Kategoriarkiv: Erfaringar

Du fær truleg aldri eit brev av meg

Ein gong i tidi hadde eg ein netkjærast, ho sende meg ekte brev med bilete lukt. Ein dag slo ho upp og eg fekk ei ny ei. Eg hev òg hatt ei brevveninna, det ende med at ho sende det tredje brevet og eg hev til dags dato endå ikkje svara. Eg er totalt elendig til å fylgja upp brev.

Å skriva og senda eit brev i posten er ikkje vandskeleg eigentleg, det er berre nett vandskeleg nok til at eg aldri gjer det. Mange gode intensjonar til tross; det skjer ikkje.

Netkjærast rekna eg aldri som kjærast. Hev vel aldri fortald um dei fyrr. Då eg i 2005 sa at eg aldri hadde hatt ein kjærast nemnde eg ikkje at netkjærastar var uekte ein gong.

No er det slik at eg aldri kjem til å hava ei netkjærast att, av di eg hev min perfekte ekte-kjærast, Helene, allereide. Brevvener og andre ting som krevjer postlagde brev kjem eg sikkert til å møta igjen, so difor er problemet stadig noko å tenkja på.

Netkjærast i AW (Active Worlds)

Scywalker88 var kallenamnet mitt i dei dagar (elder hadde eg vorte del av Master-klanen og heitte MasterScy88?). Eg hang upp eit bilete av meg sjølv i den virtuelle verdi (det som er vist):

netkjærast1: Så søt!
Scywalker88: rødme
Scywalker88: flørte, flørte
netkjærast1: flørte mer

Ho la upp bilete av seg sjølv. (det er ikkje det som er vist her)

Scywalker88: Søt du også
netkjærast1: skal vi være nettkjærester?

Alt dette er sjølvsagt ekstremt fritt frå minnet. Det kann henda at det finst loggar, men dei er i so fall på ein eldgamal harddisk.

Det var masse flauskap og rauming og so var me netkjærastar.

Etter litt fekk eg eit brev i posten med allslag. Eg prata med netkjærasten min kvar dag, eg skreiv tilogmed eit brev attende. Det stoppa der alle mine brev plar stoppa:

  1. Finna konvolutt
  2. Finna frimerke
  3. Finna postboks og gå dit

Ja, det ser ganske tragisk ut, og det er det òg.

Det gjekk ikkje stort betre med den andre. Etter det hev ikkje andre spurd, og no er det toget gått for lengje sidan. ;-)

Finland, brevveninna, elder ikkje

I 9. klasse var eg i Finland. Siste dagen fyrr me skulle dra, manna tvo 8.-klassejentor seg til å spyrja um eg og Erlend ville vera brevvener med dei. Dei ville hava internasjonal kjennskap tydelegvis. JaOK til det. Dei fekk adressor og me fekk deira. So vart dei kjempenøgde og hoppa glade avgarde.

Ei stund etter fekk eg fyrste brevet. Med bilete. Ho spurde um eit bilete att. Eg byrja på eit svar, men eg sleit mest med faktum at eg ville skriva for hand (viss ikkje er det jo ingen vits å senda post-brev!). Dette tok lang tid. Det skjedde aldri.

Ein månad seinare fekk eg eit nytt brev. «Kvifor svarar du ikkje» osb. Eg skreiv faktisk litt på papir, men so var det middag og so gløymde eg heile greia.

Eit halvt år seinare fekk eg endå eit brev. Det var ganske flaut. Og eg kjende meg bra mongoteit og dum då. Er jo heilt sant, eg tenkjer framleis på dette her 8 år seinare. Eg fekk aldri svart.

Med jamne mellomrom (1-2 gongar i året) tenkjer eg at eg lyt skriva att, fortelja kvifor eg aldri svara. Orsaka ekstremt for det. Men so gløymer eg det, elder so skjer det ikkje. No hev eg jo vitterleg korkje adressa elder nokon av brevi att helder. Hugsar eg gjekk med det eine brevet i lomma ein heil månad av di eg tenkte eg skulle svara.

Nei, elendige greidor!

Post er superfint, handskrive er herleg

Eg er ikkje mot post på nokon som helst måte. Utanum at det kostar masse-masse (spesielt for stakkars NMU). Ja og so dette med at sender du eit brev frå eitt postnummer til eit anna i Stavanger so skjer dette:

  1. Brevet teki frå postnummer 4019
  2. Brevet vert send Stavanger-Oslo
  3. Brevi vert sorterte i Oslo
  4. Brevet vert send Oslo-Stavanger
  5. Brevet levert til postnummer 4020

Då er det lurare for meg å gå dei 15 minutti å levera brevet sjølv. Aldri at det kjem til å skje.

Dei vandskelege brevi

Men, altso. Eg elskar å få post, handskrive er superherleg, koseleg. Men det er ikkje so alt for lett å faktisk bruka det for ein som hev vakse upp med datamaskiner, epost og internett.

Eg kræsja med ein annan bil!

KRARAAASCHIIISSSSSJIIIIICTTSH!!! B00m!! Slik høyrest det ut når Toyota­-metal møter Peugeot-metal i til saman 80km/t. Eg hugsar ikkje skikkeleg kva som skjedde rett før, og under kræsjet, men det gjekk raskt. Minnet om då eg banna lett, knakk opp den innmoste døra mi og gjekk ut for å møta den ilsinte sjåføren hugsar eg derimot soleklårt. Lite visste eg då om kor mykje verre turen skulle bli…

Dette er etter landsmøtet til NMU på Lista i mars 2006, leeengje sidan mao.

