Det er ikkie so moro å dra frå familien i Stavanger der det alltid er folk tilstades. Det treng ikkje skje stort, men det er ei god kjensle berre å vita at Falke er på rommet sitt og speler eller at Kitty Karina sit og småpratar på Facebook og kannhenda kjem nedom. Her i Oslo er det ingen når Helene er på Voss i höve masterarbeid eller -öving.

Difor var eg alt for lengie på PING i dag. Eg hadde det moro og ville ikkje friviljug gå heim og vera åleine att etter nesten ein månad pause frå det. Det eg ikkje tenkte nöye nok etter på, var at eg har glöymd korthaldaren min i Stavanger…

Klokka vart vel over 0100 för alarmen i bygget kasta oss ut frå PING, og då stod eg att utan noko kort til döra her på Vestgrensa studentby. Eg venta ein 20 minutt til klokka var over 0130 og lurte meir og meir på om eg måtte tenkja på noko lurt.

Heldigvis trong eg ikkje vera so lur; eg gjekk ein runde rundt huset og såg vindauga under vår bustad framleis hadde ljos i seg. Eg kjenner jo mitt bustadsnummer, so då var det berre å trekkja 100 frå det og voilà: nokon å ringja på til.

Eg tykkjer ikkje det er kjempemoro å forstyrra folk slik, men eg ville ikkje stå ute i natt heller. So ein stemme i ringjeboksen slapp meg til slutt inn.

semesteret er ikkje starta enno, so bygget her ikkje so fullt som den pleier. Godt eg kom meg inn likevel.

I morgon vert det litt verre iom. at eg no har brukt opp alle kontantane mine, men den tid den sorg :)

Mogleg relaterte innlegg

• Største løysinga på minste problem
• Endå ein uting med Bergen
• I Oslo utan bustad, om att

Og no kann FrP få lov til å prata att. Me treng dei i denne stoda; og eg voner veldig mange folk i partiet tek dette her som ein vekkjar.

Islamfobien er eit hat. Mange hev ikkje møtt muslimar og er livredde for kulturen deira. Det er legitimt å ynskja å endra innvandringspolitikken og koma med meiningane sine. Denne soga er om ein mann som har kontroversielle meiningar, men likevel er veldig reflektert (som verkar ekstremt rart!).

Eg trur me må få fleire av desse meiningane fritt ut i media. Det er tydeleg at me treng ein skikkeleg debatt. Det gjer meg ilt å segja at det er sikkert det same som Anders Behring Breivik (ABB) ville:

Vi bør snarest jobbe felles mot opprettelsen av en kulturkonservativ storavis (papir/online nasjonal distribusjon)

Spesielt det fyrste sitatet (nede på sida) eg hev henta. Om det å kalla alle med norsk pass for nordmenn, som er det politisk korrekte å segja; men folk flest tenkjer ikkje slik. Blind kulturrelativisme er farleg. Alle kulturar er ikkje like. Alt er ikkje like bra. Me må få kunna prata om dette her og ikkje kunna oppfostra slike ekstreme folk som er heilt skutt i hovudet.

Tingen er at når me ignorerer slike folk, og skyver dei vekk, ikkje let dei deltaka i samfunnet, so vert dei berre meir ekstreme! Det hjelper oss ikkje!

Eg hugsar korleis ingen ungdomsorganisasjonar ville ha noko med FpU å gjera. FpU-arane vart leie seg og fekk ein sterk-sterk brodd til «dei andre». Me må passa på oss.

So eg meiner me ikkje må frysa ut FrP her, og heller ikkje EDL-delene av FrP som er der.

Eg har store problemer med å forstå korleis han kann skriva det han skriv (om hat), og gjera det forferdelege han gjorde. For ein spysekk.

Han skriv mykje om korleis dette skal til, ein organisasjon må vera antirasistisk, men islamkritisk. Han pratar um ein modell av EDL (European Defence League), dei me faktisk fekk ein norsk utspring av for eit par månadar sidan. ABB var heilt sikkert del av det; og såg korleis heile organisasjonen vart slege ned av alle.

Om mogleg, … vart han sint av dette? At dei ikkje fekk koma med meiningi si? Eg reknar med det. For ein jækel.

Mitt originale FrP-innlegg

No må faen meg jævla FrP halda kjeften sin eit par dagar!

Dei brukte bombeangrepet til å propagandera mot innvandring og insinuerte sjølvsagt at dette var islamistar.

Og kven er det? Det er jo faenmeg ein FrP-ar som er gjerningsmannen! Det er ein mann som sjølv er anti-muslimsk og for det same. Kor ironisk er ikkje det? Eg vart kvalm av FrP sin retorikk allereide før me visste om Utøya, at dei skulle bruka dette for å fremja framandhat.

Jeg var aktiv Oslo FrP/FpU i de første 6-7 år (i den kulturkonservative + laissez faire kapitalistiske/liberalistiske campen) og bidro til FrPs suksess før jeg stoppet. Jeg følte det da var viktigere å bidra til å utvikle/markedsføre politiske doktriner i utlandet spesielt Britiske, Tyske, Franske, Amerikanske

Eg vonar ein heil masse FrP-arar melder seg ut etter dette. Det heile er forkasteleg.

Og les Mullahen sin fantastiske post: Der vi lot hatet gro. Veldig bra.

Sitat frå ABB

Du kann lesa kommentarane honoms på document.no sjølv (min kopi av den sida ). Eg limer inn eit par sitat frå Anders Behring Breivik (mine markeringar):

For meg blir det svært hyklersk å behandle Muslimer, Nazister og Marxister forskjellig. De er alle tilhengere av hat-ideologier. Ikke alle Muslimer, Nazister og Marxister er konservative, de fleste er moderate. Men spiller det noen rolle?

En moderat Nazist kan, etter å ha opplevd svindel, velge å bli konservativ. En moderat Muslim kan, etter å ha blitt nektet å komme inn på et utested, bli konservativ etc. Det ligger i kortene at moderate tilhengere av hat-ideologier, på et senere tidspunkt kan velge konservatisme.

Islam(isme) har historisk ført til 300 millioner dødsfall
Kommunisme har historisk ført til 100 millioner dødsfall
Nazisme har historisk ført til 6-20 millioner dødsfall

ALLE hat-ideologier bør behandles likt.

Dere påstår at alle nordmenn som ikke følger landsmo(r)deren Gro Harlem Brundtlands definisjon, er rasister:

“Alle som til enhver tid innehar Norsk pass er fullverdige Nordmenn”… Som betyr at selv Somalieren (med norsk pass) som tygger khat hele dagen, banker kona og sender halve trygden til al-Shabaab skal sees på som en fullverdig Nordmann.

Hvis noen i dette landet VÅGER å se på denne Somalieren som noe annet enn en fullverdig Nordmann er de rasister og må brennmerkes offentlig. Og dere sier at alle som er uenig med deres ekstreme kulturmarxistiske verdensoppfatning – den utopiske, verdensborger-definisjonen er rasister?

I så fall tror jeg dere har stemplet 95% av verdens befolkning som nettopp dette men det spiller vel en mindre rolle for dere?

Etnosentriske bevegelser som BNP, National Front er IKKE velykkede og vil aldri klare å komme seg over 10% oppslutning (BNP har 5%, FN har 7%). Man kan ikke bekjempe rasisme (multikulti) med rasisme. Etnosentrisme blir derfor det komplett motsatte av hva vi ønsker å oppnå.

Vi har valgt Vienna School of Thought som det ideologiske grunnlag. Dette innebærer motstand mot multikulturalisme og Islamisering (på kulturelt grunnlag). Alle våre ideologiske argumenter baserer seg på anti-rasisme.

Dette har vist seg å være svært suksessrikt noe som forklarer hvorfor moderne kulturkonservative bevegelser/partier som bruker Vienna School of Thought er så vellykkede: FrP, Geert Wilders, dokument og mange andre.

Etnosentrisme strider mot prinsippene i Vienna School of Thought noe som er årsaken til at du sikkert har blitt sensurert her tidligere.

Jeg har selv jobbet flere år for FrP og kan garantere deg at FrP hadde hatt mindre enn 10% oppslutning om de ikke hadde valgt Vienna School of Thought som ideologisk grunnlag.

Ja, vi skal beseire multikulturalisme/kulturmarxisme til slutt (da denne er svært diskriminerende og rasistisk). Men vi må gjøre det på riktig ideologisk grunnlag.

Jeg har jobbet med prosjektutvikling i 14 år med flere prosjekter relatert til nettløsninger, har økonomisk utdannelse + to andre bachelor grader, tjente min første mill som grunder i en alder av 24 og har mange kamerater som i dag er suksessfulle grundere innenfor de fleste bransjer.

Flere av kameratene mine er eksperter på utvikling av nettsamfunn (en av dem driver Deiligst.no, Norges trolig mest profitable nettsamfunn til tross for et moralsk frynsete konsept).

Multikulturalister blir svært brydd når du nevner Japan og Sør-Korea da disse nasjonene beviser helt åpenlyst at masse-innvandring kun er et resultat av spesifikke Marxistiske doktriner og svært sjelden økonomisk eller kulturelt gunstig.

Japan/Sør-Korea har en grense og grensevakter. Om man mangler visum blir man nektet passering… (Europa hadde visst denne ordningen før 1950-1960)

Det interessante spørsmålet blir jo; hvorfor blir ikke Japanere og Sør-Koreanere demonisert som nazister og fascister? Svaret vet vi…

Mye av denne kunnskapen har allerede blitt formidlet gjennom “document” (er utrolig imponert over kunnskapsnivået her:)) noe som indikerer at det er på vei til å formes en ny pan-Europeisk “kulturkonservativ” intellektuell bevegelse som er enige om de grunnleggende sannheter.

De neste 10/20/30 år bør vi fokusere på følgende:

• Lage en kulturkonservativ storavis (papir/online) i hvert land (vårt talerør som når ut til hele Norge). Målsetningen er naturligvis å vekke flere nordmenn opp fra komaen.
• Skaffe funding til dette prosjektet gjennom kulturkonservative investorer.
• Bidra til å forme/videreutvikle en ungdomsorganisasjon/aksjonsgruppe som representerer vår ideologiske platform (anti-rasistisk men kritisk til multikultur/Islamisering etc)

EDL/SIOE danner konturene til hvordan en slik organisasjon vil se ut. Vi kan jo f eksempel videreutvikle SIOE eller skape en ny. EDL har fått rasiststempel og de jobber hardt for å bli kvitt dette (alle individer som kommer med rasistiske/diskriminerende ytringer blir fra nå av kastet ut).

Det blir vanskeligere å starte en slik gressrot/aksjons gruppe i Norge da myndighetene pumper sinnsyke summer in over alt for å blidgjøre alle (utenom oss;)

De som våger å kritisere multikulturalisme (og som støtter kulturkonservative synspunkter) blir i dag stemplet som fascister/nazister/rasister. Problemet er at doktrinene som danner grunnlaget for politisk korrekthet ikke vil eller kan tillate alternative oppfatninger og er således svært intolerante.

FrP er et offer for denne intoleransen.

Elles les desse innleggi

• Prableen Kaur, Helvete på Utøya:

  En man kom. ”Jeg er fra politiet.” Jeg ble liggende. Noen skrek tilbake at han måtte bevise det. Jeg husker ikke helt hva ham sa, men morderen begynte å skyte. Han ladet. Skjøt mer. Han skjøt de rundt meg. Jeg ble liggende.

• Jaskorpe tipsa meg om Quilliamfoundation, ein tenketank som jobbar mot ekstremisme. In and out of Islam. Eg hev ikkje lese heile enno, men det ser bra ut:

  I want to start this discussion by talking about what I used to believe in and presenting it as I would have presented it when I believed in it and then discuss the ideas that I’ve come to and why I no longer believe in what I was prepared to give my life for.

• Alexander Wilhelmsen skreiv ein knallbra analyse på Google plus:

  Three things in particular strike me about the media coverage as well as blogospheres predictable rampage.

• Øyvind Strømmen: Kven er terroristen? (du kann òg lesa same innlegg hjå Aftenposten, viss det flyter båten din:

  Breivik var inspirert av eit internettmiljø som kallar seg «counterjihadist», eit miljø som forfekter ein ideologi som vel kan kallast høgreekstrem, og som også har koplingar til europeisk nyfascisme. Det er eit miljø eg har fulgt rimeleg nøye gjennom fleire år. Eg er ikkje overraska over at det er eit miljø som no har ført fram til ein terrorhandling i Noreg.

