Kategoriarkiv: Innenlands

Eg hatar å reisa

I det siste hev eg hatt fleire og fleire reisedøgn. Vel, eg hev eigentleg hatt det slik eit heilt år no, og eg tykte det var kjekt i byrja. Men so byrja eg gradvis verta leid. Og no hev det toppa seg.

Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

«Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der», segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Sogndal flyplass; flottaste innflygingi i Noreg?

image

Dette er andre gong eg tek Widerøe sitt morgonfly frå Bergen til Sogndal (Haukåsen), og for eit skue! Flyet flyg tett på fjelli og fjorden. Fantastisk fint.

Eg tok eit bilete, men dette er på det tidspunktet dei elles sers so søte flyvertinnene kjem med tulleregelen um at ingenting elektronisk er lovleg 1, so berre eit lite veldig kjapt knips med mobilkamera (som syg). Det var litt flaut av di den idiotiske dritmobilen fann ut at det var kjekt å laga ein helvettes høg lukkarljod trass i at **han ikkje hev ein lukkar ein gong!** Aldri høyrd ei so elendig standardinnstilling. D90-kamera, som eg låg i sekken er mykje mindre elektronisk enn mobilen, og tek brukande bilete i staden for ubrukelege; men det ser so stort ut at «regelbrotet» sikkert vert grovare. Mongis.

Men alt det gjorde ikkje so mykje, for innflygingi er faktisk berre *so* fin. Denne bussturen ned til sentrum er fin den òg, men eg sit på feil side som vanleg.

So, gjerne ta deg ein flytur til småplassane rundt her i Noreg vinterstid, det er flotte greier. :)

  1. Ja-ja, eg veit det ikkje er deira feil, so dei er berre søte – men det er no ein gong usøtt å koma med tullete reglar same kven sin skuld det er og kor mykje dei er pålagde å gjera det []

Eksamenslesning i herlege, fantastiske Kviteseid

Å, det er so evig herleg her i Kviteseid! Eg og Helene kom her i går med buss. Det var ein dyr tur. Diverre. Viss ikkje hadde det vore lett å drege mykje oftare. Falke, Kitty Karina, Ylva (veninna av KK) og pappa var der allereide.

Eg skulle liksom lesa til eksamen i INF3190. Eg fekk lese mykje meir enn det eg truleg hadde fengje lese i Oslo, eg plar jo ikkje lesa stort meir enn ein time elder tvo fyrr eksamen. Likevel fekk eg verkeleg ånda yver meg her. Hadde eg vore her tidlegare so hadde eg lett kunna lese heile pensum og hugsa store deler av det. Diverre vart eg att i Oslo grunna ein visning (som viste seg å vera totalt ueigna, hadde me fengje litt meir info på telefon so…) og eit forsøk på å få gjort obligane til å taka eksamen i FYS3240.

falke_kutter_tre

Etter me hadde ligge ute i det herlege veret fekk eg so utruleg lyst til å klyppa graset og fiksa i hagen. Kviteseidsyndrom altso. Fær lyst å vera aktiv. Det er spesielt. Og veldig bra. Kjennast herleg.

Eg starta denne dagen med frukost, fortsette med lesing, hadde lunsj og sette oss ut i soli att for å lesa. Falke og Pappa byrja å kutta tre i hagen. Falke er ein kløpper med motorsag og klatring i tre, han jobber med slikt. Eg filma litt av det og las vidare uppe på altanen med den flotte utsikten.

Til slutt tok ynskje um å vera med yver, og eg og Helene vart med. Det var veldig kjekt. Det er godt å gjera skikkeleg arbeid og ikkje berre sitja å trykka på ei datamaskin som eg normalt gjer. Eg vert glad av å vera ute. Inne vert eg berre irritert, sint og sur av.

kittykarina_og_helene_rydder

Me gjekk ned til Kvitseidsvatnet og bada saman med Kitty Karina og Ylva som var der allereide. Falke kom ned etter litt.

helene_daffar_seg

På vegen heim kaupte me is. Pappa laga god middag. Eg og Helene las litt meir (framleis sol) fyrr me til slutt drog ned til der me skulle setja upp flytebrygga vår. Dei var nesten ferdige. Det vart ei flott brygge. Der skal me leggja båten vår, når me fær ein. Gler meg stort til det. Yay!

Eg fekk køyra traktor for fyrste gong, det var veldig moro. Falke viste meg. Eg byta til vanleg bil for å henta han, og køyrde jentane upp til nokre hestar. Vel heime prøvde eg lesa meir, men det gjekk helder dårleg. So eg sat på internett som me stel frå naboane sitt trådlause. Me hev kaupt ei stor antenna som me koplar til pcen, og vips, steling av internett! Hoho. So deilig.

kittykarina_og_ylva_i_kviteseid, nb, dette er ikkje brygga vår, men den kommunale badebrygga

I staden for å dra på vitjing til nokre naboar vart eg, Helene, Ylva og Kitty Karina inne og såg Lovleg Blond 2. Ingen god film, men hadde faktisk moral som var ok. Utanum at filmen var ganske flau.

…og alle var einige um at det hadde vore ein god dag! :D

Mista fly, som vanleg

Eg hadde jobba heile dagen på Nei til EU, endeleg fengje upp heile netverket der. So skulle eg laga ein 5-minutter av eit 2 timar langt upptak. Etter nokre raske timar stress redigering var eg ferdig. Macen hadde hengt seg fleire gongar, meldingi «Out of memory» hadde eg sett 17 gongar for mange. Då var det berre å eksportera fili og leggja han upp til Acona.