Tenk, eg kræsja. Med ein annan bil. Det er jo heilt superrart. Kjensla eg hadde før eg steig ut av bilen og det nett hadde hendt er ikkje lett å forklåra. Er vel best fortald som absolutt, ultimat fortviling i eit par hundredelssekund, alle andre tankar og ting skyve vekk. I ei bobla med ein einaste tanke der du spør deg sjølv; «Kva skjedde no? Kvifor er den andre bilen så smæsja på venstresida?». Alt i alt hugsar eg det som ei «stille etter stormen»­­­-tid, sjølv om arbeidet med å skriva ned hendinga skulle starta.

Litt tidligare på dagen venta dei på at eg skulle få raua i gir og pakka sakene mine. Det tok si tid, medan alle andre var ferdige. Me hadde vore på landsmøte i NMU, koseleg, men hev vore mykje skriving om NMU i det siste (dei er nær hjarta mitt). Eg hadde Mats Indrefjord Høllesli, Ulrikke, Anne Karen og Ingvild i bilen. Vebjørn hadde køyrd tidligare med andre, eg satsa på at me tok dei igjen sidan Vebjørn berre hadde hatt sertifikatet i nokon få dagar. Turen oppetter byrja godt, det var endå tettare med snø enn på nedvegen. Då sklei me litt i svingane og mista veggrep. Utruleg moro, eigentleg. Køyreforhalda var vanskelegare denne gongen, det snødde og hadde ikkje vore brøyta. Difor sakka eg ned farten.

Vebjørn hadde køyrd seg fast. Ein vanskeleg bakke der dei hadde sklidd ut! Han tilrådde oss å snu og køyra inn til Lyngdal i staden for rett til Kvinesdal. Dette var eg mot, og me fortsatte. Kunne alltids hjelpa Vebbis og gjengen. Dessutan hadde me køyrd forbi avkøyringa. Det gjekk ikkje lange tida før me då såg ein Peugeot koma mot oss i rundt 50…

Kræsj-b00m-bang

Me slakka litt på farten båe. Ein smal sving. Fjell på mi side, stup med autovern på hans side. Vegen var brøyta smal. Eg hadde ein venstresving, eg hadde 40km/t. Eg hugsar ikkje dette, men eg veit ikkje om eg kunne leggja meg heilt inn i snøfonna med denne farten. Eg kunne nok ikkje det, for stor fart – kunne ikkje senkja han utan å skli. Eg reiv upp sida på bilen.

Det var kaldt ute. Tok ikkje lange tidi fyrr eg fraus masse. Eg hadde ikkje skadeskjema det hadde han. Me fylte det ut, tok lang tid – var litt ueinige. Han ville at eg skulle taka på meg all skuld med ein gong. Eg visste ikkje um andsvarsforsikring og var sikker på at eg måtte betala 50 000 for reperasjon ut or mi eiga lomma. Det viste seg at slik er det ikkje i Noreg. Takk for det!

Etter ein time (!) var me ferdige. Bensinnåla låg på 0, men han kvilte ikkje på ingenting-plassen endå. Dei andre i bilen klaga fælt og mykje – dei ville at me skulle gjera som Vebbis sa og taka Lyngdal-vegen. OK. So me snudde og køyrde den vegen. Det var jysla vandskeleg å koma ned bakkane til Lyngdal, kjempekrappe, kjempe*bratt* og ikkje minst kjempeglatt. Nede i dalen som ikkje hadde mobildekning fekk me eit anna problem; me klarte jo sørenmeg ikkje koma upp frå dalen att. Vebjørn hadde teke oss ned i eit helvettes høl det ikkje gjekk an å koma upp frå. Dette skjedde:

Er nede i dalen, køyrer upp den nye bakken for å koma vidare. Det gjeng, det gjeng seinare, seinare seinare seinare. Til slutt kann eg ikkje gassa på meir i det heile teke; for dekki mine sklir berre heile tidi. Ingen sjangs å koma upp. Eg prøver å stoppa bilen, men det er so glatt at han ikkje vil stå stille. Ikkje med bremser og ikkje med handbrekk. So bilen gjorde slik biler gjerne gjer når dei hev 0 veggrep og stend i ein uppyverbakke: bilen startar å renna nedyver. Eg prøver å bremsa, stogga farten, men neidå; dette gjer berre at hjuli på bilen låser seg og eg mistar all kontroll yver styring.

Bilen køyrer stadig raskare bakyver, eg rattar og rattar med styret; prøver å halda bilen på vegen, raskare, raskare, raskare, nedyver bakken feil veg – svinger eg til vìnstre gjeng bilen til høgre. Eg rattar litt for mykje og fær for mykje fart, bilen fær sving på seg og svinger fram og tilbake. Det vert ein vill dans, alle er redde. Bakenden smell inn i brøytekanten og bilen snur seg raskt rundt 180 gradar. Altso som um me skulle gjort ein veldig rask sving. Eg heng i beltet mitt og POOOFFFFF, der smell vínstresida til bilen inn i brøytekanten og me ser ingenting lengre. Det er ikkje svart, men kvitt. For heile bilen er sjult av snjo. Me er heilt nedgravd. Eg gjeng ut, ah, faen. Finn ut at me må nesten prøva å koma oss upp att helvettesbakken me køyrde ned og heller prøva den vegen Vebbis meinte var «oh so vandskeleg». Den vegen er sjølvsagt ikkje nokon ting mot denne vegen her.

