Å skriva og senda eit brev i posten er ikkje vandskeleg eigentleg, det er berre nett vandskeleg nok til at eg aldri gjer det. Mange gode intensjonar til tross; det skjer ikkje.

Netkjærast rekna eg aldri som kjærast. Hev vel aldri fortald um dei fyrr. Då eg i 2005 sa at eg aldri hadde hatt ein kjærast nemnde eg ikkje at netkjærastar var uekte ein gong.

No er det slik at eg aldri kjem til å hava ei netkjærast att, av di eg hev min perfekte ekte-kjærast, Helene, allereide. Brevvener og andre ting som krevjer postlagde brev kjem eg sikkert til å møta igjen, so difor er problemet stadig noko å tenkja på.

Netkjærast i AW (Active Worlds)

Scywalker88 var kallenamnet mitt i dei dagar (elder hadde eg vorte del av Master-klanen og heitte MasterScy88?). Eg hang upp eit bilete av meg sjølv i den virtuelle verdi (det som er vist):

netkjærast1: Så søt!
Scywalker88: rødme
Scywalker88: flørte, flørte
netkjærast1: flørte mer

Ho la upp bilete av seg sjølv. (det er ikkje det som er vist her)

Scywalker88: Søt du også
netkjærast1: skal vi være nettkjærester?

Alt dette er sjølvsagt ekstremt fritt frå minnet. Det kann henda at det finst loggar, men dei er i so fall på ein eldgamal harddisk.

Det var masse flauskap og rauming og so var me netkjærastar.

Etter litt fekk eg eit brev i posten med allslag. Eg prata med netkjærasten min kvar dag, eg skreiv tilogmed eit brev attende. Det stoppa der alle mine brev plar stoppa:

1. Finna konvolutt
2. Finna frimerke
3. Finna postboks og gå dit

Ja, det ser ganske tragisk ut, og det er det òg.

Det gjekk ikkje stort betre med den andre. Etter det hev ikkje andre spurd, og no er det toget gått for lengje sidan. ;-)

Finland, brevveninna, elder ikkje

I 9. klasse var eg i Finland. Siste dagen fyrr me skulle dra, manna tvo 8.-klassejentor seg til å spyrja um eg og Erlend ville vera brevvener med dei. Dei ville hava internasjonal kjennskap tydelegvis. JaOK til det. Dei fekk adressor og me fekk deira. So vart dei kjempenøgde og hoppa glade avgarde.

Ei stund etter fekk eg fyrste brevet. Med bilete. Ho spurde um eit bilete att. Eg byrja på eit svar, men eg sleit mest med faktum at eg ville skriva for hand (viss ikkje er det jo ingen vits å senda post-brev!). Dette tok lang tid. Det skjedde aldri.

Ein månad seinare fekk eg eit nytt brev. «Kvifor svarar du ikkje» osb. Eg skreiv faktisk litt på papir, men so var det middag og so gløymde eg heile greia.

Eit halvt år seinare fekk eg endå eit brev. Det var ganske flaut. Og eg kjende meg bra mongoteit og dum då. Er jo heilt sant, eg tenkjer framleis på dette her 8 år seinare. Eg fekk aldri svart.

Med jamne mellomrom (1-2 gongar i året) tenkjer eg at eg lyt skriva att, fortelja kvifor eg aldri svara. Orsaka ekstremt for det. Men so gløymer eg det, elder so skjer det ikkje. No hev eg jo vitterleg korkje adressa elder nokon av brevi att helder. Hugsar eg gjekk med det eine brevet i lomma ein heil månad av di eg tenkte eg skulle svara.

Nei, elendige greidor!

Post er superfint, handskrive er herleg

Eg er ikkje mot post på nokon som helst måte. Utanum at det kostar masse-masse (spesielt for stakkars NMU). Ja og so dette med at sender du eit brev frå eitt postnummer til eit anna i Stavanger so skjer dette:

1. Brevet teki frå postnummer 4019
2. Brevet vert send Stavanger-Oslo
3. Brevi vert sorterte i Oslo
4. Brevet vert send Oslo-Stavanger
5. Brevet levert til postnummer 4020

Då er det lurare for meg å gå dei 15 minutti å levera brevet sjølv. Aldri at det kjem til å skje.

Dei vandskelege brevi

Men, altso. Eg elskar å få post, handskrive er superherleg, koseleg. Men det er ikkje so alt for lett å faktisk bruka det for ein som hev vakse upp med datamaskiner, epost og internett.

Mogleg relaterte innlegg

• Eg fekk Akoha-korti mine i posten!
• Wohoo, pappa skriv nynorsk i brev
• Enkeltpersonføretaket Velmont

Dette er etter landsmøtet til NMU på Lista i mars 2006, leeengje sidan mao.

Tenk, eg kræsja. Med ein annan bil. Det er jo heilt superrart. Kjensla eg hadde før eg steig ut av bilen og det nett hadde hendt er ikkje lett å forklåra. Er vel best fortald som absolutt, ultimat fortviling i eit par hundredelssekund, alle andre tankar og ting skyve vekk. I ei bobla med ein einaste tanke der du spør deg sjølv; «Kva skjedde no? Kvifor er den andre bilen så smæsja på venstresida?». Alt i alt hugsar eg det som ei «stille etter stormen»­­­-tid, sjølv om arbeidet med å skriva ned hendinga skulle starta.

Litt tidligare på dagen venta dei på at eg skulle få raua i gir og pakka sakene mine. Det tok si tid, medan alle andre var ferdige. Me hadde vore på landsmøte i NMU, koseleg, men hev vore mykje skriving om NMU i det siste (dei er nær hjarta mitt). Eg hadde Mats Indrefjord Høllesli, Ulrikke, Anne Karen og Ingvild i bilen. Vebjørn hadde køyrd tidligare med andre, eg satsa på at me tok dei igjen sidan Vebjørn berre hadde hatt sertifikatet i nokon få dagar. Turen oppetter byrja godt, det var endå tettare med snø enn på nedvegen. Då sklei me litt i svingane og mista veggrep. Utruleg moro, eigentleg. Køyreforhalda var vanskelegare denne gongen, det snødde og hadde ikkje vore brøyta. Difor sakka eg ned farten.

