Dagen starta med at Helene sa meg, fyrr ho stakk ut døri;

«Dette kjem til å henda i dag: du sit på pcen og hackar og fær plutseleg veldig dårleg tid. Du må pakka i ein fei for å nå møtene og riv med deg sjokoladen. Du hev ikkje anna å eta. So ringjer du meg i kveld og segjer du ikkje hev ete anna enn sjokoladen i dag og hev vondt i magen.» «Ja, eg veit,» svarar eg.

Det som hende deretter var at eg sat alt for lengje på pcen og hacka, plutseleg fekk eg veldig dårleg tid og pakka raskt uppi sekken min. So drog eg på Heilhus-møte. Då det var ferdig hadde me eit møte i SmiB.

Eg sat og fikla på ei avisside då klokka nærma seg bussetid til flyplassen. Eg avslutta og såg på klokka på ny. Eg hadde tenkt å taka bussen frå ein plass som var litt nærare kontoret enn busstasjonen.

«Hmm, bussen står jo eit bel på busstasjonen og ventar. 5 minutt ca.,» sa eg, og kom på at eg truleg kunne klara å rekkja bussen frå den nye plassen viss eg sprang. Einaste problemet var at eg var usikker på nett kvar den stasjonen var.

Helene stresser litt med at eg ikkje rakk den bussen, «du må ikkje mista flyet ditt att!» «Jaja, eg hev no lagt inn godt med ekstratid,» meinte eg og fiksa eit par opplagte problem med avislayouten.

Førre gong eg mista flyet

Eg hadde hatt ein god dag i Sogndal og skulle heim. Eg sat, fin og innsjekka på flyplassen. Eg var tidleg, so eg høyrde tvo episodar radioresepsjonen.

Flyplassen i Sogndal er superliten. Og det er berre ein gate. Flyet til Oslo gjeng alltid fyrst. Alle skal til Oslo. So er me 5 stk att som skal til Bergen.

Eg høyrde på radiorespesjonen. Registrerte at det kom eit fly. Og eit til.

Iom. at folk framfor meg ikkje flytta seg, var det ikkje tid for meg heller enno.

Eit av flyi startar motoren sin. Hm? Kva?

Eg fær hjarta i halsen. Det slår ekstremt tungt og kjapt. Eg går bort til han tilsette og spyrr.

«Ja, det var Bergensflyet».

Det finst jo ikkje fly etter dette…

Lang historie kort; eg tok bussen nedatt til Sogndal og tok den lange bussturen heim i staden.

Attende i notid

Då det byrja næra seg den nye bussturen, ti minutt seinare, gjekk me alle saman ut. Eg såg at det var litt kort tid til å koma til busstasjonen, so eg jogga. Heile vegen. Eg sette upp farten i slutten då eg såg at eg berre hadde eitt minutt å gå på.

Sist gong eg tok bussen mista eg nemleg den førre, og stilte soetter klokka mi til å vera 30 sekund snøggare enn bussklokka.

Eg trakk eit letta utpust då eg såg at bussen stod og venta ein 100m framme. 30 sekund att til kvart over, altso eit heilt minutt til bussen skal gå. Eg slakka ikkje ned men sprang taktfast mot den einaste bussen i terminalen slik at det var godt synleg at eg ynskte rekkja han.

70m frå lukker bussen døri og eg set upp farten til full spurt. Eg veiver vilt med hendene. Ingenting. Helvettes bussen rører seg. 40m. Svingar ut. 30m. Akselererer som om han hev djevelen i hælane. 25m. Eg held tritt med bussen ei stund fyrr han dreg frå meg. 40m. Eg hyttar nevene i veret og viser «KVA FAEN!?» med heile jævla kroppen. So kastar eg hendene frametter og viser «din idiot!»-teiknet.

Faens.

Jaja. Eg tok jo faktisk god nok tid inn i rekningi til at eg kunne mista to bussar, og likevel ha ganske greitt med tid på flyplassen.

Prøver å ringja Helene. Ingenting.

Etter eg hev roa meg ned eit par hakk gjeng eg attende til busstoppet.

Faen.

Nei. FAEN. Verkeleg. HELVETTE SATANS JÆVLA FAEN I HELVETTE! GRRR!!! ARAARGHH!!!

…

Den neste bussen… går ikkje. Dei slutter å gå kvart kvarter på kvelden!

Gah-gah-gah. Dette syg. Eg ringjer Helene att. Nei. Ingenting.

Eg lurer på kva eg skal gjera. Eg vil ikkje tòla ein tredje bussmiss i tidi eg hev lagt til. Eller. Vel, det vil faktisk kunna vera mogleg, men det er ekstremt knapt. So mykje tid la til for å unngå å verta sein!

I gamle dagar hadde eg berre gått rett på den avgangen eg måtte, hadde eg mista den (som eg ofte gjorde), so måtte eg berre prøva den veldig usikre, og som oftast so klarte eg det. Ekstremt sveitt, og nett på tidi.

Det gadd eg ikkje i dag. Faktisk so hev eg vorte påverka nok til å kjenna meg utruleg uroleg og irritert på dette tidspunktet. Vel. Med all den driten som skjer på dagens flyplassar so er det reint umogleg å treffa på flyet med å hoppa yver dei 3 bussane (til den fjerde, ein heil time seinare).

Eg lurer på kva telefonnummeret til taxi er. For det er jo det som må skje.

Eg ser ein taxi i horisonten, når han kjem nærare vinkar eg som ein galning, og han kjem bort.

«Kor mykje til flyplassen?»
«380.»

Ah. Ikkje billeg. Hadde no ikkje venta meg noko anna. Fsck. Jaja.

Flyet gongen fyrr sist gong att

Enno lengre attende i tid, Sogn og fjordane-flyturen fyrr den siste. Eg skulle til Sogndal. Eg møtte upp ganske so tidleg. Sat på flyplassen og arbeidde.

Eg sat med Magnar, medlem i SmiB og leiar i skeive studenter, koseleg fyr. Han skulle heim.

“Me er redd for at det kann verta vandskeleg å landa i Sogndal, det er tette skyar der”, segjer flydama. Eg spyrr um dette her og dei segjer dei skal prøva å landa. Hmmok.

Vel uppe i lufti kjem me til Sogndal, men nei, for tette skyar. Faen. Dei skal landa i Førde i staden. Ein nett 3-4 timar lang tur. Det hjelper meg fint lite, det eg skal kringkasta hev allereide starta då.