Upp att frå Lyngdalvegen?

So me prøver oss. Tek god fart og køyrer tilbake. Nei, kjem ikkje langt fyrr bilen er i stopp og eg må rygga forsiktig tilbake. Eg kastar alle saman ut or bilen, dei fær gå upp att, medan eg sjølv tek fart frå andre sida av dalen med bilen. Eg køyrer på eit ekstremt glatt føre, speedometeret visar 60, 70, der framme er ein sving fyrr bakkane startar uppyver, 80, eg svingjer og vonar bilen held seg på vegen i 80, jodå. Presser på gassen, treff 90 – no fyk eg uppetter bakken og nåli gjeng stadig seinare mot 100, men ganske fort må eg sleppa gassen for bakken gjer ein krapp sving for å gå vidare uppetter den andre vegen. So eg er nede i 60 ganske fort, ikkje bra, for no klarar eg ikkje koma i høgare fart att og det gjeng stadig seinare.

Den siste svingen og so ein farleg siste uppyverbakke fyrr me er oppe. Eg hev 40, 30, 20, 10 – satan. Det er ein 60 meter att til toppen og fridom. Men nei. Me prøvde oss på bakken fleire gongar, so høgt som dette hadde eg ikkje kome fyrr. So lite att!

Me prøver å dytta bilen upp, men det er heilt umogleg. Me klarar jo ikkje stå i bakken sjølv ein gong!

Plutseleg høyrer me ein vond romleljod frå toppen av bakken – og ein diger brøytebil kjem mot oss! Eg vert seriøst livredd, eg trekk upp bremsa og ryggjer bakyver. Dei klarar å stoppa fyrr dei knuste meg og bilen. Godt. Etter ei stund forstår eg at dei vil trekkja oss upp dei 60 metrane. Ja! :D Herleg! So dei redder oss.

Bensin

Uppe fær me endeleg mobildekning att, men so hev me det siste problemet som hev plaga oss desse 3 helvettestimane frå Lista upp til Kvinesdal (snarveg som absolutt ikkje vart det). No ligg verkeleg bensinmålaren på «ingenting» og kviler. Det gjeng ikkje an å koma lengre ned, han er langt lengre nede enn der han skal vera når det er tomt.

Me køyrer effektivt, merkar ikkje bakken der dei andre sleit ein gong, den var so latterleg enkel å koma upp. Vart ganske irritert då ja. Same kva; lang historie kort (eg hev jo trass alt late denne her liggja i 2 år av di eg aldri gadd skriva ferdig): me vert veldig stressa, kjem til slutt ut på vegen og klarar akkurat koma fram til ein bensinstasjon. Eg fekk aldri betalt dei 500kr i bensin, men det er jo det vanlege. Eg gløymer slikt.

Eg fekk forresten skryt av bilkøyringi mi frå mamma i dag. Det same fekk eg for ei stund sidan av Helene. Og det er sant; eg er ein flink sjåfør – eg hev vel berre vorte betre etter all denne kræsjingi mi. Eg hev nesten-kræsja ein gong fyrr.

So sat eg att med fira galne når eg ville hava ei god

Eg prøvde og prøvde å få ho til å koma med meg. Men ho hadde ikkje berre meg. Eg gav stadig meir, men til slutt kunne eg ikkje gjeva meir – og ho gjekk med ein annan. Tårevåt i mi eiga ulukka søkte eg trøst i andre, langt frå like sofistikert og fantastiske, nokon meir heime på dynga enn med meg. Men eg drukna no sorgen min i dei… Og det kjendest godt.

Tja, det var ikkje nett slik, meir slik som dette:

Den ekte historia

Odin på sykkelauksjon der dei berre tek kontantar. Odin hev ikkje kontantar, men skrapte saman 550kr frå mamma og pappa sine jakkelommer. Eg fær ikkje dei syklane eg byr på, dei gjeng høgare enn 550. Opplagt. Eg tenkjer, jaja, eg vil no hava med meg ein sykkel eg kann fiksa litt på lell. Eg saknar jo ein sykkel noko heilt inn i granskauen. Hev våte draumar um racersykkelen min i Oxford. Ah, den flotte Peugeoten… (mimre).

So stend denne sykkelen på podiet. Eg hev då verkeleg ikkje peiling på kva stand han er i, men eg roper no ut «50!», som eg hadde fengje for vane å gjera (eg pla slutta då dei kom upp i 100–200). So fær eg han. Javel:

Sykkel 1

Dekki fungerer ikkje skikkeleg. Heilt holete. Forbremsa fungerer, det gjer ikkje bakbremsa. Giret fungerer ikkje skikkeleg. Men eg set meg på han og kann sykla litt utan problem. Jaja. Ein bussbillett heim frå byen det.

Ein ny sykkel kjem upp. Hmmm, tenkjer eg. Den der ser jo betre ut enn denne eg hev no. Tjaaa.
«50!», roper eg ut.
Og fær han:

Sykkel 2

Ja. Marginalt betre. Bremsene fungerer betre, giret litt betre, men ikkje skikkeleg. Dekki er litt betre, men stadig ikkje ein fungerande sykkel. Han treng ein del mekking.

