Kategoriarkiv: Dagbok

På filmfestivalen i Haugesund

Denne festen hev vore ein av dei verkeleg betre dei siste åri. Eg er på filmfestivalen i Haugesund og klokka er 05.00. Eg kjende ingen her, men i dag løsna det litt, herleg.

Eg hev skrive nok av lange festinnlegg(Norsk besøk, Det var ein dag i går,Vill mandag (merk, dei er seriøst skitgamle og flaue, ikkje ta nynorsken der for god fisk), so eg skal halda det herleg kort. Til gjengjeld må eg få fortelja litt um dagane her på festivalen.

Diverre so kunne eg ikkje koma heile upphaldet som eg hadde fengje gratis upphald og festivalpass for. Eg var nemleg på FrOSCon (som eg gjerne vil skriva um dersom eg tek meg saman) med Helene. Her i Haugesund skulle eg møta ei anna Helene, Stenhaug, so hadde me vore tvo som ikkje kjende nokon men iallfall kvarandre. Diverre so tok eg eit ganske mykje seinare fly for å spara litt pengar og Helene Stenhaug var so heldig at ho måtte på ei filminnspeling i Stavanger.

Alle lenkjer til filmer er mine kortinntrykk frå filmen på kvitre.

Dag 1, måndag. So då kom eg til Haugesund heilt åleina. Og det var ganske treigt og keisamt fyrste dagen, eg fekk sett ein film. «Kaos i landsbyen», fransk animasjon. So la eg meg, utan å ha prata noko særleg med nokon. Minna meg litt um då eg var åleina i Danmark, berre då var det ingen rundt. So dette var verkeleg mykje betre, eg hadde det fint.

Dag 2, tysdag, såg eg masse film. Heile dagen. Moro.

Gjekk på premierefesten til UP, men det gjekk ikkje so bra som eg skreiv på kvitre:

No på premierefest elder noko for UP. Alkohol og kjøt, ingen plass for meg. Gamle menneskje. Står tragisk åleina. Patetisk. Eg stikk.

Eg vart invitert til etterfest på båten, men droppa det då eg kom ned i lugaren. Gadd ikkje stå og lura meg innpå samtalar og risikera å sjå ut som ein idiot. Dessutan var eg so svolten at eg ikkje gadd gjera noko meir enn å liggja.

Dag 3, onsdag, altso i dag, jobba eg mykje. Det gjorde eg òg dei tvo andre dagane, men ikkje like mykje. Eg skulle eigentleg sjå masse film, men vops der gløymde eg den fyrste, jaja, surfe-surfe, vops den andre, surfe-surfe, vops den tredje. Og plutseleg var den dagen vekk. Trudde eg. Ikkje. Eigentleg ikkje altso.

Eg stakk upp og såg ein til film (eg hadde nemleg sett ein tidleg etter frukost). So filmane eg såg var:

Eg fekk meg ein falaffel (vis frå svolten dagen fyrr) og gjekk ned til båten. Då eg kom inn fekk eg høyra at eg fint vel måtte vera med på wrap-festen til Tomme Tønner. So eg gjorde det. Dei serverte redbull og vodka (elder kvafaen dei plar putta uppi), eg tok ein rein redbull utan noko utvatning. Smakte ikkje godt, men eg fær vel strekka meg litt for å vera «konform». :-)

Det var stadig berre ein venegjeng utpå golvet, so eg kunne ikkje godt starta dansa og stå åleina. Viss det var tvo venegjengar so kunne folk godt tru eg høyrde til i ein av dei og då er det OK. Eit par minutt gjekk og so klarte eg ikkje halda meg lengre og byrja dansa.

Fem timar med dansing, iblanda ein del vatn, ein Clausthaler og ein koseleg telefon med Helene. So var det stopp. No var tingen å få folki vidare ned til Filmkraft-båten (det er hotellet, her eg hev lugaren min). Det gjekk bra. So fekk eg roa meg ned litt og prata med koselege folk som var genuint hyggelege å prata med.

Meen. Sovings, er ein dag i morgon òg, (ser på klokka), vel, kannhenda…

Eg kjenner eg gler meg til å flytta etter Helene til Bergen. Det er ein annan mentalitet på vestlandet enn på austlandet. Eg veit godt kva eg fyretrekk.

På Øyafestivalen, kaldt og vått

Sit her inne i isvogna og frys. Is sel verkeleg best i sol. Det kjem no eit par innum kvart femte minutt, men det er ikkje store jobben. Det er kjekt når det er hektisk og fullt kør.

På onsdag og torsdag var det godt vêr og høgt trykk, utanum eit kraftig regnskyll midt på dagen. Det satte litt stogg på sal resten av dagen. Likevel ikkje so labert som no…

Eg hev ete mykje is då. Isrosa er verkeleg den beste isen i verdi, men no er eg kald. Veit ikkje um eg gidd hengja att for å sjå Karin Park og Røyksopp eingong. Hmm.

Forresten fyrste innlegg frå telefonen.