MEN NEI! DEN SATANS MACEN VIL SJØLVSAGT IKKJE DET HELVETTES SATANS MAC OS X.

Grrr. Eg truer Macen med å leggja inn eit skikkeleg operativsystem på han heile tidi (Linux, ja)—men han veit at eg treng Final Cut Pro for å redigera video. So irriterande Apple. Irriterande Mac OS X. Eg hev skrive um kor mykje eg hatar Windows fyrr, men rart nok fann eg ingenting um eit anna operativsystem frå eit digert drittselskap som berre skal tyna meg for pengar. Eg irriterte meg sterkt for Apple og Mac på Twitter for litt sidan då.

Same kva, det er ikkje poenget. Poenget var at eg vart sitjande der for å få det fiksa. Ingen hell der nei. Vops, plutseleg hadde litt for mykje tid gått. mortehu kom burt og spurde um ikkje eg skulle taka flyet.
­«Jo det skal eg jo», svara eg.
«Kor tid gjeng det?»
«Hmm. 2220.»
«Og dette skal du rekkja med kollektivtransport? Det rekk du aldri. Hev du gløymd kor treigt kollektivtransport er?»
«Faen,» sa og tenkte eg. mortehu hev jo heilt rett.
«Det spyrst um me rekk det, men eg kann prøva å køyra deg».

W00t, w00t! Eg sa sjølvsagt ja med ein einaste gong. Kledde på meg og so hoppa me upp på motorsykkelen. For dei som ikkje veit det so hev eg planar um å taka lappen for tung motorsykkel, dette fekk meg ikkje akkurat mindre gira på planen. Det er skikkeleg akselerasjon på slike motorsyklar! Eg måtte halda hardt; det var ingen rygg å lena seg til og eg var sjølvsagt litt skeptisk til å falla av. So eg heldt tett.

Me raste ut mot flyplassen. Det var nervepirrande iom. at det er ganske langt ut til Gardermoen. Kilometrane gjekk raskare enn det fartsgrensa tillet, men likevel tek det lang tid. Eg fekk sagt «Tusen takk» fyrr eg sprang inn i terminalbygget. Ingen kø i tryggleikssjekken. Likevel var det litt vel dårleg tid. Eg måtte taka av meg ting og tang. Drog ut det som var i lommene,—då rauk mobiltelefonen min i golvet og falt i fleire deler. Fleire enn normalt, for frontomslaget vart brukke i tvo. Bah.

Tryggleikspersonalet lo av meg, eg smilte stort attende – eg synast no slikt er moro. Han eine merka at ting tydelegvis hadde gjenge fort iom. at eg hadde genseren på feil veg. Haha. Eg stressa med å få av meg klokka som er teipa til armen min, det er ingen enkel jobb – men eg fekk gå gjennom med han på. Det peip ikkje!

Då eg kom fram til gaten såg eg at det var for seint. Eg spurde flypersonalet um det var mogleg å skaffa billett med eit seinare fly. Eg sjekka nemleg flyavgangane, og SAS hadde eitt fly til som gjekk fyrr flyplassen stengde. Eg skulle taka flyget i dag. Absolutt, absolutt, absolutt. Same kva pris.

I SAS-skranka møtte eg ei litt sur dama. Ho brukte sikkert eit kvarter på å skaffa denne billetten min, og sa ikkje stort um kva det ville kosta. Eg stal masse sjokolade frå SAS på denne tidi. Flyavgangen nærma seg stygt. Til slutt ropte ho på meg (eg hadde sjølvsagt vimsa meg ein 100 meter vekk grunna all ventingi – er begrensa kor moro det er å hengja på same plassen og stela sjokolade), og eg fekk betalt. Eg vimsa rundt og fekk til slutt samla alle dei 10 småtingi eg hadde liggjande på skranka.

Eg gjekk frå ho. «Orsak!­» sa ho, og vops, der låg visst VISA-kortet mitt att på skranka. Eg gliste stort, og wow ho smilte:
«Ja, greitt å ikkje gløyma det»
«Nei, men det hadde no vore typisk meg», svara eg. Ho smilte, såg ned, og vart sur att. So stakk eg.

Til Oslo, pakkingi att

Eg hev ei rar kjensle av at aktiviteten eg hev skrive mest um på netsida mi er pakking fyrr eg dreg ein plass. Det kann godt vera sant. Same kva, no må eg pakka fyrr turen til Oslo i morgon tidleg. 10.15 gjeng toget mitt.

Problemet mitt er absolutt at eg kjenner eg må hava so mykje med meg. Gåvone eg fekk til jol, då spesielt ljoset eg fekk, korleis skal eg få plass til alt dette i den vesle sekken min? Det fær eg ikkje. Eg sit og dreg ut pakkingstidi slik eg alltid gjer. Det er langt i frå mykje som skal pakkast, det berre kjennest slik. Der var 21 Grams-filmen ferdig på NRK1.

Nesten ferdig

Og no er eg nesten ferdig pakka. Under yver alle; eg var litt effektiv og gjekk opp og pakka. No er klokka halv eitt og eg hev allereie ein del av pakkingi ferdig. Det er faktisk berre sekken min att (den er enkel; datamaskini, kamera og småting). Ahh. Rebecca er redd eg missar toget i morgon, eg hev gjort slik fleire gongar fyrr. Eg er ikkje til å stola på.