Ein ny sykkel vert sett upp på Falken-bilen. Ingen byr på han. Eg tenkjer, «æsj, men den sykkelen er jo betre enn dei tvo eg allereide hev». So eg roper ut «10!». Og ingen byr yver. Velvel, 10 kr:

Sykkel 3

Dekki er gode, girsystemet fungerer på ein måte, bremsene fungerer sjølv um dei er harde. Ganske bra eigentleg.

Ant siste sykkel vert sett upp på bilen. Ein gamal DBS Tricky Track. God kvalitet på dei syklane. Ingen byd. Eg hiv meg frampå:
«20!»
«30!», svarar ein fyr.
«50!», svarar eg.
«60», svarar han.
­«100!», roper eg ut. Og han er stille. Og eg fær sykkelen:

Sykkel 4

Jaja. Langt frå kva eg eigentleg såg etter. Men det er ein fungerande sykkel som er betre enn å gå. Dekk, bremser, gir, sete, alt fungerer og er bra. Det er langt frå ein racersykkel, langt frå toppstand – men han er no perfekt til å koma seg frå a til b litt raskare enn dei bare føtene mine tillèt meg.

So der er leksa frå sykkelauksjon; du vert raskt rive med og kauper fort yver evne…

Eg burde verta kokk

So var det tid for middag att, og kjøleskåpet er fullare enn nokon gong fyrr. I ymse glimt av arbeidsvilje og positive syn um framtida handlar eg stort inn på matvare etter matvare. Kaupar inn ting eg ikkje veit kva er til ein gong, men tenkjer eg kann sikkert bruka det på ein eller annan måte. Eg kann putta ting saman og eta sunt, som ein flink gut.

Eg må slutta med ferdigpizzaen innser eg for, eit kjøleskåp fullt av varor som ikkje er rørt på ei vìka lover ikkje bra. Maten må etast fyrr han vert dårleg. Og eg dreg jo til Kviteseid i morgon! Med rak vilje og stå-på mot fyrer eg jerngryta opp på steikjeplata. Etter ein stund ser eg TV-rommet byrjar verta røyklagt. Inne på kjøkkenet ser eg omtrent ikkje til andre veggen. Etter grytevask og dobbelsikring um at det ikkje er meir att nedi ho ringjer telefonen. Eg legg på då eg merkjer at det atter ein gong er litt vanskeleg å sjå. Ah vel, dei er vel berre slik desse grytone, seier eg medan eg tenkjer eg ikkje burde verta kokk.

I kjøleskåpet hev eg altslag rart. Ooo, sopp! So eksotisk! Ut med, hakk opp og putt i gryta som allereie er full av litt for mykje olivenolja.

Rein sopp er ingen middag

Må hava meir oppi. I kjøleskåpet ligg eit par laukar (jadå), eg tek ein og kappar han opp. So oppi gryta. Dansar lett rundt kjøkkenet medan eg rører rundt i gryta. Eg kjenner meg godt og veit med eitt at her må meir til. Dette gjeng jo som det susar! Eg tek oppi litt forskjelleg krydder eg ikkje veit kva er og kuttar opp nokre tomatar. Heller på litt meir olivenolja saman med tomatane.

Eg burde verta kokk

Eg luktar. Aaaahhh. So godt det luktar! Det ser godt ut òg. Eg vert kjempesvolten og tenkjer heilt bestemt at eg burde verta kokk. Ja, eg tenkte feil i stad, det er jo sant at eg burde verta kokk.

Eg dansar vidare og klarar ikkje stoppa, meir må i gryta! Eg skal laga supergod middag! Eg må òg få brukt opp meir av det eg hev kaupt. Eg opner ein boks med bønner og tek fleire tomatar oppi. Eg rører og rører. Rører og rører. Eg skreller ei potet. Eg lagar småterningar og puttar nokre få nedi, so finn eg ut at dei ikkje vil verta steikte ferdig på denne tida. For eigentleg var retten ferdig for lengje sidan.

Alt er steikt lengje nok. For lengje. Faktisk. Og eg hev rørt for mykje. No er det ikkje lenger ei lekker blanding som luktar godt. Det er ein brun graut. Det ser heilt forferdeleg ut. Det ser ut som most katt. Og smakar sikkert verre. … Hekkan.

Fram med tallerken og middag ferdig

Eg splæsjer litt av gugga yver på ein tallerk og legg ved mange blad ishavssalat på sida. Gusje.

Eg tok so absolutt feil, eg burde jo for all del ikkje verta kokk.

D70-kamera og linse er vekk

I heimlege strøk er eg kjend for å mista ting, ja, for å vera eit ekte vimsehovud. Dei siste 4–5 åri med innleggheimesida mi hev vel vist dette rett. Eigentleg vil eg berre få skrive det ned slik at eg kann hausta litt sympati og kjenna meg betre; Nikon D70-kamera er vekk. Den digitale speilrefleksen pluss linsa og minnekortet. Eg trur det hende då eg var i Oslo utan å hava nyklane. Kann henda på toget? Eller ein annan plass. Eg hev ikkje peiling, det er lengje sidan. Eg leitte lengje etter det.