Uppdatert

Odin sel is frå Isrosa-bua

Eg gjekk ikkje. Eg byrja prata med Øystein, selde litt is og hoppa på Karin Park-konsert. Eg tykte ikkje musikken var spesielt bra, men det var kjekt å hengja litt på konsert.

Folk byrja samla tomme ølplastikkglas i hetta til ein fyr framfyre meg utan at han visste det. Var ganske kult. Til slutt vår det glas til ein 10 kr der, og då ein litan unge kom forbi leverte kameraten dei til guten. Då hadde me ledd av fyren med ølglasi i hetta ganske lengje ;-)

Til slutt var det Röyksopp-konserten. Eg gjekk burt med Kristian fyrst, me stod langt bak og det var ikkje so mykje stemning å henta der bak. Var sjølvsagt totalt evig med folk på konserten. Etter litt gjekk me attende. Eg samla litt flaskar og tente totalt 18 kr. Dei donerte eg ikkje til NU (som dei spurde um eg ville), men tok sjølv. Tenkjer dei er i betre hender der ;-) Hohoh.

Eg gjekk attende att med Birgitta, me lurte oss mykje nærare. Det kosta å gå gjennom ein heil haug sørpa.

Der var det høgare ljod og større stemning. So eg kjende eg kunne dansa ganske mykje utan at det var teit. Er lov å gjera det når du står langt framme.

So, det vart ein bra kveld lell ;-) Dessutan fekk eg med meg litt is til heimen. Det vert nok stor stas når Helene kjem på måndag.

Kann ikkje alltid vera heldig

Det stod ein annan trikk litt lengre upp i gata, 11, den eg skulle taka. Eg lurte på kvifor han berre stod der. Motorstopp, kannhenda.

Eg hadde ikkje ete i heile dag, so då eg gjekk forbi ei falaffelsjappa vart eg ståande å grubla. Skal eg? Eg gjorde det. Såg på poltijaktar på SVT4. Bilar som knuste med spektakulære kræsj tett etterfylgd av politi i USA. Altso, politiet kræsja aldri, dei berre filma det heile.

Då eg kom ut med falaffel-rull i hand (ååååhhhhh, nam) såg eg at trikken ikkje stod på plassen sin, men hallvegs uti krysset rett etter stoppestaden.

Eg hadde forstått at det var noko meir alvorleg då eg venta på falaffelen, for det kom båe brannbilar, sjukebilar og politi medan eg stod der. Det var sjølvsagt meir interessant enn TV-skjermen, men likevel er eg so vaksen og gamal no at eg ikkje stikk nasa mi uppi alt. Sjølv um det er det eg eigentleg vil. Eg hev berre lært meg desse irriterande normene som segjer at slikt gjer me ikkje. Diverre.

Då eg gjekk ut måtte eg heldigvis gå forbi, so då kunne eg skulda på det. Eg vart sjølvsagt ståande litt vel lengje å sjå på, men det må då vera lov. Ein drosje hadde kræsja inn i 11-trikken frå venstre. Det såg ut som eit skikkeleg smell. Drosjen var litt knust i fronten og trikken såg litt herpa ut.

Det klibra ekstremt i fotograf-fingen min òg, men kamera var bak i sekken som vanleg, so eg klarte halda meg.

Stadig fleire brann- og politibilar kom, i tillegg til mange bilar frå Oslo Sporvegar (elder Ruter). Nokre av dei dirigerte trafikk vekk.

Eg er ofte for sein. I dag skulle eg på sentralstyremøte i NMU 1800 (vel, eigentleg for å setja saman den nye tenaren til NMU), fyrr det skulle eg eta middag med dei (1700). Eg kom ikkje på noko av det. Eg vart berre sitjande. Det er langt frå fyrste gongen.

Ofte fær forseintkomingi mi positive konsekvenser. Då startar dei som oftast supernegative, men so snur eg på det og segjer «men dette var då ei moro oppleving, det er noko eg kjem til å hugsa!» og so vert eg glad att.

Denne gongen vart det ikkje slik. No når kræsjet fyrst skjedde so var det ergerleg at eg ikkje rakk den fyrste trikken. Tenk kor stor uppleving det hadde vore. Det er slett ikkje kvar dag ein fær vera med i ein kollisjon! Men slik gjekk det no altso diverre ikkje.

Kann ikkje alltid vera heldig med timingen, somme gongar gjeng upplevingane i frå deg rett framfyre andletet ditt… :-/

NB: eg hev båe nesten-kræsja, og kræsja fyrr.

Dataarbeid heime i joleferien

Mykje av det eg hev gjort her heime er å sitja på datamaskini. Ja, ganske likt det eg plar gjera i Oslo. Likevel hev eg gjort ein god del ting eg ikkje plar gjera normalt; so eg tenkte eg skulle seia tvo ord um det.

Eg skulle laga ein effektiv video-lagringsmaskin til pappa, slik at han kunne taka inn den digre mengda med video som me hev. Han vil taka vare på det og redigera det ned. Familievideo og anna. Eit godt prosjekt. Rita og nokre veninner ville redigera videoen dei hadde teke på turen sin rundt verdi, so eg kunne halda på med det medan eg hjalp dei so smått med å redigera på Mac-en til Randaberg VGS.

