Kategoriarkiv: Personleg

Pannekaker, filmregissør og flipperspel

Førre veke bada eg etter lunsjen på jobb, hadde ein filmregissør frå Romania på overnatting, inviterte ein ire på middag, hjalp Tone å flytta og spelte flipperspel på Bitraf.

Ionut

Det dumpa inn ein epost frå BeWelcome ein laurdags kveld. Ein filmregissør frå Romania var på ein filmfestival i Tromsø, men skulle vera to dagar i Oslo. Eg inviterte han heim til meg sidan Helene var vekk og eg godt kunne trengja litt selskap på kveldene.

Me var oppe til seint på kveld og prata båe dagane. Han var overraska over at eg var ein sopass relevant vert, sidan han trudde eg berre dreiv med IT. Lite visste han om mitt faderlege opphav og ymse filmprosjekt eg har fått vera med derifrå.

Eg likte Ionut utruleg godt og må vel truleg få vitja han når eg dreg til Romania ein gong. Elles fekk eg kjempelyst til å laga meir video/film att etter eg prata med han. So fær me sjå om det vert noko då, skortar jo litt på utstyret og ikkje minst vilja til å bruka ufri programvare…

Bading

Lachlan med Opera i bakgrunnen, eg med akerselva i bakgrunnen. Fått meg ein liten kakaovom, ja.

Eg har lengje sett ut på Nydalsvatnet frå kontorplassen min og fått lyst til å ta meg ein dukkert. Plutseleg kom enno ein soldag klemt mellom regnversdagane og eg var uti. Lachlan vart med slik at eg ikkje var åleine. :)

Middag

Ionut var forsovidt fyrste vitjinga eg har hatt i nye bustaden til meg og Helene, men gsnedders var andre. Ein utruleg koseleg fyr som kan hinsides mykje om absolutt alt. Eg var ganske ubesluttsom, so gsnedders fiksa like godt ein god kinesisk middag til oss. Eg reknar med å laga det same i lange tider frametter, enkle, billege, gode greier.

Fredagsøl

Opera har slik fredagsøl. Eg har ikkje gått i det siste. Etter kl. 17 på fredagar so fær eg alltid gjort so sjukt masse, kjem inn i ein skikkeleg god arbeidsstim, og plutseleg er klokka 21 og eg er heilt åleine att. Vel, min taskteamkamerat João held ofte ut like lengje.

Denne gongen kom derimot gsnedders og henta meg, so då la eg ned det sers produktive arbeidet mitt likevel. Han skulle jo heim i helga. Me stakk ned på Alexander Kiellands plass og drog på Kabash eller kva det namnet no var. God hummus.

Eg og Lachlan og Swetank fann ut at me skulle hoppa i strikk dagen etter. Heilt til me fann ut det var på Rjukan, so me må nok utsetja det ei helg eller to.

Flipper

Ikkje delfinen, men nesten like bra; me har fått oss flipperspel på Bitraf. Det er eigentleg Teknisk Museum sitt, dei skal laga eit spel for å læra folk om fotosyntese. Flipperspelet er på Bitraf no fordi den einaste flipperspelreperatøren i Noreg likte hackerspacet vårt so godt at han like godt kunne fiksa ting der. Veldig kult for oss som får flipperspel til avveksling frå alt det andre me gjer.

Flytting

Tone var ein absolutt engel og kom med bil slik me fekk kjøpt båe eit digert skåp og ein sofa frå Finn (netsida, ikkje personen; personen var ei ho, og ho var svensk). Når folk hjelper til med flytting so tener dei flyttekredittar, so det var sjølvsagt at eg skulle hjelpa til motsett veg. Dessutan so er det eigentleg ganske moro å flytta, spesielt når eg ikkje er den som må gjera det.

Diverre vart det total fiasko for min del. Eg spelte flipperspel på Bitraf til langt på natt og stod opp lovleg seint dagen derpå. Starta å vaska buret til Skorpus (koserotta vår) og lagde meg frukost medan eg høyrde på radio. Lite hugsa eg om avtalar lagt tidlegare i veka.

Eg kom to timar for seint. Som var superflaut. Heldigvis fekk eg hengd opp to bilete i minsto. I tillegg til at eg stod og såg på at Eva bygde hyller medan eg lata som om eg var nyttig på nokon som helst måte. Jaja. Koseleg var det no. Tone kjøpte tilogmed pizza til oss.

Pannekaker!

Lachlan og kjærasten (Irina) hadde invitert til pannekakebrønsj. Det var 15. Eg synast eg var litt seint ute, men bysykla kjapt opp.

Eg var fyrste person som kom, 15.05. Det tok god tid før nummer to og tri kom. Alle var par, og eg var jo eigentleg invitert i par eg òg. Heldigvis klarte eg fort å gløyma det, sjølv om me til slutt var 4 par og ein meg.

Lachlan laga forresten slike proffe pannekaker på ei stor takke og med alt utstyret dei som lagar pannekakar heile dagen har. Eg åt fyrst ost og tomat, so åt eg nutella, banan og jordber.

Ein av dei på brønsjen flyg med slik paraglider. Dagen før hadde han flydd 45 minutt. Det er eit kurs ein gong i året i Hemsedal. Det kostar 9000 og det skal eg gjera. Etter eg er kvitt lånet iallfall. :(

Parprogrammering

Eg parprogrammerte m.a. innmeldingssystem for Bitraf saman med mortehu. Dvs. mortehu programmerte og eg såg for det meste på, som eg sa på identi.ca.

Såg òg Expendables. Skikkeleg dårleg film. erikberg og mortehu gjekk før meg, men eg var kjapt etter 23.45 eller noko. Eg såg at eg hadde berre lukka to av fire vindauge. Kom meg ikkje innatt, ingen batteri på mobilen (brukar mobilen til å opna ytterdøri).

Spurte ein tilfeldig fyr som budde i nabolaget om å låna mobilen honoms. Eg brukte den til å opna ytterdøri, springa inn og lukka vindaugi. Det kjentest bra. Fyren vart imponert over systemet vårt for døropning. Det er eg òg forsovidt.