Plutseleg vart klokka 01.00 no. Eg må pakka ned maskini mi snart. Det er litt synd, at straumkontakten til laptopen min er galen att. Delen eg brukar er so øydelagd at eg trur eg lagar eit heilt nytt system. Prøva å ha koplingi på utsida av Sol, den berbare maskini, heller.

Ops. Det vart klokka 01.30.

Oops. Der vart klokka 02.00. Men no hev eg i det minste fiksa ein feil i Universitas. Vel, strengt teke var det ingen feil, men berre eit nytt år.

Ooops. Eg hev heilt gløymd at eg liksom skal pakka. Det berre forsvann for meg i ein time. Jepp. Men eg trur eg gjer meg ferdig og legg meg. Eg må jo i alle fall prøva å rekkja toget i morgon når eg hev lova Rebecca at eg kjem til å vera der :-(

Frå Nordkapp til Ballangen

På sundag kom eg med fly opp til Honningsvåg, etter middag køyrde me til Nordkapp der det var frålandsvind og ikkje ei sky i himmelen. Inga tåke, fantastisk v^er. Frå der hev me køyrd vidare ned gjennom Noreg og no kome fram til Ballangen, som var eit stort stoppested for oss med konserter og Harley Davidsson-treff.

Sundag, flyturen opp til Honningsvåg

Eg hadde ingen problem med å koma på flyet på Sola kl. 1100. Eg hadde betalt 1300 kr for turen, sers dyrt til Oslo; men eg var sein med å kaupa. Eg hadde det forresten utruleg moro med å sjå på folk som prøvde å gå gjennom tryggleiksslusone som slepp folk ut or tryggleiksområdet på flyplassen.

Motorsykkel, Harley Davidsson i Nord-Noreg

Ei dame kom traskande i ein stor kø, prøvde døri i midten; ånei, den ville ikkje opna seg. So ho gjekk inn i den til høgre der det var ein mann som nett hadde gjenge inn. Mannen kom ut, men då lukka dør 2 seg. Dama prøvde so vidt å få opna døri, men so snudde ho seg og innsåg at slaget var tapt saman med den andre fyren som no hadde kome inn i folkeslusene med ei dør på kvar side. Men denne døri lukka seg òg. Då såg ein panikken i augo hennar, ho vart slege brutalt av redsel. Mannen virka lettare forfjamsa han òg. Dei stod der i eit par sekund medan eg lo, til døri ut til baggasjehentingi opna seg. Det verste var at det hendte heile tidi, so eg hadde masse underhaldning sett burt i frå boki eg starta på då («The Thief Lord», av Cornelia Funke).

Men i Oslo fær eg problem

Det hadde vore kommunikasjonssvikt, eg hadde trudd Pat hadde kaupt billettar til meg frå Oslo til Honningsvåg (via Bodø og Tromsø). Det hadde han ikkje. Eg måtte ikkje berre kaupa billett til Oslo, men til Bodø òg. Det skapte problem. Eg kunne ikkje taka den direkte korresponderande ruta, for eg vart for sein. Måtte skaffa nye billettar. Etter litt om og men fann eg Oslo-Bodø med SAS for 1800 kr.

Eg klarte òg å rekkja korresponderande fly vidare til Tromsø. Eg hadde møtt Kenneth og Pat på flyplassen i Bodø, og me måtte no venta i nesten tvo timar på neste fly. Frå Tromsø til Hammerfest tok me eit lite Widerøe-fly. Det same flyget gjekk vidare til Honningsvåg. So etter ei 12 timar lang reise kom me fram til Honningsvåg.

Me åt ein betre middag, men nesten heile gjengen tok «entrecote», som visstnok ikkje var bra. Eg tok ørret, og han var heilt fantastisk god. Eg måtte lukka augo for å njota den herlege maten. Fiskesuppa som Svein og Pat tok var visst òg god.

Måndag, Nordkapp med flott midnattssol

So sklei klokka yver 00-talet og det vart måndag.

Me køyrde til Nordkapp og eg starta filmingi. Me fekk lov å koma ut til globusen med bilen og motorsyklane. Tok bilete og video der i lang tid medan klokka kraup mot 0300. Då me hadde teke dei siste bileti drog me nedyver mot campingplassen for å sova, me filma ein del på vegen i det flotte solskinnet (det var sjølvsagt flott midnattssol heile tidi frå 0000–0400). Me la oss 0400, men Pat snorka som eit uv^er og eg fekk ikkje sova. Klokka 0600 var eg ganske irritert då eg kom på eg hadde øyreproppar med meg. Eg dytta dei inn og sov ein god svevn til kl 1000. Me skulle dra vidare 0900, so det var litt seint.

Og so køyrde me vidare. (Og eg ser eg må hoppa yver ein god del for å ikkje skriva for langt)

Mat på ei hytta i fjæresteinen

Frå hotellet (etter ein lang tur sørover sjølvsagt) vart me køyrd ut til ei hytta. Idyllisk rett ved havet og med heile tri bål på ymse plassar. Eitt kose-bål, eitt steike-mat-bål og eitt koka-bålkaffi-bål. Me fekk heilt fersk fisk (nam), og reinsdyr-gryterett. Det kjendest allereie som um me hadde vore på tur i ei vìka, sjølv um det kunne seiast å vera fyrste dagen (starta ikkje på turen fyrr etter 00 på sundagen).