Videomac, Final Cut Pro og øydelagde harddiskar

Ei lang historia kort: dei tapre jentone nytta ein heil dag som viste seg å berre verta til inga nytte. Den eksterne harddisken (Lacie, skikkelege drittdiskar) viste seg å vera heilt øydelagd. Eg kom ikkje på det fyrr. So dei nytta 8 timar på å taka inn ein og ein halv videokassett og ingen redigering. Veldig nedtur. So eg sa dei like godt burde prøva å gjera det ein annan plass. Eg fekk ikkje tid til å laga programmet for videoinnhenting til pappa.

DV og Linux

Då eg kom heim såg eg på det lille drittkamera pappa hadde skaffa for å bruka til å taka inn video; det fungerte ikkje på Mac-en i byen. Eg syntest jo det var veldig teit og ville feilsøkja med den berbare maskini mi heime (Sol). Det fungerte berre, heilt utan vidare. Eg vart sjølvsagt imponert. Hadde sers liten plass på disken, men eg tok inn eit par-få scenar og starta opp Cinelerra.

Eg hev vore veldig hard mot Cinelerra. Mitt videoredigeringsprogram er Final Cut Pro HD, og sjølv um det er veldig irriterande å måtta bruka Mac OS X berre for å redigera video; so synest eg ikkje programmi som er til Linux for ein grei penge er gode nok. Eg hadde eigentleg skuve frå meg heile Cinelerra ganske lengje. Sidan eg ikkje fekk gjort det eg ville ganske raskt, so kasta eg det. At det ofte hang då eg testa det ut gjorde det ikkje stort betre. Men eg tenkte, no som eg hev fengje inn DV-videoen på ein so enkel og god måte kann eg jo like godt prøva å redigera det!

Cinelerra

Men, wow! Eg vart so glad og yverraska, det fungerte jo sørenmeg! Eg kutta og stod på, det tok ikkje lang tid fyrr eg var ferdig med eit lite klipp. O, hallelujah, det vart noko. Ikkje eitt einaste kræsj. Litt seinare las eg manualen og fann tvo ting eg sakna. Cinelerra er framleis ikkje god nok til å erstatta Final Cut Pro for meg, langt i frå; men han er absolutt, absolutt god nok for private prosjekt. Eg kjem truleg til å gjera meir videoredigering på mi eiga maskin frametter, dette var so moro.

Bluetooth, blåtann

Maskini mi er so gamal at ho ikkje kom med blåtann. Dumt. Difor kann eg ingenting um blåtann. Dumt, teit. So eg kaupte ein blåtann-usb-sak av Espen. Ganske lurt.

So etter litt streving med Bluez fann eg ut at blåtann ikkje var stress i det heile teke. På same måte som folk tykkjer kommandolina i Linux er stress. Med ein gong du hev funne ut av det er det superlett. So no er blåtann superenkelt. Fungerer mykje på same måte som å setja upp netverk i Linux fann eg ut.

Wiimote + OpenGL

Men eg hev jo ingen blåtann-ting. Eller hev eg? Jo! Wiimotane mine! Etter litt hadde eg ein pc med mus styrt av Wiimoten. Tøft. Men ikkje tøft nok. Eg tenkte, hmm. Tenk å laga eit lite spel. Det hadde vore moro. Men eg kann jo ikkje OpenGL. Jaja, eg fær læra meg det. So då lærte eg meg OpenGL. Etter ein dag kunne eg flytta farga og malte figurar rundt i eit 3D-rom. Eg brukte cwiid-biblioteket for å bruka Wiimoten til «spelet» mitt, og etter ein del hacking fungerte det! Wey! Eg vart sers stolt. Hev vist det til mange. :] Eigentleg ingenting å vera stolt yver, men likevel – eg synest det er tøft.

Ubuntu 7.10 på ein MacBook

Gode kamerat Bror-Magnus var innom og ville hava Linux på MacBooken sin. Han ville prøva Linux til ljodarbeid, med realtime-kjerna og alt. Det tok ein god del tid å leggja inn; men det viste seg at det fungerte til slutt. Eg var so glad at me ikkje trong Bootcamp til å få det til å fungera (då måtte han jo ha betalt for den teite oppgraderingi til Leopard, doh). Måtte fiksa dei trådlause driverane sjølv, men elles fungerte alt ut av boksen (ikkje kamera, men det kann fiksast). Dessutan var ikkje alt sett opp korrekt, eit stort problem er jo at desse teite maskinene berre hev ein museknapp. Ganske teit. Men trur me fann ei enkel løysing på det til slutt (Ubuntu hadde visst innebygd stønad for slikt tull!).

Vonar Bror-Magnus klarar læra seg UbuntuStudio då. Me burde gått litt meir gjennom ting, men eg hadde ikkje tid.