Eg er sjølvsagt ganske frå meg. Folk leiger ut alle bilane som finst. Bussen er sjølvsagt råtreig. Lurer på um eg skal prøva å sitja på med nokon av dei som hev leigd bil. Men, nei, er ikkje tøff nok.

Til slutt kjem no bussen. Eg byrjar prata med ei koseleg jente som sit vedsidan av meg. Det viser seg at ho er god ven med Fredrik, venen til Janne-Kristin. Eg kjenner namnet hennar att òg.

Svein, ein av uppdragsgjevarane mine hev søkt ein del på netet for den mest effektive ruta mi heim. Det er buss i frå Førde som vil spara seg.

So det vart litt av ein bomtur. Flyet bort gjekk heilt feil, og til slutt var alt det gjorde å flytta meg til midt inni S&F der eg hadde ingenting å gjera. Eg fekk ikkje gjort jobben min og fekk berre brukt pengar. Heldigvis fekk eg dekka bomflybilletten av uppdragsgjevar. Som var fint.

Det som irriterer meg grenselaust er at ingen sa i frå at det ikkje hev landa fly der på ei veke(!), det må jo flypersonalet vita! Og kva med å segja frå um det, at det er sers lite sannsynleg at me landar? Eg trudde det var FARE FOR at me ikkje fekk landa, ikkje at det var SERS SANNSYNLEG at me ikkje fekk landa.

Ja, so det vart no ein totalt meinigslaus rundtur i Sogn og fjordane. Hrmf.

Attende i taxien

Eg sit i taxien og høyrer på radio. Litt flau stemning enn so lengje. Eg sat meg framme. Eg betalar for turen og går ut. Inne ser eg etter gate for flyget mitt. Eg finn ikkje avgangen. Hm? Kvar er han? Eg spyrr i SAS-skranka. Dei segjer det er Norwegian som driv med Danish Air Transport (som er flyselskapet).

«Eg ser ikkje DAT-flyget på skjermane»
«Det gjekk nett no»
«HÆ? Men det skal jo gå um 30 minutt!? Eg hev det skrive ned i kalenderen!»
«… Du må nok ha sett på ankomsttid»
«Åh. Hm. Ja. Sant. Ja, eg må nok ha gjort det. …» «…»

FAEN I HELVETTE SATAN!!! AAAARGHHH!!!

«… Jaja,» smiler eg oppgitt, «kor tid gjeng neste då?»
«I morgon 8.15»
«Ja. Sant, det,» nikkar eg.

Ugh, eg klarar ikkje meir. :-(

«Nei, eg fær koma att i morgon då,» segjer eg og går roleg ut. Rasande sint inni meg.

So gjekk eg til flybussen og betalte 150 sure kroner ekstra der. Tok bussen heim. Ringde oppdragsgjevar med dei dårlege nyhendene. Kom på at eg kannhenda kunne taka bussen eller båten til Florø. Ringde Helene, framleis ingen svar.

Søkte på båtturar på mobilen. Hmm. Bussen er gått. Snøggbåten er gått. Men det er ei … ferje, som går 22 og er framme litt over 4. Passar meg bra. Kva kostar den? … Ukjend. Hmm. Det er Hurtigruta, visstnok.

Brukar dei ekstremt dårlege (ikkje-mobil-optimaliserte) sidene deira. Finn til slutt ut at DET ER FOR NÆRT. Eg fær ikkje lov til å tinga den båten. Jaja. Fær vera det same, Hurtigruta er jo skitdyrt same kva.

Heime opnar Helene døri, og ser ut som um ho opna for eit gjenferd eller spøkelse. Ho ser litt liknande ut sjølv. «Sei meg at dette er tull!»

Eg er ganske lei meg. Tingar ny flybillett.

Eg luktar at Helene hev ete pizza.

«Stakkar deg. Men du! Du kann få dei to siste bitene av sjokolade som er att,» segjer ho.
«Øhhh, naaaii, eg hev ikkje ete anna enn den sjokoladen i dag, og eg hev vondt i magen av det,» svarar eg.

Helene gliser stort.

Og kvifor legg eg denne månadsgamle kladden ut no? Jo, eg skal fly i morgon…

Reising er ikkje det det ein gong var…

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur
• Hahehae.. :P Går det ann? :(
• Den fyrste busstur

Dette er andre gong eg tek Widerøe sitt morgonfly frå Bergen til Sogndal (Haukåsen), og for eit skue! Flyet flyg tett på fjelli og fjorden. Fantastisk fint.

Eg tok eit bilete, men dette er på det tidspunktet dei elles sers so søte flyvertinnene kjem med tulleregelen um at ingenting elektronisk er lovleg¹, so berre eit lite veldig kjapt knips med mobilkamera (som syg). Det var litt flaut av di den idiotiske dritmobilen fann ut at det var kjekt å laga ein helvettes høg lukkarljod trass i at **han ikkje hev ein lukkar ein gong!** Aldri høyrd ei so elendig standardinnstilling. D90-kamera, som eg låg i sekken er mykje mindre elektronisk enn mobilen, og tek brukande bilete i staden for ubrukelege; men det ser so stort ut at “regelbrotet” sikkert vert grovare. Mongis.

Men alt det gjorde ikkje so mykje, for innflygingi er faktisk berre *so* fin. Denne bussturen ned til sentrum er fin den òg, men eg sit på feil side som vanleg.

So, gjerne ta deg ein flytur til småplassane rundt her i Noreg vinterstid, det er flotte greier. :)

1. Ja-ja, eg veit det ikkje er deira feil, so dei er berre søte – men det er no ein gong usøtt å koma med tullete reglar same kven sin skuld det er og kor mykje dei er pålagde å gjera det

Mogleg relaterte innlegg

• Sundagstur nær Sola Flyplass
• Til Kroatia, flyplass
• På veg til Tyskland

Eg skulle liksom lesa til eksamen i INF3190. Eg fekk lese mykje meir enn det eg truleg hadde fengje lese i Oslo, eg plar jo ikkje lesa stort meir enn ein time elder tvo fyrr eksamen. Likevel fekk eg verkeleg ånda yver meg her. Hadde eg vore her tidlegare so hadde eg lett kunna lese heile pensum og hugsa store deler av det. Diverre vart eg att i Oslo grunna ein visning (som viste seg å vera totalt ueigna, hadde me fengje litt meir info på telefon so…) og eit forsøk på å få gjort obligane til å taka eksamen i FYS3240.