For mykje pengar gjeng ut

Då me kaupte det kosta det rundt 14.000 um eg ikkje hugsar feil. No kann eg kaupa eit D80-kamera med ei anna linsa (veit ikkje um ho er like god, men ho hev iallfall litt meir zoom) for under 10.000 trur eg. Likevel er det synd å bruka 10.000 på noko som ein i det heile teke ikkje burde hava trengt bruka meir pengar på. Eg lagde nett ein rekneskap yver 2007 so langt; det ser ikkje lovande ut. Nett no brukar eg omtrent 5.000–7.000 kr i månaden, det er yver kva eg kann bruka. Vil helst ikkje bruka lånet i lånekassa, vil helst berre hava dei pengane og so gjelda alt att når lånet krev renter.

Menmen, til kamera. Eg mista ein del bilete eg hadde teke av Moulin Rouge, eg hev framleis eit par då – men hev ikkje gidda lagt dei ut. Eg trur dei siste var betre (frå siste forestilling) + ein del frå festen. Vil ikkje kaupa kamera fyrr me treng det; eg venter nemleg på

  1. lavare prisar
  2. nyare modell

Men det er forsåvidt teit, for på dei åri me hadde D70-kamera so brukte me det sers mykje. Tok yver 14.000 bilete; og det å gjelda 1 kr per bilete er ikkje mykje. Eg hev hatt det veldig moro med kamera òg, so det hev absolutt lønt seg.

Film i sumar

Ahh, forresten, medan eg pratar um slike ting. I sumar hev eg tenkt å laga ein enkel film saman med Helene Stenhaug. Kamerat Espen (som òg hev skrivetilgang til sida mi, utan at han brukar ho lengre) hev òg sagt seg villig til å vera med. So med ein gong eg fær manus frå Helene (… ting tek tid :p) fær han det. So fær me sjå um eg kann halda dykk oppdatert med produksjonslogg. :D

Attende til den «kreative» nattskrivingi?

Ofte kjem eg heim på kvelden, ja, det plar faktisk vera natt tenkjande «Hekkan, no vil eg skriva noko!». Dei siste åri hev eg slutta å lyda dette ynsket, men det plar hava den verknaden at saki eg vil skriva um aldri kjem ut or hovudet. Det gjev meg færre innlegg på netsida mi òg. Skal ein verkeleg lyda desse kreative boblone som poppar opp på dei mest uhøvelege tidspunkt? Eller skal ein heller læra seg å verta kreativ og kunna skapa boblor når ein vil?

Eg køyrde nett heim frå Rebecca, og hadde ein tekst i hovudet. Det var denne, no vert det diverre annleis av di eg ikkje hugsar teksten. Hadde eg stoppa bilen og skrive tankane mine ned i boki mi slik eg pla gjera ei tid i Oslo, so hadde eg hatt mykje av teksten no. Det er moro kor godt linone glir når ein nett kjem på fleire paragrafar tekst i hovudet slik. No skriv eg berre inn på datamaskin, og plar ikkje vera i supert skrivehumør.

Det mistar seg når ein tenkjer på noko anna

Når eg køyrer heim frå Rebecca, kjem frå ein fest eller berre hev gjenge ein tur ute i skogen, hev eg ofte ei framifrå kjensla i kroppen. Hjernen produserer kveikande tekst som gjev meining og er interessant. Eg trur iallfall det, synest det er dritbra når eg tenkjer det ut. Men når eg kjem heim plar fornuften taka yverhand; eg kjenner eg hev mista essensen i det eg tenkte. Eg fiksar noko smått og gløymer teksten nokre sekund. Hugsar eit par av setningane, men ikkje samanhengen eller livskjelda. Um eg prøver skriva det ut vert det livlaust og tamt. So legg eg meg.

Eller, som heldt på å henda no; eg legg meg. Det er ikkje heilt sant. Eg set meg på datamaskini og «skal berre sjekka eposten», noko som plar taka alt frå tvo til fira timar. Oftast tvo heldigvis; eg legg meg 0200. Jadå, eg hadde kann henda interessante samtalor på IRC. Jadå, eg las sikkert noko tøft på Wikipedia. Men kva um eg heller hadde sagt;

No skal eg vera oppe til eg hev skrive ferdig teksten som nett surra i hovudet, og kreativiteten hev berre å pella seg attende til hovudet mitt!

Dette hadde eg kann henda bruka alt frå ein til tvo timar på, men då hev eg gjort noko skikkeleg. Eg hev produsert ein tekst (drit i um han er god eller ei; berre det å gjera seg ferdig med noko er bra) og eg gjorde som eg eigentleg ville. For eg vil eigentleg skriva ned desse tingi eg gjeng og tenkjer på.

Framkalla kreativiteten når ein treng han? Få fram positiv energi?

No flyt teksten ut, mykje av bobla eg heldt på renn ut. Eg vert distrahert av all eposten eg hev fengje, og folk som vil prata med meg via Jabber og IRC. Men eg ville iallfall prata um ein ting til; å framkalla kreativitet.

Eg merkjer at dess eldre ein vert, jo meir lærer ein. Eg finn stadig nye måtar å endra tankone mine og kroppen på. Dette fungerer òg for kreativitet. Gå vekk frå arbeidet, taka ein pust i bakken, sjå ut på trei og roa seg; seia høgt til seg sjølv – «No skal eg skriva ein tekst til heimesida mi um det som fell meg inn», og venta. So må ein tru på det, og det treng ikkje vera vanskeleg. Ein må berre seia det naturleg og leggja litt viljekraft bak det ein seier. Altso viljekraft til handlingi. Og so fær ein ei bobla kreativitet og kveik. Det fungerer for meg kvar gong eg klarar tru på det. Men eg skal trena meg sjølv til å verta betre i å få boblone til å koma.