Og forresten, for å gjera ein ting krystallklårt, eg er skriv ikkje dette for å orsaka nokon ting som helst!

Eg vil prøva å forstå det eg kann, korleis han i sitt sjuke hovud kunne «rettferdiggjera» for seg sjølv dette her. For det hev han altso gjort! Og koreis me mogleg kann unngå slikt.

Mogleg relaterte innlegg

• Klag på språket i sjølvmeldingi

Fyrr det att kom ein Tuk-tuk upp og ville ha 250 baht til Paragon, Siam-senteret. Eg sa 50 og då vart han fornærma og køyrde vekk.

Ein skapeleg pris er jo 60 for den strekningi, so viss han hadde mensen so fær det vera honoms sak ;-)

Det var ein heil del trafikk rundt sentrene, som frykta. Likevel var det ingenting mot det dei andre taxiane hadde fyrespegla. Denne taxisjåføren hadde òg buddha-ar på dashbordet og ingen av dei uærlege jæklane hadde. Altso dei som ville ha ein fast, høg pris. Eg anar verkeleg eit mynster her.

Me var stuck i kø då det var 300m att, og det hadde vel truleg teke ein 20 min å køyra heilt fram til Paragon-senteret.

Taxisjåføren trakk på skuldrane og var tydeleg uppgjeven.

“Must go off here, not too far,  300 meter there”

Eg og Helene er jo gjerne slik at me fyretrekk å gå dersom det tok like lang tid som anna transport. Å gå i dette høvet ville vera mykje snøggare, so me var berre glade.

Taxisjåføren såg derimot ut som um han ikkje hadde gjort jobben sin og var skuffa. Turen kom på 73 baht.

Diverre mangla me ein 100-lapp, so me gav han 91 baht og drog. “You’re a good driver”, sa Helene.

Eg ville eigentleg segja noko um at han var ærleg og difor fortente meir, eller peika på meteret og segja; meter good! Vil jo visa at eg gjerne er interessert i å tipsa for ærlegskap.

Var redd det var litt lite då, 18 baht er vel under 4 kroner…

Eg snudde meg då me hadde gått eit par steg og han hadde talt pengane. Han ljoste upp. Og gliste storveges med tommelen i vêret. Ah, det var eit herleg syn!

Eg gjekk til MBK for â handla kamera medan Helene såg etter løysingar for å fiksa håret sitt.

“I’ll buy the X100,” sa eg då eg fann seljaren min. I går vart eg “tildelt” han etter fem minutt engelsk knoting med ein annan fyr til det viste seg at eg var ute etter dyre greier og ikkje berre det billegaste kamera dei hadde. Basert på kleda trur eg han var sjef for butikken.

OK. Dei slengde med eit lite stativ, rensesett, ein liten kamerabag og eit minnekort. Eg kjøpte eit nytt minnekort for å få snøggare fart på kamera. Ein av svakheitane er at det krevjer det for å vera brukbart.

So vart eg tildelt ein hjelpar av di sjefen sikkert skulle gjera anna. Hjelparen opna kamera for å visa meg at det var ekte vare og for å setja alt saman.  Ganske idiotisk iom. at eg er perfekt skikka til å gjera slikt sjølv.

Metrobetaling sucky sucky

Eg fann Helene att etter ei lita formue i mobilbruk. Me tok skytrain til flytogstasjonen. For å gjera det måtte me kjøpa billett på automat. Billettluka eg var i ville berre veksla pengar for meg.

For å koma til den rette stasjonen måtte me taka lufttoget (Skytrain) ein 400 meter for å byta line.

Kartet var greit nok, me visste kva me skulle, men kva me skulle betala var umogleg å finna ut.

Det var eit slags sonesystem, men utan forklaring på kvar dei var eller korleis dei fungerte.

Då me gjekk ut av lufttoget peip billettmaskinane tungt og vondt. So kom ein vakt som ikkje ville sleppa oss ut. Mangla 10 baht.

Eg dreit i uppsettet deira, me ville vidare for å taka flytoget. Eg betalte dei det dei etterspurde og gjekk ut sjølv um dei ville eg skulle bruka kortet på ny i maskina. Faen um eg skal, hev dårleg tid og viste so mykje.

Eg pressa meg ut saman med Helene, sjølv um dei litt halvhjarta prøvde å stansa oss. Eg mistenkjer forresten òg at Helene hadde ei ubetalt sonekrav på 10 baht på seg (2 kr).

AirAsia

Me flaug med AirAsia, som er eit flyselskap liknande RyanAir. Det var, i kjend stil, eit reint lite helvete å reisa med.

Då me kom fram hadde dei 3 boder til bagasjeavlevering, medan dei hadde minst 20 andre boder for manuell innsjekk og bagasjelevering.

Dei som hadde sjekka inn på nett måtte difor stå rett under ein time i kø, medan dei som gjorde alt på flyplassen hadde fri bane. Kva i alle dagar skulle vera vitsen med det?

Taxi

På flyplassen ville alle ha 750 baht for taxi ned til Kata Beach. Det var jo heilt ekstreme prisar! Eg var grovirritert.

Det me ikkje visste var at slike skyhøge prisar er vanlege i slummen av ei øy som er Phuket. Det er ein taximafia som set faste prisar og held det slik.

So eg pruta i veg og gjekk frå ein heil haug folk. Til slutt var det ein som kom bort til oss (utan taxiuniform) og baud 550 (100kr) for den 50 min lange turen.

Framleis grovdyrt, men me godtok no det iom. at det tydelegvis var umogleg å få ein skikkeleg pris.

Hotellet

Rommet vårt hadde ikkje dobbeltseng som me hadde betalt for. Dessutan var det dopapir og bremsemerker i doen. Var ein god del som såg uvaska ut.

Helene gjekk ned, betalte 100 baht for to timar net (omfg!)  og klagde.

Ein løpegut utan nokon kjennskap til vasking kom upp. Då han var ferdig var ikkje skitet vaska vekk i det heile teke;  han hadde ikkje sett/rørt det verste ein gong.

Eg brydde meg ikkje um det; hotellet kalla seg jo hotell og ikkje hostell, men prisane var meir hostell-liknande. Mine irritasjonsmoment var airconditionen som var håplaust ineffektiv, men likevel bråkte som eit krigsfly frå andre verdskrig.

Phuket

So hadde me altso kome til den vonde plassen. Charterturistmegaøya. Plassen eg iallfall ikkje ville dra, men Helene ville sjå korleis det var.

Me sov særs dårleg den natta.

Mogleg relaterte innlegg

• Thailand dag 2, Bangkok
• Thailand dag 1, Bangkok
• Til New York i morgon!

Me vart kjend med Sharon frå Fillippinene, som me hang med resten av turen. Fyrste stopp var eit krigsminnemerke.

Plassen rundt soldatgravene var utruleg velstelt med imponerande grasklypping. Sjølve graset var rart og annleis frå normalen; store blad i staden for strå, og veldig mjukt.

Eg fekk storlyst til å springja nedyver den digre grasplenen, nett det me hadde vorte fortalt me ikkje måtte gjera. Er nok ein grunn til at dei må segja det; slike plassar fær meg berre til å vilja springja…

Eg leitte etter sjokolade, men fann ingen. Var ein del kjeks og eg kjøpte det næraste sjokolade eg fann. Altso Oreo-kjeks og sjokomjølk. Det er ti slike små minibasarar kvar hundrande meter i dette landet, ikkje ulikt Fillippinene. Eg reknar med dei ikkje kann ha noko sjokolade av di dei berre vil smelta og verta ekle.

Gaiden vår

Gaiden vår var ein vill thailendar som hadde ei utruleg høgfrekvent kvinnestemme (typ japansk) når han prata. Var litt vandskeleg å forstå alt. Han sa «priiis!» minst ein gong i kvar setning og eg forstod aldri heilt kva det eigentleg skulle tyda. «Now we go to museum, priiis! Only five minute drive, yes, priiis!».

Han vitsa med at Sharon var ekstrakjærasten min i tillegg til Helene. Me skulle visst vera «married tomorrow, yes, yes, priiis!». Han gliste stort, men varmt. Helene lurte på om det var eit stikk til alle europearane som kjem til Thailand og Fillippinene for å finna seg kone. Kann godt vera, sjølv um det seinare verka til å vera måten han vitsa på/flørta med. Han brukte det på fleire av jentone utyver turen. Heh, var ei uppleving det òg.

Me gjekk gjennom museet og ut på brui yver Kwai. På vegen traff me ein ekstremt kosete «katt» i tigerfamilien, som me klappa vel og lengje. Ho var vel litt mindre enn ein normalt hund. Kosta 100 bhat (~20kr) å taka bilete, so me gjorde det ikkje. Eg hadde jo heller ikkje noko kamera å taka bilete med.

Tog

Etter spaserturen yver Kwai-brui drog me vidare til ein togstasjon. Me skulle køyra på denne jarnbanestrekningi som japanarane fekk krigsfangane sine til å byggja. Då eg høyrde «death railway» trudde eg at det var ein kul, farleg bane. Men nei. Han heiter det av di fangane som jobba på banen daua som flugor av utmatting.

Togsettet likna litt på Flåmsbana-togsettene, berre her var vindaugene og dørene opne. Ahh! Opi dør! Eg hang ut døri på toget og hoppa av og på i fart på kvar stasjon me stoppa på.

Det vil segja; det tok litt tid fyrr eg turde i og med at eg var redd for å få kjeft. Det er ein av miljøskadone me veks upp med i Noreg der alt skal vera so helvettes dritsikkert av di ein og annan idiot klarar å skada seg ein gong kvart tiande år.

Kvifor skal me fjerna all gleda i livet grunna slikt? Eg likar det ikkje. Ikkje i det heile teke.

Same kva, i Noreg fær du fort kjeft dersom du hev det moro, so difor heldt eg litt att, men etter ei stund våga eg meir.

Billett

Sharon er pianolærar i Fillippinene og var ikkje lysten på å bruka pengar på tull. Då eg spurde um ho skulle ha vanleg eller «special» billett valde me vanleg til forskjell frå resten av gruppa.

«Special» gav deg reservert garantert sitjeplass og ein drykk med i prisen. Sharon kalla «regular» for «adventure ticket»; wooo, du veit ikkje um du må stå eller fær sitja!

Ho vann meg og Helene med den argumentasjonen. Dessutan ville me jo gjerne sitja med ho, trass i at 100 bhat (14kr) og 150 bhat (21kr) ikkje er store billettprisen same kva.

Det var godt me valte eventyrbillett av di me karra til oss ein superplass med ein gong.

Restaurant

Me hoppa av på stasjonen me skulle av på og køyrde til ein restaurant der me fekk mat.

Det viste seg at 6 av totalt 11 var vegetarianarar, altso dei fleste. Det var ikkje medrekna (eg sa frå um eg og Helene dagen fyrr, men trur ikkje den meldingi vart vidaresendt).

Dei tilsette måtte berre sjå på at det dei originalt hadde sett fram stort sett ikkje vart rørt, medan dei lagde til noko vegetarisk på kjøkenet.

Bambusrafting

Tid for bambusrafting, som er eit ekstremt smigrande ord på det å stå på ei bambusflåte ned ei elv med normal straum. Ganske langt frå det me tenkjer på som rafting (sokalla white water rafting). Ordet er sikkert teknisk sett korrekt, men likevel :P

Eg måtte gjera noko anna. Eg kledde av meg ned til boksaren litt usikkert, var mange religionar og folkeslag representert på turen. So hoppa eg uti og hang på flåta/symde attmed ho.

Vatnet var heilt brunt.
«We don’t have brown water in Norway,» sa eg. Vel, kannhenda det finst, men det er iallfall ikkje vanleg.
«You know where the brown come from?», sa jenta i eit nederlendsk par som var med på flåta.
«Sewers, probably,» sa eg av di det var det ho la upp til og ville høyra. So lo me litt alle saman.

Elefantar

Me hadde flyte ned til ei brygge der me gjekk opp ein bratt bakke. Eg gjekk berre i boksaren framleis og såg ganske teit ut, men han var jo våt.

Då me kom opp såg me elefantar. Eg, Helene og Sharon tok ein med ein babyelefant som Helene var mest interessert i.