Det var absolutt god stemning då me sette nasen mot hotellet att i 0200-tidi.

Tysdag, Tromsø, Mack Bryggeri, fjellheisen og Sumarøyi (:P Sommarøya)

Eg vakna seint att, men klarte få i meg eit par braudskivor i bilen.

Me kom inn til Tromsø, der eg hev vore fyrr. Fekk ein veldig kul omvisning på Mack (bryggeri) som eg filma store delar av. Eg smakte på det alkoholfrie ølet deira «Freeze», som alle motorsyklistane vart seriøst yverraska yver. Tilogmed Kenneth «Kula» som seier nett kva han meiner og var sers skeptisk til alkoholfritt øl tykte det var bra. Eg vart yverraska yver at det ikkje smakte pest og plage. Det hadde eg aldri trudd. Menmen, pappa drikk alltid alkoholfritt øl når han skal hava seg noko; so eg kann jo alltids smaka på det òg.

So drog me på Ishavsmuseet og såg på selane. Diverre var det ikkje mat og trening då me var der (det var sist gong eg var der), so eg fekk ikkje filma det.

Kamera gjekk heile tidi. På toppen av taubanen fekk me ein herleg tri-rettars middag. Eg åt fisk (om att, ja, supergodt!). Det var òg superdyrt, men «Destinasjon Tromsø» var gode gutar og gjelda rekningi. Oppe på toppen av fjellet som ser ut yver Tromsø skulle me intervjua Svein Erik frå Destinasjon Tromsø. Der gjekk det andre batteriet mitt… Hekkan so flaut. So ekstremt fantastisk flaut. Eg var heilt frå meg. Og berre for å gjera alt «betre» so kom det sørenmeg tvo hekkans revungar rett bak dei eg filma. So eg fekk korkje gjort intervjuet på toppen der, eller filma revungane. Argh!!!

Revunge oppe på fjellheisen i Tromsø

Me køyrde til ein absolutt fantastisk plass kalla Sommarøya. Budde på Rica-hotellet der. Eigaren var heilt fantastisk stilig. Full av energi og godhug. Etter den flotte køyreturen fram til øyi, tok han oss med ut i båt. Det var herleg å vera på sjøen att. God hav-lukt og friskt saltvatn.

Onsdag, fram til Andøya, sjå på Orion-fly

Hadde ein betre frukost på det flotte hotellet. Dei hadde ein demning for stranda rett ved hotellet. Slapp inn sjøvatn og lot soli varma det. So fekk me dra upp på ein militær-base ved hjelp av hotellsjefen sine kontaktar. Fekk sjølvsagt filma òg, sjølv um det er ulovleg.

Me tok båten til Senja. Veret vart dårlegare, og det var ein lang tur. Mykje vind, mykje tåka. Til slutt var me framme på Andøya der me skulle vera den dagen. Meg og Pat fekk rom saman att, men Pat likte ikkje rommet (trur eg, hehe) og fekk ordna gratis suite av hotelleigaren som kjende han frå ein konsert tidlegare. Forresten var rommet eg sov på òg gratis (det var det òg på det fantastiske hotellet på Sumarøyi).

Me reiste burt til fyrvoktarboligen på Andøyi og møtte ein pilot i forsvaret. Han tok oss med inn på flybasen for å sjå på Orion-flyane som vert brukt til søk og til å halda auga med ubåtar o.l.

Torsdag, Kvalsafari og tur til Ballangen

Eg stod opp alt for seint og trudde alle hadde drege på Kvalsafari. So tusla burt til hovudbygget til hotellet og skulle få meg noko mat. Der var dei alle saman og åt. So dei hadde ikkje drege, dei ville truleg ikkje gjera det åleine heller. Eg skar braud, og klara skjæra ein diger del av min venstre peikefinger med. Det er fingen eg fokuserer på kamera med. Eg blødde som ein helt, og det gjorde sers vondt. Eg visste ikkje braudknivar skar so godt inn i hud.

Kvalsafari

So drog me på Kvalsafari. Ut med båt på dei store etterdønningane frå gårsdagens uv^er. Båten var full av turistar. Det var skikkeleg deilig å vera på ein stor liten båt att. Bølgene var større enn båten (stoore) so han svaia som berre det. Folk spydde til hjartas lyst, men eg var god heile vegen. Eg elska den gode svaiande kjensla. Ein kunne sjå at det var mange som ikkje var sjøvande på båten.

Så fann me ein 50 tonn tung kval, og såg han tri gongar. Moro. På vegen attende fekk me grønsakssuppa, og det var skikkeleg godt. Utruleg. Eg må lera meg å laga grønsakssuppa.

Tur vidare til Ballangen

Etter ei god stund fann me vegen vidare til Ballangen (etter mat osb). På det siste strekket vart me møtt av fleire folk. Det var seint på kvelden og gjekk mot ny dag, – men eg stod i takluka på bilen og filma. Eg hadde lite klede på, so eg vart utruleg kald ganske raskt. Fortsette å filma lell.

So kom me fram og ymse hende fyrr me la oss.