So var veka slutt

Elles sat eg på do i laupet av veka og skræmde vítet av meg sjølv då eg trudde ein dverg stod og såg på meg frå gangen. Eg tenkte å skriva om det på identi.ca men spørst kva du skal utsetja folk for. Her på bloggen kjem no folk i minsto friviljug…

No er det tysdag. Måndag såg eg film, i dag jobba eg berre, og oppdaterte bloggen på fyrste gong på alt for lengje. I morgon kjem Helene attende. Gler meg til det.

Vaflar og loppemarknad

Det er vår og det er helg. Sjølvsagt har Helene då drege meg med på loppis.

Det eg plar gjera på loppemarknad er å eta vaflar.

Lilleborg skole

Æææææsj! Det ligg fira mørkebrune og stive vaflar på eit fat. Dette fatet brukar òg alle til å mellombels setja frå seg ting når dei finn fram pengar.

To vaflar vert solgt. Eg gløttar inn på kjøkenet og ser noko vaffelrelatert aktivitet.

Sit meg for å venta på dei nye vaflane. Ventar. Ventar. Og ventar. Nei, ingenting!

Tja, fær like godt berre gå då. Nett då legg dei ut to vaflar til på fatet. Det var jo ein haug ute på kjøkenet!? Kvifor berre desse to?

Eg kjøper ei. Tjue kroner. Verkar veldig dyrt basert på fyrsteinntrykket.

Vaffelen er utruleg stiv, han er kald og tynn. Alt for hardt stekt og med ein ekstrem dose smør. Nei, smør er ikkje bra her. Det gjer vaffelen ekkel og feittete. Og meir brun.

Og kvifor tok dei inn to gamle feil-steikte drittvaflar når dei hadde ferske inne på kjøkenet (sjølv om dei sikkert var feilsteikte dei òg)!?

Ein av dei dårlegaste vaflane eg har smakt. Om ikkje den verste. Det er ikkje dette loppemarked er til for!

Sagene skule

Her kostar dei femten kroner, trass i at dama tok mine 25kr og trudde ho var ferdig med jobben sin. Fekk sjølvsagt tiaren min etter eg jakta ho ned att og fortalte kvar landet låg ;)

Desse vaflane var fyldige og tilogmed litt varme. Langt i frå rett frå jernet slik eg lagar dei, men ein positiv overrasking etter å berre ha sett det triste fatet på bordet.

Vaflane her smakar godt òg. Dessutan, kva er det eg kjenner ein smak av? Jo, kardemomme! Ekstrapoeng! Dei hadde sikkert vore ganske bra dersom dei var rett frå jernet.

Sagene mangla i tillegg rjome (som Lilleborg òg sjølvsagt hadde gløymd). So, godt forsøk: de kan nesten vaflar, de er nesten der!

Smestad skule

Kva med vestkanten då? Dei må no få det til?

Det regnar på vestkanten mot den varme soli på austkanten. Eg tingar to vaflar, dama gjev meg ein firar som ser heilt slapp, sveitt og samanklemd ut, og ein seksar i betre form.

Firaren smakar som han ser ut, fælt. Alt for mykje egg er det òg i han. Det er som å eta ei gummihanske.

Seksaren er kald og har òg vore litt for generøse med eggi, men det ligg ein god vaffel gøymd inni der dersom dei berre ikkje hadde laga dei eit par timar før servering.

Det er tydelegvis forskjellege foreldre som har laga vaflane her. Ei forelder som kan laga røre, og ein som ikkje kan. Smestad klarte altso heller ikkje å levera ferske vaflar.

Desse kosta òg tjue kroner som monsteret frå Lilleborg.

Konklusjon

Det er ikkje vandskeleg å laga vaflar. Loppemarked plar få det rett. Mykje av grunnen til at det er moro å labba etter Helene rundt på alle desse skulane er jo nett det at eg kan trykkja vaflar i trynet utan stort å klaga på. Normalt er det alltid nokon som står til toppkarakter, so eg vart overraska over det låge nivået.

Sagene hadde mykje gåande for seg og var absolutt veldig bra, men ikkje perfekt. Prisen trekk sjølvsagt ikkje ned heller. 15 er fint, 20 er greit. 10 er bra, 25 er for mykje.

Eg er jo ein vaffelhelt sjølv om eg fær segja so. Har steikt mangfaldege liter gratis nynorskvaflar for Studentmållaget i Bergen, godt hjulpe av mitt vaffelsuperstar-team.

Eigentleg må du berre passa på å steika vaflane medan du sel dei. Pluss pass på eggene, ha litt kardemomme i og ha vaffeljern som lagar tjukke vaflar.

På sundagsmarknaden på blå er det ei dame som gjer det heilt perfekt, og då er prislappen på 25 kr leveleg.

Jaja, betre loppis-lukke neste gong!

Hussjåing

Eg og Helene var ute på visning i dag. På nedre, kanten av og øvre Grünerløkka.

Me såg på tri bustadar.

Det var ganske moro å sjå dei same folka koma på alle visningane.

Den siste bustaden var veldig nært båe Bitraf og Opera. Me hadde mått ut med 1.2mill for den. Soverommet var alt for lite då, senga vår hadde nesten ikkje fått plass.

Helene på visning i siste huset på øvre Grünerløkka

Utpå dagen gjekk me til Bitraf og åt pizza. Eg sit her framleis.

Skal forresten kjøpa ny datamaskin.

Tri ting i dag

Har tenkt på å skriva tri ting i dag, ingen var store nok til å skriva i seg sjølv, men til saman so lyt det gå.

Feil pris

ICAen var ikkje open og eg trong ein ny tyggi. Gjekk inn og såg dei hadde tvo små sjokoladar til ti kroner. Tok dei òg like godt.

  • Trettifire blir det, segjer jenta. Eg betalar.

Hm. Var ikkje det litt mykje tenkjer eg.

  • Kor mykje kostar tyggien? lurar eg.
  • Fjorten kroner koster den. Åtte for hver sjokolade.
  • Eh, men de hev jo tvo for ti på dei, svarar eg lettare forundra og litt irritert inni meg. Eg hev jo allereie betalt med kortet.