«You have two girlfriends!?», sa han som tok bilete av oss då eg sat der idiotisk i boksaren min med armane bak Helene og Sharon.
«Yes, I do,» sa eg og smilte. Han fekk eit sjalu uttrykk i andletet.
«Oh, man, you’re a lucky man. Lucky, lucky…». Huh, det verkar som um han faktisk trur på det!

Eg kledde endeleg på meg etter elefantturen og kjende meg ikkje som ein premieidiot lengre.

Foss

Siste stoppen var det flauaste på heile turen; ein yverraskande stygg foss omtrent tom for vatn. Ein typisk bussturist-stad var det òg, utan at eg kunne sjå nokon grunn til at det skulle vera slik. Flaut. Me hev minst tusen betre fossar i Noreg.

Gjekk på do fyrr me drog. Dei tok ein blodpris på 5 bhat for kvar vitjing – og det var slike på-huk-dassar utan ljos, ravskite og med digre tønner med stilleståande myggklekkevatn.

Det var ein tri timar lang køyretur attende til Bangkok.

Taxi

Me hoppa av i ein rundkøyring. Der var ein taxisjåfør som var militant på prisingi med eit par australianarar eg vart kjend med i bussen. Me stoppa vår eigen taxi og sa «MBK, but with meter».

Det gjekk han ikkje med på grunna trafikkaos, og då me ikkje ville betala blodprisen honoms gjekk me berre utatt. Eg måtte stogga tri taxiar til fyrr eg fann ein ærleg ein.

Det kom på 80 bhat, ein stor del som gjekk til dei 15 minutta me stod og stanga i ein kø 1 minutt gåing frå MBK. Eg gav sjåføren med ein buddha på dashbordet 100 bhat og sa «Take all, you’re a nice honest guy».

Kamerakjøp. Igjen

Helene skulle til frisøren og bleika/farga håret, medan eg skulle sjå meir på kamera o.l.

Gøymd inni ei side av senteret (det er DIGERT) fann eg ein kjedebutikk med ålmenn elektronikk. Dei hadde faktisk fleire Fujifilm FinePix X100 att. Wow.

Eg fekk tilogmed prøva det. Då eg sa eg ville kjøpa kameraet ville seljaren visa meg eit anna kamera.

Ricoh GXR. Det hev mykje av den same innmaten, men her med utskiftbar optikk og sensor. Eg hadde so vidt lese um det tidlegare.

Richoen var veldig god i bruk og herleg å halda. Ein del enklare enn Fujien. Billegare òg.

Eg måtte lesa testar på dpreview.com. Det var 28mm f/2.5 med APS-C-sensor som var interessant. 50mm-en med brikke i DX-storleik (altso som Nikon D90) hadde nemleg vorte ein veldig dyr kombo.

Fokusskifte

Eg visste ikkje kva eg skulle gjera att. Helene var kjempeleid seg etter frisørvitjingi, so det vart ikkje høve til at ho kunne sjå på og hjelpa meg til å bestemma meg. Frisøren hadde øydelagd håret hennar meinte ho og det gjekk veldig inn på ho.

Ho trong mat for å hjelpa på humøret, tenkte eg, ikkje kamera. For å gjera det kjapt og smertefritt gjekk me på Pizza Hut. Igjen.

Denne gongen tinga me svær pizza, men klarte ikkjeeta upp av di me ikkje var like svoltne som sist.

Heimatt

Me klarte ikkje finna ein taxi som ville gå med meter etter me spurte 4-5 stykk, so då betalte me like godt 100 bhat for turen. Berre for å verta ferdig med det og koma oss heim.

Det var ein veldig, veldig fin dag. Utruleg lang, med ein bra slutt då me til slutt la oss etter å ha sett ein serieepisode på pcen.

Mogleg relaterte innlegg

• Thailand dag 1, Bangkok
• Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket
• Til Kroatia, flyplass

(Klokka 12.00)

Nett no sit eg på May Kaidee’s Vegetarian Restaurant. Helene ligg og søv på hostellet fem minutt unna. Eg er ravsvolten og tom i magen, det er Helene òg, men ho søv veldig tungt nett no, so det passar nok bra det òg. Var litt usikker på kva eg skulle tinga, so eg tok noko som på ein måte vart tilrådd av servitrisa etter eg spurte. Ris- og grønnsakssuppe er nok neppe noko eg hadde teke sjølv (etter biletet og namnet å døma), menmen, sikkert bra.

“Ahh, got your water already,” kom servitrisa nett og spurde medan ho slo på vifta på veggen rett yver meg.Interessant nok so hev denne plassen eit kokkeleringskurs, det hev eg ikkje sett andre plassar fyrr. Ho står no engasjert og forklarar for ei gruppe amerikanarar ved eit bord heilt inne i lokalet. No fær eg truleg maten min snart.

Me landa i 5-6-tidi i dag tidleg, og fann fort ut at flybussane la ned 1. juni, altso rundt ei veke fyrr me kom. Det øydela den planlagde planen sjølvsagt. Etter ein del fram og attende tok me Skytrain til siste stasjon og praia ein taxi. Turen skulle taka 10 minutt, men med den tette og ville Bangkok-trafikken tok det opp mot ein 40 minutt. Og prisen? 16 kr.

(Klokka 20.50)

Eg og Helene sit på Pizza Hut. Det vil segja, Helene er på do nett no. Me hev vore på eit av Bangkok sine mega-kjøpesenter MBK i ein 3 timar. Stressa som ein galning med kamerakjøp. Helene gjekk rundt for seg sjølv og handla og koste seg, då eg seinare traff ho hadde ho m.a. kjøpt gåve til Ida. Panasonic GF2? Kva objektiv? Olympus PEN? Eller ikkje mikrosystemkamera, men veldig kompakt? Som Canon S95 mot Panasonic LX5 og Olympus XZ-1.

Eller kva med Fujifilm FinePix X100? Den brekker banken og hev fast påmontert objektiv. Helene segjer “Men kva skal eg gjera på konserter då, når eg vil taka bilete av artisten?”. Nei, det er berre ein fast vidvinkel på den, so det gjeng ikkje då.

X100 kostar 10500 i Noreg, som er ganske mykje for eit kompaktkamera utan zoom og utan høve til å endra objektiv. For min del er det perfekt, på eit slikt kompaktkamera vil eg ikkje stressa med å byta objektiv. Det er peik-og-skyt.

Zoom vil eg ikkje ha då eg fyretrekk liten storleik og viktugast av alt; høg ljossensitivitet. X100 hev òg ein stor APS-C-sensor, so han er større enn sensorane til micro four thirds-systemet. Sony NEX-3 og NEX-5 hev òg APS-C-brike og same med Samsung NX10, men båe dei to er stygge som fy. Veldig billege då. På dette punktet bør de forstå min frustrasjon.

(Seint på kveld)

Den siste (og fyrste) X100 var nett utseld då eg kom ned att. Dei er ganske umoglege å få tak i grunna problemene i Japan, diverre. Eg stod so saman med Helene og klarte ikkje velja mellom Panasonic GF2 og Olympus PL2. Til slutt var alle saman inkludert seljarane irriterte og slitne av problemet mitt med å velja, so då gjekk me berre iom. at dei stengde. Fær fortsetja det i morgon.

So me sat altso på Pizza Hut, åt mellomstor ostepizza som viste seg å berre vera liten i våre augo. Etter det tok me ein Tuk-tuk heim att etter me hadde pruta prisen ned frå ekstremmykje (40 kr) til framleis ganske mykje (14 kr) for ein 10 minutt tur¹.

Tidlegare på dagen so tinga Helene tur til morgondagen, då skal me sjå brui yver Kwai, taka “Death Railway” og ri på elefant.

Bilete kjem truleg ein gong.

1. 14 kr er jo framleis skitbilleg mtp. taxi- og transportprisar i heimelandet

Mogleg relaterte innlegg

• Thailand dag 2, Bangkok
• Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket
• Casino!

12, Azerbaijan
10, Slovenia
08, Bosnia og herzegoniva
07, Estland
06, Danmark
05, Spania
04, Tyskland
03, Moldova
02, Sverige
01, Sveits

Me talte upp toppoengi her lokalt, det vart sjåande slik ut:

54, Irland
52, Estland
34, Tyskland
25, Serbia
23, Slovenia
22, Azerbaijan
19, Moldova
10, Spania

Korleis det vert sjåande ut til slutt er moro, sjølvsagt.

Me fann ut me må gjeva poeng til poenggjeverane neste gong. Denne gongen er iallfall min dom heilt klar:

Mest sexy, totalt sjarmerande, herleg og søt: Azerbaijan
Mest morosam: Slovenia
Søt støttepoeng: Latvia

Austblokklandene vert gode medlem
———–

Det som er veldig kult og interessant er at eg hev ein haug land eg ikkje kjenner i lista mi yver brukbar musikk. Sjølvsagt, det var ingen spesielt gode songar i MGP i år, men det er kult at ting er litt jamnare og at austblokklanda ikkje lagar toill og tøys.

Mogleg relaterte innlegg

• Looking really crap
• Fulle nordmenn på flyet til Spania
• Togbillett til Stavanger (eg flytter frå Oslo(!))

Då eg tok kystbussen ned førre fredag la eg merke til noko totalt annleis enn det eg hadde erfart fyrr; hordalandssvelene var dårlege, tørre og med lite smørkrem, medan Arsvågen–Mortavika-sambandet serverte dei beste svelene nokon gong. Ja, eg snakkar Sogn og Fjordane-kvalitet!

Masse utruleg god smørekrem, med god tygg i og ikkje for “feittete” smak. Eg vart sjølvsagt riven av stolen, og lurte so smått på; hadde dette noko med innlegget eg skreiv tidlegare? Eg kunne i minsto tru at det hadde litt med saki å gjera og vart stornøgd. Sjølvsagt dumt at Hordaland er sopass vaklande framleis, men Rogaland såg ut til å ha fiksa eitkvart.

Men! So sit eg altso på veg til Arsvågen og attende til Bergen; og korleis er svela? Heilt annleis. Verkeleg totalt annleis, dette er ei radikalt forskjelleg oppskrift. Smørkremen er utruleg sparsomt putta på, han er veldig “smørete” og tung, det er elles lite tygg i han (grovhakka sukker). Svela er relativt innskrumpa, kompakt og sveitt.

Ein ting skal dei likevel ha; dei er ikkje for hardt stekt, eg hatar alt for stekte sveler, dei skal ikkje sjå ut som om dei har sovna i solariet og smaka dertil. Alt i alt minner dei altso om dei 8-pakke-lappone som seljast innpakka i plastikk på butikkar i Stavanger. Lite luft, smakar ein dag gamle, ja, rett og slett forferdelege.

Det skal segjast at eg er for rein gourmetkritikar å rekna når det gjeld sveler. Eg hev ete sveler for ei liti formue og kvar gong det er mogleg å kjøpa ei svele (eller “lappe” som det heiter i heimfylket) so gjer eg det. Eg har truleg brukt ein større del av studielånet¹ på Fjord1-sveler. Difor hev eg sterke meiningar her, men dei må reknast relativt; sjølv det verste Fjord1 hev klart å stella i stand hev likevel alltid vore av god etande kvalitet.

So, svelone, kva skjedde? Frå best med topplassering på fredag og so rett attende til verstingplasseringi no i dag!?

Eg trur dette er litt meir komplisert enn uppdelingi eg hev bruka. Eg la merke til at dei Fjord1-tilsette var uppteken av kva båt dei var på meir enn kva samband det var² . Det må sjølvsagt vera slik det heng saman, det er på båtnivå me må rekna forskjellar. For min del har ikkje båtane vore særleg interessante i seg sjølv, men kva rute dei køyrer, men eg hev nok teke heilt feil.

So hypotesen om at kor mykje nynorsk det er i fylket speler inn på kor gode svelene er, held nok ikkje vatn. Det må nesten gå på kor nynorske dei som lagar svelone på båten er. Då er det ikkje rart det er so mykje svingning i Rogaland og Hordaland, medan det er botnsolid gode resultat i Sogn og Fjordane³.

Nett no sit eg på MS Stavangerfjord, viss eg ikkje hugsar feil so er det MS Mastrafjord som er den andre båten her. Viss båten eg tok på fredag var den andre, gjeld altso dette Arsvågen–Mortavika:

• MS Mastrafjord lagar (veldig) bra sveler

• MS Stavangerfjord gjer ikkje

Det vert interessant å koma opp til Sandviksvågsbåtane og sjå kva for ein båt eg treff der. Vonleg ei med gode sveler. Eg skal finna ut kva båt eg tok sist, som altso var bob-bob minus.