Etter me hadde ligge ute i det herlege veret fekk eg so utruleg lyst til å klyppa graset og fiksa i hagen. Kviteseidsyndrom altso. Fær lyst å vera aktiv. Det er spesielt. Og veldig bra. Kjennast herleg.

Eg starta denne dagen med frukost, fortsette med lesing, hadde lunsj og sette oss ut i soli att for å lesa. Falke og Pappa byrja å kutta tre i hagen. Falke er ein kløpper med motorsag og klatring i tre, han jobber med slikt. Eg filma litt av det og las vidare uppe på altanen med den flotte utsikten.

Til slutt tok ynskje um å vera med yver, og eg og Helene vart med. Det var veldig kjekt. Det er godt å gjera skikkeleg arbeid og ikkje berre sitja å trykka på ei datamaskin som eg normalt gjer. Eg vert glad av å vera ute. Inne vert eg berre irritert, sint og sur av.

Me gjekk ned til Kvitseidsvatnet og bada saman med Kitty Karina og Ylva som var der allereide. Falke kom ned etter litt.

På vegen heim kaupte me is. Pappa laga god middag. Eg og Helene las litt meir (framleis sol) fyrr me til slutt drog ned til der me skulle setja upp flytebrygga vår. Dei var nesten ferdige. Det vart ei flott brygge. Der skal me leggja båten vår, når me fær ein. Gler meg stort til det. Yay!

Eg fekk køyra traktor for fyrste gong, det var veldig moro. Falke viste meg. Eg byta til vanleg bil for å henta han, og køyrde jentane upp til nokre hestar. Vel heime prøvde eg lesa meir, men det gjekk helder dårleg. So eg sat på internett som me stel frå naboane sitt trådlause. Me hev kaupt ei stor antenna som me koplar til pcen, og vips, steling av internett! Hoho. So deilig.

I staden for å dra på vitjing til nokre naboar vart eg, Helene, Ylva og Kitty Karina inne og såg Lovleg Blond 2. Ingen god film, men hadde faktisk moral som var ok. Utanum at filmen var ganske flau.

…og alle var einige um at det hadde vore ein god dag! :D

Mogleg relaterte innlegg

• Eg og Falke og rumpebrett i snjoen
• Kviteseid tur-retur
• Heime til jól, lite utetid, butikkar i Stavanger

MEN NEI! DEN SATANS MACEN VIL SJØLVSAGT IKKJE DET HELVETTES SATANS MAC OS X.

Grrr. Eg truer Macen med å leggja inn eit skikkeleg operativsystem på han heile tidi (Linux, ja)—men han veit at eg treng Final Cut Pro for å redigera video. So irriterande Apple. Irriterande Mac OS X. Eg hev skrive um kor mykje eg hatar Windows fyrr, men rart nok fann eg ingenting um eit anna operativsystem frå eit digert drittselskap som berre skal tyna meg for pengar. Eg irriterte meg sterkt for Apple og Mac på Twitter for litt sidan då.

Same kva, det er ikkje poenget. Poenget var at eg vart sitjande der for å få det fiksa. Ingen hell der nei. Vops, plutseleg hadde litt for mykje tid gått. mortehu kom burt og spurde um ikkje eg skulle taka flyet.
­«Jo det skal eg jo», svara eg.
«Kor tid gjeng det?»
«Hmm. 2220.»
«Og dette skal du rekkja med kollektivtransport? Det rekk du aldri. Hev du gløymd kor treigt kollektivtransport er?»
«Faen,» sa og tenkte eg. mortehu hev jo heilt rett.
«Det spyrst um me rekk det, men eg kann prøva å køyra deg».

W00t, w00t! Eg sa sjølvsagt ja med ein einaste gong. Kledde på meg og so hoppa me upp på motorsykkelen. For dei som ikkje veit det so hev eg planar um å taka lappen for tung motorsykkel, dette fekk meg ikkje akkurat mindre gira på planen. Det er skikkeleg akselerasjon på slike motorsyklar! Eg måtte halda hardt; det var ingen rygg å lena seg til og eg var sjølvsagt litt skeptisk til å falla av. So eg heldt tett.

Me raste ut mot flyplassen. Det var nervepirrande iom. at det er ganske langt ut til Gardermoen. Kilometrane gjekk raskare enn det fartsgrensa tillet, men likevel tek det lang tid. Eg fekk sagt «Tusen takk» fyrr eg sprang inn i terminalbygget. Ingen kø i tryggleikssjekken. Likevel var det litt vel dårleg tid. Eg måtte taka av meg ting og tang. Drog ut det som var i lommene,—då rauk mobiltelefonen min i golvet og falt i fleire deler. Fleire enn normalt, for frontomslaget vart brukke i tvo. Bah.

Tryggleikspersonalet lo av meg, eg smilte stort attende – eg synast no slikt er moro. Han eine merka at ting tydelegvis hadde gjenge fort iom. at eg hadde genseren på feil veg. Haha. Eg stressa med å få av meg klokka som er teipa til armen min, det er ingen enkel jobb – men eg fekk gå gjennom med han på. Det peip ikkje!

Då eg kom fram til gaten såg eg at det var for seint. Eg spurde flypersonalet um det var mogleg å skaffa billett med eit seinare fly. Eg sjekka nemleg flyavgangane, og SAS hadde eitt fly til som gjekk fyrr flyplassen stengde. Eg skulle taka flyget i dag. Absolutt, absolutt, absolutt. Same kva pris.

I SAS-skranka møtte eg ei litt sur dama. Ho brukte sikkert eit kvarter på å skaffa denne billetten min, og sa ikkje stort um kva det ville kosta. Eg stal masse sjokolade frå SAS på denne tidi. Flyavgangen nærma seg stygt. Til slutt ropte ho på meg (eg hadde sjølvsagt vimsa meg ein 100 meter vekk grunna all ventingi – er begrensa kor moro det er å hengja på same plassen og stela sjokolade), og eg fekk betalt. Eg vimsa rundt og fekk til slutt samla alle dei 10 småtingi eg hadde liggjande på skranka.

Eg gjekk frå ho. «Orsak!­» sa ho, og vops, der låg visst VISA-kortet mitt att på skranka. Eg gliste stort, og wow ho smilte:
«Ja, greitt å ikkje gløyma det»
«Nei, men det hadde no vore typisk meg», svara eg. Ho smilte, såg ned, og vart sur att. So stakk eg.