Fredag, HOG-treff dag 1

Fekk sein frukost sidan me var seint oppe att. So drog me ut på køyretur. Eg i bilen att saman med Mari, som ikkje hadde køyrd den stilige bilen fyrr. Me kom fram til ein absolutt hjartesmeltande bygd mellom fjelli. Eit lite, utruleg gamalt bakeri hadde bollar og kaffi til oss då me kom fram.

Dei hadde ein steinomn som var bygd fyrr 1900, der dei framleis laga braud og bollar. Det var kjempestilig.

So var det konsertar, fyrst eit lokalt band med 16—åringar. So Blue Hawgs og so til slutt Pat Savage Band. Det var lite liv, folk hang borte med baren og sat inni telti; då dei fyrste tvo gruppone spelte var det omtrent ingen framme. Kenneth «Kula» i Blue Hawgs tykte det gjekk kjempedårleg. Då Pat spelte mykje seinare på kveldingi hadde Blue Hawgs fengje lokka fram eit par menneskje, so det var litt mindre tomt. Gruppor med folk trekk til seg fleire folk, og difor vart det ein liten gjeng framfor scena.

Pat spelte bra saman med den heilt nye trommisen, Andreas frå Bodø. Den eigentlege trommisen var heime med ungane. Dei spelte utan å øva i det heile teke, alt berre kommunikasjon mellom kvarandre på scena. Veldig kult, heilt ekstremt stileg.

Me drog til hytta kl 0400, for alle saman ville hengja med ymse folk. Eg ville sova. Forresten er det interessant å merkja seg at eg skreiv eigentleg «heim» i staden for «til hytta». Syner seg at eg kjenner ein kvar stad eg bur på i denne stund ser eg på som «heim».

Laurdag

Ny utflukt. Denne gongen sat eg i sidevogni til Kenneth. Det var drittøft, eg fekk filma mykje, og sjølve turen var kjempeherleg. Harley-en hadde ein fantastisk ljod som minna um ljoden frå snekkor; saman med den svaiande kjensla av demperane og den friske luften i andletet heldt eg på å sovna. Det var kjempedeilig.

Denne dagen spelte unggutane ein del anna musikk, og det var mykje betre. Dei er eit svartmetall-band og spelte si eiga song i starten. Eg filma det. Dei var ekstremt skuffa av at det var so få folk då. Det var heilt sant, det var ingen framfor scena.

Eg låg og halvsov i hytta då Blue Hawgs starta, eg høyrde med eitt at det gjekk mykje betre i dag. Pat sa det same uavhengig av meg. «You can hear their energy today!». Då me kom burt viste det seg å vera sant, dei pøste på med energi og spelte knallbra. Eg vart rett imponert.

Det regna no, regna som berre det. Noko som var veldig synd, for folk kom ikkje fram til scena då. Det kann òg henda det var mykje av grunnen til at det kom so få folk elles òg. Men det var likevel fleire enn eg hadde trudd då Blue Hawgs slutta.

So starta Pat Savage Band å spela. Peter (bass), Andreas (innleigd på trommer) og Pat (gitar). Dei spelte kulare musikk, og hadde eit heilt forrykande show. Folk dansa som antilopar trass i at regnet stod på som ei vannkran. Det var utruleg moro. Eg prata med eit par «lokale» (vel, bur i Asker, men hadde ei hytta i Ballangen) som digga kva dei hadde sett. Alle var i godt humør, og konserten hadde vore ovbra.

Eit par, uhm, store jentor kasta seg yver Peter. Eg køyrde folket heim (jentone med i bilen, so me var for mange) og ga streng melding um at dei måtte vera i si eiga hytta, eg ville sova. So, etter hacking på intarwebben, la eg meg.

Sundag

I dag. No sit eg her og skriv, det hev teke alt for lang tid. Eg skaffa fleire kassettar, for dei gjekk eg tom for i går (12 stk). Flaut og irriterande, det var so mykje bra eg ikkje fekk filma. Eg burde hatt med siste del av konserten til Pat Savage Band – det var so bra. Klokka er 1345. Me dreg 1500.

Unnskuld for den lange lengda. Men eg skal bruka dette her til å lesa gjennom når eg skal redigera videoen for å hugsa betre kva som skjedde. Der kom Peter og Andreas ut av hytta, Pat stod nett opp. Jeppjepp.

Ei vìka i Nidaros (eller Trondheim)

I går (tysdag) drog eg opp her til Nidaros for å vera tilstades på «premiera» til STEP-filmen. Det er ein informasjonsfilm um STEP som eg hev redigert. Der fekk eg blomar og gode ord, fyrr Marte og Hanne (dei som hev gjort største delen av prosjektet) drog attende til Stavanger. På kveldingi etter middag og dessert drog eg til Karlsen. Her sit eg no.

Eg fortalde Karlsen at eg hadde «spæmma» litt (uhm) og då vart han sers skuffa yver å ikkje sjå namnet sitt. So eg kann jo nemna båe Jon og Karlsen for å gjera han glad. I går sat me og utforska IRC som ein kvar annan dag, medan Simon kom på vitjing og prata um… eitt eller anna som tydelegvis ikkje var viktig nok til å hugsa. Eg yvernattar hjå Jon Karlsen i natt òg fyrr eg dreg annanstads.

Møteaktivitet, og so «heim» (Oslo) på sundag

Frametter so skal eg på landsstyremøte i den kulaste organisasjonen i verdi for å so vera på landsmøte i same organisasjon. Eg vonar det vert moro. Sjølv um eg kjenner det heng eit tungt depressivt teppe yver denne byen. Vonar ikkje det smittar yver på NMU-tilskipingi.