Nett no er eg so forvirra at det ikkje gjeng serleg bra.

Ikkje meir dreping av nattarbeidet

Likevel vil eg unngå å drepa dei gongene eg naturleg hev sterk hug til å skriva. Eg skal heller gå med på det. De siste dagane hev eg lagt meg rundt 02.00, utan at eg hev gjort noko serleg i den tidi. Eg må innsjå at um eg ikkje gjer dette fornuftige (skriva ned) so nyttar eg tidi til noko anna. Sidan eg ikkje stend so tidleg opp um morgonen lengre, so er det greitt å heller nytta den rolege tidi på natti.

Forresten, medan eg hugsar det; tidleg morgon er òg dritbra. Kjempekreativt og veldig god tid å skriva på. Då eg var i Oslo med superrytme (stod opp 6–7 utan nokon form for vekking) fekk eg gjort sers mykje dei fyrste tvo timane. Men sidan eg no stend opp 8–9 er mykje vekk. Dessutan er det ikkje same arbeidsroen her på morgonen – her finst arbeidsroen på natti…

Moro å merkja, tittel hadde eg heilt klårt for meg – saman med nesten heile innlegget. Likevel vart innlegget ganske annleis. Tittel hugsar eg ikkje i det heile teke. So eg må koma på noko nytt… Ugh, eg som hadde so god tittel. Meh, vert ein ostete (heh, «cheesy» :p) tittel: «Attende til den ‘kreative’ nattskrivingi?»

Varm, varm dusj. Ahh

Hoo-ha! Mobilen starta vekkesekvens 0900. 1000 (rett fyrr forelesing) stod eg opp, då hadde mobilen nett stoppa den timelange pipinga. Eg tok ein varm, varm dusj og sat av gårde mot Universitas fyrr dagens studiearbeid.

Dette er skrive for ei vika sidan, onsdag 24. januar.

Litt um dusjen

Eg vil fortelja litt um dusjen (legg merke til den unyttige yverskrifi) no når eg fyrst hev sagt eg nett etla skriva litt. Moro å få den kjensla att. Dusjen på Kringsjå er langt frå like god som den på Bjerke. Då skal det òg seiast at Bjerke hadde ein ekte superdusj! Til slutt klara eg få Kringsjåvatnet varmt, det på Bjerke kom med ein gong i herleg temperatur. Eg stod inni dusjen og syntest framleis det var kaldt. Slo brytaren til det aller-aller varmaste. Eg stod slik og kjende sake at det vart varmare. Varmare. Varmare. Det byrja svi so vidt. Svi meir. Og so berre bittelitt varmare fyrr varmeauka stoppa. Slappa heil av og fokuserte på å verta van med varmen. Det vart eg. Og det var dette som var so herleg; … hum. Nei, neste avsnitt.

Det som er litt moro her, er at teksten stoppar. Det stend ikkje meir. Hugsar eg rett, so kom t-banen fram, og eg måtte av. So gjekk eg til Universitas og starta arbeidet. Etter det mista eg heile skrivelysta. Heh, eg hadde masse eg ville skriva um, – turen min til Kiwi mellom anna. Men eg skal prøva improvisera ein slutt for dette innlegget iallfall ;-) Eg hugsar kjensla so vidt.

Huda var varmare enn kroppen inni, eit teppe av godt, varmt. Det er ganske umogleg å forklåra. Nett som um ein hev eit digert, varmt teppe på seg – berre at ytterdelen av deg sjølv er dette teppet. Eg fekk masse energi, som var grunnen til at eg kom i skrivehumør. Eigentleg alt-humør. Eg kunna kjenna alt blodet strauma gjennom kroppen. Det var som um dei vitale organi mine var på utsida av kroppen. Eg vart varma opp utanfrå og inn. Ei rar kjensle. Eg kunna trengt noko slikt no. Men er gjerne berre mat eg manglar. Fær gå og taka noko.

Forresten, eg trur eg skal driva litt opprydding dei komande dagane, so det vert sikkert ein del slike mindre gode innlegg.

Etevanar, nei -uvanar

Eteuvanane mine når nye botnpunkt. For det er det det er (sic); eteuvanar.Etevanar hev eg ikkje. Nada. Finst ikkje. Det einaste ein kanskje kann kalla ei vane er det å ikkje eta. Off-off. Uvanar.

I dag, etter eg hadde stått opp åt eg ei (1) bolle. Ei bolle. Greitt nok. Heilt flott om lunsjen er litt større. Er han det? Nei, lunsjen er ingenting – berre hacking på maskina mi på Ping. Morten inviterte meg heim for å sjå Star Wars ep. III. Me kaupte chips. Superchips. Såg film og åt litt chips.Så spelte me Jak X. Klokka vart mykje og eg vende nasen heim medan eg prata med mamma i telefonen. Vel innanfor blokka tenkjer eg «ah, gidd eg eta?». HÆ!? Kva faen? Kva er det for eit spyrsmål? Du hev ete ei, ei, bolle og litt chips i heile dag din stygge satan! Og i går åt du omtrent heller ingenting – fire rundstykke med ost. Og eg merkjer det jo sørenmeg ikkje. Eg tenkjer at eg ikkje gidd stressa med mat? Ugh.