Django, Cinelerra3

Eg hev nesten lese heile Django-boki. På natta. Det er ikkje bra, slem gut. Elles vil eg hjelpa til med Cinelerra3, problemet er at det er eit videoredigeringsprogram. Altso, noko veldig vanskeleg. Eg er langt frå ei rockestjerneprogrammerer, langt frå ein medels flink programmerer tilogmed, difor er det eit litt høgt mål. Men eg skal hjelpa til, og hev funne ut at eg kann (prøva å) hjelpa til på webgit, som må fungera skikkeleg fyrr utviklingi av Cin3 gjeng vidare.

Elles er eg no skikkeleg gira på å laga ein heil film der eg berre brukar fri programvare! :D

Heime i Stavanger

Eg gløymde mobiltelefonen min i bustaden på Kringsjå, eg stod tidleg upp og måtte skunda meg for å rekkja det grytidlege toget. Turen gjekk utruleg raskt, eg las litt avis, gjorde lite på datamaskini og vips so var eg i Kristiansand. Eg høyrde ei kjend stemma rett attmed meg då eg skulle ut å trekkja luft; det viste seg at det var ingen andre enn Helene Stenhaug som stod der rett ved.

Ho hadde plass rett bak meg på komfort, det passa jo ypparleg. Ho fortsette med å skriva på kortfilmen hennar, søknadsfristen for stønad i Filmkraft var nemleg i dag. Etter me hadde prata um filmen, gjekk ho til arbeid. Ho er lite tullete, ustrukturert og i-siste-liten som meg, so ho hadde ikkje gjort stort arbeid på søknaden fyrr denne dagen då fristen gjekk ut. Eg fekk ikkje gjort stort arbeid den korte tidi det tok fyrr me var i Sandnes heller. Vel inne i Stavanger gjekk eg heim.

So no er eg heime

Rebecca var litt sjuk, so eg kunne ikkje sjå ho, men det fær eg gjera i dag. Helene kom bortum litt seinare, ho jobba med filmen sin saman med meg og Pappa. Me åt litt mat, utanom Helene. Litt seinare skulle me på jolebordet til Filmkraft, men Helene måtte berre få inn søknaden fyrst. Dette tok tid. Tid. Tid.

Helene mista stadig konsentrasjonen av di eg spelte Wii eller såg på den nye digre plasma TV-en vår. Me skulle eigentleg på Jolebordet kl 2000, men kom ikkje fyrr i 0000-tidi. Nett slik eg kom fira timar sein til jolebordet i NMU. Der vann me litt, såg få kjendeog drog.

No er klokka mykje, og eg såg slutten på ein film eg ikkje såg byrjingi av (Blue Max, eller noko) og forstod fint lite. Zzz. Klokka er yver 0300. Men, oh so godt det er å vera heime att…

Nokon tok kontakt med meg på t-banen!

Eg sat på t-banen på veg heim frå fødedagsselskapet til Sigbjørn og høyrde på P2 Verdt å vita. Framfor meg sat ei søt jenta som òg styrte med den digitale medieavspelaren sin. Ho sat og såg på jakkemerket mitt «Dude, where’s my språk?», smilte stort og spurde meg um noko. Eg tok ut øyrepluggane;

«Kva meinast med “Dude, where’s my språk?”», spyrr ho meg på Stavangersk.
«Eh», stammar eg lett og startar på ein forklaringsmåte fyrr eg gjeng ganske lite fjongt yver til ein annan. Eg vil jo for all del at me skal kunna fortsetja å prata, so det er ingen god strategi å berre gjeva eit enkelt dårleg svar med ein gong. Dessutan veit eg jo sjølvsagt kva mange meiner um nynorsk og difor vil eg ikkje få den nye samtalepartnaren min til å hata meg med ein gong. Ærleg talt, når det endeleg er nokon som pratar til meg på t-banen vil eg jo at det skal vara litt.

Eg held fram, «du ser sjølv um… Eh…». Til slutt forstår eg det, eg hev jo aldri vore spesielt god med ord, det er betre å berre seia det og so hengja fast og ynskja denne personen er interessert i kvifor. Eg ville ikkje hava eit nynorsk-bokmål-ordskifte, av di eg hev det med dei fleste og det er keisamt på tilfeldige folk. Men det vert vanskeleg å halda seg unna når det er heile meiningi med jakkemerket. So eg seier det til slutt slik det er:

«Det er ein kampanje me hev (eg seier ikkje kven «me» er), for å få nynorsk teksting på kino».
«Åja. For det er det kannhenda lite av frå fyrr?», svarar ho. Yey, oppfylgjingsspursmål1, so koseleg!
«Ja. Nærare null prosent».

Det vert keisamt å skriva ned heile samtala, og dessutan hugsar eg nok ikkje so mykje lell. Det vert mest dikting i so fall. Då t-banen stoppa på Kringsjå gjekk me båe av – då hadde vel sjokket hennar på at eg òg prata Stavangersk lagt seg. Ho hadde kome inn på NRK som legg opp til meir målførebruk (dialektbruk) i TV, og her hev jo eg meiningar som kannhenda er rare sjølv innanfor målrørsla. «Tja, eg er no av den oppfatning at me treng ei reising for nynorsk normaltalemål. Ikkje for å taka yver for målføri, langt frå, men for å auka statusen honoms og dimed òg auka statusen til nynorsk». Syna at nynorsk finst og vert bruka, at det ikkje trengst skjemst yver. Diverre gjer eg det sjølv, eg tør ikkje prata nynorsk normaltalemål når eg ynskjer. Eg må verta sterkare for å kunna gjera noko slikt.