Eg gjer til å gå, men ho stoggar meg og vil henta det ut att. Eg står no der medan ho rotar i veg på maskina og segjer det vert seks kroner att. Det høyrast òg rart ut, men eg legg meg no på sprang ut.

Vel ute gjer eg litt superkjapp hovudrekning og finn ut at ho totalt lurte meg igjen. Fjorten pluss ti er tjuefira, forskjellen mellom det og trettifira er ti, ikkje seks!

Grrr…

Ventings

Kvifor skriv konsertar når dørene opnar og let folk gjetta kor tid sjølve konserten startar?

Eller er det artistane som ikkje tør gå på fyrr dei hev lete folk venta?

Eg og Helene hev stande og hengd på uttallege konsertar. Det er ikkje moro. Me fær iallfall stå fyrst i minsto…

Marit Larsen

Det var superkjekt! Forstår ikkje kvifor ikkje fleire dansar på konsert! Knall :D

Ho er veldig flink. Skulle laga noko norsk musikk òg då ;)

Egil Olsen frå Ørsta varma opp. Det var han flink til. Trur eg hev høyrd han i radioen fyrr. Prata litt smått med han fyrr me gjekk.

Attende i Oslo

Hadde ein flott ferie heime i Stavanger, men no er eg heime att i Oslo. Jadå, me er mange med fleire heimar. Eg var litt redd for å gerta ståande ute og frysa i dag, men det gjekk seg til. No er eg klar for å sova i ein litt for stille bustad.

Det er ikkie so moro å dra frå familien i Stavanger der det alltid er folk tilstades. Det treng ikkje skje stort, men det er ei god kjensle berre å vita at Falke er på rommet sitt og speler eller at Kitty Karina sit og småpratar på Facebook og kannhenda kjem nedom. Her i Oslo er det ingen når Helene er på Voss i höve masterarbeid eller -öving.

Difor var eg alt for lengie på PING i dag. Eg hadde det moro og ville ikkje friviljug gå heim og vera åleine att etter nesten ein månad pause frå det. Det eg ikkje tenkte nöye nok etter på, var at eg har glöymd korthaldaren min i Stavanger…

Klokka vart vel over 0100 för alarmen i bygget kasta oss ut frå PING, og då stod eg att utan noko kort til döra her på Vestgrensa studentby. Eg venta ein 20 minutt til klokka var over 0130 og lurte meir og meir på om eg måtte tenkja på noko lurt.

Heldigvis trong eg ikkje vera so lur; eg gjekk ein runde rundt huset og såg vindauga under vår bustad framleis hadde ljos i seg. Eg kjenner jo mitt bustadsnummer, so då var det berre å trekkja 100 frå det og voilà: nokon å ringja på til.

Eg tykkjer ikkje det er kjempemoro å forstyrra folk slik, men eg ville ikkje stå ute i natt heller. So ein stemme i ringjeboksen slapp meg til slutt inn.

semesteret er ikkje starta enno, so bygget her ikkje so fullt som den pleier. Godt eg kom meg inn likevel.

I morgon vert det litt verre iom. at eg no har brukt opp alle kontantane mine, men den tid den sorg :)

Om Anders Behring Breivik

Eg har skrive ein del på Google+ om Anders Behrig Breivik, og det politiske attentatet (terroraksjonen) i det heile. Eg skreiv reaksjonar direkte, og dei er ganske usminka. Eg var sint på FrP ei stund (dei brukte bombingi til å snakka om islampropagandaen sin), fyrr eg roa meg litt ned.


Og no kann FrP få lov til å prata att. Me treng dei i denne stoda; og eg voner veldig mange folk i partiet tek dette her som ein vekkjar.

Islamfobien er eit hat. Mange hev ikkje møtt muslimar og er livredde for kulturen deira. Det er legitimt å ynskja å endra innvandringspolitikken og koma med meiningane sine. Denne soga er om ein mann som har kontroversielle meiningar, men likevel er veldig reflektert (som verkar ekstremt rart!).

Eg trur me må få fleire av desse meiningane fritt ut i media. Det er tydeleg at me treng ein skikkeleg debatt. Det gjer meg ilt å segja at det er sikkert det same som Anders Behring Breivik (ABB) ville:

Vi bør snarest jobbe felles mot opprettelsen av en kulturkonservativ storavis (papir/online nasjonal distribusjon)

Spesielt det fyrste sitatet (nede på sida) eg hev henta. Om det å kalla alle med norsk pass for nordmenn, som er det politisk korrekte å segja; men folk flest tenkjer ikkje slik. Blind kulturrelativisme er farleg. Alle kulturar er ikkje like. Alt er ikkje like bra. Me må få kunna prata om dette her og ikkje kunna oppfostra slike ekstreme folk som er heilt skutt i hovudet.

Tingen er at når me ignorerer slike folk, og skyver dei vekk, ikkje let dei deltaka i samfunnet, so vert dei berre meir ekstreme! Det hjelper oss ikkje!

Eg hugsar korleis ingen ungdomsorganisasjonar ville ha noko med FpU å gjera. FpU-arane vart leie seg og fekk ein sterk-sterk brodd til «dei andre». Me må passa på oss.

So eg meiner me ikkje må frysa ut FrP her, og heller ikkje EDL-delene av FrP som er der.

Eg har store problemer med å forstå korleis han kann skriva det han skriv (om hat), og gjera det forferdelege han gjorde. For ein spysekk.

Han skriv mykje om korleis dette skal til, ein organisasjon må vera antirasistisk, men islamkritisk. Han pratar um ein modell av EDL (European Defence League), dei me faktisk fekk ein norsk utspring av for eit par månadar sidan. ABB var heilt sikkert del av det; og såg korleis heile organisasjonen vart slege ned av alle.

Om mogleg, … vart han sint av dette? At dei ikkje fekk koma med meiningi si? Eg reknar med det. For ein jækel.

Mitt originale FrP-innlegg

No må faen meg jævla FrP halda kjeften sin eit par dagar!

Dei brukte bombeangrepet til å propagandera mot innvandring og insinuerte sjølvsagt at dette var islamistar.