Mogleg relaterte innlegg

• Mista det forbanna Norwegian-flyget
• Practical Mono (ny bok) og eit mista innlegg
• Mista tvo innlegg, surt…

Problemet mitt er absolutt at eg kjenner eg må hava so mykje med meg. Gåvone eg fekk til jol, då spesielt ljoset eg fekk, korleis skal eg få plass til alt dette i den vesle sekken min? Det fær eg ikkje. Eg sit og dreg ut pakkingstidi slik eg alltid gjer. Det er langt i frå mykje som skal pakkast, det berre kjennest slik. Der var 21 Grams-filmen ferdig på NRK1.

Nesten ferdig

Og no er eg nesten ferdig pakka. Under yver alle; eg var litt effektiv og gjekk opp og pakka. No er klokka halv eitt og eg hev allereie ein del av pakkingi ferdig. Det er faktisk berre sekken min att (den er enkel; datamaskini, kamera og småting). Ahh. Rebecca er redd eg missar toget i morgon, eg hev gjort slik fleire gongar fyrr. Eg er ikkje til å stola på.

Plutseleg vart klokka 01.00 no. Eg må pakka ned maskini mi snart. Det er litt synd, at straumkontakten til laptopen min er galen att. Delen eg brukar er so øydelagd at eg trur eg lagar eit heilt nytt system. Prøva å ha koplingi på utsida av Sol, den berbare maskini, heller.

Ops. Det vart klokka 01.30.

Oops. Der vart klokka 02.00. Men no hev eg i det minste fiksa ein feil i Universitas. Vel, strengt teke var det ingen feil, men berre eit nytt år.

Ooops. Eg hev heilt gløymd at eg liksom skal pakka. Det berre forsvann for meg i ein time. Jepp. Men eg trur eg gjer meg ferdig og legg meg. Eg må jo i alle fall prøva å rekkja toget i morgon når eg hev lova Rebecca at eg kjem til å vera der :-(

Mogleg relaterte innlegg

• Ei pakka i posten?!
• Skaffa leigebil til Oslo
• Oceans 13 med mortehu, elles eksamen i morgon

Sundag, flyturen opp til Honningsvåg

Eg hadde ingen problem med å koma på flyet på Sola kl. 1100. Eg hadde betalt 1300 kr for turen, sers dyrt til Oslo; men eg var sein med å kaupa. Eg hadde det forresten utruleg moro med å sjå på folk som prøvde å gå gjennom tryggleiksslusone som slepp folk ut or tryggleiksområdet på flyplassen.

Ei dame kom traskande i ein stor kø, prøvde døri i midten; ånei, den ville ikkje opna seg. So ho gjekk inn i den til høgre der det var ein mann som nett hadde gjenge inn. Mannen kom ut, men då lukka dør 2 seg. Dama prøvde so vidt å få opna døri, men so snudde ho seg og innsåg at slaget var tapt saman med den andre fyren som no hadde kome inn i folkeslusene med ei dør på kvar side. Men denne døri lukka seg òg. Då såg ein panikken i augo hennar, ho vart slege brutalt av redsel. Mannen virka lettare forfjamsa han òg. Dei stod der i eit par sekund medan eg lo, til døri ut til baggasjehentingi opna seg. Det verste var at det hendte heile tidi, so eg hadde masse underhaldning sett burt i frå boki eg starta på då («The Thief Lord», av Cornelia Funke).

Men i Oslo fær eg problem

Det hadde vore kommunikasjonssvikt, eg hadde trudd Pat hadde kaupt billettar til meg frå Oslo til Honningsvåg (via Bodø og Tromsø). Det hadde han ikkje. Eg måtte ikkje berre kaupa billett til Oslo, men til Bodø òg. Det skapte problem. Eg kunne ikkje taka den direkte korresponderande ruta, for eg vart for sein. Måtte skaffa nye billettar. Etter litt om og men fann eg Oslo-Bodø med SAS for 1800 kr.

Eg klarte òg å rekkja korresponderande fly vidare til Tromsø. Eg hadde møtt Kenneth og Pat på flyplassen i Bodø, og me måtte no venta i nesten tvo timar på neste fly. Frå Tromsø til Hammerfest tok me eit lite Widerøe-fly. Det same flyget gjekk vidare til Honningsvåg. So etter ei 12 timar lang reise kom me fram til Honningsvåg.

Me åt ein betre middag, men nesten heile gjengen tok «entrecote», som visstnok ikkje var bra. Eg tok ørret, og han var heilt fantastisk god. Eg måtte lukka augo for å njota den herlege maten. Fiskesuppa som Svein og Pat tok var visst òg god.

Måndag, Nordkapp med flott midnattssol

So sklei klokka yver 00-talet og det vart måndag.

Me køyrde til Nordkapp og eg starta filmingi. Me fekk lov å koma ut til globusen med bilen og motorsyklane. Tok bilete og video der i lang tid medan klokka kraup mot 0300. Då me hadde teke dei siste bileti drog me nedyver mot campingplassen for å sova, me filma ein del på vegen i det flotte solskinnet (det var sjølvsagt flott midnattssol heile tidi frå 0000–0400). Me la oss 0400, men Pat snorka som eit uv^er og eg fekk ikkje sova. Klokka 0600 var eg ganske irritert då eg kom på eg hadde øyreproppar med meg. Eg dytta dei inn og sov ein god svevn til kl 1000. Me skulle dra vidare 0900, so det var litt seint.

Og so køyrde me vidare. (Og eg ser eg må hoppa yver ein god del for å ikkje skriva for langt)

Mat på ei hytta i fjæresteinen

Frå hotellet (etter ein lang tur sørover sjølvsagt) vart me køyrd ut til ei hytta. Idyllisk rett ved havet og med heile tri bål på ymse plassar. Eitt kose-bål, eitt steike-mat-bål og eitt koka-bålkaffi-bål. Me fekk heilt fersk fisk (nam), og reinsdyr-gryterett. Det kjendest allereie som um me hadde vore på tur i ei vìka, sjølv um det kunne seiast å vera fyrste dagen (starta ikkje på turen fyrr etter 00 på sundagen).

Det var absolutt god stemning då me sette nasen mot hotellet att i 0200-tidi.

Tysdag, Tromsø, Mack Bryggeri, fjellheisen og Sumarøyi (:P Sommarøya)

Eg vakna seint att, men klarte få i meg eit par braudskivor i bilen.