Men ingen plassar er altso skiljet større enn i Rogaland; pass på kva båt du tek!

1. eufemisme for forbrukslån med gode vilkår, eg mista nett lån og stiped av di eg oppgav til lånekassa at eg ikkje ville taka studiepoeng fyrr neste halvår.
2. og lat meg segja kor fantastisk kult dei to tilsette fær Fjord1 til å framstå! Gulljobb gutar, massiv respekt og godhug til dykk og arbeidsplassen dykkar!
3. rett nok hev eg berre 4-5 sveleerfaringar i SF, so datagrunnlaget er slett ikkje imponerande

Mogleg relaterte innlegg

• Kjipe rogalendingar
• Tryggleiksforvirring på Fjord1-båtane
• Mobbing av nynorskbrukarar er heilt greit

Nett no hev det vore vandskeleg å seia at folk kann koma inne i eit visst tidsrom, men dette her vil gjera slike ting enklare.

Mogleg relaterte innlegg

• Rebecca vert ikkje med på NMU-vinterleir
• Stille fredagskveld i heimen…
• Ny skjerm, 20″ Widescreen LCD

Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

…

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

“Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der”, segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur
• Hahehae.. :P Går det ann? :(
• Den fyrste busstur

Eg tok litt bilete og litt video. So skulle eg berre kjapt setja han saman. PiTiVi var utruleg vrang og det tok meg kjempelang tid. Eg klarte ikkje sjå kva eg klypte ein gong, av di han viste eitt bilete annankvar sekund… Skuffande. Jaja, det vart noko av det likevel. Og dagen var ganske OK.

Det er totalt utan meining, langt, og noko feil med videoen i Firefox 4 iallfall. Jaja, eg brukte so mykje tid på det at eg nesten berre må leggja det ut :( :P

Laurdagen fyrr var eg på allslags kaféar med mamma og pappa, og vart påspandert ein heil haug dyre ting eg aldri hadde kjøpt på kafé sjølv. Traff Camilla RL på Sting òg (veninne frå barneskulen). Og so gjekk eg på Rogaland Teater og såg «Haugtussa» med Helene Stenhaug og ei veninne av ho.

Mogleg relaterte innlegg

• Maria Mena-konsert
• Ja, haha, så lade kan me ble! Hahah!
• Bilete attende, frå tenarkræsjet, april 2009(!)

Sist veke² såg me Kongen av Bastøy, eg hadde veldig lyst til å sjå Black Swan og fortalde Helene. Ho fekk Bastøy. Ein av klyppfilmane (trailer) fyrr filmen var av Black Swan. Då endra ho meining. Haha. Jaja. Men Bastøyfilmen var bra den.

Denne gongen var det altso Stavangerfilm, som eg alltid må sjå likevel; so eg hadde som nemnd ingen sterke preferansar mellom dei to denne gongen. Me kjøpte billett og gjekk inn. Eg var ganske irritert og kort i lunta av di eg ikkje hadde ete på veldig lengje, skulle eigentleg eta falaffel fyrr me gjekk inn.

Grynta litt og so gjekk me inn i sal 3, og fann plassene våre.

Produced by…

Det var då utruleg kor store dei hadde blitt på det? Slik yverdrive jappe-engelsk i ting retta mot nordmenn – ooh, sjå kor internasjonale og kule og hippe me er – er berre tragisk og vondt. Og kva faen skjer med musikken? Og kjensla og … biletet?

Eg må nesten innrømma at eg ikkje tok feilen fyrr Helene braut ut, meir som stadfesting enn spursmål; «er me på feil film?» Sanneleg. Dette var jo Black Swan.

To veker fyrr var me på kino og fekk feil billettar skrivne ut. Eg måtte gå attende og segja at det ikkje var den filmen me spurte om. Eg tenkte det same hadde skjedd på ny.

«Vel, ingen vits å flytta seg,» sa Helene. Og so såg me filmen. Og han var kjempevakker. Heilt utruleg herleg. Og forferdeleg, verkeleg forferdeleg. Helene nemner ingenting um at han var fin eller vakker. Når me treff på Ragnhild, av Balestrand, segjer Helene «Eg visste ikkje at det var ein skrekkfilm! Rein horror!!!»

Sjølv so kjenner eg litt for å dyssa ned den kommentaren litt med å segja at han var mykje meir enn det òg altso, sjølv um han hadde ein del ganske tunge greier i seg. I det heile teke berre utruleg vakker. Eg ser sjeldan filmar to gonger med vilje, men denne her kann eg gjerne sjå omatt. Berre på bluray eller DVD då, av di eg hev lyst til å stoppa opp og plukka han frå kvarandre. Studera han litt :)

1. eller på det ekstremt ustavangerske bokmålet, Jeg reiser alene. Kann ikkje forstå korleis eg kunne skriva bokmål med eit alvorleg andlet i alle dei åri!
2. Dette innlegget er skrive på natta 24. februar

Mogleg relaterte innlegg

• Heime i Stavanger
• Espen hev (nesten) fengje kjærast
• Fyrste arbeidsdag på VilVite med Bevar Hardanger

Greitt nok, tenkjer du, det er slik dei er laga på megafabrikken for sveler med smørkrem som Fjord1 sikkert hev outsourca dette til. Men der tek du feil, for kvifor hev då svelene på båten i Hordaland omtrent det dobbelte med smørkrem?

Dette er ikkje nokon eingongsgreie heller, det er langt frå tilfeldigheitar når eg hev teke denne ruta no godt yver 6 gongar det siste halvåret.

So Rogaland er kjipe, Hordaland er greie. Kva då med Sogn og Fjordane? Jo, vonleg ser du mynsteret her. Fjord1 i Sogn og Fjordane lagar svelene på båten (ser det ut som) og smører skikkeleg tjukt på, slik det skal vera! Sogn og Fjordane er kort og godt fantastiske!

Eg er beint fram yvertydd um at smaken på svelene heng direkte saman med kor mykje nynorsk det er i fylket.

Mogleg relaterte innlegg

• Svelor på Fjord1, omatt
• Tryggleiksforvirring på Fjord1-båtane
• Ideologiseminaret til NMU ferdig

«Du veit, når du er, på måndagar, på cha-cha-cha, kva gjer eg?» fortel ho, klårt uppspelt og engasjert.

Ho dreg nevene opp til andletet mitt. Ho hev eit kvadratcentimeter stort sår på den eine knokkelen, og tydeleg vridd, skada hud på den andre handa. Ho gliser frå øyra til øyra. «Sjå!»

«Medan du er på cha-cha-cha, so boksar eg i stykkar boksebagar! HA! So KULT!», held ho fram. Berre eg som detekterer skjult dissing av dans inni der?

«Det er no ikkje cha-cha-cha på måndagar, då, det er no swing,» mumlar eg i skjegget mellom setningane hennar. Ho høyrer ikkje etter.

«Dette må du skriva om på netsida di, ‹medan eg dansar cha-cha-cha, gjer Helene kickboksing og boksar livskiten ut av kroppen sin på ein boksebag!›, tenk so kult!», avbryt ho meg. Tydelegvis er dette noko ho hev tenkt på ei stund.

Eg er ikkje overtydd. Dette er langt frå fyrste gong Helene hev idear til ting eg absolutt berre må skriva um. Dei handlar stort sett om ho, og vinklingi hennar er alltid veldig positiv for hennar del. Eg kann ikkje hugsa å nokon gong ha skrive eit slikt innlegg ut som frå min eigen munn.

Ein annan gong Helene visste akkurat kva eg skulle skriva so skreiv eg det like greitt rett ut slik ho sa det, sitert av ho. Hev gjort liknande fyrr òg, men fann dei ikkje nett no.

So kannhenda burde eg byrja skriva desse fast. Kvar veke kjem ho nemleg med noko slikt. Noko ho meiner eg bør skriva på sida mi, og det handlar alltid om ho.

So vert det kannhenda eit par uppdateringar her att, dersom Helene kjem med nye ting å skriva um. :-)

PS: Dette er innlegg nr. 500. :-)

Mogleg relaterte innlegg

• Italia – videojobb med Helene og Pat Savage
• Keisamt å reisa åleina?
• Helene med ny frakk i Praha

Jo. Måndagen starta friskt. Eller, det trur eg ikkje. Eigentleg hugsar eg ikkje måndagen, so eg fær starta i dag heller.

Onsdag

Onsdagen starta friskt. Helene hadde sett radioalarmen hennar på grytidleg. Den same radioalarmen ho var veldig misnøgd med til jol, av di han ikkje laga ljod som ein hest. Ho hadde vitterleg skrive «vekkeklokke som lagar hesteljod» på ynskjelista, og ikkje «billeg radioalarm frå Clas Olhsson». Velvel, ho fekk det siste. Eg anar ikkje kvar eg fær hesteklokker. Den radioalarmen skulle visstnok rett attende til Clas med fyrste tog.

Slik gjekk det tydelegvis ikkje iom. at båe eg og Helene vakna roleg (etter eg hadde slege ned den fæle, alt-for-høge ljoden) til P3 Morgon. Eg trur Helene eigentleg ville at eg skulle slå av maskina, men eg lot som um eg trudde ho meinte slå ned, noko eg heller ville.

Eg og Helene søv gjerne til 14-15 tidi viss me slår av alarmen.

Nemleg.

Men i dag stod me altso upp fyrr 8. Det vil segja, Helene stod upp fyrr 7-ish, og eg litt etter å. So til saman vert vel det iallfall fyrr 8.

Same kva. Me var oppe. Helene stakk ut, etter litt. Eg åt litt frukost (som berre var havregryn i varmt vatn) og sendte eit par epostar i ymse sinnelag båe hist og pist. Når epostboksen var tom og rein (ulese = 0, altso, ikkje rein-rein, det er vandskeleg det), byrja eg so smått å dra meg til VilVite-senteret.

Det vil segja, eg gjekk kjapt til VilVite. Det var framleis myrkt, og eg måtte (vel, måtte ikkje, men, spara tid lixm) gå gjennom Nygårdsparken der rusmisbrukarane i Bergen held til. Dei er jo eigentleg ikkje særleg skumle, men eg vert litt råka og redd av og til lell. Er ikkje frå austkanten akkurat eg.

Eg var framme litt over 9, der traff eg Audun Klyve Gulbrandsen((Frå no av tek eg vekk den ekstreme etternamnsnemningi, eg likar å nemna etternamn, men det a) ser dumt ut, og b) er usikker på um folk likar det (PS: Eg elskar når folk nemner meg med fullt namn, enklare å finna att på Google då :P) )). Etter ein kort arbeidsøkt kom Vigdis¹, Geir² og Nils Petter³ frå Phantom Film (det er vel namn du kjenner godt, pappa).

Dei tok med seg eit HMI-ljos (supersterkt ljos som ofte brukast som «sol» eller dagsljos i film). Det heile var veldig interessant, eg lurte på korleis Nils Petter skulle bruka den på det vesle, innenstengde kontoret. Han sa han var nok truleg litt i overkant optimistisk der, ja. :-)

Og so byrja dei å filma på dokumentaren sin.

For å forklara kvifor eg er der. Audun er dagleg leiar i Bevar Hardanger, som jobber mot luftspennet av høgspentmastene i Hardanger. Dei treng litt ymse teknisk hjelp (netsider, epost, du-nemner-det) fram mot publiseringi av eit par utredninger om kraftlinene. Difor spurte Audun um eg kunne hjelpa til. Og det var det jo veldig moro å verta spurt um.

So difor var eg altso der på kontoret. Og Vigdis og gjengen var der for å laga dokumentar om kraftlinemotstanden:

Kampen om Hardanger Filmskaper Vigdis Nielsen vil med denne dokumentarfilmen komme nær innpå noen av de sentrale motstanderne av kraftlinjeutbyggingen.

Sidan dette er ein dokumentar, er det høg sjangs for at eg vert klypt ut, men utruleg moro å vera med lell. :-)

Dei brukte forresten Canon 5D Mark II til å taka upptaki. Det såg allereide fantastisk ut der og då, eg er sikker på at det vert ein visuelt utruleg fin dokumentar.

Etter eit par timar hardt arbeid der, gjekk eg heim og traff Helene. So bar eg ein bag ho meinte var tung til jernbanestasjonen med ho (utan problem, vel og merke ;-) ) fyrr eg gjekk attende til andre sida av haugen for å halda fram med arbeidet.