Vebjørn hadde køyrd seg fast. Ein vanskeleg bakke der dei hadde sklidd ut! Han tilrådde oss å snu og køyra inn til Lyngdal i staden for rett til Kvinesdal. Dette var eg mot, og me fortsatte. Kunne alltids hjelpa Vebbis og gjengen. Dessutan hadde me køyrd forbi avkøyringa. Det gjekk ikkje lange tida før me då såg ein Peugeot koma mot oss i rundt 50…

Kræsj-b00m-bang

Me slakka litt på farten båe. Ein smal sving. Fjell på mi side, stup med autovern på hans side. Vegen var brøyta smal. Eg hadde ein venstresving, eg hadde 40km/t. Eg hugsar ikkje dette, men eg veit ikkje om eg kunne leggja meg heilt inn i snøfonna med denne farten. Eg kunne nok ikkje det, for stor fart – kunne ikkje senkja han utan å skli. Eg reiv upp sida på bilen.

Det var kaldt ute. Tok ikkje lange tidi fyrr eg fraus masse. Eg hadde ikkje skadeskjema det hadde han. Me fylte det ut, tok lang tid – var litt ueinige. Han ville at eg skulle taka på meg all skuld med ein gong. Eg visste ikkje um andsvarsforsikring og var sikker på at eg måtte betala 50 000 for reperasjon ut or mi eiga lomma. Det viste seg at slik er det ikkje i Noreg. Takk for det!

Etter ein time (!) var me ferdige. Bensinnåla låg på 0, men han kvilte ikkje på ingenting-plassen endå. Dei andre i bilen klaga fælt og mykje – dei ville at me skulle gjera som Vebbis sa og taka Lyngdal-vegen. OK. So me snudde og køyrde den vegen. Det var jysla vandskeleg å koma ned bakkane til Lyngdal, kjempekrappe, kjempe*bratt* og ikkje minst kjempeglatt. Nede i dalen som ikkje hadde mobildekning fekk me eit anna problem; me klarte jo sørenmeg ikkje koma upp frå dalen att. Vebjørn hadde teke oss ned i eit helvettes høl det ikkje gjekk an å koma upp frå. Dette skjedde:

Er nede i dalen, køyrer upp den nye bakken for å koma vidare. Det gjeng, det gjeng seinare, seinare seinare seinare. Til slutt kann eg ikkje gassa på meir i det heile teke; for dekki mine sklir berre heile tidi. Ingen sjangs å koma upp. Eg prøver å stoppa bilen, men det er so glatt at han ikkje vil stå stille. Ikkje med bremser og ikkje med handbrekk. So bilen gjorde slik biler gjerne gjer når dei hev 0 veggrep og stend i ein uppyverbakke: bilen startar å renna nedyver. Eg prøver å bremsa, stogga farten, men neidå; dette gjer berre at hjuli på bilen låser seg og eg mistar all kontroll yver styring.

Bilen køyrer stadig raskare bakyver, eg rattar og rattar med styret; prøver å halda bilen på vegen, raskare, raskare, raskare, nedyver bakken feil veg – svinger eg til vìnstre gjeng bilen til høgre. Eg rattar litt for mykje og fær for mykje fart, bilen fær sving på seg og svinger fram og tilbake. Det vert ein vill dans, alle er redde. Bakenden smell inn i brøytekanten og bilen snur seg raskt rundt 180 gradar. Altso som um me skulle gjort ein veldig rask sving. Eg heng i beltet mitt og POOOFFFFF, der smell vínstresida til bilen inn i brøytekanten og me ser ingenting lengre. Det er ikkje svart, men kvitt. For heile bilen er sjult av snjo. Me er heilt nedgravd. Eg gjeng ut, ah, faen. Finn ut at me må nesten prøva å koma oss upp att helvettesbakken me køyrde ned og heller prøva den vegen Vebbis meinte var «oh so vandskeleg». Den vegen er sjølvsagt ikkje nokon ting mot denne vegen her.

Upp att frå Lyngdalvegen?

So me prøver oss. Tek god fart og køyrer tilbake. Nei, kjem ikkje langt fyrr bilen er i stopp og eg må rygga forsiktig tilbake. Eg kastar alle saman ut or bilen, dei fær gå upp att, medan eg sjølv tek fart frå andre sida av dalen med bilen. Eg køyrer på eit ekstremt glatt føre, speedometeret visar 60, 70, der framme er ein sving fyrr bakkane startar uppyver, 80, eg svingjer og vonar bilen held seg på vegen i 80, jodå. Presser på gassen, treff 90 – no fyk eg uppetter bakken og nåli gjeng stadig seinare mot 100, men ganske fort må eg sleppa gassen for bakken gjer ein krapp sving for å gå vidare uppetter den andre vegen. So eg er nede i 60 ganske fort, ikkje bra, for no klarar eg ikkje koma i høgare fart att og det gjeng stadig seinare.

Den siste svingen og so ein farleg siste uppyverbakke fyrr me er oppe. Eg hev 40, 30, 20, 10 – satan. Det er ein 60 meter att til toppen og fridom. Men nei. Me prøvde oss på bakken fleire gongar, so høgt som dette hadde eg ikkje kome fyrr. So lite att!

Me prøver å dytta bilen upp, men det er heilt umogleg. Me klarar jo ikkje stå i bakken sjølv ein gong!

Plutseleg høyrer me ein vond romleljod frå toppen av bakken – og ein diger brøytebil kjem mot oss! Eg vert seriøst livredd, eg trekk upp bremsa og ryggjer bakyver. Dei klarar å stoppa fyrr dei knuste meg og bilen. Godt. Etter ei stund forstår eg at dei vil trekkja oss upp dei 60 metrane. Ja! :D Herleg! So dei redder oss.

Bensin

Uppe fær me endeleg mobildekning att, men so hev me det siste problemet som hev plaga oss desse 3 helvettestimane frå Lista upp til Kvinesdal (snarveg som absolutt ikkje vart det). No ligg verkeleg bensinmålaren på «ingenting» og kviler. Det gjeng ikkje an å koma lengre ned, han er langt lengre nede enn der han skal vera når det er tomt.