Me kom inn til Tromsø, der eg hev vore fyrr. Fekk ein veldig kul omvisning på Mack (bryggeri) som eg filma store delar av. Eg smakte på det alkoholfrie ølet deira «Freeze», som alle motorsyklistane vart seriøst yverraska yver. Tilogmed Kenneth «Kula» som seier nett kva han meiner og var sers skeptisk til alkoholfritt øl tykte det var bra. Eg vart yverraska yver at det ikkje smakte pest og plage. Det hadde eg aldri trudd. Menmen, pappa drikk alltid alkoholfritt øl når han skal hava seg noko; so eg kann jo alltids smaka på det òg.

So drog me på Ishavsmuseet og såg på selane. Diverre var det ikkje mat og trening då me var der (det var sist gong eg var der), so eg fekk ikkje filma det.

Kamera gjekk heile tidi. På toppen av taubanen fekk me ein herleg tri-rettars middag. Eg åt fisk (om att, ja, supergodt!). Det var òg superdyrt, men «Destinasjon Tromsø» var gode gutar og gjelda rekningi. Oppe på toppen av fjellet som ser ut yver Tromsø skulle me intervjua Svein Erik frå Destinasjon Tromsø. Der gjekk det andre batteriet mitt… Hekkan so flaut. So ekstremt fantastisk flaut. Eg var heilt frå meg. Og berre for å gjera alt «betre» so kom det sørenmeg tvo hekkans revungar rett bak dei eg filma. So eg fekk korkje gjort intervjuet på toppen der, eller filma revungane. Argh!!!

Me køyrde til ein absolutt fantastisk plass kalla Sommarøya. Budde på Rica-hotellet der. Eigaren var heilt fantastisk stilig. Full av energi og godhug. Etter den flotte køyreturen fram til øyi, tok han oss med ut i båt. Det var herleg å vera på sjøen att. God hav-lukt og friskt saltvatn.

Onsdag, fram til Andøya, sjå på Orion-fly

Hadde ein betre frukost på det flotte hotellet. Dei hadde ein demning for stranda rett ved hotellet. Slapp inn sjøvatn og lot soli varma det. So fekk me dra upp på ein militær-base ved hjelp av hotellsjefen sine kontaktar. Fekk sjølvsagt filma òg, sjølv um det er ulovleg.

Me tok båten til Senja. Veret vart dårlegare, og det var ein lang tur. Mykje vind, mykje tåka. Til slutt var me framme på Andøya der me skulle vera den dagen. Meg og Pat fekk rom saman att, men Pat likte ikkje rommet (trur eg, hehe) og fekk ordna gratis suite av hotelleigaren som kjende han frå ein konsert tidlegare. Forresten var rommet eg sov på òg gratis (det var det òg på det fantastiske hotellet på Sumarøyi).

Me reiste burt til fyrvoktarboligen på Andøyi og møtte ein pilot i forsvaret. Han tok oss med inn på flybasen for å sjå på Orion-flyane som vert brukt til søk og til å halda auga med ubåtar o.l.

Torsdag, Kvalsafari og tur til Ballangen

Eg stod opp alt for seint og trudde alle hadde drege på Kvalsafari. So tusla burt til hovudbygget til hotellet og skulle få meg noko mat. Der var dei alle saman og åt. So dei hadde ikkje drege, dei ville truleg ikkje gjera det åleine heller. Eg skar braud, og klara skjæra ein diger del av min venstre peikefinger med. Det er fingen eg fokuserer på kamera med. Eg blødde som ein helt, og det gjorde sers vondt. Eg visste ikkje braudknivar skar so godt inn i hud.

Kvalsafari

So drog me på Kvalsafari. Ut med båt på dei store etterdønningane frå gårsdagens uv^er. Båten var full av turistar. Det var skikkeleg deilig å vera på ein stor liten båt att. Bølgene var større enn båten (stoore) so han svaia som berre det. Folk spydde til hjartas lyst, men eg var god heile vegen. Eg elska den gode svaiande kjensla. Ein kunne sjå at det var mange som ikkje var sjøvande på båten.

Så fann me ein 50 tonn tung kval, og såg han tri gongar. Moro. På vegen attende fekk me grønsakssuppa, og det var skikkeleg godt. Utruleg. Eg må lera meg å laga grønsakssuppa.

Tur vidare til Ballangen

Etter ei god stund fann me vegen vidare til Ballangen (etter mat osb). På det siste strekket vart me møtt av fleire folk. Det var seint på kvelden og gjekk mot ny dag, – men eg stod i takluka på bilen og filma. Eg hadde lite klede på, so eg vart utruleg kald ganske raskt. Fortsette å filma lell.

So kom me fram og ymse hende fyrr me la oss.

Fredag, HOG-treff dag 1

Fekk sein frukost sidan me var seint oppe att. So drog me ut på køyretur. Eg i bilen att saman med Mari, som ikkje hadde køyrd den stilige bilen fyrr. Me kom fram til ein absolutt hjartesmeltande bygd mellom fjelli. Eit lite, utruleg gamalt bakeri hadde bollar og kaffi til oss då me kom fram.

Dei hadde ein steinomn som var bygd fyrr 1900, der dei framleis laga braud og bollar. Det var kjempestilig.

So var det konsertar, fyrst eit lokalt band med 16—åringar. So Blue Hawgs og so til slutt Pat Savage Band. Det var lite liv, folk hang borte med baren og sat inni telti; då dei fyrste tvo gruppone spelte var det omtrent ingen framme. Kenneth «Kula» i Blue Hawgs tykte det gjekk kjempedårleg. Då Pat spelte mykje seinare på kveldingi hadde Blue Hawgs fengje lokka fram eit par menneskje, so det var litt mindre tomt. Gruppor med folk trekk til seg fleire folk, og difor vart det ein liten gjeng framfor scena.

Pat spelte bra saman med den heilt nye trommisen, Andreas frå Bodø. Den eigentlege trommisen var heime med ungane. Dei spelte utan å øva i det heile teke, alt berre kommunikasjon mellom kvarandre på scena. Veldig kult, heilt ekstremt stileg.

Me drog til hytta kl 0400, for alle saman ville hengja med ymse folk. Eg ville sova. Forresten er det interessant å merkja seg at eg skreiv eigentleg «heim» i staden for «til hytta». Syner seg at eg kjenner ein kvar stad eg bur på i denne stund ser eg på som «heim».

Laurdag

Ny utflukt. Denne gongen sat eg i sidevogni til Kenneth. Det var drittøft, eg fekk filma mykje, og sjølve turen var kjempeherleg. Harley-en hadde ein fantastisk ljod som minna um ljoden frå snekkor; saman med den svaiande kjensla av demperane og den friske luften i andletet heldt eg på å sovna. Det var kjempedeilig.

