Kategoriarkiv: Nye opplevingar

Overrumpla av politiet

Eg skulle skriva um seiletreningi mi i dag, som var råkult, men so skjedde det noko endå kulare nett no. Eg vart stogga av politiet på joggeturen min ned til butikken, Hollywood-stil!

Helene lagde handlelista, Nå pizzadeig (slik at eg kunne laga han), ost, tomat og mais. So gjekk ho i dusjen og sende meg av garde. Eg var so leikande glad av di eg hadde vore på seiling so eg fann like greitt ut at eg skulle jogga. Hadde på meg den svarte skinnjakka mi att av di dressen min var for blaut, eg tok ikkje med meg meir enn VISA-kortet. Eg plar alltid hava alle korti mine med meg, men kva skal eg med dei ned til butikken ein sein kveld halv eleve liksom?

Illustrasjonsbilete. Frå dagbladet.no, av HEIKO JUNGE / SCANPIX

Halvvegs til butikken so set eg farten upp litt og kastar ut refleksen min. Alt det neste skjedde so ekstremt fort at eg ikkje veit heilt kva som hende, men eg såg ein bil til venstre for meg. Han dreiv og tok meg att. Eg såg at han svingde inn mot meg, so eg sette upp farten min for å koma fyrr bilen ut (for å ikkje koma i vegen for han inn på fortauget). Med eitt set bilen upp farten og svingar kjapt inn framføre meg. Eg anar verkeleg ikkje kva eg skal gjera, det er nett som um bilen ikkje vil at eg skal springja vidare, det vesle hòlet eg ville springja gjennom er no vorte so lite at eg ikkje kann springja gjennom det.

I det bilen bremsar snøggt rett fyrr han treff husveggen spretter båe bildørene opp og to stykk fýk ut. Ei dame i framsetet og ein mann i baksetet. «POLITI!», ropar dei og er ute og held hendene mine fyrr eg fær tenkt meg um Mannen spyrr kjapt;
«Kva heiter du?» (det må segjast at eg eigentleg ikkje hugsar stort mykje av dette trass i kor få minutt det var sidan, eg vart heilt totalt satt ut)

Dei er til saman fire stykk i bilen, og alle er i full kommandouniform. Altso, ingen vanleg politiuniform, men med FULL SKUDDSIKKER VEST. Dei er store, og ser skumle ut og, no må de taka dette litt med ei klype salt sidan alt skjedde so fort, eg trur dei var bevæpna. Eg er nesten heilt sikker på at dei hadde glock (pistol) i beltet, men her snakkar eg tenestevåpen halvautomatisk altso.

«Odin Hørthe Omdal», svarar eg kjapt som ljon med hjarta i halsen, heilt sikkert EKSTREMT yverraska
«Kann du norsk?»
«Ja», svarar eg kontant med store augo og ser på båe tvo
«Du ser veldig ut som ein me er ute etter,» dei verka litt roa, «hev du legitimasjon …» eg prøver å bevega armane mine, men dei er båe tvo fastlåst av politifolkene som reagerer ljonfort på rørslene mine. Dei passar seg for at eg ikkje rekk mot våpen. Han fortset, bestemt, men roleg i stemma «… på deg som eg kann få tak i.»

«Ja, ee, prøv høgre og venstre lomme i jakka». Han romsterer rundt. «Eg skal berre ein kort tur på butikken, so eg trur ikkje eg tok med meg førarkort, so det er berre eit dårleg VISA-kort». Han finn ikkje noko. «Det er vel i bukselommene mine då».

Eg lurer på kva som kjem til å henda. Eg kann måtta vera med til stasjonen. Kor tid finn dei ut at eg er feil mann? Er eg feil mann i det heile teke, hev identiteten min vore stolen og brukt til ulovlege ting? Eg hev jo ikkje førarkortet med meg, Helene er i dusjen og ingen vits å ringja nett no. Dette var utruleg spanande, tenkjer eg.