Eg sat saman med Erlend⁴ mykje av dagen. Audun kom på kvelden att.

Det var ein veldig god arbeidsdag. Eg fekk gjort veldig mykje. Ikkje i tal-på-ting, men i arbeidsmengd ;-)

Eg skulle so på dansekurs, Standard- og latin Vidare kurs 1. Eg drog heim, fylte flaska og drog der.

Eg var ikkje særleg flink, men me var sopass få gutar at eg trur det gjekk greitt likevel. ;p

Åt ein falafel, vart yverraska yver at det framleis var so tidleg (21) og arbeida litt for SmiB på SmiB-kontoret.

So gjekk eg ut og tok 15 bilete av månen, av di eg lovte ei dama frå CouchSurfing at eg skulle gjera det i dag (huh?).

Og no sit eg på Kvarteret og her stengjer dei no. So no må eg gå. Ja, so det var i dag. Dei andre dagane fær berre gå i gløymeboki… :-)

1. Nielsen
2. Netland
3. Devold Midttun
4. A. Horn, han jobbar saman med Audun med masse praktisk og strategisk.

Mogleg relaterte innlegg

• Til Bergen (og attende), og INF3190 ferdig
• Black Swan
• Den fyrste busstur

Eg og Helene stod upp so tidleg me klarte (10-ish), av di me skulle vera på ein kinesisk klinikk 11.30. Det hadde vore ein kupong på groupon eit par veker fyrr, og eg kjøpte ein til Helene for moro skuld. Til slik adventspresangkalendergåve. Eg er jo ganske lite glad i dei der greiene, og protesterer sjølvsagt kvart år, men so skaffar eg noko då, for at Helene skal verta glad.

So me åt frukost (som me aldri plar gjera, so det var veldig fint) og gjekk ut i det alt for kalde veret. Me skulle taka buss, men ingen av oss hadde sjekka skikkeleg korleis me tok buss dit. Det viste seg å ikkje vera so enkelt, so me berre gjekk heile vegen. Godt hjelpa av kartet og GPS-en i telefonen min; det er verkeleg hendig viss nokon ikkje hev prøvd det sjølv.

Vel framme i ein bustadblokk ein halvtimes gåtur frå staden vår (andre sida av Store Lungegårdsvatnet) fann me denne klinikken. Det var sære greier, ein bustad som var gjort om. Var lite og litt sært. Menmen, Helene var fyrst. Ho fekk stukke ein haug nåler i seg (akupunktur), og etterpå tok dama å varma opp lufta inni nokre koppar og plasserte dei på ryggen hennar.

(her byrja eg å søkja etter bilete av det, og vart heilt satt ut, so no, omtrent ei veke seinare, fortset eg…)

Det som skjer då er at huden vert sugd opp i koppen, og det heile ser ganske groteskt ut (jadå, skal spara dykk for bilete). Eg fekk same opplegget sjølv om eg ikkje spurte om det, so me var båe tvo raude og vonde på ryggen etterpå.

Gåva mi; eit kjend syn

Vel heime fekk eg pakka mi:

I innlegget «Elendig produktdesign på fruktdrikkmiksarar» hadde eg nett klart å øydelagd min andre fruktdrikkmiksar av nett den typen; og var forståeleg nok sint, frustrert og alt det som verre er. Men eg vart veldig glad av denne nye, Helene hev rett i at eg hev prata ganske mykje um fruktdrikkmiksarar etter eg klarte å øydeleggja den andre. Det er nesten tvo år sidan eg hev hatt ei slik maskin no.

Den Helene skaffa ser òg ut til å vera kraftigare enn dei to andre eg hadde fyrr. Dessutan so veit eg jo no at eg ikkje må:

1. Vaska han i varmt vatn etter me hev hatt noko kaldt i.
2. Setja han uppå kjøleskåp.

Herlege Helene hadde sjølvsagt kjøpt inn allslags forskjelleg frosen frukt òg, slik at me den dagen laga fleire liter med herlege fruktdrikkar. Me hev drikke minst eitt glas dagen etter det. Vel, ikkje no, iom. at me båe tvo er i Oslo nett no (på PING ;-) ) – men når me hev vore heime i Bergen.

Sushi

So reiste me på ein sushiplass i Bergen, me tok den som hadde best veggisutval. Interessant nok so spurte eg kelneren litt ut um veggistilbodet, av di dei hadde berre 2 forskjellege val, og han sa sjølvsagt at dei kunne laga til meir. Det sa eg til slutt berre «nei, elles takk» til og tinga heller dei tvo forskjellege dei hadde på menyen.

Men då eg fekk maten min, er eg heilt sikker på at dei hadde diska det opp 10x betre enn normalt. For her var asparges, avokado, squash og gulrot i nigirien som berre skulle ha avokado. Og makien hadde tempura-gulrot i(!! :D). Det var godt. Men dyrt som alltid. Me burde læra oss og laga slik veggissushi heime. Treng jo ikkje fersk fisk til det, so det burde vera ganske ustress.

Til slutt

Og alle var einige um at det hadde vore ein fin dag. :-)

Mogleg relaterte innlegg

• Black Swan
• Spurting ved glede
• Helene boksar seg til blods

Dette er andre gong eg tek Widerøe sitt morgonfly frå Bergen til Sogndal (Haukåsen), og for eit skue! Flyet flyg tett på fjelli og fjorden. Fantastisk fint.

Eg tok eit bilete, men dette er på det tidspunktet dei elles sers so søte flyvertinnene kjem med tulleregelen um at ingenting elektronisk er lovleg¹, so berre eit lite veldig kjapt knips med mobilkamera (som syg). Det var litt flaut av di den idiotiske dritmobilen fann ut at det var kjekt å laga ein helvettes høg lukkarljod trass i at **han ikkje hev ein lukkar ein gong!** Aldri høyrd ei so elendig standardinnstilling. D90-kamera, som eg låg i sekken er mykje mindre elektronisk enn mobilen, og tek brukande bilete i staden for ubrukelege; men det ser so stort ut at “regelbrotet” sikkert vert grovare. Mongis.

Men alt det gjorde ikkje so mykje, for innflygingi er faktisk berre *so* fin. Denne bussturen ned til sentrum er fin den òg, men eg sit på feil side som vanleg.

So, gjerne ta deg ein flytur til småplassane rundt her i Noreg vinterstid, det er flotte greier. :)

1. Ja-ja, eg veit det ikkje er deira feil, so dei er berre søte – men det er no ein gong usøtt å koma med tullete reglar same kven sin skuld det er og kor mykje dei er pålagde å gjera det

Mogleg relaterte innlegg

• Sundagstur nær Sola Flyplass
• Til Kroatia, flyplass
• På veg til Tyskland

Eg hev stått for alt det tekniske, og alt saman putrar og går på ein tenar hjå Linode i London. Veldig mykje av tidi mi hev gått med til å uroa meg yver kva som skjer dersom sida fær ein del trafikk. So i det høve har eg måtta lært meg ein heil del ny teknologi for å kunna skalera det heile ut til fleire maskiner dersom det vert litt for populært for ei maskin.

Det var berre 5 minutt med batteri att på maskina nett, so de fær leva med elendig teikning. Dessutan gløymde eg at Varnish eigentleg er der eg hev skrive nginx (lastfordelar), men dei er uansett ute av funksjon – det er noko eg putter inn dersom me treng meir fart på frontenden.

Den store svarte ulven her er apertium, som er hovudgrunnen til at ting går råtreigt. Apertium et lett 80-200 MB RAM for å omsetja ei side. I den fyrste versjonen eg skreiv so var det berre Apertium og Apache som nettenar, då vart apertium opna for kvar person som gjekk inn på ei side viss sida ikkje var lasta frå fyrr. Det tok meg ikkje meir enn å gå inn på to artiklar på likt for at tenaren kræsja og OOM-killeren (ikkje-meir-minne-drapsmaskina) i Linux drepte som galen. Fyrr den tid brukte han harddisken som minne (swap), noko som er supertreigt og fekk alle dei forskjellege jobbane til å hopa seg opp.

Det var opplagt nok ingen vinnande strategi.

Måten systemet fungerer på no er ganske elegant av di det er mogleg å leggja til fleire tenarar som gjer det harde arbeidet veldig enkelt.

Når du gjeng inn på ei side, skjer no dette;

1. Sjekk urlen (adressa) mot databasen (mysql), viss han finst, returner den ferdigomsette sida.

   • Viss omsetjinga er over GAMAL minutt, legg ein ny jobb til i køen (celery, som pratar med rabbitmq)

2. Viss urlen ikkje var i databasen, legg ein ny jobb i celerykøen og vis lastar-side.

   • Laste-sida prøver den same urlen kvart andre sekund heilt til han fær den ferdig omsette sida (1.)

So, det ligg potensielt eit par jobbar i køen no.

På ei (eller 20) anna maskin, køyrer celeryd som tek ein og ein jobb frå køen og køyrer dei etter kvarandre, når sida er omsett so lagrar dei resultatet i databasa.

Eg hev fylgd med på trafikken til sidene, og nett no med dette systemet so klarar me køyra båe nynorskvg og nynorskdb på ein liten vps, men me bruker stadig meir av ressursane, so det er kannhenda eit poeng å køyra opp eit par tenarar til, problemet er at det vil medføra ein del nedetid, av di eg må gjera systemet nettverksbasert og ikkje på ei maskin slik som no.

Men nett no sit eg på bussen til Bergen og maskini mista internett, so det fær venta. Det er jo for løye dette her, so folk tòler nok litt treigskap. Dessutan so er sidene framleis relativt kjappe. :)

Når det kjem til Varnish so er det litt interessant at det var VG som betalte for utviklingi av programmet i fyrste omgang; so det er moro dersom eg puttar det inn for nynorskvg ;)

Mogleg relaterte innlegg

• Ny nynorsk Universitas
• Attendetråkk som Dagbladet for Universitas?
• Korleis bruka JuiceRecorder for å lasta ned Triplet

So dette var litt av eit foredrag, eg unnar andre å sjå det. I går, medan eg luska rundt i Bergens gatar og leita etter noko å gjera (ja, slik gjeng no dagan’!) kom eg over ein plakat om eit Hanne Nabintu Herland-foredrag dagen etterpå. Eg sende straks ei melding til Janne-Kristin og lurte på om eg skulle dra. «Jaaaaa!!!» var svaret. So det gjorde eg.

Det var, som eg venta, heilt fullt oppe i storelogen. Eg stod godt til rette heilt bakerst og foredraget hennar «Tilbake med norske verdier» (kannhenda eg hugsar namnet feil) byrja. Foredraget som fylgde var med eitt unnatak rakt gjennom imponerande, gjennomtenkt og veldig smart. Ho tok opp viktuge ting på ein veldig god måte. Eg er ikkje, og treng ikkje å vera einig i alt, men eg var einig i veldig mykje.

So, kjem dette som eit sjokk på nokon? Eg vil tru det kann. Av ein eller annan grunn so vert Hanne Nabintu Herland, og det ho meiner, sett på som obskønt, bakstreversk og heilt utruleg fælt i «mine miljø» og dei båsane eg kannhenda vert sett i av folk som ikkje kjenner meg so godt. Eg meiner, det var ikkje lengje sidan det stod på netsida mi her at eg var medlem i sosialistisk ungdom, at eg var humanist/ateist (vel buddhist stod det ei stund, og det hev eg eigentleg ikkje gått vekk frå, eg er framleis eit slag buddhist) og eg heng på universitetet med alt det tankegodset som fylgjer med. Folk veit at eg held med Miljøpartiet dei Grøne (MDG) nett no, men eg kann fort stemma på Sosialistisk Venstreparti, og vert ikkje det litt rart når Herland heile tidi bruker «venstresida» som negativt ord? Nuvel, eg trur det er ein falsk motsetning, at du trur noko treng ikkje gjera deg umottakeleg for nye idear og ikkje minst nyanseringar. Det er lov å ha meir enn ein tanke i hovudet om gangen. Eg hev endra synspunkt på mangt gjennom livet mitt og eg er veldig stolt av det; stolt av å ikkje binda meg til eitt tankesett, men ha evna til å læra. Det klarar heldigvis dei fleste, av dei eg kjenner iallfall. ;-)

Eg skal ikkje skriva frå foredraget, for det gjer ho betre sjølv, og dessutan er eg ikkje so interessert i å sitja framfor maskina so mykje lengre no.