Me køyrer effektivt, merkar ikkje bakken der dei andre sleit ein gong, den var so latterleg enkel å koma upp. Vart ganske irritert då ja. Same kva; lang historie kort (eg hev jo trass alt late denne her liggja i 2 år av di eg aldri gadd skriva ferdig): me vert veldig stressa, kjem til slutt ut på vegen og klarar akkurat koma fram til ein bensinstasjon. Eg fekk aldri betalt dei 500kr i bensin, men det er jo det vanlege. Eg gløymer slikt.

Eg fekk forresten skryt av bilkøyringi mi frå mamma i dag. Det same fekk eg for ei stund sidan av Helene. Og det er sant; eg er ein flink sjåfør – eg hev vel berre vorte betre etter all denne kræsjingi mi. Eg hev nesten-kræsja ein gong fyrr.

Mogleg relaterte innlegg

• Forpult billevering i jævla Oslo
• Idag blei eg påkjøyrd
• Stoppa av trafikkpolitiet

Tja, det var ikkje nett slik, meir slik som dette:

Den ekte historia

Odin på sykkelauksjon der dei berre tek kontantar. Odin hev ikkje kontantar, men skrapte saman 550kr frå mamma og pappa sine jakkelommer. Eg fær ikkje dei syklane eg byr på, dei gjeng høgare enn 550. Opplagt. Eg tenkjer, jaja, eg vil no hava med meg ein sykkel eg kann fiksa litt på lell. Eg saknar jo ein sykkel noko heilt inn i granskauen. Hev våte draumar um racersykkelen min i Oxford. Ah, den flotte Peugeoten… (mimre).

So stend denne sykkelen på podiet. Eg hev då verkeleg ikkje peiling på kva stand han er i, men eg roper no ut «50!», som eg hadde fengje for vane å gjera (eg pla slutta då dei kom upp i 100–200). So fær eg han. Javel:

Sykkel 1

Dekki fungerer ikkje skikkeleg. Heilt holete. Forbremsa fungerer, det gjer ikkje bakbremsa. Giret fungerer ikkje skikkeleg. Men eg set meg på han og kann sykla litt utan problem. Jaja. Ein bussbillett heim frå byen det.

Ein ny sykkel kjem upp. Hmmm, tenkjer eg. Den der ser jo betre ut enn denne eg hev no. Tjaaa.
«50!», roper eg ut.
Og fær han:

Sykkel 2

Ja. Marginalt betre. Bremsene fungerer betre, giret litt betre, men ikkje skikkeleg. Dekki er litt betre, men stadig ikkje ein fungerande sykkel. Han treng ein del mekking.

Ein ny sykkel vert sett upp på Falken-bilen. Ingen byr på han. Eg tenkjer, «æsj, men den sykkelen er jo betre enn dei tvo eg allereide hev». So eg roper ut «10!». Og ingen byr yver. Velvel, 10 kr:

Sykkel 3

Dekki er gode, girsystemet fungerer på ein måte, bremsene fungerer sjølv um dei er harde. Ganske bra eigentleg.

Ant siste sykkel vert sett upp på bilen. Ein gamal DBS Tricky Track. God kvalitet på dei syklane. Ingen byd. Eg hiv meg frampå:
«20!»
«30!», svarar ein fyr.
«50!», svarar eg.
«60», svarar han.
­«100!», roper eg ut. Og han er stille. Og eg fær sykkelen:

Sykkel 4

Jaja. Langt frå kva eg eigentleg såg etter. Men det er ein fungerande sykkel som er betre enn å gå. Dekk, bremser, gir, sete, alt fungerer og er bra. Det er langt frå ein racersykkel, langt frå toppstand – men han er no perfekt til å koma seg frå a til b litt raskare enn dei bare føtene mine tillèt meg.

So der er leksa frå sykkelauksjon; du vert raskt rive med og kauper fort yver evne…

Mogleg relaterte innlegg

• Lause låsar på parkeringsplassen
• Sykkelens Genialitet
• Satan inni helvettes Windowsdrit!

Eg må slutta med ferdigpizzaen innser eg for, eit kjøleskåp fullt av varor som ikkje er rørt på ei vìka lover ikkje bra. Maten må etast fyrr han vert dårleg. Og eg dreg jo til Kviteseid i morgon! Med rak vilje og stå-på mot fyrer eg jerngryta opp på steikjeplata. Etter ein stund ser eg TV-rommet byrjar verta røyklagt. Inne på kjøkkenet ser eg omtrent ikkje til andre veggen. Etter grytevask og dobbelsikring um at det ikkje er meir att nedi ho ringjer telefonen. Eg legg på då eg merkjer at det atter ein gong er litt vanskeleg å sjå. Ah vel, dei er vel berre slik desse grytone, seier eg medan eg tenkjer eg ikkje burde verta kokk.

I kjøleskåpet hev eg altslag rart. Ooo, sopp! So eksotisk! Ut med, hakk opp og putt i gryta som allereie er full av litt for mykje olivenolja.

Rein sopp er ingen middag

Må hava meir oppi. I kjøleskåpet ligg eit par laukar (jadå), eg tek ein og kappar han opp. So oppi gryta. Dansar lett rundt kjøkkenet medan eg rører rundt i gryta. Eg kjenner meg godt og veit med eitt at her må meir til. Dette gjeng jo som det susar! Eg tek oppi litt forskjelleg krydder eg ikkje veit kva er og kuttar opp nokre tomatar. Heller på litt meir olivenolja saman med tomatane.

Eg burde verta kokk

Eg luktar. Aaaahhh. So godt det luktar! Det ser godt ut òg. Eg vert kjempesvolten og tenkjer heilt bestemt at eg burde verta kokk. Ja, eg tenkte feil i stad, det er jo sant at eg burde verta kokk.

Eg dansar vidare og klarar ikkje stoppa, meir må i gryta! Eg skal laga supergod middag! Eg må òg få brukt opp meir av det eg hev kaupt. Eg opner ein boks med bønner og tek fleire tomatar oppi. Eg rører og rører. Rører og rører. Eg skreller ei potet. Eg lagar småterningar og puttar nokre få nedi, so finn eg ut at dei ikkje vil verta steikte ferdig på denne tida. For eigentleg var retten ferdig for lengje sidan.

Alt er steikt lengje nok. For lengje. Faktisk. Og eg hev rørt for mykje. No er det ikkje lenger ei lekker blanding som luktar godt. Det er ein brun graut. Det ser heilt forferdeleg ut. Det ser ut som most katt. Og smakar sikkert verre. … Hekkan.