Same kva, eg rører meg inn på ganske keisame område. Attende til det interessante; nokon prata til meg på offentleg transport i Oslo. So. Det var kjempeglatt på asfalten, då me var i trappa høyrde me mykje hoiing og hyling nedanfor oss. Då me kom ned sjølv heldt me sjølv på å snubla – det var ikkje lett å halda seg på beina. Turen ned den vesle bakken frå Kiwien var kjempemoro, eg sklei ned og storkoste meg. Då me kom forbi der eg skulle inn, fortsette eg berre å ganga; eg ville ikkje slutta å prata no. Me prata um korleis Kringsjå var ein god plass å bu, men ingen nordmenn budde her og alle syntest synd på oss då me sa me budde på Kringsjå. «Å, stakkar deg, kor tid skal du flytta?» er eit vanleg spursmål.

Til slutt kom me fram til oppgangen hennar, då vart me ståande å prata der lengje. Heilt til ho fraus so ekstremt at me måtte gå inn i gangen. Kva hadde me prata um so langt?

  • Språk
    • Nordmenn er ikkje flinke i engelsk
    • Me er mykje betre til å tenkja og forma idéar på morsmålet vårt
    • Å nytta engelsk i staden for norsk gjev motparten (um dei hev engelsk som morsmål) enorme fortrinn
    • Ein heil haug småhistoriar som forklarar korleis språk er makt
      • Eg tenkte m.a. polakken som jobba hjå oss ikkje var kjempesmart, av di han prata gebrokkent engelsk – det viste seg at mannen var skikkeleg oppegåande
      • Ann-Helen var på utveksling i tyskland og mista yvertaket mot ein tvo år yngre gut (ho var ikkje so flink i tysk), men då dei trefte ein engelskmann såg guten at Ann-Helen ikkje var dum og han søkk ned i skorne
  • Ho heitte Ann-Helen, og eg heitte Odin
  • Hjernen
    • Placebo
      • Alkoholen sine sosiale evner er eit placebo; det er ikkje biologisk slik
      • So norsk fyllefest er skodespel, men det morosame er at so lengje ein trur på noko fast, so er det slik!

Ugh. Eg gidd for all del ikkje skriva ned alt me prata um. Av ein eller annan grunn vert det for keisamt på ei netsida ;-)

  • Kor «kaldt» (sosialt og klima) Oslo er i forhold til Stavanger
  • Noreg er «kaldt» i forhold USA
  • Latvia er «superkaldt» i forhold til Noreg
    • Ho heldt på å stupa på bussen, og klarte redda seg akkurat. Ho smilte til ei dame på den måten me gjer når me akkurat klarte å berga oss frå audmjuking. Venta sjølvsagt å få eit lite smil attende, som ein «eg såg deg og kva som skjedde, me hev noko smått saman no» – men dama snudde seg berre vekk (!!!!!)
  • Eit smil gjer mykje
  • Folk pratar ikkje med einannan på t-banen
    • Me prata saman, moro at det viste seg at båe var frå Stavanger
  • Ho hev budd eit år i USA
    • Eg eit år i England
  • Ho hev teke nordisk master (?) og var sers interessert i språk
    • Men hadde sjølvsagt feil meiningar um nynorsk-bokmål, men det var jo ikkje anna å venta
  • Positivitet fungerer so uendeleg bra
  • Ho retta mykje på kjærasten sitt domenespesifikke (altso, at du pratar i fagtermar med folk innanfor ditt fag – og brukar det same normalt òg) språk
  • Ho forska på nynorsk mot bokmål og norsk samla mot engelsk (trur eg)
  • Ah, best av alt, ho sa: …høyrer på Språkteigen på mp3-spelaren
    • Kva? Eg smiler stort, peiker ned på lomma mi der eg hev mange podkastar frå P2, deriblant Språkteigen
    • Eg høyrde på «Verdt å vita» på P2 då ho byrja prata til meg
    • Me vert einige um at P2 radio er bra (yey!)
  • ZZzzzz

Av sporet

Eg hev eigentleg heilt gløymd kva eg ville seia. Sikkert noko um at det er so uendeleg koseleg når ein kjem i god prat med ekstremt hyggelege folk på t-banen. Hev rota meg vekk i uendelege detaljar. Berre tull. Klokka var mykje då me gjekk av t-banen. Stod nesten ein time å prata utanfor uppgangen, dritkalt. Ho var kjempekald på hendene og måtte på do. Det hev vart litt lengje, men vore sers koseleg. Skikkeleg hyggeleg jenta. Eg ser deg nok att på t-banen ein gong. Ja, vonar det. Hadebra.