Ho hev sers kontroversielle syn på kvinnekampen og feminisme. Det tok ho mellom anna opp. Ho er ikkje ein antifeminist; kvinnekampen tok fram til eit punkt veldig viktuge kampar for å få maktbalansen til å jevna seg. Men det gjekk for langt, no er han skeiv. Han er for hardt på kvinnenes side. Dette vert folk ilsinte over, og spesielt dei fyrenemnde venstresosialistiske gruppene.

Men veit de kva? Eg er sørenmeg ganske einig med ho der tilogmed! Og for å kjapt få noko klart; eg kjenner meg ikkje undertrykt og «wai wai stakkars meg»; det er ikkje difor eg er einig. Eg må få lov til å segja noko slikt utan at det dermed skal tyda at eg ynskjer meg meir makt eller noko. Det er heller ikkje det Herland segjer, det ho segjer er at kvinner og menn er forskjellege. Og det er rett! Det er veldig korrekt. Men politikken og intellektualismen i dette landets store ynskje er at kvinner og menn skal verta like på ymse statistikkar. Når det kjem til rettar, so er det opplagt slik, men der er me, og der hev me vore, pendelen (som Herland viser so fint) hev vore på det punktet, og svingt forbi.

No er jo eg personleg ein ganske feminin mann, og det må eg jo få lov til å vera; eg treng ikkje respekt for nokon tradisjonell mannsrolle personleg, men me treng det som heilskap i samfunnet. Ikkje den «valdeleg»-delen av «mannsrolla» då, den høyrer ikkje heime der. Men den vanlege familiefarrolla.

Hanne Nabintu Herland vert litt latterleggjort av somme i mitt miljø. Nokon kallar ho dum (noko som er riv ruskande gale, og det visste eg frå før, ho er DEFINITIVT ikkje dum, ho er særs smart), og andre berre ler av dansingi hennar.

Eg vart rått provosert då Herland sa dette om feminisme, og ei gruppe folk byrja le framme i salen. Dei lo so høgt at det overdøyvde ho. Ho satte dei godt og vel på plass, og det var absolutt det rette å gjera. Kva faen skjer med at folk er so jækla usikre på seg sjølv, at når nokon kjem med ein annan meining enn deg, so må du LE for å LATTERLEGGJERA personen? Kva er det for ein forkasteleg, nedverdigande hersketeknikk? Hanne prata mykje om respekt og ein gamal europeisk verdi som å kunna ha skikkeleg debattklima, det er gode verdiar, og viktuge å hegna om. Det er sokalla siviliserte verdiar som gjer oss til siviliserte menneske.

Desse folki som sit og ler av dette må vera ekstremt usikre i si sak, og usikre på seg sjølv til å ty til noko so ekstremt som det. Eg mistar respekten for slike folk, det vitnar om låg sjølvkjensle, og er ikkje bra.

Eg gjekk inn på netsida hennar no, og der finn eg ein heil del eg ikkje er einig i, so det var ikkje so moro nett no (for dette innlegget ;p) – men viss du er ueinig i noko so treng du ikkje søkkja til det nivået å le av det. Venstresidefolk som liksom skal vera so opne og inkluderande. Gjeld ikkje alle saman det, nei.

Åvel. Dette vart truleg den dårlegaste teksten eg hev skrive i år, men lat gå. Kannhenda det vert noko diskusjon.

Det finst nyansar, og Herland kjem fram i media som om ho er ekstremt unyansert. Det er feil. Men ho segjer noko rett ut, og utan å nyansera det for å vekta opp mot den andre sida som er skeiv. Det er nett min debatteknikk òg.

Ho sa sjølv som eg skreiv på identica:

Nabintu: det er lov å vera ueinig, det er ikkje alltid eg er einig med meg sjølv! <sallatter> Ja, de veit jo eg ikkje alltid er nyansert :)

Vel, det fær vera det for i dag. No vil eg heim.

Ah, ein siste ting, som fekk meg til å elska Nabintu på turen hennar ut; ho segjer:

Det er so liten respekt for å vera annleis i dette landet! So liten respekt ….

Og so kjem ho med eit par døme. Og so mellom anna;

Dei som ikkje drikk fær masse bullshit, og må svara for seg, kvifor drikk du ikkje? JA? Kvifor skal plutseleg det vera gale? Me hev alt for mykje alkoholproblemer i dette landet, SO ER IKKJE DET FINT DÅ!?

Ahh. So sant, so sant!

Mogleg relaterte innlegg

• Eg er visst «Straight Edge»

«Eg tykkjer det regner like mykje i Bergen som i Stavanger eg», seier eg.
«Ah, ja, i regndagar, ja, men i mengde so er det dobbelt so mykje».

Og det er sant. Kor sant det er, hev eg merka no i det siste. HEKKAN kor ekstremt det regner her.

I dag snødde det. Eller, so mykje me kann kalla snø for snjo her. Slaps er vel meir korrekt, nett som i Stavanger, men her kjem problemet;

Dobbel mengd regn i Bergen? Det tyder jo sørenmeg dobbelt mengd med slaps i Bergen òg! Det var eg uheldig å kjenna i dag…

Mogleg relaterte innlegg

• Til Bergen (og attende), og INF3190 ferdig
• Det akademiske kvarter, Bergen
• Amatørteatergruppe

Eg hev, heile denne veka, ikkje fengje gjort noko stort anna enn å bruka heilt ekstremt mykje tid på å setja up tenaren til Norsk Målungdom (fosse). So då vert fort ting ståande att på bordet. Dessutan vert eg rastlaus etter eit par dagar i sofaen framfor pcen.

Føler snart dette vert ein ekte blogg-blogg her no. Neste vert vel «dagens outfit»…?

Mogleg relaterte innlegg

• Fuglar rundt meg i parken
• Snøgg stemningshakk
• Korleis lasta ned (lagra) video frå NRK Nett-TV (i Ubuntu Linux)?

For å kunna bruka som testprosjekt for PiTiVi og ripple-edit-patchen min.

Eg segjer noko totalt utydeleg i byrjingi der, ikkje bry dykk um det :] Videoen er 11MB, som er litt vel mykje.

Dette tok meg rundt 25 minutt med arbeid, som er litt for lang tid, men TTT. Dessutan

Mogleg relaterte innlegg

• Stille fredagskveld i heimen…
• Snøgg stemningshakk
• Sundagstur nær Sola Flyplass

So tenkte eg attende, mamma viste meg nett noko eg aldri hadde visst gjekk an; å laga graut på MJØL. Det er visstnok ekstremt vanleg òg. Alle gjer det. Vel, alle gjorde det, i gamle dagar.

Då laga dei vassgraut for tenestefolket (og folk flest), medan dei med pengar til salt i grauten (vel, dei fleste hadde det) brukte mjølk.

Fattig som eg er gjekk eg for vassgraut.

Det var ganske enkelt;

• Vatn
• Mjøl
• So litt meir vatn av di eg tok for mykje mjøl

Og so kok-rør-kok-rør-kok. Og so ferdig.

Og det er kjempegodt! :D

Men no må eg skunda meg

oppdatert frå brygga: Bah, 10 minutt for sein grunna havrefadesen.

Mogleg relaterte innlegg

• Ingen vatn! …og resten av turen til Sirdalen
• Kollektiv iPod-runking (hypealarm!)
• Andre dusjforsøk

Av ein eller annan grunn legg absolutt alle absolutt alle ting på torsdagar. Eg hev ikkje peiling på kvar denne konspirasjonen oppstod, men han hev vara lengje.

Eg hugsar faktisk heil attende til ungdomsskulen at torsdagar alltid var problematiske av di det hende so mykje. Men i dag vonar eg at torsdagstyrraniet hev toppa seg og ikkje vert verre; for det er no på nye, uante høgder og det siste eg vil er at det skal halda fram slik.

So, kva skjer for meg på torsdagar 19-21? Lat meg lista upp:

* Teatersport
* BSI Dans
* BLUG-møte (bergen bsd og linux usergroup)
* Innebandy

Det er gale nok når **2** ting kræsjar, men 4!? Eg hev gjeve upp innebandyen, det er ingen vits når det må konkurrera saman med alt anna. Dessutan er eg like usportsleg som alltid diverre. Litt synd, for eg tykte det var sers moro.

Teatersporten kjem eg alltid på i byrjingi av semesteret, men so kjem den ekstreme reisingi mi brått på – og vips so er 3-4 veker gått.

BLUG-møte hev eg *aldri* vore på grunna det elendige tidspunktet dei hev konspirert saman med alt anna kjekt som hender.

So no i det siste so er det dansen eg hev prioritert. Diverre hev eg vore vekk frå han 2-3 gongar no av di eg hev vore anten i Oslo, Lysebotn eller Stavanger. Sers synd.

Elles vart eg interessert i BSI Wushu då eg traff leiaren og søkte rundt for å vera med, dette må jo verta bra. Kor tid gjeng det eg ville vera med på? Torsdag etter 19.

Sant og segja so hev eg _ein_ til fritidsaktivitet, og det er BSI segling – dei hev ting kvar dag – so det er enkelt å velja anna enn torsdag.

Er det ikkje berre tilfeldig då?
———————

Den er ganske enkel å svara på. Ser denne lista med fritidsaktivitetar tilfeldig ut:

* måndag: ingenting
* tysdag: ingenting
* onsdag: ingenting
* torsdag: **dans, BLUG, teatersport, innebandy, wushu**
* fredag: ingenting
* laurdag: ingenting
* sundag: ABSOLUTT INGENTING!!! Stygge sundag.

So, eg spyrr retorisk, ser det der tilfeldig ut for deg?

Nei, tenkte so.

Eg kallar det torsdagsterror.

Mogleg relaterte innlegg

• Høg musikk midt på natta
• Knust bilrute
• Oppskrift for møyre føter

Nokre gongar kjem det ut, ei høg ljos tone, ikkje frå stemmebandet, ikkje frå magen, men frå langt nedi brystet. Og so vert eg glad, ovglad. Og energisk, og eg anar ikkje kva eg skal gjera. Eg kjenner sterkt for å omsetja all energien til noko. Det må eg, viss ikkje so (orsak den ekstreme ) eksploderar eg. Då tek eg ofte i og spring. Full spurt.

So eg kom nett frå Kvarteret, prata litt der med Nils og Martin, det var koseleg. Starta kvelden med «Press play – estetikken i dataspel», åt falafel og so var me på operakafé. Helene ringde, ho var ferdig på segling (eg starta sist semester, no hev Helene byrja òg). Ho høyrtest ut som ho var i godt humør, trass i at ho sa ho var sliten. Eg er so glad på hennar vegne. Ho hev segla i regnet. Hah! Dårleg ver og lite ljos, det hev ikkje eg gjort.

Eg gjekk og tenkte på ymist. Og so byrja gleda å byggja seg upp i brystet. 100m frå husdøri smalt det, og eg byrja frå å gå ganske seint til å spurta direkte.

Spurta rett forbi to gutar som stod ute og røykte. Dei mora seg godt yver den totalt ulogiske og uventa oppførselen min. Lo hjarteleg. Hah! :D

Eg hadde nok ikkje gjort det dersom eg hadde sett dei fyrr eg starta, men no når dei likevel stod der og lo so sprang eg fram til døri, kjende meg litt dum, men veldig glad :D

Ahh, der kom Helene heim. Supersøt. :-)

Mogleg relaterte innlegg

• Glad gjer vasking gjer glad
• 24 år.
• Fyrste arbeidsdag på VilVite med Bevar Hardanger

Orsak UiS, UiT og UiA, de hev verkeleg ingen høgprofilerte studentaviser… Dessutan trur eg ikkje dei hadde vore like kule som Studvest og Universitas som hev nynorskbrukande redaksjonsleiarar

Stavanger må seiast å vera den neste avisa på rangstigen som kannhenda ein dag kann verta litt viktug. Nett no har eg lese gjennom ho eit par gongar utan å vorte særleg imponert, men eg synast å sjå at ho vert stadig betre.

I dag fekk eg fylgjande epost:

Hei. Her kjem toppsakene i SmiS utgåve 11.
Med venleg helsing
Maria Gilje Torheim, nyhetsredaktør i SmiS (Studentmediene i Stavanger)

Og var ikkje det ei total yverrasking! Massiv kudoskred til SmiS for det.