Og kven er det? Det er jo faenmeg ein FrP-ar som er gjerningsmannen! Det er ein mann som sjølv er anti-muslimsk og for det same. Kor ironisk er ikkje det? Eg vart kvalm av FrP sin retorikk allereide før me visste om Utøya, at dei skulle bruka dette for å fremja framandhat.

Jeg var aktiv Oslo FrP/FpU i de første 6-7 år (i den kulturkonservative + laissez faire kapitalistiske/liberalistiske campen) og bidro til FrPs suksess før jeg stoppet. Jeg følte det da var viktigere å bidra til å utvikle/markedsføre politiske doktriner i utlandet spesielt Britiske, Tyske, Franske, Amerikanske

Eg vonar ein heil masse FrP-arar melder seg ut etter dette. Det heile er forkasteleg.

Og les Mullahen sin fantastiske post: Der vi lot hatet gro. Veldig bra.

Sitat frå ABB

Du kann lesa kommentarane honoms på document.no sjølv (min kopi av den sida ). Eg limer inn eit par sitat frå Anders Behring Breivik (mine markeringar):


For meg blir det svært hyklersk å behandle Muslimer, Nazister og Marxister forskjellig. De er alle tilhengere av hat-ideologier. Ikke alle Muslimer, Nazister og Marxister er konservative, de fleste er moderate. Men spiller det noen rolle?

En moderat Nazist kan, etter å ha opplevd svindel, velge å bli konservativ. En moderat Muslim kan, etter å ha blitt nektet å komme inn på et utested, bli konservativ etc. Det ligger i kortene at moderate tilhengere av hat-ideologier, på et senere tidspunkt kan velge konservatisme.

Islam(isme) har historisk ført til 300 millioner dødsfall
Kommunisme har historisk ført til 100 millioner dødsfall
Nazisme har historisk ført til 6-20 millioner dødsfall

ALLE hat-ideologier bør behandles likt.


Dere påstår at alle nordmenn som ikke følger landsmo(r)deren Gro Harlem Brundtlands definisjon, er rasister:

«Alle som til enhver tid innehar Norsk pass er fullverdige Nordmenn»… Som betyr at selv Somalieren (med norsk pass) som tygger khat hele dagen, banker kona og sender halve trygden til al-Shabaab skal sees på som en fullverdig Nordmann.

Hvis noen i dette landet VÅGER å se på denne Somalieren som noe annet enn en fullverdig Nordmann er de rasister og må brennmerkes offentlig. Og dere sier at alle som er uenig med deres ekstreme kulturmarxistiske verdensoppfatning – den utopiske, verdensborger-definisjonen er rasister?

I så fall tror jeg dere har stemplet 95% av verdens befolkning som nettopp dette men det spiller vel en mindre rolle for dere?


Etnosentriske bevegelser som BNP, National Front er IKKE velykkede og vil aldri klare å komme seg over 10% oppslutning (BNP har 5%, FN har 7%). Man kan ikke bekjempe rasisme (multikulti) med rasisme. Etnosentrisme blir derfor det komplett motsatte av hva vi ønsker å oppnå.

Vi har valgt Vienna School of Thought som det ideologiske grunnlag. Dette innebærer motstand mot multikulturalisme og Islamisering (på kulturelt grunnlag). Alle våre ideologiske argumenter baserer seg på anti-rasisme.

Dette har vist seg å være svært suksessrikt noe som forklarer hvorfor moderne kulturkonservative bevegelser/partier som bruker Vienna School of Thought er så vellykkede: FrP, Geert Wilders, dokument og mange andre.

Etnosentrisme strider mot prinsippene i Vienna School of Thought noe som er årsaken til at du sikkert har blitt sensurert her tidligere.

Jeg har selv jobbet flere år for FrP og kan garantere deg at FrP hadde hatt mindre enn 10% oppslutning om de ikke hadde valgt Vienna School of Thought som ideologisk grunnlag.

Ja, vi skal beseire multikulturalisme/kulturmarxisme til slutt (da denne er svært diskriminerende og rasistisk). Men vi må gjøre det på riktig ideologisk grunnlag.


Jeg har jobbet med prosjektutvikling i 14 år med flere prosjekter relatert til nettløsninger, har økonomisk utdannelse + to andre bachelor grader, tjente min første mill som grunder i en alder av 24 og har mange kamerater som i dag er suksessfulle grundere innenfor de fleste bransjer.

Flere av kameratene mine er eksperter på utvikling av nettsamfunn (en av dem driver Deiligst.no, Norges trolig mest profitable nettsamfunn til tross for et moralsk frynsete konsept).


Multikulturalister blir svært brydd når du nevner Japan og Sør-Korea da disse nasjonene beviser helt åpenlyst at masse-innvandring kun er et resultat av spesifikke Marxistiske doktriner og svært sjelden økonomisk eller kulturelt gunstig.

Japan/Sør-Korea har en grense og grensevakter. Om man mangler visum blir man nektet passering… (Europa hadde visst denne ordningen før 1950-1960)

Det interessante spørsmålet blir jo; hvorfor blir ikke Japanere og Sør-Koreanere demonisert som nazister og fascister? Svaret vet vi…


Mye av denne kunnskapen har allerede blitt formidlet gjennom «document» (er utrolig imponert over kunnskapsnivået her:)) noe som indikerer at det er på vei til å formes en ny pan-Europeisk «kulturkonservativ» intellektuell bevegelse som er enige om de grunnleggende sannheter.

De neste 10/20/30 år bør vi fokusere på følgende:

  • Lage en kulturkonservativ storavis (papir/online) i hvert land (vårt talerør som når ut til hele Norge). Målsetningen er naturligvis å vekke flere nordmenn opp fra komaen.
  • Skaffe funding til dette prosjektet gjennom kulturkonservative investorer.
  • Bidra til å forme/videreutvikle en ungdomsorganisasjon/aksjonsgruppe som representerer vår ideologiske platform (anti-rasistisk men kritisk til multikultur/Islamisering etc)

EDL/SIOE danner konturene til hvordan en slik organisasjon vil se ut. Vi kan jo f eksempel videreutvikle SIOE eller skape en ny. EDL har fått rasiststempel og de jobber hardt for å bli kvitt dette (alle individer som kommer med rasistiske/diskriminerende ytringer blir fra nå av kastet ut).