Elles kjenner eg meg yverraskande lite pratsam i dag – so heldige dykk fær ein kort tekst å lesa.

Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger

Eg lurar på kvifor flyvertinna ler so hjarteleg til mannen som sit på fyrste rad i flyget. Ho sit ganske nært òg. Eg tenkjer det er broren. Det var noko litt rart med han, så eg trudde ikkje det var kjærasten. Rar denne dømminga på førehand. Mannen snakkar. Han hev ei heilt utruleg flott stemme. Mørk, stavangersk, seriøs. Interessant. Hmmm. Diggar stemma.

Eg lurar på kvifor alle flyvertinner snakkar svensk. Eller, iallfall minst ei per fly, og ho nyttar alltid høgtalarsettet. Det er heilt utruleg. Det verkar som om flyselskap hev ein fast regel på dette. For ærleg talt – kva er oddsen om det hadde vore tilfeldig?

Eg lurar på kvifor ho seier “Please listen carefully, as the following security instruction will be in norwegian” for å so slå over til svensk og lesa instruksjonane. Svensk er fint og bra det, men ærleg talt, det er jo ikkje norsk!

Eg lurar på om det hadde vore flaut å mista dette flyget. Eg hev ei lang historie for det. Dessutan var eg sjekka inn og ferdig over ein time fyrr avgang. Likevel fekk eg meg ein støkk. Eg sat og las “oppfylgaren” til “Johnatan Strange and Mr. Norell” (eigentleg ikkje oppfylgar, men bryr du deg? Nettopp) då eg plutseleg høyrde “calling out to passangers to Stavanger on… gate is closing”. Eg hoppa opp, la boka frå meg og sprang til utgang 23. Wow. Eg hev alltid dårleg tid til slutt.

Eg lurar på korleis det er å vera blind. Flyvertinna sa til mannen på fyrste rad “sjå her”, når ho skulle vise han noko. Men han var blind. Difor lo ho. Ho orsaka og lo av den teite hendinga. Han smilte bredt og forklarte at det ligg i språket som “undersøk dette” – og at han ikkje vart støtt. Store deler av flyturen hadde eg lyst å setja meg med han for å snakka. Sat meg der originalt, men dei aller fyrste var visst haldt av spesielt.

Eg lurar på kvifor lokale flyreiser skal vera så utruleg personlege, når dei er ekstremt mykje kortare enn det meste av andre reisar. Eigentleg likar eg det, og tykkjer bussar, tog og båtar hev noko å taka igjen.

Eg lurar på om folk hev dårleg blære, eller om dei gløymer å gå på do fær dei kjem på flyget. Ærleg talt. Desse dassane er jo håplause. Nesten.

Eg lurar på kvifor alle reiser seg panisk i det sekund setebeltelampa slukkast. Trur dei terroråtaket kjem no, nett når flyget hev stoppa og er klart for å gå av? Teit.

Eg lurar på kvifor eg stend fyrst i denne teite køen av folk som skal ut or flyget. Hm.

Eg lurar på om eg hev teke for mykje fly, når eg kjenner igjen flyvertinnene. Kjenner dei igjen godt.

Eg lurar på om eg fær ei kjekk halv veke her i Stavanger.

Eller. Hm, nei. Det fær eg.

Innlegg tvohundre, fly til Stavanger

Phew! Jammen bra eg fann ut eg skulle koma tidleg åt flyplassen i dag! Ikkje berre tidleg, men ekstremt tidleg. Ein time før avreise. Då eg kom opp i reise-hallen var eg møtt av eit horribelt syn; endelause køar foran sikringssjekken. Sjølv med mi ekstremt gode tid vart eg forferda. Tenk om eg berre hadde hatt mi normale, dårlege tid!

Dette vart skrive 20. oktober

Forresten er dette innlegg 200, om dette er det fyrste eg skriv over (det er 200, ja, eg hev unngått å skriva eitt innlegg til av di eg ville hava dette over som nr. 200, av ein eller anna teit grunn). Eigentleg skreiv eg nr. 200 i går (no lengje sidan) – om at boka mi var full – men eg hadde hastverk med å rekkja siste t-bane og gløymde dimed å lagra. Det handla ganske enkelt om at boka mi var full, pluss utruleg mange digresjonar og småhistoriar. Grunna den fulle boka skreiv eg innlegget rett på nett – ganske annleis enn slik det hev vore i det siste. Eg kjenner små historier er enklare å skriva i den lille boka. Hev ofte skrivekick og historia ferskt i minnet då. Plar verta betre historier enn elles. Hadde eg ikkje hatt boka, ville eg ikkje gidda å skriva historiene då eg endeleg kom til ein datamaskin.

Dei siste tvo dagane, då boka hev vore full, hev tri forskjellege småhistoriar surra kort i hovudet. Ferdige med full tekst, men no er alt gløymd. I dag til morgonen hugsar eg (tilnærma) ei kort line eg hadde i hovudet; «Inne i blokka manglar me vatn, men utanfor høljar det ned». Noko slik. Litt seinare var eg på ein pinlig enkel matteforelesing. Ærleg talt, me hadde det same for tvo dagar sidan. Då bruka me tvo timar på noko me burde ha bruka maks èin på. Så kjem eg på ny forelesing med tvo nye timar til med derivasjon! Nyhende til verda; derivasjon er sørenmeg dritlett! Likevel brukar foreleserane usakleg mykje tid på det. Eg blei irritert og stakk frå forelesinga.

