei ville ikkje at eg skulle eta av desserten. Eg såg at kunden framfor meg såg etter spel å kaupa med. Då fekk eg eit sjokk; kvar var Zelda!? Einaste grunnen til at eg plar kaupa Nintendo sine maskiner. Eg såg heller ikkje Wiigames minisport-spelet som eg trur vert ein stor hit. Dama bak disken ga den andre dama eit spel som heitte «Tribal» (??). Kauparen sa at det ikkje såg moro ut. Då vart den tilsette dama særs fornærma og braut ut; «Jo, det er kjempebra!!».

Eg vart endå meir usikker på om eg skulle kaupa boksen. Falke ville jo gjera det likevel – dessutan hadde dei ikkje Zelda. Men då ville jo alle få rett om at eg ikkje skulle kaupa Wii, men berre åt masse dessert lell. Og det var jo eigentleg-eigentleg feil. For eit dilemma!

Fine dagen

So vakna eg av at hest 2 visstnok vann laupet rett nedpå Bjerke-banen. Hmm. Klokka 11. Lyt vel koma meg ned på Ping…

Stedsans til tusen

Så har eg gjort noko eg syns var litt godt gjort igjen da. Eg trur ærleg og opprekteg at det er ein evne – og må sjølvsagt fortelle heile verden om denne evna. Akuratt dét er denne artikkelen eit eksempel på; Odin, blodhunden med ein enorm stedssans.

Stedsansen min må være enormt velutvikla. Eg er heilt “blåst vekk” av denne evna mi. Nå skal det seies at eg er ganske flink til å bli imponert over meg sjølv. Men stedsansen min tror jeg er eksepsjonelt god. Spesielt i forhold til Jon som er heilt elendeg til slike ting. Det første hintet eg fekk her i Oxford var då eg gjekk heim ifra skulen dag 3 eller kva det var. Eg hadde ikkje særlige idéen kor eg budde i forhold til sentrum. Eg hadde tatt bussen 2 dagar – ja, men eg hadde ikkje sett så mykje ut at det gjorde noko.

Når eg då gjekk heim uten nokon særlig aning om kvar eg skulle gå fann eg faktisk fram utan noko problem. Nokon dagar seinare var eg på besøk hos Lotte. Ho fortalde meg at ho enno ikkje hadde funne ut korleis gatane fungera rundt huset hennar. Sjølv kunne eg nabolaget til Lotte utenatt same kvelden. Neste gong eg sykla ned til ho fann eg fram lett som bare dét.

Eg fann óg raskt fram til kvar Audun budde, med bare ein busstur bort. Eg fann huset til Victoria Maria utan å ha vært der før – alt eg trengde var nokon ca. opplysningar fra Marie Louise samt ein telefonsamtale då eg va i gata hennar(les meir i “Mitt livs lengste helg”)… Tydlegvis – eg huskar plassar godt og finn fram til plassar bra. Men eg hadde eigentleg ikkje tenkt noko særleg på dette før i dag.

Etter eg hadde vært på internettcaféen “Mices” og sløst pengar dro eg til “Coco” i Cowley Road der eg møtte Victoria S., Victoria Maria, Janne, Tone, Lotte og Kristine-ýr. Dei dro då eg kom (:P) men Victoria S og Janne lurte på om eg kunne hjelpe til med noko. Sjølvsagt dét – er jo alltid kjekt å hjelpe :) Så me gjekk til Headington der Janne bur, og eg var på besøk i frå rundt 3 til 8. Sjølv om eg går litt av emnet her så var det fantastisk moro og veldeg koseleg :)

Uansett. Kl 8 starta eg heimover – Janne hadde pekt den vegen ho trudde Hollow Way var – men eg starta og sykle akuratt motsatt veg. Eg følte det nemleg på meg at det var andre vegen. Utan nokon andre hjelpemiddel enn mi eiga intuisjon sykla eg oppover vegen – ho var lang, men eg blei ikkje usikker fordi. Plutseleg kom eg til eit vegkryss. Uten å tenke videre på det sykla eg til høgre.

Vegen svinga mot venstre mens eg sykla bortover, etter ei god lengde veg kom eg til ein plass kor vegen skildes i to. Eg fulgte kva hjernen min sa uten å lure vidare på det, svinga høgre. Bortover sykla eg, vegkryss, venstre. Plutseleg! Eg var i Horspath Road – vegen eg syklar kver dag til skolen. Wooow, eg hadde funne fram fra ein anonym plass i Headington til heimen. Verkeleg bra gjort! – Eg veit ikkje til kva suksess eg har klart å skildre kordan følelsen var, men eg kan sei han var enorm. Eg var ærleg og opprikteg talt imponert av stedsansa mi. Eg må ha eit eksepsjonelt bra kompass inni meg som Jon osv ikkje har (ja, han har sagt han er elendig med slike ting, og ja, eg har ofte sett bevis på dette. Så eg tar meg friheita til å la Jon være eksempel).