Om namneval

Når eg fyrst pratar om UiS si studentavis, so burde eg nemna namnet. Dei burde absolutt byta namn til noko som ikkje er totalt mongo (SmiS? SmiS avis? WTF?). Hugin var ikkje eit namn å jubla for det heller, men kvifor eit so totalt inkjevetta namn når de fyrst byter? Universitas og Studvest har sers hendige namn. Under Dusken, ikkje so mykje. Greitt nok at dei er gamle og alt det der, men ukult namn og ikkje minst – veldig ukul og bokmålsk nyhendeoppdateringsepost.

Studentmedia i Stavanger AVIS. Ja. Det høyrast verkeleg bra ut. Skikkeleg proft. Skikkeleg interessant. Ikkje.

Namnet er vel truleg eit resultat av at dei slo seg saman med radioen og student-TV i Stavanger, og ville visa at dei no var felles. Men det er feilslege. Å kalla seg studentmedia i Stavanger er jo å ikkje gje seg eit namn i det heile teke.

«Kvar fann du ut det?»
«Studentmedia i Stavanger»
«Javel? So snill du er som gjer meg ein hekkans gruppe med svar. Dessutan heng svaret ditt i lause lufti. Spesifikt.»
«Studentmedia i Stavanger Avis»
«Hø? Kva er Stavanger Avis? Meiner du Stavanger Aftenblad? Og har studentmedia noko å segja der?»

OK. Den var veldig-veldig, ekstremt oppfunne og lite truverdig den samtalen. Likevel, SmiS er ikkje ein ting det er fleire. Og det er utruleg irriterande og lite snilt mot alle. I Bergen er studentradioen, BSTV og Studvest samla i Studentmedia i Bergen¹ utan at dei tok det som namn for avisa, radioen og TV-sendingane.

So, om namnet; ver so snill, få eit nytt eit.

Den nynorske nyhendeoppdateringseposten

Interessant nok so ser det ikkje ut til at Maria Gilje Torheim eigentleg skriv nynorsk. Iallfall ikkje i same epost. Ho kallar seg «nyhetsredaktør» (kva med «nyhenderedaktør» evt. «nyheitsredaktør»?), som eigentleg ikkje er noko stort, det kunne jo henda at det var tittelen som står på døra hennar.

Litt meir suspekt (om eg fær bruka eit so lada ord i ein slik fillesak :P) er det at ho har valt å skriva bokmål i artikkelen sin lengre nede i eposten.

Flere tilfeller av hærverk og tyveri i SiS sine boliger på Misjonsmarka ødelegger nattesøvnen for flere studenter. – Det er studentenes egen feil, sier SiS Bolig. Av Maria Gilje Torheim

Kvifor? Eg finn det litt rart.

Kannhenda ho òg har merka at båe Universitas og Studvest sender sine epostar på nynorsk? Dei er jo båe tvo aviser å sjå opp til.²

Same kva, kult er det! :D

Kva trur de? :-)

1. Eg likar ikkje «Studentmedia i Bergen» av di dei kopierte forkortingi me har brukt Studentmållaget i Bergen (SmiB) i fleire tiår.
2. Under dusken er, igjen, ikkje kul nok til å vera med i gjengen.

Mogleg relaterte innlegg

• 2/3 viktuge studentaviser på nynorsk
• Endå ein uting med Bergen
• Vil nokon ha Sol?

Me sov ganske OK på flyplassen i Los Angeles (LAX), …, elder, vel, nei, eigentleg ikkje, men hadde venta at det skulle verta mykje verre. :-) Ned til LAX tok me Virgin Airlines, som var ein veldig koseleg tur! Eg skal skriva noko um Virgin Airlines seinare. Veldig synd at resten av turen vår er med US Airways, for me merkar verkeleg forskjellen no, ja!

Me vert hengjande litt i Oslo, litt i Kviteseid og kannhenda litt i Stavanger fyrr me (elder iallfall eg) er attende i Bergen.

Skal t.d. gjenta iseljingi på Øya-festivalen frå i fjor. Ahh, isrosa! Vonar ikkje det regnar denne gongen ;-)

Dessutan skal eg iallfall få uppdatert yversiktsinnlegget mitt òg, og kannhenda skriva ein del meir um kva me gjorde rundtom dei forskjellege plassane me var i litt meir detalj (i eigne innlegg). Elder er ikkje det interessant no når me ikkje er i junaiten lengre? :-)

Uppdatert: Eg fiksa litt på yversiktsinnlegget yver USA-turen vår no.

Mogleg relaterte innlegg

• Tidleg uppe i dag
• Anatomien av ei stille-periode
• Åleinereis, Danmark / Silkeborg

Dette vert på ein måte ei samleside. Dessutan trur eg det er kjekt å ha ein kjapp gjennomgang av turen vår som no snart hev vara 1 månad og 3 veker.

Los Angeles, hostell, dag 1-3

Me sov på hostell. Det var dyrt og dårleg. Fann ut at LA = må ha bil, so me skaffa oss ein. LA var ikkje i det heile teke kva me venta. Veldig skuffande.

• Vel framme i Los Angeles
• I Los Angeles sentrum
• Stogga av trafikkpolitiet

Los Angeles, couchsurfing hjå Nayan, dag 3-5

Vår fyrste CS-uppleving. Veldig koseleg. Han budde midt i Hollywood og er ein flashutviklar med kjærleik til slalom. Han tok oss med på surfing.

• Surfing!

Los Angeles/Palmdale, couchsurfing hjå Rajan, dag 5-7

Me drog på ein couchsurfing strand-fest. Me visste ikkje heilt kvar me skulle bu, men rett fyrr me drog fekk me ei meldig frå Rajan at me kunne bu hjå han. Me møtte og prata med mange hyggelege folk, det var ein hyggeleg kveld.

Morgonen dagen me reiste var me på Fox Studios, og såg innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud, yay!

• Innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud

Mojave-ørkenen, i bilen, dag 7-8

Me var på veg til Las Vegas, og sov i bilen på ein rasteplass.

Las Vegas, hotell, dag 8-10

Det var utruleg varmt, og me gambla berre so vidt. Synd, eg ville eigentleg spelt blackjack på bord, men då hadde nok pengane rast ut! Me tok det med ro i varmen, såg Las Vegas og dyppa oss so vidt i badebassenget.

• Casino!

Redlands, couchsurfing hjå Nick, dag 10-11

Me var på veg ned til San Diego, og ville ha ein stopp på vegen. Me fekk ein i-siste-liten sofa frå han. Han las til eksamen, so me brukte kvelden vår på å sjå film frå Netflix-på-wii-en honoms.

San Diego, i bilen, dag 11-12

San Diego var mykje hyggelegare by enn Los Angeles. Me var glade for det. Fekk ikkje ein CS-vert, so me leita rundt for å finna ein trygg plass å sova i bilen.

• Soving i bil

San Diego, couchsurfing hjå Lance, dag 12-14

Lance tok oss inn, han hadde ein typisk amerikansk forstads-einetasje-hus. Veldig kult. Me vart med på tur på scootarane honoms, elskar den fridomskjensla. Eg hadde fengje langt skjegg, eg fekk det klypt.

• San Diego

Newport Beach, couchsurfing hjå Samuel, dag 14-15

Helene ville bu i Orange county litt, for å sjå korleis det var. Me var ikkje lengje med Samuel, men nok til å lika fyren godt. Var ikkje stort mykje å gjera i Newport Beach, men me brukte dagen på eit veldig flott utandørs kaupesenter. Dessutan såg me Twilight: Eclipse på kino.

Los Angeles, hostell, dag 15-16

Me tok ein avslappingsdag på hostell. Det hadde symjebasseng, men det var for skittent til å prøva seg uti. Stadig ikkje glad i LA.

Los Angeles, couchsurfing hjå Adam, dag 16-21

So kom mirakelet. Me fekk bu hjå Adam, ein ekte kjernekar i West Hollywood. Me fekk nykel og vart buande hjå Adam heile 5 dagar. Det var veldig avslappande og herleg. Me gjorde ymse småting kvar dag, men hadde base ein plass yver lengre tid. Saman med Adam byrja me lika LA litt betre.

Me såg ymse filmar saman, gjorde ekskursjonar (eg rørte ikkje bilen på 5 dagar (ahh)) og tok det ålment med ro.

Siste dagen var eg og Helene på Goldfrapp-konsert, som var heile grunnen til at me heldt oss so ekstremt lengje i sør-kalifornia sjølv um me båe ynskja mykje sterkare å dra nord.

Santa Barbara, soving i bil, dag 21-23

Me hadde skaffa oss bustad via couchsurfing, men det var ikkje akkurat det me hadde tenkt oss. Det lukta kattepiss yveralt og det var små dyr rundt i heile stua. Dessutan var det ganske bråkete og folk som gjekk inn og ut med ljoset på. So me gjekk like godt ut i bilen og sov mykje betre der.

Santa Barbara i seg sjølv var kjempebra. Liten sentrumskjerne som du kann gå gjennom.

Kvar dag sat eg timesvis på ein kaffiplass dei hadde der og drakk koffeinfri chai med soyamjølk. Lovar deg, det var fantastisk godt! Elska den plassen og den drikken, ahh.

San Luis Obispo, couchsurfing med Ben, dag 23-24

San Luis Obispo såg ut som ein like herleg by. Han var liten (yay!) med totalt yverkomleg sentrumskjerne. Dessutan var det eit veldig ungt miljø ute, og han syntest meg veldig «laid back». Me budde altso hjå Ben. Ben eigde eit hus, bak dette huset stod eit lite skur, Ben budde i dette skuret og leigde ut huset til nokre jenter. Utruleg kult! Skuret honoms var lite, men ekstremt koseleg. Elder «the hideout» som eg valte å kalla det på engelsk.

Ben tok oss med på ein tur rundt SLO, og so dansa me til eit reggae-band på ein bar.

Monterey, couchsurfing med Elijah, dag 24-25

Me køyrde upp Big Sur, ein veldig piktoresk plass. Det var svingute, fjellute vegar! Utan autovern! Yay!!! Endeleg moro å køyra. Problemet var at ingen hadde mine køyreskillz i slike umråde, so der eg ville halda fartsgrensa (50mph, 80km/t) og aldri koma under han, so køyrde alle andre umåteleg treigare. So det var mykje forbikøyring på meg den dagen! Wohoo. Endeleg litt fart og spaning inn i bilkøyringi her.

Elles stogga me på mange utsiktspunkt, og tok bilete. Små ekorn kom og ville ha mat. Moro.

Vel framme i Monterey viste Elijah oss rundt, so åt me indisk og sov godt til dagen etter.

San Francisco, hostell, dag 25-26

Flott hostell. Me åt amerikanske pannekakar av di hostellet gav alle gratis røre til frukost. Me såg Twilight: Eclipse på kino. Og so gjekk me ein tur gjennom SF.

SF var ganske fint, men likevel ein litt vel stor by for min smak merker eg. Diverre hang me aldri i Castro-området, som eg trur er meir eit område me hadde likt godt.

San Francisco, i bilen, dag 26-27

Me sov på Golden Gate. Var innum tebutikk. Der sat me med ein veldig morosam amerikaner/kineser som var veldig engasjert um te. Han fortalte oss korleis engelskmennene lagde te heilt feil, og korleis me skulle laga te og um forskjellege timar. Veldig moro. Sat der vel ein time og smakte forskjellege tear fyrr me stakk.

San Fransinco, couchsurfing hjå Alesha (Alex), dag 27-28

Her traff me litt av ein kul fyr! Kona og barnet til Alex var på heimevitjing i russland, so Alex var åleina og kunne godt trengja litt selskap. Me var honoms fyrste couchsurfarar, og det var sers moro. Me drog ut å handla saman (han ville absolutt betala for bønneburgarane våre). Han gav oss sengi honoms, og sov sjølv på sofaen (!). Me sat langt ut på natta og prata um distribuerte sosiale netverk, som diaspora og GNU Social. Han forstod alt etter eg hadde forklart, veldig moro.

Dagen etter kom ei anna surfer inn, Elizaveta frå Russland. Sers koseleg.

Tahoe City, couchsurfing hjå Eric, dag 28-30

Diverre hadde eg dumma meg ut og skrive feil dato til Eric. So ingen visste me kom, og me visste ikkje at ingen visste. So me brukte ein gode 4-5 timar etter me kom fram til å stressa med «kva skjer no?». Eg sjekka ein siste gong fyrr me drog, og no var Eric kome heim, Helene hadde allereide sovna diverre, so eg måtte vekka ho att. Ho sov ikkje for godt den natta (men det gjorde eg! :D).