Denne dagen spelte unggutane ein del anna musikk, og det var mykje betre. Dei er eit svartmetall-band og spelte si eiga song i starten. Eg filma det. Dei var ekstremt skuffa av at det var so få folk då. Det var heilt sant, det var ingen framfor scena.

Eg låg og halvsov i hytta då Blue Hawgs starta, eg høyrde med eitt at det gjekk mykje betre i dag. Pat sa det same uavhengig av meg. «You can hear their energy today!». Då me kom burt viste det seg å vera sant, dei pøste på med energi og spelte knallbra. Eg vart rett imponert.

Det regna no, regna som berre det. Noko som var veldig synd, for folk kom ikkje fram til scena då. Det kann òg henda det var mykje av grunnen til at det kom so få folk elles òg. Men det var likevel fleire enn eg hadde trudd då Blue Hawgs slutta.

So starta Pat Savage Band å spela. Peter (bass), Andreas (innleigd på trommer) og Pat (gitar). Dei spelte kulare musikk, og hadde eit heilt forrykande show. Folk dansa som antilopar trass i at regnet stod på som ei vannkran. Det var utruleg moro. Eg prata med eit par «lokale» (vel, bur i Asker, men hadde ei hytta i Ballangen) som digga kva dei hadde sett. Alle var i godt humør, og konserten hadde vore ovbra.

Eit par, uhm, store jentor kasta seg yver Peter. Eg køyrde folket heim (jentone med i bilen, so me var for mange) og ga streng melding um at dei måtte vera i si eiga hytta, eg ville sova. So, etter hacking på intarwebben, la eg meg.

Sundag

I dag. No sit eg her og skriv, det hev teke alt for lang tid. Eg må skaffa fleire kassettar, for dei gjekk eg tom for i går (12 stk). Flaut og irriterande, det var so mykje bra eg ikkje fekk filma. Eg burde hatt med siste del av konserten til Pat Savage Band – det var so bra. Klokka er 1345. Me dreg 1500.

Unnskuld for den lange lengda. Men eg skal bruka dette her til å lesa gjennom når eg skal redigera videoen for å hugsa betre kva som skjedde. Der kom Peter og Andreas ut av hytta, Pat stod nett opp. Jeppjepp.

Mogleg relaterte innlegg

• DUS-festival i Oslo
• Italia – videojobb med Helene og Pat Savage

Eg fortalde Karlsen at eg hadde «spæmma» litt (uhm) og då vart han sers skuffa yver å ikkje sjå namnet sitt. So eg kann jo nemna båe Jon og Karlsen for å gjera han glad. I går sat me og utforska IRC som ein kvar annan dag, medan Simon kom på vitjing og prata um… eitt eller anna som tydelegvis ikkje var viktig nok til å hugsa. Eg yvernattar hjå Jon Karlsen i natt òg fyrr eg dreg annanstads.

Møteaktivitet, og so «heim» (Oslo) på sundag

Frametter so skal eg på landsstyremøte i den kulaste organisasjonen i verdi for å so vera på landsmøte i same organisasjon. Eg vonar det vert moro. Sjølv um eg kjenner det heng eit tungt depressivt teppe yver denne byen. Vonar ikkje det smittar yver på NMU-tilskipingi.

Elles kjenner eg meg yverraskande lite pratsam i dag – so heldige dykk fær ein kort tekst å lesa.

Mogleg relaterte innlegg

• Misting av ting på Noregs mållagslandsmøte i Nidaros (Trondheim)
• Mobbing av nynorskbrukarar er heilt greit
• Til Sør-Afrika!

Eg lurar på kvifor alle flyvertinner snakkar svensk. Eller, iallfall minst ei per fly, og ho nyttar alltid høgtalarsettet. Det er heilt utruleg. Det verkar som om flyselskap hev ein fast regel på dette. For ærleg talt – kva er oddsen om det hadde vore tilfeldig?

Eg lurar på kvifor ho seier “Please listen carefully, as the following security instruction will be in norwegian” for å so slå over til svensk og lesa instruksjonane. Svensk er fint og bra det, men ærleg talt, det er jo ikkje norsk!

Eg lurar på om det hadde vore flaut å mista dette flyget. Eg hev ei lang historie for det. Dessutan var eg sjekka inn og ferdig over ein time fyrr avgang. Likevel fekk eg meg ein støkk. Eg sat og las “oppfylgaren” til “Johnatan Strange and Mr. Norell” (eigentleg ikkje oppfylgar, men bryr du deg? Nettopp) då eg plutseleg høyrde “calling out to passangers to Stavanger on… gate is closing”. Eg hoppa opp, la boka frå meg og sprang til utgang 23. Wow. Eg hev alltid dårleg tid til slutt.

Eg lurar på korleis det er å vera blind. Flyvertinna sa til mannen på fyrste rad “sjå her”, når ho skulle vise han noko. Men han var blind. Difor lo ho. Ho orsaka og lo av den teite hendinga. Han smilte bredt og forklarte at det ligg i språket som “undersøk dette” – og at han ikkje vart støtt. Store deler av flyturen hadde eg lyst å setja meg med han for å snakka. Sat meg der originalt, men dei aller fyrste var visst haldt av spesielt.

Eg lurar på kvifor lokale flyreiser skal vera så utruleg personlege, når dei er ekstremt mykje kortare enn det meste av andre reisar. Eigentleg likar eg det, og tykkjer bussar, tog og båtar hev noko å taka igjen.

Eg lurar på om folk hev dårleg blære, eller om dei gløymer å gå på do fær dei kjem på flyget. Ærleg talt. Desse dassane er jo håplause. Nesten.

Eg lurar på kvifor alle reiser seg panisk i det sekund setebeltelampa slukkast. Trur dei terroråtaket kjem no, nett når flyget hev stoppa og er klart for å gå av? Teit.

Eg lurar på kvifor eg stend fyrst i denne teite køen av folk som skal ut or flyget. Hm.

Eg lurar på om eg hev teke for mykje fly, når eg kjenner igjen flyvertinnene. Kjenner dei igjen godt.

Eg lurar på om eg fær ei kjekk halv veke her i Stavanger.

Eller. Hm, nei. Det fær eg.