«Me gjer ikkje dette for å skremma deg,» segjer politimannen, «du liknar veldig,» han verkar litt brydd yver at dei overrumpla meg so fælt.
«Eg er ikkje lettskremt,» segjer eg, «ingen problem,» som faktisk er sant. Eg likar jo spaning i kvardagen.
«Bur du her?», spør politidama som held meg fast i den andre armen.
«Ja, eg bur i Fredrik Meltzers gate 38, rett upp den vegen,» viser eg med augo og nikking av houvdet i og med at hendene mine er ganske ubrukelege.

Politimannen finn fram VISA-kortet mitt og bruker til slutt mobilen min til å sjå på det (myrkt).
«A-a, ja, orsak for det heile altso. Men du såg altso skremmande lik ut.» Dei trekkjer seg inn att i bilen og eg byrjer gå att. Ja. Gå, denne gongen. Fyrr eg på slutten av gata byrjar jogga att. Eg må jo bruka alt dette adrenalinet til noko, eg ser bilen køyra seint frametter når eg svinger nedum til Ica.

På Ica gjeng det endå meir upp for meg kor utruleg tøft eg syntest det heile var, eg storgliser, og merker meg alle saman i butikken – ingen anar at det luskar ein ekte politikommandestyrke rett utanfor døri – pluss at eg vart teken av dei! Kult!

Tjuveri på Granit

Då eg kom inn i butikken såg eg ein mann som stod bak kassa, i 40–50—åri og med austeuropeisk utsjånad. Eg gjekk jo ut frå at han jobba der, men eg lurte fælt på kvifor han tok tvo never med setlar og putta i dei store lommene sine. Han svingde lett rundt kassaapparatet og gjekk roleg ut. Det var mange folk i butikken, men berre eg som såg han. Han gjekk ikkje ut hovuddøri, men gjekk inn til kafèen som i same rom og orsaka seg forbi eit par folk. Dette er slett ikkje rett, tenkte eg, det er nok ikkje eigaren som hentar pengar for å setja dei inn i banken.

Orsak for lengdi på dette innlegget, eg hadde ikkje tid til å skriva kort.

Dette var laurdag førre vìka. Helene ville inn på Granit, «ting som gjer livet enklare». Me hoppa av trikken og stakk innum, kort etter hadde me tenkt å dra vidare ned til kontoret mitt hjå Nei til EU.

Adrenalinet bruste i kroppen. Eg lurte fælt på kva eg skulle gjera. Eg såg ingen tilsette nokon stad, eg kunne ikkje vita kven som var tilsett og ikkje. Eg reiv upp kamera frå sekken og gjekk ut døri, byrja gå raskt bak mannen som no var eit godt stykke upp vegen. Eg sprinta smått etter og tok eit bilete bakfrå. Gjekk yver vegen og tok eit bilete av han derifrå, profil. Det var mange folk, og han gjekk so målretta og raskt at eg ikkje lett kunne koma framfor og teke eit godt bilete.

Hjarta pumpa, å fylgja ein kriminell og taka so openljost bilete av han var ganske skummelt. Folk såg på meg; eg trur det var ganske upplagt at eg tok bilete av ein mann eg ikkje visste kven var. Eit par meter til so ville tjuven koma til eit vegkryss. Ein stor mann, 40—åri, veltrent stoppa meg, peika på kamera, prata trugande. Eg vart redd, prata på eit språk eg ikkje kunne. Sa masse. Det er måten dei set folki ut i på butikken. Peika meg attende ned gata. Den medsamansvorne mannen hadde gjenge rundt hyrna. Eg turde ikkje taka bilete av broilaren som fekk meg til å gå attende til butikken. Eg tok eit bilete av ryggen honoms då han hadde kome litt på avstand.

Attende i butikken

Inne i butikken sa eg frå til han som stod bak kassa og solgte som ingenting hadde skjedd;
«Hei, nokon hev stelt pengar frå dykk,» sa eg.
«Hæ?»
«Det var ein mann her, som tok masse pengar frå kassa»
«Køddar du no?,» svara han veldig tydeleg forfjamsa.
«Sjekk kassa, det var den,» peikar eg.