Det blir vanskeligere å starte en slik gressrot/aksjons gruppe i Norge da myndighetene pumper sinnsyke summer in over alt for å blidgjøre alle (utenom oss;)


De som våger å kritisere multikulturalisme (og som støtter kulturkonservative synspunkter) blir i dag stemplet som fascister/nazister/rasister. Problemet er at doktrinene som danner grunnlaget for politisk korrekthet ikke vil eller kan tillate alternative oppfatninger og er således svært intolerante.

FrP er et offer for denne intoleransen.

Elles les desse innleggi

  • Prableen Kaur, Helvete på Utøya:
    En man kom. ”Jeg er fra politiet.” Jeg ble liggende. Noen skrek tilbake at han måtte bevise det. Jeg husker ikke helt hva ham sa, men morderen begynte å skyte. Han ladet. Skjøt mer. Han skjøt de rundt meg. Jeg ble liggende.
  • Jaskorpe tipsa meg om Quilliamfoundation, ein tenketank som jobbar mot ekstremisme. In and out of Islam. Eg hev ikkje lese heile enno, men det ser bra ut:
    I want to start this discussion by talking about what I used to believe in and presenting it as I would have presented it when I believed in it and then discuss the ideas that I’ve come to and why I no longer believe in what I was prepared to give my life for.
  • Alexander Wilhelmsen skreiv ein knallbra analyse på Google plus:
    Three things in particular strike me about the media coverage as well as blogospheres predictable rampage.
  • Øyvind Strømmen: Kven er terroristen? (du kann òg lesa same innlegg hjå Aftenposten, viss det flyter båten din:
    Breivik var inspirert av eit internettmiljø som kallar seg «counterjihadist», eit miljø som forfekter ein ideologi som vel kan kallast høgreekstrem, og som også har koplingar til europeisk nyfascisme. Det er eit miljø eg har fulgt rimeleg nøye gjennom fleire år. Eg er ikkje overraska over at det er eit miljø som no har ført fram til ein terrorhandling i Noreg.

Og forresten, for å gjera ein ting krystallklårt, eg er skriv ikkje dette for å orsaka nokon ting som helst!

Eg vil prøva å forstå det eg kann, korleis han i sitt sjuke hovud kunne «rettferdiggjera» for seg sjølv dette her. For det hev han altso gjort! Og koreis me mogleg kann unngå slikt.

Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket

Helene var flau for å gå uti grunna håret. Det måtte me likevel. Eg spurte 4 sjåførar fyrr eg fekk ein taxi som ville bruka meteret sitt.

Fyrr det att kom ein Tuk-tuk upp og ville ha 250 baht til Paragon, Siam-senteret. Eg sa 50 og då vart han fornærma og køyrde vekk.

Ein skapeleg pris er jo 60 for den strekningi, so viss han hadde mensen so fær det vera honoms sak ;-)

Det var ein heil del trafikk rundt sentrene, som frykta. Likevel var det ingenting mot det dei andre taxiane hadde fyrespegla. Denne taxisjåføren hadde òg buddha-ar på dashbordet og ingen av dei uærlege jæklane hadde. Altso dei som ville ha ein fast, høg pris. Eg anar verkeleg eit mynster her.

Me var stuck i kø då det var 300m att, og det hadde vel truleg teke ein 20 min å køyra heilt fram til Paragon-senteret.

Taxisjåføren trakk på skuldrane og var tydeleg uppgjeven.

«Must go off here, not too far,  300 meter there»

Eg og Helene er jo gjerne slik at me fyretrekk å gå dersom det tok like lang tid som anna transport. Å gå i dette høvet ville vera mykje snøggare, so me var berre glade.

Taxisjåføren såg derimot ut som um han ikkje hadde gjort jobben sin og var skuffa. Turen kom på 73 baht.

Diverre mangla me ein 100-lapp, so me gav han 91 baht og drog. «You’re a good driver», sa Helene.

Eg ville eigentleg segja noko um at han var ærleg og difor fortente meir, eller peika på meteret og segja; meter good! Vil jo visa at eg gjerne er interessert i å tipsa for ærlegskap.

Var redd det var litt lite då, 18 baht er vel under 4 kroner…

Eg snudde meg då me hadde gått eit par steg og han hadde talt pengane. Han ljoste upp. Og gliste storveges med tommelen i vêret. Ah, det var eit herleg syn!

Eg gjekk til MBK for â handla kamera medan Helene såg etter løysingar for å fiksa håret sitt.

«I’ll buy the X100,» sa eg då eg fann seljaren min. I går vart eg «tildelt» han etter fem minutt engelsk knoting med ein annan fyr til det viste seg at eg var ute etter dyre greier og ikkje berre det billegaste kamera dei hadde. Basert på kleda trur eg han var sjef for butikken.

OK. Dei slengde med eit lite stativ, rensesett, ein liten kamerabag og eit minnekort. Eg kjøpte eit nytt minnekort for å få snøggare fart på kamera. Ein av svakheitane er at det krevjer det for å vera brukbart.

So vart eg tildelt ein hjelpar av di sjefen sikkert skulle gjera anna. Hjelparen opna kamera for å visa meg at det var ekte vare og for å setja alt saman.  Ganske idiotisk iom. at eg er perfekt skikka til å gjera slikt sjølv.

Metrobetaling sucky sucky

Eg fann Helene att etter ei lita formue i mobilbruk. Me tok skytrain til flytogstasjonen. For å gjera det måtte me kjøpa billett på automat. Billettluka eg var i ville berre veksla pengar for meg.

For å koma til den rette stasjonen måtte me taka lufttoget (Skytrain) ein 400 meter for å byta line.

Kartet var greit nok, me visste kva me skulle, men kva me skulle betala var umogleg å finna ut.

Det var eit slags sonesystem, men utan forklaring på kvar dei var eller korleis dei fungerte.