Mogleg relaterte innlegg

• Helgetur i Stavanger (flyturane fram og tilbake)
• Mista det forbanna Norwegian-flyget
• Innlegg tvohundre, fly til Stavanger

Dette vart skrive 20. oktober

Forresten er dette innlegg 200, om dette er det fyrste eg skriv over (det er 200, ja, eg hev unngått å skriva eitt innlegg til av di eg ville hava dette over som nr. 200, av ein eller anna teit grunn). Eigentleg skreiv eg nr. 200 i går (no lengje sidan) – om at boka mi var full – men eg hadde hastverk med å rekkja siste t-bane og gløymde dimed å lagra. Det handla ganske enkelt om at boka mi var full, pluss utruleg mange digresjonar og småhistoriar. Grunna den fulle boka skreiv eg innlegget rett på nett – ganske annleis enn slik det hev vore i det siste. Eg kjenner små historier er enklare å skriva i den lille boka. Hev ofte skrivekick og historia ferskt i minnet då. Plar verta betre historier enn elles. Hadde eg ikkje hatt boka, ville eg ikkje gidda å skriva historiene då eg endeleg kom til ein datamaskin.

Dei siste tvo dagane, då boka hev vore full, hev tri forskjellege småhistoriar surra kort i hovudet. Ferdige med full tekst, men no er alt gløymd. I dag til morgonen hugsar eg (tilnærma) ei kort line eg hadde i hovudet; «Inne i blokka manglar me vatn, men utanfor høljar det ned». Noko slik. Litt seinare var eg på ein pinlig enkel matteforelesing. Ærleg talt, me hadde det same for tvo dagar sidan. Då bruka me tvo timar på noko me burde ha bruka maks èin på. Så kjem eg på ny forelesing med tvo nye timar til med derivasjon! Nyhende til verda; derivasjon er sørenmeg dritlett! Likevel brukar foreleserane usakleg mykje tid på det. Eg blei irritert og stakk frå forelesinga.

Så tok eg toget til Gardemoen og vart overraska. Etter ei lang tid i kø kom eg fram til sjekken, ut med datamaskina og alt metall i jakka. Ei dame ville «bodysjekke» meg, noko eg gav ho løyve til å gjera medan eg fortalde ho det strengt take heitte «kroppsvisitt» på norsk. Dette tok lang tid. Ho var særs nøye for å seia det slik, med ein fing ned i bokseren og rundt strikken. Visste ikkje dei pla vera so nøye. Skorne mine peip. Eg måtte tilbake og senda dei òg gjennom maskina. Så etter endå lengre tid var eg klarert. Ikkje rart det var ein enorm kø dobbelt so lang som køsystemet deira eigentleg taklar.

No landar snart flyget og eg startar ei jobbhelg i Stavanger. Forresten omsatte eg (retta ;)) Norwegianreklamen på flyget. Mohahahahawhawhaw. Eg var i Stavanger og fekk jobba mykje. Det var moro. Men no er eg attende i Oslo.

Forresten hev eg skrive lite på sida av di eg ville at dette skulle verta #200. Eg hev eit par tøffe innlegg i boka.

Mogleg relaterte innlegg

• Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger
• Practical Mono (ny bok) og eit mista innlegg
• Folk går ikkje ut utan musikk på øyro

Ei vonlaus ferd

Ein halvtime til flyget tek av. Og eg er på Majorstua (kom på T-banen nett)!? Argh. Kvifor syg eg så i å halda styr på klokka!? Ingen sjangs at eg rekk det. Likevel prøvar eg. Off-off. Fyrste gong eg fekk ah-flyet-sjokk var faktisk ganske bisarr og morosam. Om eg får bruka slike fæle ord i denne forferdeleg vonde og triste stund. Oi! Jernbanetorget! Spring!

Neeei! Neei! Nei!! Satan i helvette satan! Klokka: 21:16. Neste flytog: 21:25. Eg spurde NSB-mannen kor lang tid det tok… 20 minutt! Eitt minutt tidligare og eg ville kome fram 21:35. Altså 15 minutt før, i god tid. Med dette kjem eg fem minutt etter flyget hev gått! Ingen sjangs. Ikkje i havet. Akk. Eg er ikkje lei meg, men sterkt irritert. Ruteheftet eg sprang og henta viser at lokaltog er inga redning.

Skjermane på flytogsplassen viser flytider

Går ned til flyttoget. Veit ikkje kvifor, men det er min siste sjangs, så eg må sjekka. Der står toget. Timetabellen. Faen. Argh. Eg snur meg og les flygetabellen på skjermen der. Stavanger… ny tid 2230. HÆ!!? Kva!? Ja!! Ja! D-dddd… SK? Neei! Det er jo SAS!! Eg ser nedover på tabellen til mitt fly. Stavanger 2150… Ny tid… Ny tid? … Ny tid! Wow!!! Ny tid! Ny tid 00:20! W00t! Wow! Supergildt! :D

Trur eg aldri hev vore så glad for ein tri timar lang forseinking. Eg gliser som ein unge i eit skip av bringebær. Nei. Endå meir! Heilt sjukt. Heilt bak mål. Heilt utruleg. Heilt typisk min flaks med min faste «Det ordnar seg og leier alltid til noko betre»-haldning. Det er sørenmeg utruleg. Eg hadd etenkt å vinkla denne teksten inn positivt i slutten – for sjølv i djupaste mørkret kjende eg dei positive undertonene syngja i sjela. Ganske fantastisk. Men det tyder ikkje at eg ikkje hadde det ganske jævlig medan det stod på. Det var kanskje difor eg blei så usannsynleg superglad då eg såg ei von i flytidene. Eg smilte med heile andletet og sa nokon flotte ord høgt.

«Neei!??», med eit digert smil og ymse anna. Lukkerus, total lukkerus. Eg var heilt fjern. Heilt svevande. Eg ante ikkje det kunne vera så fantastisk. Men det var vel berre ikkje slik som hender i røynda. Eg såg på skjermen, gjekk i sirkel. Gliste til alle eg såg. Eg ville fortelja dei om det. Eg fann ut eg skulle det. Endra meining då eg såg kor opptake dei var. MEN, eg måtte seia det til nokon. Eg sjekka skjermen ti gonger til før eg gjekk mot sitjeområdet. Der måtte det vera folk. Eg sat meg ned med tvo militærgutar som snakka. Utruleg kor opptake alle var. Etter ei stund kunne eg ikkje dy meg og fortalde om lukka mi. Trur det var godt eg gjorde det etter dei mystiske glisa eg gav. Eg blei sitjande og drøsa med dei ganske lengje. Ein og ein halv time. Kjempekos.