Så tok eg toget til Gardemoen og vart overraska. Etter ei lang tid i kø kom eg fram til sjekken, ut med datamaskina og alt metall i jakka. Ei dame ville «bodysjekke» meg, noko eg gav ho løyve til å gjera medan eg fortalde ho det strengt take heitte «kroppsvisitt» på norsk. Dette tok lang tid. Ho var særs nøye for å seia det slik, med ein fing ned i bokseren og rundt strikken. Visste ikkje dei pla vera so nøye. Skorne mine peip. Eg måtte tilbake og senda dei òg gjennom maskina. Så etter endå lengre tid var eg klarert. Ikkje rart det var ein enorm kø dobbelt so lang som køsystemet deira eigentleg taklar.

No landar snart flyget og eg startar ei jobbhelg i Stavanger. Forresten omsatte eg (retta ;)) Norwegianreklamen på flyget. Mohahahahawhawhaw. Eg var i Stavanger og fekk jobba mykje. Det var moro. Men no er eg attende i Oslo.

Forresten hev eg skrive lite på sida av di eg ville at dette skulle verta #200. Eg hev eit par tøffe innlegg i boka.

Forseintkoming til fly, normalt sett ikkje lurt

Faen, faen, faen! Eg sit og ventar på T-banen og er alt for seint ute til å nå flyet mitt til Stavanger. Faen! Eg fekk eit sjokk tidligare på kvelden og trudde eg var for sein. Det var eg slett ikkje og tenkte eg måtte gjera meg ferdig med matte-obligen i staden. Det er jo forsåvidt litt lurt, i og med at eg stryk om han ikkje leverast imorgon. Sidan eg dreg, iallfall teoretisk, i dag må han dimed vera fordig no. Aaaargh. Faenskap.

Ei vonlaus ferd

Ein halvtime til flyget tek av. Og eg er på Majorstua (kom på T-banen nett)!? Argh. Kvifor syg eg så i å halda styr på klokka!? Ingen sjangs at eg rekk det. Likevel prøvar eg. Off-off. Fyrste gong eg fekk ah-flyet-sjokk var faktisk ganske bisarr og morosam. Om eg får bruka slike fæle ord i denne forferdeleg vonde og triste stund. Oi! Jernbanetorget! Spring!

Neeei! Neei! Nei!! Satan i helvette satan! Klokka: 21:16. Neste flytog: 21:25. Eg spurde NSB-mannen kor lang tid det tok… 20 minutt! Eitt minutt tidligare og eg ville kome fram 21:35. Altså 15 minutt før, i god tid. Med dette kjem eg fem minutt etter flyget hev gått! Ingen sjangs. Ikkje i havet. Akk. Eg er ikkje lei meg, men sterkt irritert. Ruteheftet eg sprang og henta viser at lokaltog er inga redning.

Skjermane på flytogsplassen viser flytider

Går ned til flyttoget. Veit ikkje kvifor, men det er min siste sjangs, så eg må sjekka. Der står toget. Timetabellen. Faen. Argh. Eg snur meg og les flygetabellen på skjermen der. Stavanger… ny tid 2230. HÆ!!? Kva!? Ja!! Ja! D-dddd… SK? Neei! Det er jo SAS!! Eg ser nedover på tabellen til mitt fly. Stavanger 2150… Ny tid… Ny tid? … Ny tid! Wow!!! Ny tid! Ny tid 00:20! W00t! Wow! Supergildt! :D

Trur eg aldri hev vore glad for ein tri timar lang forseinking. Eg gliser som ein unge i eit skip av bringebær. Nei. Endå meir! Heilt sjukt. Heilt bak mål. Heilt utruleg. Heilt typisk min flaks med min faste «Det ordnar seg og leier alltid til noko betre»-haldning. Det er sørenmeg utruleg. Eg hadd etenkt å vinkla denne teksten inn positivt i slutten – for sjølv i djupaste mørkret kjende eg dei positive undertonene syngja i sjela. Ganske fantastisk. Men det tyder ikkje at eg ikkje hadde det ganske jævlig medan det stod på. Det var kanskje difor eg blei så usannsynleg superglad då eg såg ei von i flytidene. Eg smilte med heile andletet og sa nokon flotte ord høgt.

«Neei!??», med eit digert smil og ymse anna. Lukkerus, total lukkerus. Eg var heilt fjern. Heilt svevande. Eg ante ikkje det kunne vera så fantastisk. Men det var vel berre ikkje slik som hender i røynda. Eg såg på skjermen, gjekk i sirkel. Gliste til alle eg såg. Eg ville fortelja dei om det. Eg fann ut eg skulle det. Endra meining då eg såg kor opptake dei var. MEN, eg måtte seia det til nokon. Eg sjekka skjermen ti gonger til før eg gjekk mot sitjeområdet. Der måtte det vera folk. Eg sat meg ned med tvo militærgutar som snakka. Utruleg kor opptake alle var. Etter ei stund kunne eg ikkje dy meg og fortalde om lukka mi. Trur det var godt eg gjorde det etter dei mystiske glisa eg gav. Eg blei sitjande og drøsa med dei ganske lengje. Ein og ein halv time. Kjempekos.