Han sjekker, og ser, ja. Her var det stole pengar. Han tilkallar ho andre som jobbar i butikken. Dei vert ganske sett ut. Klikker masse på Securitas vakt-knappen. Etter ei stund kjem han.
«Eg tok eit par dårlege bilete,» segjer eg.
«Ahh, eg kjenner dei att», svarar Securitas-mannen, «dei hev gjort det same nede i sentrum eit par gongar».

Butikkmedarbeiderane stengjer butikken etter dei hev ringd butikkeigar og politiet kjem. Eg er der inne saman med tvo politifolk, ein securitasmann, og dei tvo tilsette. Mange folk ser inn vindauga der det no heng ein lapp «midlertidig stengd grunna ran» (vel, var ingen ran, men eg forstår godt, eg kalla det òg ran då adrenalinet pumpa som verst). Helene sit utanfor og kunne fortelja mange morosame soger um korleis folk oppførte seg av dette. Mange trudde eg var skurken iom. at eg korkje jobba der elder var tenestemann. Haha.

So, etter eg hadde gjeve upp personalia og me hadde gått gjennom kva som hadde skjedd mange gongar ville politiet sjølvsagt hava bileti mine (eg ville òg gjeva dei, viss ikkje var det ingen vits å taka dei). Dei kunne taka kamera mitt (prov), elder minnebrikka – men eg vart helder med ned på stasjonen. Var moro å køyra i politibil. Eg vert alltid redd når eg er ute å køyrer og ser ein sjølv, men no sat eg på andre sida og kunne sjå folk verta skræmd helder ;-)

Dei som stal frå butikken var 2–3 stk, og dei tok med seg kvar sin tilsette og fekk dei til å missa konsentrasjon med å prata fransk og fekta med armane. Dei opna kassa med eit metallverkty.

Måndagen etter

Helene ville fælt inn å kaupa den kule kalenderen ho fann. Eg ville sjølvsagt ikkje inn, av di dei tilsette ville kjenna meg att. Og det hadde vore flaut-flaut. 5 minutt etter Helene kom ut, fekk eg ein telefon frå dei.

«No hev me gjort klårt noko til deg, so berre kom innum ein dag og hent det,» sa Laila (som eg trur ho heitte :-) ).
«Å, ja, koseleg. Kjærasten min var nett innum og kaupte ein kalender, men eg fær vel tid ein gong um ikkje for lengje».

Eit par dagar seinare

So manna eg meg til slutt upp for å gå inn i butikken. Eg vona det var andre tilsette i butikken i dag, men nei, bak kassa stod Laila.
«Eg skulle henta noko t…», starta eg. Laila såg upp;
«Ahh, det er deg, Odin, hei. Her,» fann ho fram ei pose med ein stor fin pakke i, pluss eit kort.

Me prata litt um det som hadde skjedd. Ho er veldig koseleg, so litt dumt at eg synast det er so jysla flaut å koma inn der.

«Me hadde jo aldri funne ut kva som skjedde um det ikkje hadde vore for deg», sa ho, «du såg det dei andre ikkje såg, me var heldige der». Folki vert nok ikkje tekne grunna det eg gjorde, men når dei vert tekne so kann dei kopla dei til tjuveriet på Granit (og dei andre med yvervakningskamera) slik at saki fær litt tyngde bak seg.

Då eg og Helene var komne ut, reiv Helene pakka open. Det var ein boks til å lagra foto i, haha. :-) Tenkte det ville vera noko slikt. Dessutan fekk eg eit drittøft kort; der det stod «Helten vår». Bak stod det mellom anna «vonar du ikkje vert for skræmd til å koma innum att». Det er jo sant, eg er for skræmd til å lett koma innum att. Men Helene lurte fælt på um dei meinte skræmd av di folk hadde stelt (teit) elder av den ekte grunnen; at det vart flaut for meg. Eg satsar på det siste.