Eg kom på at eg hadde tri boller med ost i sekken. Sat meg ned og åt dei medan eg kom på at eg omtrent ikkje hev ete i det siste. Kroppen seier ikkje frå. Hmm. Når eg tenkjer meg om, synest eg å hugsa eg åt ein hold-it på Ping. Ahh. Det endrer jo saka. Ikkje rart eg ikkje var svolten. Hadde jo ein heil hold-it til middag. Det kallar eg eteuvanar…

Mi oppvaking

Utruleg løye. Kvar einaste, bidige dag vaknar eg opp eitt kvarter før ringjeklokka ringjer. Eg står opp forskjellege tider kvar dag, men opnar augo og ser på klokka eitt kvarter før mobilen lagar stygge ljodar lell. Dette gjeld når han står på 7, eller til dømes 11. Men i dag vakna eg for tidleg. Det var berre av di eg trudde mobilen var satt til 0900, og ikkje 0915.

Må vel berre vera den biologiske klokka som fungerer særskild bra i det siste. Eller kanskje berre nett slik han er meint til å fungera. Same kva; kudos kropp!

Snakking på 2008-samling

I dag har eg snakka mykje, med mange. Det er i grunn utruleg morosamt. Det er rett og slett herleg. Mykje av det å snakka og få i gang ein god samtale er å tørra å dumma seg ut. Ikkje vera så sjølvopptake, men heller ha sjølvtillit – og ikkje minst vera interessera i andre menneskje. Då trur eg det blir enkelt å snakka.

Men dette er ikkje om retorikk. Kunsten å tala. Ikkje det. Eg er ikkje flink å snakka, men eg synest det er moro. Og eg hadde ein liten «ah, det må eg!» nett då eg tok bussen heim.

Mesteparten av dagen sat eg inne. Eg har lese om Web 2.0, xhtml 2.0, html 5.0 og masse anna. Eg heldt på å daue til slutt. Eg visste eg måtte ut. Etter masse om og men (melding med Rebecca, skreiv smått med Yvonne på MSN) stakk eg i dusjen. Skulle eta ute, på den Thailandske restauranten. Eg dusja og kledde på meg. Kontramelding: det var visst 2008-møte i dag. Pappa er påmeldt med 3 filmer, ein spillefilm (Ego), ein kortfilm (Univers, saman med Odveig Klyve ) og ein dokumentarfilm om barne- og ungdomsteateret i Rogaland. Mamma har to andre prosjekt som er litt meir avanserte. Pappa ville ikkje gå, dimed gjekk eg som hans stedfortredar.

2008-møte/kveld

Vél framme i Sandnes Kulturhus. Masse folk. Meg og mamma gjekk rundt for å finna folk etter me hadde take vin (Ariel, alkoholfri kvitvin (eg drikk ikkje alkohol), var utruleg godt). Mamma fann folk, eg fortsatte. Eg traff Sigrid Bekholdt, ho hadde vore styrar for 2008-mønstringa for ungdom som eg var på. Tydeleg skuffa av at det ikkje var fleire ungdom tilstades. Eg hadde ikkje fått med meg at ungdom kunne søke direkte slik, trudde det måtte gå gjennom ein eigen ungdomsplass.

Eg traff Bjørn Ravn Carlsen, som er sjef for barne- og ungdomsteateret. Teateret hadde 3 herlege prosjekt. Vonar alle går gjennom. To av dei veit eg vil skje lell, då ­­­­- men det siste med ungdomsteateret er usikkert. Dei vil ha skrive eit nytt stykke til ungdomsteateret med utgangspunkt i norrøn mytologi. Hehe, kuuult.

Underhalding

Ja. Starta friskt med ein utruleg flott sang, med ein fantastisk songar. Håra på kroppen reiste seg simultant i dei siste delene av songen. Wooooh. Så la endeleg klappinga seg, og den lille guten (trur han går på Rogaland Teater, har sett han før) proklamerte at han skulle vera konfransiér i kveld, sidan nokon hadde så fint spurd han om det. Stavanger sin kulturelle elite (ehh :p) lo og kosa seg. Søt fyr. Men frå der gjekk det nedover. Skal dette vera representativt for 2008?

  1. Ordføraren i Sandnes opnar, faktisk ikkje så keitt som det plar vera. Flink mann med humor.
  2. Bra song av flott songar og konfransiér (braaa! :D)
  3. Ei ifrå Afrika som snakka litt om korleis det var å vera i Europa (ok? Kven veit ikkje dette frå før – det var greitt nok, men… ja)
  4. «Årets stavangerkunstner», ei dansedame. Dette var langt, keitt og eg såg ikkje vitsen i det. Dans kan vera moro, så lengje dei ikkje skal gjera det til enorm høgkultur med modernistiske preg og whatnot; det er KEITT!
  5. Hugsar ikkje eingong. Var vel så keitt. ÅÅ, jo! Dette var SUPERKEITT. Fyrst Mary Miller (som var FLINK, ho snakka kort óg). Så kom den superkeie programdirektøren Rolf Noraas og snakka treigt og alt for lengje med ein kei presentasjon. Hekkan så drit det var. Var difor dei fleste var der, for å sjå tala hans – men kan jo ha litt karisma og forteljarglede lell, vel!? Akk, det der var til å sovna av.
  6. Yohoo. Endå eit nummer av dansedama. – Men dette var mykje betre då, var ein flink musikar på scena. Blei meir interessant. Framleis alt for langt og keitt, då.
  7. Så ein operasongar og pianisten hans, dette var bra i slutten. Men dei song nokre greier på svensk fyrst, som sikkert var veldig morosamt, berre eg forsto ikkje eit kvekk. Fantastisk då pianisten spelte Mozart. Aaahhhhhhhh. Det var digg!