Toget til gardermoen

Noko rart hende – eg sit på toget no og plutseleg gjekk alt ljoset. Det var heilt utruleg. Blei totalt svart i og med at klokka er 23:30. Nokon sa «Hva skjer`a?». «Nattog», svara eg. Hehe. Eit par i vogna lo. Åhh. Eg hev frameleis den mjuke, kosekjensla inni meg. Er skikkeleg nøgd med å koma unna denne knipa.

Toget kunne bli littebitt forseinka, men med heile 20 minutt margin er eg sikra. Er jo innanlands fly. Hmmm. Bryjar bli trøytt – men er vel likevel betre skikka til å fortelja historia om fyrste gong eg trudde eg miste flyget i dag. Eg var innelåst.

Innelåst ein obskur plass på PO, denne gongen

Nei, _me_ var innelåst denne gongen. Så ikkje åleine, nei. Heller ikkje på IFI, eller ein annan plass der folk normalt er. Nei, dette var ein totalt gløymd plass. Det var ein _liten_, totalt gløymd plass der normalt ingen ville vore. Pluss eit klasserom som det tydelegvis ikkje hadde vore folk i på over ti år. Det var heilt surrealistisk. Korleis kan ein ha slike bygningar? Også _den_ sentrale plassen. Eg var der med tri andre frå Ping. Data-geek-laget på UiO. Men kvifor i alle dagar var me der og foreslo å mekka klasserommet til husvære? (som take ut av Brødrene Dahl!)

Jo, me hadde gått på oppdagingsferd etter switchen me får internett fra (typisk Ping, hæ?) av di me hev problem med pakketap og anna ondskap. Me tok vareheisen opp til tredje, medan den siste oppdagaren blei igjen. Hamsterlukta blei for sterk. Ping hev nemlig eit problem med at det luktar daud hamster om kvelden når ventilasjonsanlegget går av. «No kan me finna kjelda til lukta», sa Morten då me kjende lukta blei sterkare.

Ok. Seriøst. Eg synest me kan vera framme snart no når klokka går mot 0010! Stygge forseinking på toget!

Me tok den treige, skumle og sterkt klaustrofobiske vareheisen oppover mot tredje, der me hadde høyrd at switchen var. Det var ein liten rektangulær gang som møtte oss. Veldig skitten og veldig rotete. Til venstre var ei glassdør – gjennom den såg me det me leitte etter; nettverksskåpet. Men døra var låst. Til venstre var ei dør med mange stolar, pultar og anna rot foran. Siste døra var òg låst. Me opna døra til venstre og skyvde rotet vekk. Der fann me den forlatte kjemisalen. Med nauddusj og vask.

Då me kom ut igjen var heisen gått ned. …og ville ikkje opp igjen! Knappen fungerte ikkje og me var innelåst på ein liten, gløymd plass! Men ein hadde jo blitt igjen. Me ringde. Ingen svar… Meg og Morten gjekk for å leita etter kniv eller skruhjern i klasserommet. For å kunna opna døra. Då me bittelitt etter ikkje fann noko, gjekk me ut igjen og var åleine. Dei andre var vekk. Etter litt konkluderte Morten med at dei måtte ha teleportert.

Plutseleg kom eg på noko. Flyget! Eg burde vore på veg no! Men! Innelåst! Nett då starta heisen opp. Dei andre kom(alle) med skruhjern for å få opp glasdøra. Eg hoppa inn i heisen og reiste ned saman med spiff. Eg var stressa til tusen, stod foran PC-en vel nedefor å finna rutetider og kor tid flyget drog. Phew! Eg var letta då det viste seg det var lengje tid.

Det er likevel ikkje heile historia (haha, så slem eg er. Du må lida deg gjennom meir!) for etter ti minutt kom spiff inn igjen. Dei hadde satt seg fast i heisen! På ein eller anna måte hadde dei klart å koma seg ut igjen, men no ville ikkje heisen flytta seg eitt hakk. Dei var verkeleg stengd inne. Akk. Eg fortsatte på matte-obligen medan spiff og gus stakk for å sjå om dei kunne finna ein alternativ veg opp til den gudsforlatte staden. Det fann dei på naude nippet og kom seg ut, fekk eg høyra. Døra vedsidan av nettverksskåpet stod det forresten: «Forsøksdyr. INGEN ADGANG». No visste me iallfall kor stanken kjem frå. Sikkert gjengløymde daude dyr som ligg der. Morten kontakta vakten på staden og blei med for å sjekka romet. Der var boks på boks på boks med rotter og andre forsøksdyr. Levande i dei små boksane. Off. Slemme universitet. Stakkar dyra + me må leva med lukta. Det blei foreslått å taka heisen opp og sleppa dei ut. (:P)

Eg gjorde obligen ferdig nett då eg fann ut eg var sein. Nokon andre måtte levera han. Eg måtte springja. Vel nede på T-banen starta eg skriva.

No landa me nett i Stavanger. Eg er heime. Eg skal spara dykk for fleire detaljar og den hektiske turen gjennom sikkerheitskontrollen. (Eg rakk nesten ikkje det forseinka flyget! Sprang som ein helt).Men phew! Eg blei visst sjuk på flyget. Var framme 01:25, ikkje 00:45 som eg sa til pappa. La meg 02:00.

Dette er ei stund sidan, men eg hev ikkje gidda skriva det over frå avtaleboka mi til datamaskin. Men her er det. :-)