Elles fekk eg eit stort gåvekort. Eigentleg alt for mykje. Men eg vart veldig glad. Det beste var sjølvsagt kortet, og innpakkingi. Og det at dei var so intenst glad for det eg hadde gjort. Veldig koseleg :-) Det heile var eigentleg ein veldig positiv oppleving for meg. Eg gjorde berre det eg kjende var rett, og so vert eg løna for det. :D

Osloinnvandrarar og språkforståing

Eg forsto det var lengje sidan eg hadde ete då eg reiste meg opp. Lengje sidan eg drakk vatn òg. Eg svimla lett ut på golvet og fann ut eg måtte eta før eg drog på pub-runde. Greitt nok, eg kjende til ein kebab-plass rett før Grønland T-banestasjon. Stod og såg inn på prisane eit par minutt, 80 kr, det var ikkje særleg billig. Akk – tenkte eg, eg treng jo mat – dessutan treng eg ikkje kjøpa brus.

Eg studerte menyen utan å eigentleg sjå noko. Mannen bak disken stod og venta på meg, tja, får vel berre gå. «Uhm, », ymtar eg frampå. «Eeeg skal haa, mmmm». Pakistanaren seier eitt eller anna, eg forstår ikkje og set opp eit rart tryne. «Kebab?», spør han. «Kebab», svarar eg. Han studerer meg litt, så spør han «small?». Uuh. Han kan då snakka norsk, eg forstår ikkje kvifor han snakkar engelsk til meg. Jaja, eg svarar og set meg ned.

Han forsto visst ikkje Stavanger-dialekta mi. Haha. Forsto ikkje språket mitt, og han trudde eg ikkje forsto han. Greitt nok, eg høyrde ikkje kva han sa – men eg hadde sikkert forstått han. Eg sit og ser på dei, eh, rare indisk/pakistanske musikkvideoane på TV. Skikkeleg Bollywood. Heilt enormt, haha. Etter litt sa han noko uforståeleg til meg igjen. Eg gjekk bort og såg at han stod over tillegget – svara «Yes». Eg fekk den lille kebaben. «Lille». Hekkan så svær han var! Eg gafla i meg, gafla, gafla. Men akk, det var stadig meir igjen. Eg tok små pausar og såg på Bollywood-MTV, stadig fast på å få ned heile skiten. Til slutt var det gjort. Eg hadde tenkt å gjeva kompliment til fyren (på engelsk sjølvsagt, flaut å snakka norskt til han no!) – men han var opptake på bakrommet. Synd, det var godt, jaja. Eg gjekk iallfall frå plassen med god, full mage. Ahh. Osloinnvandrarar og språkforståing.

Aksjespekulanten Odin :-o

Ja, no har1 eg nett handla aksjer! Ja, tenk. Odin kjøpte 10 stk. aksjer i Statoil. Ikkje det at eg ikkje har aksjar frå før, men det er fyrste gong eg har handla på børs. Det kom ikkje på meir enn den nette sum av 1770kr, så det er ikkje særleg mykje. Er ikkje redd for å tapa dei; men no vonar eg Statoil går bra!

Graf, Statoil

Hehe, eg har ikkje tenkt å ha dei lengje. Tenkte kanskje om dei gjekk opp litt (slik at eg dekkjer inn tapet, eg har allereie tent 100kr eller noko, men eg må nok selja dei for noko litt lavare, og med kurtasjen (det eg betalar til Skandiabanken) vil eg tapa på å selja no) så fekk eg selja dei. Eg kjøpte dei for å testa aksjekjøp. Når Trolltech kjem på børs, tenkjer eg nemleg å kjøpa eit par aksjar av dei. Som du kanskje veit så lagar Trolltech rammeverket (QT) som ligg under eit av dei store Linux-brukargrensesnitta, KDE.

Trolltech gjev QT ut med GPL-lisensen, dette er ein open kjeldekodelisens – den same som Linux-kjerna brukar. Ideelt og godt altså. Difor vil eg gjerne få eit par aksjar i Trolltech sidan eg er ein dedikert Linux-brukar. Eg likar ikkje QT noko større, men eg trur det er fordommar. QT er visstnok eit fantastisk godt rammeverk, men eg likar enkle GTK/Gnome-program betre. Det virker som om QT og GTK nærmar seg einannan no, då. I så fall er alt bra.