Då me gjekk ut av lufttoget peip billettmaskinane tungt og vondt. So kom ein vakt som ikkje ville sleppa oss ut. Mangla 10 baht.

Eg dreit i uppsettet deira, me ville vidare for å taka flytoget. Eg betalte dei det dei etterspurde og gjekk ut sjølv um dei ville eg skulle bruka kortet på ny i maskina. Faen um eg skal, hev dårleg tid og viste so mykje.

Eg pressa meg ut saman med Helene, sjølv um dei litt halvhjarta prøvde å stansa oss. Eg mistenkjer forresten òg at Helene hadde ei ubetalt sonekrav på 10 baht på seg (2 kr).

AirAsia

Me flaug med AirAsia, som er eit flyselskap liknande RyanAir. Det var, i kjend stil, eit reint lite helvete å reisa med.

Då me kom fram hadde dei 3 boder til bagasjeavlevering, medan dei hadde minst 20 andre boder for manuell innsjekk og bagasjelevering.

Dei som hadde sjekka inn på nett måtte difor stå rett under ein time i kø, medan dei som gjorde alt på flyplassen hadde fri bane. Kva i alle dagar skulle vera vitsen med det?

Taxi

På flyplassen ville alle ha 750 baht for taxi ned til Kata Beach. Det var jo heilt ekstreme prisar! Eg var grovirritert.

Det me ikkje visste var at slike skyhøge prisar er vanlege i slummen av ei øy som er Phuket. Det er ein taximafia som set faste prisar og held det slik.

So eg pruta i veg og gjekk frå ein heil haug folk. Til slutt var det ein som kom bort til oss (utan taxiuniform) og baud 550 (100kr) for den 50 min lange turen.

Framleis grovdyrt, men me godtok no det iom. at det tydelegvis var umogleg å få ein skikkeleg pris.

Hotellet

Rommet vårt hadde ikkje dobbeltseng som me hadde betalt for. Dessutan var det dopapir og bremsemerker i doen. Var ein god del som såg uvaska ut.

Helene gjekk ned, betalte 100 baht for to timar net (omfg!)  og klagde.

Ein løpegut utan nokon kjennskap til vasking kom upp. Då han var ferdig var ikkje skitet vaska vekk i det heile teke;  han hadde ikkje sett/rørt det verste ein gong.

Eg brydde meg ikkje um det; hotellet kalla seg jo hotell og ikkje hostell, men prisane var meir hostell-liknande. Mine irritasjonsmoment var airconditionen som var håplaust ineffektiv, men likevel bråkte som eit krigsfly frå andre verdskrig.

Phuket

So hadde me altso kome til den vonde plassen. Charterturistmegaøya. Plassen eg iallfall ikkje ville dra, men Helene ville sjå korleis det var.

Me sov særs dårleg den natta.

Thailand dag 2, Bangkok

Me vakna ugudeleg tidleg for å vera med på ein utflukt. Etter me hadde runda det same kvartalet i ein time (eg tullar ikkje!) og plukka upp ymse folk starta me endeleg den tvo timar lange køyreturen.

Me vart kjend med Sharon frå Fillippinene, som me hang med resten av turen. Fyrste stopp var eit krigsminnemerke.

Plassen rundt soldatgravene var utruleg velstelt med imponerande grasklypping. Sjølve graset var rart og annleis frå normalen; store blad i staden for strå, og veldig mjukt.

Eg fekk storlyst til å springja nedyver den digre grasplenen, nett det me hadde vorte fortalt me ikkje måtte gjera. Er nok ein grunn til at dei må segja det; slike plassar fær meg berre til å vilja springja…

Eg leitte etter sjokolade, men fann ingen. Var ein del kjeks og eg kjøpte det næraste sjokolade eg fann. Altso Oreo-kjeks og sjokomjølk. Det er ti slike små minibasarar kvar hundrande meter i dette landet, ikkje ulikt Fillippinene. Eg reknar med dei ikkje kann ha noko sjokolade av di dei berre vil smelta og verta ekle.

Gaiden vår

Gaiden vår var ein vill thailendar som hadde ei utruleg høgfrekvent kvinnestemme (typ japansk) når han prata. Var litt vandskeleg å forstå alt. Han sa «priiis!» minst ein gong i kvar setning og eg forstod aldri heilt kva det eigentleg skulle tyda. «Now we go to museum, priiis! Only five minute drive, yes, priiis!».

Han vitsa med at Sharon var ekstrakjærasten min i tillegg til Helene. Me skulle visst vera «married tomorrow, yes, yes, priiis!». Han gliste stort, men varmt. Helene lurte på om det var eit stikk til alle europearane som kjem til Thailand og Fillippinene for å finna seg kone. Kann godt vera, sjølv um det seinare verka til å vera måten han vitsa på/flørta med. Han brukte det på fleire av jentone utyver turen. Heh, var ei uppleving det òg.

Me gjekk gjennom museet og ut på brui yver Kwai. På vegen traff me ein ekstremt kosete «katt» i tigerfamilien, som me klappa vel og lengje. Ho var vel litt mindre enn ein normalt hund. Kosta 100 bhat (~20kr) å taka bilete, so me gjorde det ikkje. Eg hadde jo heller ikkje noko kamera å taka bilete med.

Tog

Etter spaserturen yver Kwai-brui drog me vidare til ein togstasjon. Me skulle køyra på denne jarnbanestrekningi som japanarane fekk krigsfangane sine til å byggja. Då eg høyrde «death railway» trudde eg at det var ein kul, farleg bane. Men nei. Han heiter det av di fangane som jobba på banen daua som flugor av utmatting.

Togsettet likna litt på Flåmsbana-togsettene, berre her var vindaugene og dørene opne. Ahh! Opi dør! Eg hang ut døri på toget og hoppa av og på i fart på kvar stasjon me stoppa på.

Det vil segja; det tok litt tid fyrr eg turde i og med at eg var redd for å få kjeft. Det er ein av miljøskadone me veks upp med i Noreg der alt skal vera so helvettes dritsikkert av di ein og annan idiot klarar å skada seg ein gong kvart tiande år.