Diverre slutta det midt i bokmål-nynorsk-ordskiftet (som måtte koma til slutt, ugh2), noko ho var sers lei seg for (eg veit ikkje kor lei meg eg eigentleg var3). Argumenta var dei same, gamle «bokmålet er størst» – og den litt meir keisame «engelsken er det me må kjempa mot». Vel, um me ikkje vil hava engelsk inn, so er språkstrid det beste me kann hava; då vert folk merksamd på språk og vernar betre um det. Vert meir av identiteten.

Det laga dagen min altso. Eg er fast i trui på at i morgon vert ein god dag av di nokon ville taka kontakt med meg på t-banen; og av di det var so ekstremt hyggeleg å møta so mykje godhug på ein so lite truleg plass.

Tidlegare då eg budde i Oslo prøvde eg gå rundt, smila til folk og prøva å gjera Oslo ein betre plass. Etter mykje tid hev eg lagt dette av meg, hev vorte påverka av Oslo og vorte meir innestengd (men ikkje på Latvia-nivå!).

Notar

1 Hekkan, eg vert so vond på nynorskordboki. -setjing frå setja er med ji, men -fylging frå fylgjing er utan! Inni hampen? Er eg berre dum eller er det rot her? Er det samnorsken som er ute på ferde att? Eg ventar på svar frå lure folk (t.d. Jarle)

2 Problemet er at eg veit eg tyt yver av gode argument – eg treng berre god tid på det. Eg vert òg provosert når eg høyrer dei same meiningane som eg sjølv hadde hatt um eg framleis var bokmålsbrukar; og dessutan vil eg veldig gjerne at folk verkeleg skal forstå. Men det tek vìkor å forklara slikt. Det hjelper heller ikkje med forklaring; folk må forstå. Men eg hev altso yvertalt eit par-få folk um at nynorsk er tingen, so det gjeng berre eg fær nok tid. Vert jo lei av å alltid ordskiftast um det same då…

3 Eg kunna diverre heldt på til neste dag, og det hadde jo ikkje vore bra – so eg var glad.

T-banen

Det kom ein mann inn på t-banen fira seter framfor meg. Han heldt mobilen sin ut på strak arm og såg rett i skjermen. Med den høgre handa laga han allslags rørsler som eg fort kjende att som teiknspråk. Han gjekk inn på denne måten, fann ein plass og sette seg ned. Såg ikkje rundt seg – berre inn i skjermen. «A-ha», tenkte eg, «han pratar med ein annan via videotelefoni». Eg syntest det var litt rart likevel, og kamera såg ut til å peika mot meg, og ikkje mot han sjølv. Det er vel lite truleg at mobilen hadde tvo kamera. Ingen andre såg på mannen so hardt som eg gjorde. Eg ville forstå. Men eg forstod ikkje og fortsette å lesa. Allereie neste stopp reiser han seg att, no hev han lagt ned mobiltelefonen og pratar stadig med hendene. Ei dame gjeng ut saman med han når han dreg. Eg registrerer det, men er ikkje interessert nok til å tenkja meir yver det.

Meg og Rebecca tek t-banen saman til byen. Eg skal til skrivarstova (hovudkvarteret til NMU), og ho kaupa gåve til Millam (lillesysteri hennar). Eg hev Narnia-boki til Rebecca og mi eiga jakka med. Etter eg hadde vore alt for lengje på skrivarstova dreg eg attende der Rebecca ventar. «Hmm, ser ut til at eg la boki att på skrivarstova», segjer eg sjølv um eg hev ein mistanke um at eg hev mista ho. Me finn ho ikkje. Ikkje jakka mi heller. «Du la boki på setet på t-banen då me tok han», segjer Rebecca. Då er ho nok i sekken til ein ny eigar no, tenkjer eg. Rebecca vert sjølvsagt sur på meg og eg unnskulder fyrst når ho spyrr um eg ikkje skal unnskulda. I mellomtidi hev heile t-banen brutt ned. So me er båe tvo stranda i sentrum. Svoltne, sinte, sure og lei oss. Etter kvart vert me vener att og t-banen byrjar so vidt å sviva. På t-banen attende er me endå gladare i kvarandre enn det me var då me drog, ei jakka og ei bok fattigare.

Rebecca tok t-banen til Oslo S 1000 i dag. So tok ho buss til Bø og tog til Stavanger. Det skulle vera tog til Stavanger, men NSB dreit seg vel ut. Eg var ineffektiv halve dagen fyrr eg fann ut eg ikkje hadde råd til det og drog til PING. På turen attende med t-banen såg eg ei sørpefull jenta gjennom ruta. Det var forferdeleg. Eg kunne ikkje gjera anna enn å tenkja masse vonde ting um ho. Jenta hang ut med heile kroppen – og ein gut heldt ho oppe. T-banen stoppa og jenta vart slept inn av guten. Han la ho ned på golvet inntil døri. Der sank ho saman, heilt utan nokon kontroll. Eg rista på hovudet, sukka høgt og las vidare. Eg hugsar mamma alltid tykkjer dei som drikk seg fulle drit seg ut, alle andre seier til meg «du synest vel me er teite som drikk, eg hatar å vera edru, for då synest eg alle er so teite». Nei, nei. Eg plar ikkje tenkja slik. Eg dømer ikkje på den måten. Men no gjorde eg det. I stor grad. Eg vert vel mindre tolerant på åri mine. Eg hev ekstremt liten respekt for folk som drikk seg dritings og synest det er tøft no. Det er berre tragisk. So yttarst tragisk. Dei som hev eit fornuftig forhold til alkohol er eg nøytrale til, dei som drikk lite og ikkje klagar yver det (verste eg høyrer) likar eg veldig godt. Fråhaldsfolk gjev mange pluss i totalintrykk. Det er sterke menneske.