Eric var ekstremt uppteken (i lake Tahoe tener dei alle pengane på sumaren (restaurant osb) og brukar dei resten av året), men venene honoms var like kule dei. So sat og spelte kort og hadde det kjempekos. Var òg i boblebad. Eg og Helene var på kayaktur, og ein liten fjelltur.

• Kajaktur i Lake Tahoe

South Lake Tahoe, couchsurfing hjå Jacob, dag 30-31

Me bestemte oss for å vitja sørsida av Lake Tahoe òg, iom. at me ikkje hadde ein plan for Yosemite-yvernatting enno. Jacob elskar syklar, so han hadde mange. Me lånte syklar, eg ein utan gir (fastmontert). Det var veldig skummelt, men kult. «Problemet» med dei er at han er akkurat som ein 3-hjulssykkel, pedalane er kopla direkte slik at når sykkelen gjeng framyver so gjeng òg pedalene. Veldig stress når du ikkje er van til det, dessutan hev du ingen bremser, so du må berre bremsa med å stritta i mot pedalane. Vandskeleg. Men moro. Og skummelt.

Eg og Helene hadde umtrent lagt oss. Då skulle nokon av dei ut på ein «open mic night». Trass kor trøytt eg var, sa eg ikkje nei til ein liten utflykt, og fekk låna ein annan sykkel (supertynne dekk!!! :D:D:D). Det var typisk amerikansk, god stemning og folk var ikkje redde for å upptre. Herleg. Smakte eit nytt alkoholfritt øl òg. Gode tider.

På heimvegen såg me 2 stk dytta ein diger amerikansk pickup truck. Me hoppa av syklane og hjalp til. Spurte «kvar til?», dei skulle til ein bensinstasjon, men me dytta feil veg. Heldigvis kom ein bil bak oss og blinka inn til sida. Han kom og hjalp til med startkablar til bilen. So me tok syklane og sykla vidare heimyver. Hoho.

Yosemite, i bilen, dag 31-32

Me køyrde gjennom vakre Tuolumne meadows, og gjekk upp Lembert Dome.

Sov i bilen rett utanfor ein campingplass utanfor Yosemite.

Dagen etter gjekk me upp mist trail til Nevada Falls, og gjekk ned John Muir trail. VAKKERT!

Yosemite, couchsurfing hjå Matt, dag 32-33

Matt er brannmann i Yosemite. So me budde innanfor nasjonalparken den dagen. Han hadde ein annan couchsurfar på vitjing. Etter yvernattingi so gjekk me alle saman upp til Clouds rest. Ein lang tur. Me tok alt for lite vatn med, og hadde ingenting på nedturen. Vart veldig dehydrert og me vart etne levande av mygg. Diverre var altso slutten av fjellturen ganske vond.

Etter ein gratisdusj i Yosemite Valley var me mykje betre att, og sidan me hadde brent so mykje tid i Yosemite so drog me like godt bort til kampingplassen att for å sova i bilen.

Yosemite, i bilen, dag 33-34

Me køyrde, kom fram til Berkley og hang der litt, fyrr me sette nasa mot golden gate att.

San Fransinco, i bilen, dag 34-35

Sov på Golden Gate. Då me vakna starta dei 24 vonde timane me hadde på denne turen. I korte trekk; alt gjekk gale og eg skada meg nok til å gjera resten av turen vandskeleg. Les alt i eige innlegg.

San Francisco, couchsurfing hjå Alex (Alesha), dag 35-37

Alex hjalp oss stort. Men eg vart for det meste liggjande på sofaen og passa på kneet mitt. Diverre ikkje slik me hadde tenkt å ha desse dagane med Alex.

• Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse

Sacramento/Portland, greyhoundbuss, dag 37-38

Me tok nattbuss. Gjekk ganske OK. Ikkje so ilt som eg hadde trudd. Likevel nattbuss…

Portland, couchsurfing hjå Tyler, dag 39-41

Portland er fantastisk! :D Gratis transport inne i sentrum. Ganske OK-liten sentrumskjerne. Hyggelege folk. Roleg atmosfære. Mykje som skjer. Det var faktisk Federated Social Web Summit medan me var der, men eg visste ikkje um det!!!! :((((( Eg vart so leid meg. Tyler var kul, arbeidde i Intel. Me fekk eige rom med god seng.

OSCON (Oreilly Open Source Conference, elder noko slikt) starta då me drog.

• I Portland/Oregon

Vancouver (Canada), couchsurfing hjå Vicky og Jef, dag 41-43

Vancouver var herleg. Litt meir som Noreg. Kult med km og liter, i staden for desse mongogreiene dei brukar i USA. Tulleland.

Jef arbeidde i Electronic Arts, og me fekk koma på ein liten umvisning. Det var sers moro. Me hang mykje med Colin og Megan, som var barna deira, og spelte mykje Wii og ymse anna. Spelte kort òg. Dei var ein veldig nerdete familie som likte anime/manga og japansk popkultur godt. Passa meg utmerka! Passa faktisk Helene godt òg, me trivdest utruleg godt hjå Vicky og Jef. Diverre måtte Jef jobba 16-timars dagar av di dei var i ferd med å gjera eit spel klårt for pressevisning.

Seattle, hostell, dag 43-46

Likar denne byen òg. Verkar til at dei meir nordlege amerikanske byane er noko for oss. Seattle er digert, men likevel OK. Offentleg transport er ganske bra, ikkje so veldig yversiktleg som t.d. Portland, men likevel er det gratis i sentrum og det ser ut til å gå ein haug busser heile tidi.

Hostellet var veldig fint, men kosta oss mykje. Helene kaupte eit kort for å gjera so mykje yoga ho ville på ei veke. Forresten vart ho dårleg, svima av og låg i sengi heile dag 44, dakar.

Forresten tok dette innlegget 5 timar og 12 minutt å laga. Eg skreiv teksten fort nok som berre det. Men WordPress viser seg um att til å vera det verste bloggsystemet som finst når det kjem til bilete. HEKKAN so mykje arbeid! :(

Eg må snart laga eige bloggsystem att ser eg. WP er ikkje bra nok lengre.

Uppdatert

Seattle, couchsurfing hjå Marina (og Oro), dag 46-48

Moro å endeleg få ein vert i Seattle. Diverre fekk me aldri hengt ute med Marina elder Oro, men dei var sers koselege å sitja inne i bustaden å prata med. Me hev kannhenda enno ein plass å vitja i Russland no (Marina er frå Russland) ;]

Los Angeles, vond benk på flyplassen, dag 48-49

Ja, var vel ikkje stort å prata um dette her, men det var no ei yvernatting. Kjempekul flytur med Virgin Airlines fyrst, so ein keisam ein med US Airways.

• I Philadelphia

Mogleg relaterte innlegg

• Last minute couch på couchsurfing
• Innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud
• Kajaktur i Lake Tahoe

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

• Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
• Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

• Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
• Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

Mogleg relaterte innlegg

• Frankrike turen
• Ingen vatn! …og resten av turen til Sirdalen
• I LA-sentrum

Portland verkar som ein veldig koseleg by. Han er mykje meir europeisk enn byane i California. Kollektivtransport er gratis i sentrum her! Flotte greier. Dei hev òg 4 forskjellege kollektivsystem på ein billett. Trikkane (MAX, einaste me hev teke so langt) er moderne og er fulle av skikkelege folk. Med andre ord, ikkje berre uteliggjarar og kjeltringar slik me fekk erfara i Los Angeles.

Helene sit og lagar rekneskap av kvitteringane våre dei siste dagane. Det trengst for å få litt yversikt att.

I natt tok me nattbussen frå San Francisco til Portland. Det var som nattbussar flest, ikkje særleg godt, men likevel betre enn venta. Eg fekk sove ein 3-4 timar i slutten av di eg fekk to sete for meg sjølv. Me tok dei verdskjende Greyhound-bussane. Me stoppa ein time eller so i Sacramento òg, so fekk teke ein bitteliten tur der.

Me skal sova hjå ein Tyler i natt og neste natt. Etter det er det TOG upp til Seattle, det tek ikkje meir enn 3,5 timar iom. at Portland er ganske langt nord i Oregon.

Mogleg relaterte innlegg

• Nokon hev visst fritidsproblem
• Supernatt på byen
• Eg forsov meg til toget

Nett no bur me med Eric og dei 3 andre i kollektivet. Dei er alle saman skikkeleg kule og venlege. Me hev for det meste funne på ting sjølv, men i går, medan Helene endeleg fekk sjekka eit par bøker til masteren sin, so spelte me kort. «Shithead,» som eg vann godt i, og «Nerf» som er veldig likt det kortspelet me speler i Noreg som ikkje hev nokon ventetid (nokon må hjelpa meg med namnet her). Eg var heilt elendig i Nerf, nett som normalt med det liknande spelet i Noreg. Forskjellen er at i Nerf brukar du vanlege kortstokkar og alle legg kabal på sitt eige felt i tillegg til å leggja kort ut på bordet.

Me lo mykje den kvelden der. Etterpå gjekk me til boblebadet og badstua og prata um krig og afghanistan og pengar og universitet og slik ;-)

Få uppdateringar på netsida

Helene starta dagen med Pilates (etter me hadde ete Oatmeal med kanel¹ ), og eg sat på pcen og skulle skriva til netsida.

På biletet er eg i San Francisco, slik eg normalt ser ut framfyre pcen — alt for lite pctid på meg her på reise. :P

Eg måtte berre fiksa ein del CouchSurfing-ting fyrst, og plutseleg hadde heile timen gjenge. Slik hev det vore heile tidi. Den vesle PC-tidi me hev hatt (og avogtil ikkje so liten helder!) gjeng berre til å finna kvar me skal sova dei neste dagane. Då me budde i West Hollywood hjå Adam (som ingen veit um, det er jo superlengje sidan me skreiv noko!), kunne me hatt tidi til det – men me hadde berre so fullt program med Adam heile tidi at me berre ikkje fekk det til.

Me må få skrive um resten av turen òg, men då treng me ein helder lang pause der det ikkje skjer noko stort og me ikkje treng gjera so mykje på CouchSurfing.

Eit godt tips, viss du vil vita um me er i live, og kva me driv med, so kann det vera lurt å sjekka referansane på CouchSurfing-profilen min, der skriv av og til folk um møtene våre. Viss du ikkje er medlem, so må du trykkja på personane som hev skrive um meg for å sjå kva eg hev skrive um dei. Av ein elder annan grunn ser du berre alt når du er logga inn.

Forrigår, til Tahoe

Me starta turen vår på IKEA i Berkley, kaupte ein heil pizza til $9, sers billeg. God var han òg.

Me dreit oss litt ut (vel, eg), av di eg skreiv feil dato til Eric, so han trudde me kom dagen etter (den faktiske datoen me hadde skrive). So me kom fram til låst hus, og trudde dei då budde i ein av dei andre 250 husene som hadde same adresse (var ein slik «township»² der alle hadde same adresse, men kvart sitt «unit number»). Me køyrde seint rundt husene og såg etter opent trådlaust internett, eller eit netverk som var sårbart for cracking (hysj!). Kvifor brukte me ikkje berre mobilen min? Vel, den daua faktisk.

Han hadde ligge saman med ein salsa-saus frå ein taco eg åt nokre dagar fyrr, og dei svingute vegane hadde marinert mobilen min godt og saftig. So viss nokon lurer på kvifor mobilen min er umogleg å nå fram til so er det difor. Elles er GPS-en vår heilt øydelagd no, varte ikkje meir enn 3 vìker. Elendige greier. :-/

Til slutt kom me fram og alt gjekk bra ;-) Helene hadde allereide sovna, diverre, so ho måtte vakna att for å koma inn. Det er ikkje særleg moro.

I går, ein liten fjelltur frå Emerald Bay til Eagle Falls-vatnet

Vatnet var isande kaldt, men herleg etter den litt for enkle turen. Han var markert som moderat (eg lurer på kva dei lette er då!?).

I dag, kayak! :D

Me ville ut 2 timar. Det kosta $30 per stykk, men sidan me budde med Eric, so klarte han å få spesialtilbod for oss slik at me fekk det for $30 til saman, yay ;-)

1. det er i ferd med å verta ein klassikar for oss her no. Billeg og sunnare enn alt anna me stappar i oss heile dagane
2. ikkje som i Sør-Afrika, trur eg:P

Mogleg relaterte innlegg

• Casino!
• Soving i bil
• San Diego