Fram med tallerken og middag ferdig

Eg splæsjer litt av gugga yver på ein tallerk og legg ved mange blad ishavssalat på sida. Gusje.

Eg tok so absolutt feil, eg burde jo for all del ikkje verta kokk.

Mogleg relaterte innlegg

• Dyr rekning for heimesida
• Inf2220; må nok jobba litt meir fyrr eksamen
• Stem i UiO-rektorvalet (på Trygve Wyller)

For mykje pengar gjeng ut

Då me kaupte det kosta det rundt 14.000 um eg ikkje hugsar feil. No kann eg kaupa eit D80-kamera med ei anna linsa (veit ikkje um ho er like god, men ho hev iallfall litt meir zoom) for under 10.000 trur eg. Likevel er det synd å bruka 10.000 på noko som ein i det heile teke ikkje burde hava trengt bruka meir pengar på. Eg lagde nett ein rekneskap yver 2007 so langt; det ser ikkje lovande ut. Nett no brukar eg omtrent 5.000–7.000 kr i månaden, det er yver kva eg kann bruka. Vil helst ikkje bruka lånet i lånekassa, vil helst berre hava dei pengane og so gjelda alt att når lånet krev renter.

Menmen, til kamera. Eg mista ein del bilete eg hadde teke av Moulin Rouge, eg hev framleis eit par då – men hev ikkje gidda lagt dei ut. Eg trur dei siste var betre (frå siste forestilling) + ein del frå festen. Vil ikkje kaupa kamera fyrr me treng det; eg venter nemleg på

1. lavare prisar
2. nyare modell

Men det er forsåvidt teit, for på dei åri me hadde D70-kamera so brukte me det sers mykje. Tok yver 14.000 bilete; og det å gjelda 1 kr per bilete er ikkje mykje. Eg hev hatt det veldig moro med kamera òg, so det hev absolutt lønt seg.

Film i sumar

Ahh, forresten, medan eg pratar um slike ting. I sumar hev eg tenkt å laga ein enkel film saman med Helene Stenhaug. Kamerat Espen (som òg hev skrivetilgang til sida mi, utan at han brukar ho lengre) hev òg sagt seg villig til å vera med. So med ein gong eg fær manus frå Helene (… ting tek tid :p) fær han det. So fær me sjå um eg kann halda dykk oppdatert med produksjonslogg. :D

Mogleg relaterte innlegg

• Nyklane mine er tulla vekk
• Eg hev lyst på nytt objektiv
• Espen hev (nesten) fengje kjærast

Eg køyrde nett heim frå Rebecca, og hadde ein tekst i hovudet. Det var denne, no vert det diverre annleis av di eg ikkje hugsar teksten. Hadde eg stoppa bilen og skrive tankane mine ned i boki mi slik eg pla gjera ei tid i Oslo, so hadde eg hatt mykje av teksten no. Det er moro kor godt linone glir når ein nett kjem på fleire paragrafar tekst i hovudet slik. No skriv eg berre inn på datamaskin, og plar ikkje vera i supert skrivehumør.

Det mistar seg når ein tenkjer på noko anna

Når eg køyrer heim frå Rebecca, kjem frå ein fest eller berre hev gjenge ein tur ute i skogen, hev eg ofte ei framifrå kjensla i kroppen. Hjernen produserer kveikande tekst som gjev meining og er interessant. Eg trur iallfall det, synest det er dritbra når eg tenkjer det ut. Men når eg kjem heim plar fornuften taka yverhand; eg kjenner eg hev mista essensen i det eg tenkte. Eg fiksar noko smått og gløymer teksten nokre sekund. Hugsar eit par av setningane, men ikkje samanhengen eller livskjelda. Um eg prøver skriva det ut vert det livlaust og tamt. So legg eg meg.

Eller, som heldt på å henda no; eg legg meg. Det er ikkje heilt sant. Eg set meg på datamaskini og «skal berre sjekka eposten», noko som plar taka alt frå tvo til fira timar. Oftast tvo heldigvis; eg legg meg 0200. Jadå, eg hadde kann henda interessante samtalor på IRC. Jadå, eg las sikkert noko tøft på Wikipedia. Men kva um eg heller hadde sagt;

No skal eg vera oppe til eg hev skrive ferdig teksten som nett surra i hovudet, og kreativiteten hev berre å pella seg attende til hovudet mitt!

Dette hadde eg kann henda bruka alt frå ein til tvo timar på, men då hev eg gjort noko skikkeleg. Eg hev produsert ein tekst (drit i um han er god eller ei; berre det å gjera seg ferdig med noko er bra) og eg gjorde som eg eigentleg ville. For eg vil eigentleg skriva ned desse tingi eg gjeng og tenkjer på.

Framkalla kreativiteten når ein treng han? Få fram positiv energi?

No flyt teksten ut, mykje av bobla eg heldt på renn ut. Eg vert distrahert av all eposten eg hev fengje, og folk som vil prata med meg via Jabber og IRC. Men eg ville iallfall prata um ein ting til; å framkalla kreativitet.

Eg merkjer at dess eldre ein vert, jo meir lærer ein. Eg finn stadig nye måtar å endra tankone mine og kroppen på. Dette fungerer òg for kreativitet. Gå vekk frå arbeidet, taka ein pust i bakken, sjå ut på trei og roa seg; seia høgt til seg sjølv – «No skal eg skriva ein tekst til heimesida mi um det som fell meg inn», og venta. So må ein tru på det, og det treng ikkje vera vanskeleg. Ein må berre seia det naturleg og leggja litt viljekraft bak det ein seier. Altso viljekraft til handlingi. Og so fær ein ei bobla kreativitet og kveik. Det fungerer for meg kvar gong eg klarar tru på det. Men eg skal trena meg sjølv til å verta betre i å få boblone til å koma.

Nett no er eg so forvirra at det ikkje gjeng serleg bra.

Ikkje meir dreping av nattarbeidet

Likevel vil eg unngå å drepa dei gongene eg naturleg hev sterk hug til å skriva. Eg skal heller gå med på det. De siste dagane hev eg lagt meg rundt 02.00, utan at eg hev gjort noko serleg i den tidi. Eg må innsjå at um eg ikkje gjer dette fornuftige (skriva ned) so nyttar eg tidi til noko anna. Sidan eg ikkje stend so tidleg opp um morgonen lengre, so er det greitt å heller nytta den rolege tidi på natti.