Av t-banen raste eg forbi alle saman som vanleg. Folk gjeng utruleg seint. No hadde eg ikkje stort å tenkja på (for fyrste gong på tvo døgn) og undermedvitet fekk gjera kva det ville. I tidsrommet det tok meg frå å løfta beinet mitt og planta det på det fyrste trappetrinnet kom eg på svaret; han las opp ei melding frå mobiltelefonen for veninna si! So enkelt! :D

Ferdig med å lesa siste Harry Potter-bok; Deathly Hallows

Då er eg ferdig med å lesa den siste Harry Potter-boki, Deathly Hallows. I går natt var meg, Rebecca, Tonje og ein haug andre i byen for å kaupa boki eitt minutt yver eitt då ho vart sluppe. Fredagen fyrr fekk eg ein utruleg hug til å lesa boki raskt. Ikkje la heile verdi få lest ho fyrr meg. Og no er eg altso ferdig, ikkje alt for lengje etter det var mogleg å få henne. Og du treng ikkje lesa med lukka augo, for eg vil ikkje spolera boki.

No vil eg eigentleg berre fyka av garde, so eg limer inn ymse ting eg hev skrive til andre. Ein lett enkel måte å unngå å seia dei same tinga om att heile tidi.

Meg og Børge um «spoleringar» (spoilers, uh)

me: Hei, ferdig med Deathly Hallows?
Børge: nope, har akkurat startet på kapittel 9
du er alt for rask! : )
me: hehe. [nose smile] Koseleg.
Herleg at du tek deg tid, berre ikkje kom borti for mange folk som vil øydeleggja for deg.
Det er no same kva ganske vanskeleg, sidan boki er komplisert nok til at det er umogleg å «spoila» mykje med mindre du ynskjer å høyra det sjølv.
Børge: nei, det er det jeg er redd for, da..
ok, godt : )
me: Og dei fleste spoilarane eg hev lese no er berre tull.
(eller ikkje serleg viktuge)
Eg klarar ikkje formulera ein skikkeleg bra spoiler sjølv heller, for det finst eigentleg ikkje [tongue]

Meg og Leif Arne

Leif: [Leif Arne tinga boki til jobben] So eg får henne i morgon.
me: Hum. Er best å kaupa i butikken [nose wink] Då fær ein boki med ein gong.
Leif: Du har nog rett!
Men du er ferdig?
me: Ja, eg var ferdig for litt sidan. So no hev eg ete, dusja, rydda huset, teke ut av oppvaskmaskini og alt anna som hev ligge brakk sidan i går natt.
Leif: hehe
Då var ho god lesnad?
me: Ja, absolutt-absolutt [grin]
Leif: Trist å vera ferdig med serien?
Sent at 7:54 PM on Sunday
me: Nei, den siste boki er so ekstremt god og so fantastisk herleg spanande, oppklårande og søt at det berre kjennest godt. [tongue]
Leif: Oioi, det er imponerande.
me: Detaljert med mykje herleg informasjon, mange hopp, krinkar og krokar. :]
Leif: Eg gler meg alt.
Kva er sidetalet?
me: 607. [nose smile]
Leif: Det er kann henda til og med stuttare enn den førre?
me: Ja, ikkje veit eg. Ganske likt vil eg seia. Ser iallfall like feit ut.

Helg i Kviteseid

Frå fredag til måndag var meg og Rebecca i Kviteseid. Familien min hev no yverteke barndomshuset til mamma der. Butikken i underetasjen er lagt ned (og rydda), og sjølve huset er ein feriestad no. Eg likar meg kjempegodt i Kviteseid, og er sers glad for at Rebecca kjenner det same. Me vitjar nok Kviteseid ein del når me vert faste Oslo-buarar båe tvo :-)

Me hadde ein fin biltur fram, trass i at me køyrde oss vekk. Eller, eigentleg ikkje – eg hugsa stoppet me køyrde forbi, men trudde me kunne velja ein annan veg. Etter eit par mil var eg heilt vekk. Me fortsatte og fortsatte. Etter kombinert dopause og kartlesing fann me ut at me var på veg til Hovden. Litt lengre oppe låg Haukeli. So eg hev no køyrd yver Haukeli for fyrste gong. Me vart mykje raskare framme enn det eg hadde rekna, men eg trur likevel Haukeli-vegen er lengre enn om Åmli.