Men, altså. Eg har vore på børsen og handla! Tenkjer det blir litt meir av det i komande tid. Eg skal tapa masse pengar på børsen, wohoo!!! :D

1 Eg trur eg byrjer skriva «har» i staden for «hev» igjen. Eg må forska meir på skilnaden på «hev» og «har». Må sjå kven som er best, sjå kva Aasen helst bruka. Dessutan er jo diverre «hev» utanfor normalen, noko som er leit (spesielt om det er rettare å bruka enn «har»!)

Idag blei eg påkjøyrd

Inkjeanande syklar eg heim frå skulen oppover Cowley Road, då plutseleg ein gul konebil kjem og riv lykta si hardt inn i låret mitt! Eg ankommer fortauet med stor fart – kvinnfolket bare kjøyrer vidare…

Tidligare den dagen blei eg nesten ein såkalla “roadkill” i rundkjøringa, tidleg på morgonen var det så mykje fuktighet at bremsane mine ikkje fungera skikkeleg. Då eg kom inn i rundkjøringa såg eg at ein bil stoppa opp og ei dame på sykkel bevega sykkelen – akuratt då skyt bilen fart og dama får såvidt stoppa før bilen susar forbi. Eg på mi side hadde ingen bremsar, for å unngå kræsj tar eg ein skarp høgre-sving rett inn i den hardt trafikkerte rundkjøringa. Problemet mitt er fortsatt at eg ikkje kan stoppe så då ein lastebil plutseleg sitt foran nasen min må eg svinge tilbake der det var kome eit ana kjøyretøy som låste meg til å rase framover og bare håpe ingen svinga ut mens eg var pressa mellom lastebilen den andre hemma bilen. :|

Nå er det litt sida dette skjedde så eg har ikkje heilt roen på kordan ting gjekk til – men dét at det var skummelt huskar eg veldeg godt :-O Som ein aldri så liten ekstra på slutten av denne turen til skolen kom også ein buss å pressa meg så hardt inn til rennesteinen at eg måtte fyke opp fortauet for å unngå å knuse fjeset mot ei malplassert stang. Også klikkar folk på meg pga den ukontrollerte fortaukjøringa fordi bussføraren er ein invalid som ikkje kan kjøyre. Skulle vært ulovleg.. :/

Turen heim tok eg me ro – men nokon gjorde tydligvis ikkje. Total inkjeanande om at ein psykopat nærmar seg syklar eg stille oppover i kanten av vegen og tenker på altslags fine ting – plaga absolutt ingen. Då PLUTSELEG overkroppen blir kasta bak av ein enorm akselerasjon forårsaka av ein bils velplasserte panser under låret mitt, nanosekundar seinare riv den enorme akselerasjonen til resten. Ustabil av den ferske farten eg hadde fått rasar sykkelen mot fortauet då eg impulsivt vrir rattet vekk frå den onde skapningen som med kaldt blod førte den gule drapsmaskinen i eit forsøk på å dekke vegen med mitt kjøtt og blod :-O

Eg sviv avgårde uten kontroll – alt går i slowmotion sjølv om eg følar meg totalt hjelpesløs. Fortauskanten treff eg i ein liten innfallsvinkel så eg høyrar bare kordan fortauet sliper ned den eine sida av dekket mitt. Eg får bremsa hardt, hallveis liggande på ein parkert bil – stoppa utan større skade. Eg venta på at (nesten)morderbilen skulle stoppe å unnskylde seg – men akk, nei – konebilen var allerede langt vekke då eg fekk kasta hovudet opp fra den uskyldege bilen eg brukte som pute. Etter ein kort inspeksjon fann eg ut at eg enno var sykle-dyktig, når nervanne og adrenalinet hadde sunket kunne eg igjen ta turen heimover – litt meir redd for bilane.