Forresten, medan eg hugsar det; tidleg morgon er òg dritbra. Kjempekreativt og veldig god tid å skriva på. Då eg var i Oslo med superrytme (stod opp 6–7 utan nokon form for vekking) fekk eg gjort sers mykje dei fyrste tvo timane. Men sidan eg no stend opp 8–9 er mykje vekk. Dessutan er det ikkje same arbeidsroen her på morgonen – her finst arbeidsroen på natti…

Moro å merkja, tittel hadde eg heilt klårt for meg – saman med nesten heile innlegget. Likevel vart innlegget ganske annleis. Tittel hugsar eg ikkje i det heile teke. So eg må koma på noko nytt… Ugh, eg som hadde so god tittel. Meh, vert ein ostete (heh, «cheesy» :p) tittel: «Attende til den ‘kreative’ nattskrivingi?»

Mogleg relaterte innlegg

• Hev innhaldet på sida mi endra seg?
• Anatomien av ei stille-periode
• Bilete attende, frå tenarkræsjet, april 2009(!)

Dette er skrive for ei vika sidan, onsdag 24. januar.

Litt um dusjen

Eg vil fortelja litt um dusjen (legg merke til den unyttige yverskrifi) no når eg fyrst hev sagt eg nett etla skriva litt. Moro å få den kjensla att. Dusjen på Kringsjå er langt frå like god som den på Bjerke. Då skal det òg seiast at Bjerke hadde ein ekte superdusj! Til slutt klara eg få Kringsjåvatnet varmt, det på Bjerke kom med ein gong i herleg temperatur. Eg stod inni dusjen og syntest framleis det var kaldt. Slo brytaren til det aller-aller varmaste. Eg stod slik og kjende sake at det vart varmare. Varmare. Varmare. Det byrja svi so vidt. Svi meir. Og so berre bittelitt varmare fyrr varmeauka stoppa. Slappa heil av og fokuserte på å verta van med varmen. Det vart eg. Og det var dette som var so herleg; … hum. Nei, neste avsnitt.

Det som er litt moro her, er at teksten stoppar. Det stend ikkje meir. Hugsar eg rett, so kom t-banen fram, og eg måtte av. So gjekk eg til Universitas og starta arbeidet. Etter det mista eg heile skrivelysta. Heh, eg hadde masse eg ville skriva um, – turen min til Kiwi mellom anna. Men eg skal prøva improvisera ein slutt for dette innlegget iallfall ;-) Eg hugsar kjensla so vidt.

Huda var varmare enn kroppen inni, eit teppe av godt, varmt. Det er ganske umogleg å forklåra. Nett som um ein hev eit digert, varmt teppe på seg – berre at ytterdelen av deg sjølv er dette teppet. Eg fekk masse energi, som var grunnen til at eg kom i skrivehumør. Eigentleg alt-humør. Eg kunna kjenna alt blodet strauma gjennom kroppen. Det var som um dei vitale organi mine var på utsida av kroppen. Eg vart varma opp utanfrå og inn. Ei rar kjensle. Eg kunna trengt noko slikt no. Men er gjerne berre mat eg manglar. Fær gå og taka noko.

Forresten, eg trur eg skal driva litt opprydding dei komande dagane, so det vert sikkert ein del slike mindre gode innlegg.

Mogleg relaterte innlegg

• Eit musehakk mindre einsamt på Bjerke
• Eg hev fått tildelt hybel!
• Dessertdraum; Wii!

I dag, etter eg hadde stått opp åt eg ei (1) bolle. Ei bolle. Greitt nok. Heilt flott om lunsjen er litt større. Er han det? Nei, lunsjen er ingenting – berre hacking på maskina mi på Ping. Morten inviterte meg heim for å sjå Star Wars ep. III. Me kaupte chips. Superchips. Såg film og åt litt chips.Så spelte me Jak X. Klokka vart mykje og eg vende nasen heim medan eg prata med mamma i telefonen. Vel innanfor blokka tenkjer eg «ah, gidd eg eta?». HÆ!? Kva faen? Kva er det for eit spyrsmål? Du hev ete ei, ei, bolle og litt chips i heile dag din stygge satan! Og i går åt du omtrent heller ingenting – fire rundstykke med ost. Og eg merkjer det jo sørenmeg ikkje. Eg tenkjer at eg ikkje gidd stressa med mat? Ugh.

Eg kom på at eg hadde tri boller med ost i sekken. Sat meg ned og åt dei medan eg kom på at eg omtrent ikkje hev ete i det siste. Kroppen seier ikkje frå. Hmm. Når eg tenkjer meg om, synest eg å hugsa eg åt ein hold-it på Ping. Ahh. Det endrer jo saka. Ikkje rart eg ikkje var svolten. Hadde jo ein heil hold-it til middag. Det kallar eg eteuvanar…

Mogleg relaterte innlegg

• Lite mat og slik
• Eg burde verta kokk
• Tredje helg

Må vel berre vera den biologiske klokka som fungerer særskild bra i det siste. Eller kanskje berre nett slik han er meint til å fungera. Same kva; kudos kropp!

Mogleg relaterte innlegg

• Nokia 3310
• Til Oslo, pakkingi att
• La nett att datamaskini med meir på bussen

Men dette er ikkje om retorikk. Kunsten å tala. Ikkje det. Eg er ikkje flink å snakka, men eg synest det er moro. Og eg hadde ein liten «ah, det må eg!» nett då eg tok bussen heim.

Mesteparten av dagen sat eg inne. Eg har lese om Web 2.0, xhtml 2.0, html 5.0 og masse anna. Eg heldt på å daue til slutt. Eg visste eg måtte ut. Etter masse om og men (melding med Rebecca, skreiv smått med Yvonne på MSN) stakk eg i dusjen. Skulle eta ute, på den Thailandske restauranten. Eg dusja og kledde på meg. Kontramelding: det var visst 2008-møte i dag. Pappa er påmeldt med 3 filmer, ein spillefilm (Ego), ein kortfilm (Univers, saman med Odveig Klyve ) og ein dokumentarfilm om barne- og ungdomsteateret i Rogaland. Mamma har to andre prosjekt som er litt meir avanserte. Pappa ville ikkje gå, dimed gjekk eg som hans stedfortredar.