Var flott i Kviteseid som alltid. Herleg og roleg. Det er ein fantastisk plass, ingen støy. Det er so rart å kjenna det på kroppen. All ljoden ein normalt ikkje merkar når ein er inne heime (i ein by) summar heile tidi i bakhovudet. Me hadde eit par rolege dagar, der den største oppgåva var å laga middag kvar dag. Det var veldig moro, men vart ein god del omelett (som eg hev vorte so god å laga :p Heh). Me hev lese bøker og Rebecca hev inspisert huset. Herleg.

Men det hev ikkje berre vore fryd og gaman i laupet av helgi. No er eg på NMU sumarleir, og i går var eg på Landsstyremøte. Eg hadde miksa datoar slik at eg trudde LST-møte = 11, og leir = 12. Diverre viste det seg at LST = 10, og leir = 11. Eg hadde kaupt billett til Rebecca den 11, og hadde planlagt å vera saman heile den tysdagen òg. So fekk eg dette problemet, eg måtte vekk ein heil dag fyrr Rebecca sitt tog gjekk. Ganske teit.

Me måtte dra kl. 0730 tysdag for å få Rebecca av på toget, og meg på LST-møte. Me hadde ikkje rydda skikkeleg natta fyrr so me drog ikkje fyrr 0800. Då hadde me tvo timar til toget gjekk. Det skulle gå bra, sidan Gule sider rekna at me ville bruka 1t 50min. Eg veit eg er raskare enn det Gule sider reknar. Me klarte å køyra feil. Ganske. Tenkte det var for seint å snu. Burde ikkje tenkt slikt, ein time seinare var me der me skulle på E18. Ein time sløsing, ein diger omveg um Skien. So kom me bak trailerar og måtte køyra seeint. Me kom 20 minutt for seint etter ein god del feilkøyringar til. Vondt.

Mista altso andre tog, og måtte ut med endå meir pengar. Måtte venta til neste tog, hadde omtrent ikkje bensin att. Me fann det, fann mat (bensinstasjon) og såg American Beauty i bilen. Etter fire timar kom toget.

Eg fann ut frå Rebecca at ho ikkje betalte togbillett til Stavanger, so det vart ikkje so mykje pengar brukt lell. Men turen var alt i alt superfin. Berre irriterande kor mykje problem som dukka opp.

No hev eg ein hipp støttebandasje på kneet

I går var eg hjå lækjaren. For fyrste gong friviljug hev eg sagt til mange, men det gjeld nok berre for nokre definisjonar av friviljug. Fyrste gong på heilt eige initiativ er vel heller rett. I dag kaupte eg ein støttebandasje til kneet. For eit par vìkor sidan starta det venstre kneet mitt å fuska. Eg spurta til t-banen for å rekkja siste bane, og vips so var kneet ubrukeleg. Ein 3–4 gongar skaut det so gale at eg ikkje klarte stå. Eg klarte ikkje røra beinet. Måtte lena meg til veggar og halda i handtak som ein gamal mann.

Farlege kneskador

Eg vart sjølvsagt redd. Kneet hev eg høyrd skrekkelege soger um frå mange tungor. Det er det vanskelegaste å gjera noko med på kroppen, det lækjarane kvier seg mest for å vera borti. Hev du øydelagd kneet, nei då kann du få problem. So då eg fekk denne store smerta for 3. gong (og var sers flau av å plutseleg måtta setja meg ned midt i ein folkemengde og ikkje koma opp att) fann eg ut at no måtte eg verkeleg gå til lækjaren. So no, eit par vìkor seinare var eg der.

Eg hev ikkje jogga eller spurta medan eg hev vore heime no. Hev ofte tenkt på kneet og at eg må vera forsiktig. Det hev gjort småvondt til tider, men aldri låst seg som i Oslo. Hjå lækjaren fekk eg vita det ikkje var noko klinisk galt, ikkje som han fann. Då vart eg letta. Han sa eg ikkje skulle bry meg um dei digre knekke-ljodane som kjem frå det når eg går i trappar o.l. Han trudde det trong opptrening (altso ikkje berre spurta slik eg gjer for å so sitja bom stille eit par dagar). Visste nok det, men eg vil ikkje øydeleggja det heller. Han sa eg burde skaffa ein støttebandasje.

Støttebandasje

So det kaupte eg i dag. Eg fekk ikkje gjort det i går, butikkane stengde. Men i dag fekk eg. Kr. 460, som eg synest var veldig dyrt. Men um det hjelper meg med kneet so er det vel verd det. Elles kosta lækjaren 160 kr. So mykje hev eg ikkje brukt direkte på kroppen min nokon gong trur eg. Fær eg problem med ryggen (som godt kann henda slik eg sit) vert det nok endå meir.

Med støttebandasjen på stakk eg attende til kontoret. Då eg gjekk opp trappene kom det den verste knekkingi eg nokon gong hev høyrd. Alt frå kneet. Måtte ignorera det. Vonar det ikkje lovar vondt.

Støttebandasjen hjelper leddet å halda seg varmt, det er visst bra. Då tòler det meir, og det fungerer visst betre. So no visste du det, um du er like ignorant som meg når det kjem til å taka vare på kroppen din. (No trur eg han treng søvn)