Kvifor skal me fjerna all gleda i livet grunna slikt? Eg likar det ikkje. Ikkje i det heile teke.

Same kva, i Noreg fær du fort kjeft dersom du hev det moro, so difor heldt eg litt att, men etter ei stund våga eg meir.

Billett

Sharon er pianolærar i Fillippinene og var ikkje lysten på å bruka pengar på tull. Då eg spurde um ho skulle ha vanleg eller «special» billett valde me vanleg til forskjell frå resten av gruppa.

«Special» gav deg reservert garantert sitjeplass og ein drykk med i prisen. Sharon kalla «regular» for «adventure ticket»; wooo, du veit ikkje um du må stå eller fær sitja!

Ho vann meg og Helene med den argumentasjonen. Dessutan ville me jo gjerne sitja med ho, trass i at 100 bhat (14kr) og 150 bhat (21kr) ikkje er store billettprisen same kva.

Det var godt me valte eventyrbillett av di me karra til oss ein superplass med ein gong.

Restaurant

Me hoppa av på stasjonen me skulle av på og køyrde til ein restaurant der me fekk mat.

Det viste seg at 6 av totalt 11 var vegetarianarar, altso dei fleste. Det var ikkje medrekna (eg sa frå um eg og Helene dagen fyrr, men trur ikkje den meldingi vart vidaresendt).

Dei tilsette måtte berre sjå på at det dei originalt hadde sett fram stort sett ikkje vart rørt, medan dei lagde til noko vegetarisk på kjøkenet.

Bambusrafting

Tid for bambusrafting, som er eit ekstremt smigrande ord på det å stå på ei bambusflåte ned ei elv med normal straum. Ganske langt frå det me tenkjer på som rafting (sokalla white water rafting). Ordet er sikkert teknisk sett korrekt, men likevel :P

Eg måtte gjera noko anna. Eg kledde av meg ned til boksaren litt usikkert, var mange religionar og folkeslag representert på turen. So hoppa eg uti og hang på flåta/symde attmed ho.

Vatnet var heilt brunt.
«We don’t have brown water in Norway,» sa eg. Vel, kannhenda det finst, men det er iallfall ikkje vanleg.
«You know where the brown come from?», sa jenta i eit nederlendsk par som var med på flåta.
«Sewers, probably,» sa eg av di det var det ho la upp til og ville høyra. So lo me litt alle saman.

Elefantar

Me hadde flyte ned til ei brygge der me gjekk opp ein bratt bakke. Eg gjekk berre i boksaren framleis og såg ganske teit ut, men han var jo våt.

Då me kom opp såg me elefantar. Eg, Helene og Sharon tok ein med ein babyelefant som Helene var mest interessert i.

«You have two girlfriends!?», sa han som tok bilete av oss då eg sat der idiotisk i boksaren min med armane bak Helene og Sharon.
«Yes, I do,» sa eg og smilte. Han fekk eit sjalu uttrykk i andletet.
«Oh, man, you’re a lucky man. Lucky, lucky…». Huh, det verkar som um han faktisk trur på det!

Eg kledde endeleg på meg etter elefantturen og kjende meg ikkje som ein premieidiot lengre.

Foss

Siste stoppen var det flauaste på heile turen; ein yverraskande stygg foss omtrent tom for vatn. Ein typisk bussturist-stad var det òg, utan at eg kunne sjå nokon grunn til at det skulle vera slik. Flaut. Me hev minst tusen betre fossar i Noreg.

Gjekk på do fyrr me drog. Dei tok ein blodpris på 5 bhat for kvar vitjing – og det var slike på-huk-dassar utan ljos, ravskite og med digre tønner med stilleståande myggklekkevatn.

Det var ein tri timar lang køyretur attende til Bangkok.

Taxi

Me hoppa av i ein rundkøyring. Der var ein taxisjåfør som var militant på prisingi med eit par australianarar eg vart kjend med i bussen. Me stoppa vår eigen taxi og sa «MBK, but with meter».

Det gjekk han ikkje med på grunna trafikkaos, og då me ikkje ville betala blodprisen honoms gjekk me berre utatt. Eg måtte stogga tri taxiar til fyrr eg fann ein ærleg ein.

Det kom på 80 bhat, ein stor del som gjekk til dei 15 minutta me stod og stanga i ein kø 1 minutt gåing frå MBK. Eg gav sjåføren med ein buddha på dashbordet 100 bhat og sa «Take all, you’re a nice honest guy».

Kamerakjøp. Igjen

Helene skulle til frisøren og bleika/farga håret, medan eg skulle sjå meir på kamera o.l.

Gøymd inni ei side av senteret (det er DIGERT) fann eg ein kjedebutikk med ålmenn elektronikk. Dei hadde faktisk fleire Fujifilm FinePix X100 att. Wow.

Eg fekk tilogmed prøva det. Då eg sa eg ville kjøpa kameraet ville seljaren visa meg eit anna kamera.

Ricoh GXR. Det hev mykje av den same innmaten, men her med utskiftbar optikk og sensor. Eg hadde so vidt lese um det tidlegare.

Richoen var veldig god i bruk og herleg å halda. Ein del enklare enn Fujien. Billegare òg.

Eg måtte lesa testar på dpreview.com. Det var 28mm f/2.5 med APS-C-sensor som var interessant. 50mm-en med brikke i DX-storleik (altso som Nikon D90) hadde nemleg vorte ein veldig dyr kombo.

Fokusskifte

Eg visste ikkje kva eg skulle gjera att. Helene var kjempeleid seg etter frisørvitjingi, so det vart ikkje høve til at ho kunne sjå på og hjelpa meg til å bestemma meg. Frisøren hadde øydelagd håret hennar meinte ho og det gjekk veldig inn på ho.

Ho trong mat for å hjelpa på humøret, tenkte eg, ikkje kamera. For å gjera det kjapt og smertefritt gjekk me på Pizza Hut. Igjen.

Denne gongen tinga me svær pizza, men klarte ikkjeeta upp av di me ikkje var like svoltne som sist.