2008-møte/kveld

Vél framme i Sandnes Kulturhus. Masse folk. Meg og mamma gjekk rundt for å finna folk etter me hadde take vin (Ariel, alkoholfri kvitvin (eg drikk ikkje alkohol), var utruleg godt). Mamma fann folk, eg fortsatte. Eg traff Sigrid Bekholdt, ho hadde vore styrar for 2008-mønstringa for ungdom som eg var på. Tydeleg skuffa av at det ikkje var fleire ungdom tilstades. Eg hadde ikkje fått med meg at ungdom kunne søke direkte slik, trudde det måtte gå gjennom ein eigen ungdomsplass.

Eg traff Bjørn Ravn Carlsen, som er sjef for barne- og ungdomsteateret. Teateret hadde 3 herlege prosjekt. Vonar alle går gjennom. To av dei veit eg vil skje lell, då ­­­­- men det siste med ungdomsteateret er usikkert. Dei vil ha skrive eit nytt stykke til ungdomsteateret med utgangspunkt i norrøn mytologi. Hehe, kuuult.

Underhalding

Ja. Starta friskt med ein utruleg flott sang, med ein fantastisk songar. Håra på kroppen reiste seg simultant i dei siste delene av songen. Wooooh. Så la endeleg klappinga seg, og den lille guten (trur han går på Rogaland Teater, har sett han før) proklamerte at han skulle vera konfransiér i kveld, sidan nokon hadde så fint spurd han om det. Stavanger sin kulturelle elite (ehh :p) lo og kosa seg. Søt fyr. Men frå der gjekk det nedover. Skal dette vera representativt for 2008?

1. Ordføraren i Sandnes opnar, faktisk ikkje så keitt som det plar vera. Flink mann med humor.
2. Bra song av flott songar og konfransiér (braaa! :D)
3. Ei ifrå Afrika som snakka litt om korleis det var å vera i Europa (ok? Kven veit ikkje dette frå før – det var greitt nok, men… ja)
4. «Årets stavangerkunstner», ei dansedame. Dette var langt, keitt og eg såg ikkje vitsen i det. Dans kan vera moro, så lengje dei ikkje skal gjera det til enorm høgkultur med modernistiske preg og whatnot; det er KEITT!
5. Hugsar ikkje eingong. Var vel så keitt. ÅÅ, jo! Dette var SUPERKEITT. Fyrst Mary Miller (som var FLINK, ho snakka kort óg). Så kom den superkeie programdirektøren Rolf Noraas og snakka treigt og alt for lengje med ein kei presentasjon. Hekkan så drit det var. Var difor dei fleste var der, for å sjå tala hans – men kan jo ha litt karisma og forteljarglede lell, vel!? Akk, det der var til å sovna av.
6. Yohoo. Endå eit nummer av dansedama. – Men dette var mykje betre då, var ein flink musikar på scena. Blei meir interessant. Framleis alt for langt og keitt, då.
7. Så ein operasongar og pianisten hans, dette var bra i slutten. Men dei song nokre greier på svensk fyrst, som sikkert var veldig morosamt, berre eg forsto ikkje eit kvekk. Fantastisk då pianisten spelte Mozart. Aaahhhhhhhh. Det var digg!

Det skal leggast til at eg var relativt trøytt og endå meir svolten, men mamma var einig med meg – berre ikkje like sterkt. Ute igjen fekk me mat. Ingen alkoholfri vin igjen, berre ekkel Munkholm – eg likar ikkje øl.

Snakka med faren til Erlend. Ola. Dei hadde levert noko med koret sitt, – dei hadde ingen von om at det skulle gå gjennom. Eg såg Torstein, gamle leraren min på Ullandhaug. Han satte meg alltid ein karakter lavare enn kva eg fortente (4 i staden for 5 i engelsk, 3 i staden for 4 i KRL). Traff ei eg prata med då eg var 7 år eller noko. Rocketrollet eller noko :) Ho fortalde historiar på Sølvberget. Eg hugsa ho faktisk, utruleg. Så snakka eg med Marita, ei utruleg herleg dame. Ho driv med tusen forskjellege ting og var utruleg energisk. Veldig smart og kreativ. For dei som kjenner Victoria Stensø, så er ho ei vaksen utgåve av ho :) Kjempeherleg.

Prata masse med ho. Fekk hallvegs kodingsoppdrag av ho óg, – eg treng ikkje gjera designet, det gjer ho sjølv – men eg får koda! WOhooo!! Det er jo nett dét eg elskar. Designdelen er moro den, men eg er ikkje ein supermann der, akkurat. Medan programmeringa er kjempemoro og kjekk! :D Ho har ikkje tid før uti sommarferien diverre, men det kjem. Nett no må eg få Victoria si side ferdig, – men der har eg design å laga fyrst òg.

Så ringde Rebecca. Veldig seint. Og spurde om eg kunne koma. Mamma køyrde meg bort. Var koseleg å gå ut med mamma. Fin kveld, beste var drøset etter då. Hehe. Var utruleg koseleg hos Rebecca, men det er det nærast alltid. Spesielt koseleg denne dagen då, om eg hugsar rett.

Bussen heim

Eg hadde gløymd busskortet der eg sprang alt for seint opp frå Rebecca. Ugh. Hadde dusja, skulle eigentleg ikkje til Rebecca. Hadde korkje pengar eller kort. Eg hadde ikkje stort mykje tid å tenkja over det, måtte nå bussen. Han kom, eg gjekk inn og peste venleg:
«Eg har ikkje med plastlomma mi me…»
«Berre gå inn, du», braut bussjåføren av og smilte.
Ahh. SÅ HERLEG! :D Eg er sikker på at eg slapp gjennom av di eg var oppgitt, sliten og hadde ei usikker stemme. Tingen er å vera ydmyk og ikkje krevande og bedane i slike stoder.