Det skal leggast til at eg var relativt trøytt og endå meir svolten, men mamma var einig med meg – berre ikkje like sterkt. Ute igjen fekk me mat. Ingen alkoholfri vin igjen, berre ekkel Munkholm – eg likar ikkje øl.

Snakka med faren til Erlend. Ola. Dei hadde levert noko med koret sitt, – dei hadde ingen von om at det skulle gå gjennom. Eg såg Torstein, gamle leraren min på Ullandhaug. Han satte meg alltid ein karakter lavare enn kva eg fortente (4 i staden for 5 i engelsk, 3 i staden for 4 i KRL). Traff ei eg prata med då eg var 7 år eller noko. Rocketrollet eller noko :) Ho fortalde historiar på Sølvberget. Eg hugsa ho faktisk, utruleg. Så snakka eg med Marita, ei utruleg herleg dame. Ho driv med tusen forskjellege ting og var utruleg energisk. Veldig smart og kreativ. For dei som kjenner Victoria Stensø, så er ho ei vaksen utgåve av ho :) Kjempeherleg.

Prata masse med ho. Fekk hallvegs kodingsoppdrag av ho óg, – eg treng ikkje gjera designet, det gjer ho sjølv – men eg får koda! WOhooo!! Det er jo nett dét eg elskar. Designdelen er moro den, men eg er ikkje ein supermann der, akkurat. Medan programmeringa er kjempemoro og kjekk! :D Ho har ikkje tid før uti sommarferien diverre, men det kjem. Nett no må eg få Victoria si side ferdig, – men der har eg design å laga fyrst òg.

Så ringde Rebecca. Veldig seint. Og spurde om eg kunne koma. Mamma køyrde meg bort. Var koseleg å gå ut med mamma. Fin kveld, beste var drøset etter då. Hehe. Var utruleg koseleg hos Rebecca, men det er det nærast alltid. Spesielt koseleg denne dagen då, om eg hugsar rett.

Bussen heim

Eg hadde gløymd busskortet der eg sprang alt for seint opp frå Rebecca. Ugh. Hadde dusja, skulle eigentleg ikkje til Rebecca. Hadde korkje pengar eller kort. Eg hadde ikkje stort mykje tid å tenkja over det, måtte nå bussen. Han kom, eg gjekk inn og peste venleg:
«Eg har ikkje med plastlomma mi me…»
«Berre gå inn, du», braut bussjåføren av og smilte.
Ahh. SÅ HERLEG! :D Eg er sikker på at eg slapp gjennom av di eg var oppgitt, sliten og hadde ei usikker stemme. Tingen er å vera ydmyk og ikkje krevande og bedane i slike stoder.

Då eg gjekk bak såg eg eit kjend fjes. Han hadde eg sett i ein film på nettet. Ein film Kyrre hadde laga, ein film som heiter «I slett lune». Eg satt på musikken og høyrde på «­Internasjonalen». Ahh. Eg burde seia hei til han fyren. Tok lang tid før eg gjorde. Men eg tenkte; ahh, det er jo så mykje koselegare å snakka med folk – og om det ikkje går, så går det ikkje. Det er aldri farleg. Må ikkje vera så sjølvopptake at ein ikkje tør snakka med folk. Nyttårsforsetta mine førre år har alltid vore ­«bli tøffare» og sjølv om eg har blitt myykje tøffare, så kan eg jo alltids fortsetja å bli stadig tøffare.

Der hadde eg ein plan, ein god ein. Eg tok av musikken, snudde meg rundt og sa;
«Unnskuld…?»
Han snudde seg.
«Kjenner du Kyrre?»
«Ja.»
«Åja, eg synest eg hadde sett deg, ja»
«Å, unnskuld å måtte seia det, – men kven er du», svara han lettare forvirra
«Eg har berre sett deg i ein film han har laga»
«Å, då må eg berre beklage at eg er ein så dårleg skodespelar»

Og slik fortsatte det. Veldig hyggeleg. Ganske kort etter måtte eg av då, hadde drøya snakkinga litt for lengje. Men, hekkan, kor glad eg var for at eg faktisk starta å snakke. Det hadde ikkje vore det same elles. Eg gjekk heim frå tjensvollskrysset syngjande saman med Amy Diamond, utruleg lukkeleg og glad. På vegen ut takka eg sjølvsagt bussjåføren høgt for turen, slik eg plar gjera no igjen. Det gjorde eg alltid i Oxford, og gjorde ein del etter eg kom heim. Så slutta eg taka bussen. No gjer eg det igjen og eg elskar det! «Takk for turen».

Eg må bli flinkare å gje folk kompliment og takka. Det er så herleg. Og ikkje minst; bli betre å snakka.