Heimatt

Me klarte ikkje finna ein taxi som ville gå med meter etter me spurte 4-5 stykk, so då betalte me like godt 100 bhat for turen. Berre for å verta ferdig med det og koma oss heim.

Det var ein veldig, veldig fin dag. Utruleg lang, med ein bra slutt då me til slutt la oss etter å ha sett ein serieepisode på pcen.

Thailand dag 1, Bangkok

So er me i Bangkok og det fyrste som slær meg, og som eg óg venta på er varmen når eg gjeng ut or flyget. Det er alltid ein luftvegg av tyngre, varmare luft. Eg er viss på at flygi tek med seg og kjennest ut som Noreg ganske lengje og so vert forskjellen ganske klår når det plutseleg er ny luft. Det er varmt og klamt, høgt luftfukt.

(Klokka 12.00)

Nett no sit eg på May Kaidee’s Vegetarian Restaurant. Helene ligg og søv på hostellet fem minutt unna. Eg er ravsvolten og tom i magen, det er Helene òg, men ho søv veldig tungt nett no, so det passar nok bra det òg. Var litt usikker på kva eg skulle tinga, so eg tok noko som på ein måte vart tilrådd av servitrisa etter eg spurte. Ris- og grønnsakssuppe er nok neppe noko eg hadde teke sjølv (etter biletet og namnet å døma), menmen, sikkert bra.

«Ahh, got your water already,» kom servitrisa nett og spurde medan ho slo på vifta på veggen rett yver meg.Interessant nok so hev denne plassen eit kokkeleringskurs, det hev eg ikkje sett andre plassar fyrr. Ho står no engasjert og forklarar for ei gruppe amerikanarar ved eit bord heilt inne i lokalet. No fær eg truleg maten min snart.

Me landa i 5-6-tidi i dag tidleg, og fann fort ut at flybussane la ned 1. juni, altso rundt ei veke fyrr me kom. Det øydela den planlagde planen sjølvsagt. Etter ein del fram og attende tok me Skytrain til siste stasjon og praia ein taxi. Turen skulle taka 10 minutt, men med den tette og ville Bangkok-trafikken tok det opp mot ein 40 minutt. Og prisen? 16 kr.

(Klokka 20.50)

Eg og Helene sit på Pizza Hut. Det vil segja, Helene er på do nett no. Me hev vore på eit av Bangkok sine mega-kjøpesenter MBK i ein 3 timar. Stressa som ein galning med kamerakjøp. Helene gjekk rundt for seg sjølv og handla og koste seg, då eg seinare traff ho hadde ho m.a. kjøpt gåve til Ida. Panasonic GF2? Kva objektiv? Olympus PEN? Eller ikkje mikrosystemkamera, men veldig kompakt? Som Canon S95 mot Panasonic LX5 og Olympus XZ-1.

Eller kva med Fujifilm FinePix X100? Den brekker banken og hev fast påmontert objektiv. Helene segjer «Men kva skal eg gjera på konserter då, når eg vil taka bilete av artisten?». Nei, det er berre ein fast vidvinkel på den, so det gjeng ikkje då.

X100 kostar 10500 i Noreg, som er ganske mykje for eit kompaktkamera utan zoom og utan høve til å endra objektiv. For min del er det perfekt, på eit slikt kompaktkamera vil eg ikkje stressa med å byta objektiv. Det er peik-og-skyt.

Zoom vil eg ikkje ha då eg fyretrekk liten storleik og viktugast av alt; høg ljossensitivitet. X100 hev òg ein stor APS-C-sensor, so han er større enn sensorane til micro four thirds-systemet. Sony NEX-3 og NEX-5 hev òg APS-C-brike og same med Samsung NX10, men båe dei to er stygge som fy. Veldig billege då. På dette punktet bør de forstå min frustrasjon.

(Seint på kveld)

Den siste (og fyrste) X100 var nett utseld då eg kom ned att. Dei er ganske umoglege å få tak i grunna problemene i Japan, diverre. Eg stod so saman med Helene og klarte ikkje velja mellom Panasonic GF2 og Olympus PL2. Til slutt var alle saman inkludert seljarane irriterte og slitne av problemet mitt med å velja, so då gjekk me berre iom. at dei stengde. Fær fortsetja det i morgon.

So me sat altso på Pizza Hut, åt mellomstor ostepizza som viste seg å berre vera liten i våre augo. Etter det tok me ein Tuk-tuk heim att etter me hadde pruta prisen ned frå ekstremmykje (40 kr) til framleis ganske mykje (14 kr) for ein 10 minutt tur 1.

Tidlegare på dagen so tinga Helene tur til morgondagen, då skal me sjå brui yver Kwai, taka «Death Railway» og ri på elefant.

Bilete kjem truleg ein gong.

  1. 14 kr er jo framleis skitbilleg mtp. taxi- og transportprisar i heimelandet []

Melodi Grand Prix 2011

I år såg eg MGP hjå Ragnhild i SmiB. 7 jenter og meg, Helene på Voss diverre. Her er mine stemmer:

12, Azerbaijan
10, Slovenia
08, Bosnia og herzegoniva
07, Estland
06, Danmark
05, Spania
04, Tyskland
03, Moldova
02, Sverige
01, Sveits

Me talte upp toppoengi her lokalt, det vart sjåande slik ut:

54, Irland
52, Estland
34, Tyskland
25, Serbia
23, Slovenia
22, Azerbaijan
19, Moldova
10, Spania

Korleis det vert sjåande ut til slutt er moro, sjølvsagt.

Me fann ut me må gjeva poeng til poenggjeverane neste gong. Denne gongen er iallfall min dom heilt klar:

Mest sexy, totalt sjarmerande, herleg og søt: Azerbaijan
Mest morosam: Slovenia
Søt støttepoeng: Latvia

Austblokklandene vert gode medlem
———–

Det som er veldig kult og interessant er at eg hev ein haug land eg ikkje kjenner i lista mi yver brukbar musikk. Sjølvsagt, det var ingen spesielt gode songar i MGP i år, men det er kult at ting er litt jamnare og at austblokklanda ikkje lagar toill og tøys.