Då eg gjekk bak såg eg eit kjend fjes. Han hadde eg sett i ein film på nettet. Ein film Kyrre hadde laga, ein film som heiter «I slett lune». Eg satt på musikken og høyrde på «­Internasjonalen». Ahh. Eg burde seia hei til han fyren. Tok lang tid før eg gjorde. Men eg tenkte; ahh, det er jo så mykje koselegare å snakka med folk – og om det ikkje går, så går det ikkje. Det er aldri farleg. Må ikkje vera så sjølvopptake at ein ikkje tør snakka med folk. Nyttårsforsetta mine førre år har alltid vore ­«bli tøffare» og sjølv om eg har blitt myykje tøffare, så kan eg jo alltids fortsetja å bli stadig tøffare.

Der hadde eg ein plan, ein god ein. Eg tok av musikken, snudde meg rundt og sa;
«Unnskuld…?»
Han snudde seg.
«Kjenner du Kyrre?»
«Ja.»
«Åja, eg synest eg hadde sett deg, ja»
«Å, unnskuld å måtte seia det, – men kven er du», svara han lettare forvirra
«Eg har berre sett deg i ein film han har laga»
«Å, då må eg berre beklage at eg er ein så dårleg skodespelar»

Og slik fortsatte det. Veldig hyggeleg. Ganske kort etter måtte eg av då, hadde drøya snakkinga litt for lengje. Men, hekkan, kor glad eg var for at eg faktisk starta å snakke. Det hadde ikkje vore det same elles. Eg gjekk heim frå tjensvollskrysset syngjande saman med Amy Diamond, utruleg lukkeleg og glad. På vegen ut takka eg sjølvsagt bussjåføren høgt for turen, slik eg plar gjera no igjen. Det gjorde eg alltid i Oxford, og gjorde ein del etter eg kom heim. Så slutta eg taka bussen. No gjer eg det igjen og eg elskar det! «Takk for turen».

Eg må bli flinkare å gje folk kompliment og takka. Det er så herleg. Og ikkje minst; bli betre å snakka.

Mogleg relaterte innlegg

• Året 2008
• 16 mai og ein hårklipp
• Osloinnvandrarar og språkforståing

Etter gårsdagen var eg svett som ein fole med ansvar for heile kongefamilien opp ein heller bratt bakke, difor trong eg ein dusj. Endeleg hadde eg tid til ein skikkeleg ein. Eg tok på meg nye klede og var klår. Så gjekk eg ut av badet og prompa litt. Du veit korleis du kan kjenne forskjellen på om du må prompe eller på do? Vel, det fungerer ikkje om du har ­_laus avføring_.

Så… Ja. Eg måtte dusja på ny.

Mogleg relaterte innlegg

• Å spy i skulegarden i spisefri
• Nokon hev visst fritidsproblem
• 30-dagars prøveprosjekt; rå fruktdiett

Etter ei uke eller så i Oxford så blei eg lei av å gå og invisterte i ein sykkel. Det kosta litt (240kr for sykkel + 240kr for taxi hjem + 240kr for lys (dei blir stjåle heile tia, ugh) + nytt dekk etc).

Eg prøvde å skrive ein artikkel om eit emne eg hadde tenka om. Mens eg sykla opp High Street for å komme meg til skolen “skreiv” eg i houvudet mitt kvisleis artikkelen skulle bli. Då eg så skulle skrive dette forsto eg mitt evige problem; eg klarar rett og slett ikkje skrive når det er om noko fast på den måten. Så nå skriv eg rekursivt igjen, skriv om at eg sitt her og skriv :P

Å skrive på denne måten er lettare, så får eg lure hjernen min ved å stille snu emnet mot det jeg egentlig hadde lyst til å skrive om. Problemet er at eg vil skrive om kva som hendte idag, sjølv om eg vett at eg bør skrive om sykkelen etc. Vel, var vel ein 2 ukar siden då racing sykkelen min poffa. Eg blei sjølvsagt meget sint og frustrert og ikke minst lei meg.

Etter eg hadde bada meg i min eigne elendegheit, bestemte eg meg for å prøve å lappe dritet (heh.. måtte bare :P). Så eg gjorde, etter ein heller lang tur til “Cycle King”. Den overprisa butikken skulle visst være den billigste i Oxford… Blei verkeleg imponert (unnskyld, den var for oss xml/html(sgml) folk :D ). Tilbake i huset brukte eg ein heil dag på å fikse dekket (vel, eg hadde allerede sove store delar av dagen då). Neste dag skulle eg teste dekket – p0ff, næææi!

Dekket var ikke lappa skikkeleg. Då eg sjekka hålet igjen var det 2 nye hål nokon millimeter frå det gamle. Fantastisk! Slikt likar me… ikkje.. :/ Eg bør gjære ein lang historie kort fordi eg har tendens til å skrive alt for mye om eg får skjangs :P Eg blei frustrert, kasta meg ut av eit vindauge og daua.

Hmm.. Eg kan ikkje heilt vere enig i den siste setninga der, men uansett så spurte eg Jon om eg kunne låne sykkelen hans. Og mannen sa ja! :D Wohoo, etter 3 helvettes-dager med buss skjønte eg kor forferdeleg mine stakkars klassekameratar har det. Ærlig talt, 40minutt til byen!? Når eg brukar 14 minutt på sykkelen! Uhørt! :S Pluss at eg måtte vente 10min på at snegle-transporten skulle ankomme det upersonlege, kalde skuret me står så idiotisk i og gjør reint lite fornufteg.

Eg skjønte endeleg kor heldeg eg va med mine fantastiske sykkel-tradisjonar. Buss-systemet holder rett og slett ikkje mål. Ofte ser folk på meg med ein ekkel sympati og tykjer synd på meg fordi eg syklar så langt og mye kver dag. “At du klarar det” seier dei. Eh, eg syns heilt opprekteg og ærleg at det er 10x kjekkare og sykle enn å ta bussen! Eg syns synd på mange av mine klassekameratar som kastar vekk masse tid, sittende i eit skur – eller på bussen mens dei gomlar i seg godteri til store gullmedalja. Det er få personar til å stoppe dei i deira søken etter å bli like feite som dei engelske jentene. Synd er det med desse venenes blindheit då dei syns synd på meg.

Eg syklar kjekt ned bakkane mot skolen med vind i håret og trener mine enorme legg- og lårmusklar. Ikkje ei krone betalar eg for treninga mi, mens medstudentane bler månedleg rippa for over 400kr for ein månedleg dusj! God invistering folkens! ond latter Mohohohawhahawhaw.

Utruleg glad var eg for å låne sykkelen til Jon, han var ein sann reddande engel. Eigentleg skulle eg bare låne sykkelen til torsdag då Cycle King skulle få inn eit overprisa dekk eg kunne kjøpe, men eg har sykkelen hans enda fordi han sa eg kunne låne han lengre :D

Sykkelen til Jon er annerledes ifra min sykkel. Mens min er ein ekte racer-sykkel der alt er laga for maksimal fart, noko som gjer maksimal lite komfort (om du kan sei det slik). Eg har eigentleg aldri vært særlig plaga av dette faktum, utenom at setet har vært litt hardt – eg er jo tross alt sykkelist så eg har ikkje 5kg mykt fett på “stumpen” :P Eg blei positivt overraska då eg prøva sykkelen til Jon. Den har feite dekk og rett ratt, samt eit digert mykt sete. Denne sykkelen var ikkje laga med fart i tankane, men faktum at nokon faktisk skulle kjøre farkosten óg.

Så var det fyrverkeri i Eynsham då. Eg starta sykla fysst mot byen, tok 16 minutt så til Farmoor kor Audun bor, 24 minutt, så endelig til Eynsham på ca. 10 minutt. Det gir en reisetid på litt over 40min som er fantastisk bra når ein tenker på kor langt vekke Eynsham visstnok skal være. Eg følte det ikkje som nokon jordomseiling akuratt, dét var det nå heller ikkje men ein må vel få overdrive litt :) Eg sykla tilbake til Audun for å så sykle tilbake igjen til Eynsham og så til byen etter me hadde vært på pub og kosa oss der. Tilstades var Karianne (som bor i Eynsham), Audun, Jon, Morten, Thomas og Tone. Ein kjekk gjeng. Spesielt Jon, han med fine sykkelen :D (:P)

På vei tilbake til byen – kl 12 GMT – så ringte eg pappa etter oppfordring på svareren min. Håper ikkje eg vekka han, tenke rett og slett ikkje på at folk faktisk kan sove kl 1 i Norge. :P Uansett hadde me ein koseleg samtale mens eg sykla uten hender i frå Farmoor(Audun’s Penthouse) til Botley(Jon sitt mini-rom) der han la på. I byen gjekk me på Maxwells, eg begynte akkuratt og ha det kjekt (etter ein 10–15 minutt) då Audun og Thomas de slappe støvlene aboslutt ville gå. Treige folk. Eg hadde betalt 24kr for å komme inn så vil dei bare gå. Grr. Klokka nærma seg 2, men allikevel – ein gjør ikkje slikt.

Etter nedturen der fekk folka meg til å kjøpe hamburger på Kebab Kid.. Smaka godt – ja, nødvendig – nei. Eg kunne jo bare spise ei gammal tørr brødskive heime som eg normalt gjør!

Søndagen, den dagen me eigentleg skulle være i Wales og se Petter Solberg vinne Rally Championship’et, men det kom ting i veien. Eg sykla til Audun, fysste gang før det var blitt mørkt – og det vil eg ikkje gjør igjen på lenge! Det regna og var generelt pissevær, greit nok – eg har jo nice regntøy. Små vatn ikkje ulike mosvannet samla seg i vegkanten ute på “Bryne” (vegen mellom Farmoor og byen – bare kyr og åkrer) der eg blei pressa ut av ekle bilar. På dagen var det faktisk trafikk på vegen og problemet var at eg ikkje kunne se når bilane kom, dei har jo ikkje lys på idiotane! Lyset hadde vel vært vanskeleg å sett, men det er 10x betre å kjøre vegen når det er mørkt! Ein stygg/slem/hemma osv. buss pressa seg forbi meg idet eg stupa ned i eit digert vatn med farleg bunn. Argh. (altså, eg datt ikkje av sykkelen, men “stupa” hørtes litt mer dramatisk ut ;) )

Idet eg hadde kommet inn i Farmoor, nærma meg Audun’s Penthouse leilighet kjøyrde nokon jævlar forbi meg og skreik noko drit så eg nesten fløy av sykkelen og knusa trynet i den elendege engelske standard-vegen. Satan, de burde ta en overdose senest, stygge drittfolk. Landsbyrånere.

Etter ein innhaldsfull morning hos Audun skulle me til byen igjen. Jaja – tenkte eg, så må eg sykle drittveien tilbake, greit nok. MEEEEEEEN, då, når eg sjekka sykkelen så var SJØLVSAGT det elendege dekket poffa! :( Eg var laaangt ifra heime, kva skulle eg gjere!?.. Vel, eg starta og gå. Ein og ein halv time seinare traff eg folka på Eurobar, etter eit par folk hadde tuta på meg og slengt dritt var eg rimeleg trøytt og plaga. Ikkje minst frå den elendeg lange gåturen, eg visste eg hadde ein times gåtur igjen, starta denne. Heim kom eg, trøytt, til micro-varma middag (vel, det er mer spesielt om eg faktisk er i huset då middagen er klar) etter ein vel 2timar og 45minuttars gåtur leiande på ein tung sykkel.

Men hey, etter eg hadde kommet heim lappa eg dekket, UTEN å følge dei idiotiske instruksjonane denne gongen, og trur du ikkje eg fekk det til 100% denne gangen :) Sjenialt! :D Då var eg seriøst glad dagen etter.. Det var faktisk i går(mandag 10/11) :P Med sykkelens genialitet sykla eg igjen til skolen i ein fart bussen bare ikkje klarar og slå uansett kor hardt dei prøver! HAH! TA DEN STYGGE BUSS! :D Jeg er inni en sekk, alle snur seg etter meg, men hvem som er der inne ser de ei Oooh, Knutsen & Ludvigsen er geniale :D Vel tidleg skole imårra og nå er klokka halv 2 så det er onsdag da… Vel, nå kom “Annie – Tomorrow” på, med ho søte lille jenta som syng, kor fint. Høyre den før eg legger meg :D Eg skulle gjerne skrive ein ny artikkel også.. Om den lille dagen i dag og om hvor herlig livet er :) Men det å være sen; tyyyyypisk meg! :P

Mogleg relaterte innlegg

• Sykkelen min
• Tredje helg
• So sat eg att med fira galne når eg ville hava ei god