Toget til gardermoen

Noko rart hende – eg sit på toget no og plutseleg gjekk alt ljoset. Det var heilt utruleg. Blei totalt svart i og med at klokka er 23:30. Nokon sa «Hva skjer`a?». «Nattog», svara eg. Hehe. Eit par i vogna lo. Åhh. Eg hev frameleis den mjuke, kosekjensla inni meg. Er skikkeleg nøgd med å koma unna denne knipa.

Toget kunne bli littebitt forseinka, men med heile 20 minutt margin er eg sikra. Er jo innanlands fly. Hmmm. Bryjar bli trøytt – men er vel likevel betre skikka til å fortelja historia om fyrste gong eg trudde eg miste flyget i dag. Eg var innelåst.

Innelåst ein obskur plass på PO, denne gongen

Nei, _me_ var innelåst denne gongen. Så ikkje åleine, nei. Heller ikkje på IFI, eller ein annan plass der folk normalt er. Nei, dette var ein totalt gløymd plass. Det var ein _liten_, totalt gløymd plass der normalt ingen ville vore. Pluss eit klasserom som det tydelegvis ikkje hadde vore folk i på over ti år. Det var heilt surrealistisk. Korleis kan ein ha slike bygningar? Også _den_ sentrale plassen. Eg var der med tri andre frå Ping. Data-geek-laget på UiO. Men kvifor i alle dagar var me der og foreslo å mekka klasserommet til husvære? (som take ut av Brødrene Dahl!)

Jo, me hadde gått på oppdagingsferd etter switchen me får internett fra (typisk Ping, hæ?) av di me hev problem med pakketap og anna ondskap. Me tok vareheisen opp til tredje, medan den siste oppdagaren blei igjen. Hamsterlukta blei for sterk. Ping hev nemlig eit problem med at det luktar daud hamster om kvelden når ventilasjonsanlegget går av. «No kan me finna kjelda til lukta», sa Morten då me kjende lukta blei sterkare.

Ok. Seriøst. Eg synest me kan vera framme snart no når klokka går mot 0010! Stygge forseinking på toget!

Me tok den treige, skumle og sterkt klaustrofobiske vareheisen oppover mot tredje, der me hadde høyrd at switchen var. Det var ein liten rektangulær gang som møtte oss. Veldig skitten og veldig rotete. Til venstre var ei glassdør – gjennom den såg me det me leitte etter; nettverksskåpet. Men døra var låst. Til venstre var ei dør med mange stolar, pultar og anna rot foran. Siste døra var òg låst. Me opna døra til venstre og skyvde rotet vekk. Der fann me den forlatte kjemisalen. Med nauddusj og vask.

Då me kom ut igjen var heisen gått ned. …og ville ikkje opp igjen! Knappen fungerte ikkje og me var innelåst på ein liten, gløymd plass! Men ein hadde jo blitt igjen. Me ringde. Ingen svar… Meg og Morten gjekk for å leita etter kniv eller skruhjern i klasserommet. For å kunna opna døra. Då me bittelitt etter ikkje fann noko, gjekk me ut igjen og var åleine. Dei andre var vekk. Etter litt konkluderte Morten med at dei måtte ha teleportert.

Plutseleg kom eg på noko. Flyget! Eg burde vore på veg no! Men! Innelåst! Nett då starta heisen opp. Dei andre kom(alle) med skruhjern for å få opp glasdøra. Eg hoppa inn i heisen og reiste ned saman med spiff. Eg var stressa til tusen, stod foran PC-en vel nedefor å finna rutetider og kor tid flyget drog. Phew! Eg var letta då det viste seg det var lengje tid.

Det er likevel ikkje heile historia (haha, så slem eg er. Du må lida deg gjennom meir!) for etter ti minutt kom spiff inn igjen. Dei hadde satt seg fast i heisen! På ein eller anna måte hadde dei klart å koma seg ut igjen, men no ville ikkje heisen flytta seg eitt hakk. Dei var verkeleg stengd inne. Akk. Eg fortsatte på matte-obligen medan spiff og gus stakk for å sjå om dei kunne finna ein alternativ veg opp til den gudsforlatte staden. Det fann dei på naude nippet og kom seg ut, fekk eg høyra. Døra vedsidan av nettverksskåpet stod det forresten: «Forsøksdyr. INGEN ADGANG». No visste me iallfall kor stanken kjem frå. Sikkert gjengløymde daude dyr som ligg der. Morten kontakta vakten på staden og blei med for å sjekka romet. Der var boks på boks på boks med rotter og andre forsøksdyr. Levande i dei små boksane. Off. Slemme universitet. Stakkar dyra + me må leva med lukta. Det blei foreslått å taka heisen opp og sleppa dei ut. (:P)

Eg gjorde obligen ferdig nett då eg fann ut eg var sein. Nokon andre måtte levera han. Eg måtte springja. Vel nede på T-banen starta eg skriva.

No landa me nett i Stavanger. Eg er heime. Eg skal spara dykk for fleire detaljar og den hektiske turen gjennom sikkerheitskontrollen. (Eg rakk nesten ikkje det forseinka flyget! Sprang som ein helt).Men phew! Eg blei visst sjuk på flyget. Var framme 01:25, ikkje 00:45 som eg sa til pappa. La meg 02:00.

Dette er ei stund sidan, men eg hev ikkje gidda skriva det over frå avtaleboka mi til datamaskin. Men her er det. :-)

Mogleg relaterte innlegg

• IP-telefoni fungerer, ikkje
• Mohaw, litt dansing ein ikkje kan styra
• Ikkje akkurat neger, men…

No sit me på toget på veg til Lillehammer. Flyet gjekk 1t15min etter det skulle, slik at me mista toget me hadde kjøpt til Lillehammer. Me mista óg kursa som starta i Lillehammer på same tid. Menmen, slik er det no ein gong med reising.

Me filma ein del videodagbok for å få tida til å gå på flyplassen. Me traff Glenn Andrè Kaada (skodespelar på Rogaland Teater) på flyplassen, han var med Silje Salomonsen (kjend skodespelar) og Arild Ommundsen (regissør av bl.a. Monstertorsdag). Eg har snakka med alle før, sjølv om eg ikkje ville vedde på at andre enn Glenn Andrè hugsa meg godt.

Turen har vore ganske mykje lengre enn originalt trudd, Rebecca ligg og søv – medan Espen ser ut vindauget. Eg kjenner eg er trøytt òg, når me kjem fram har me reist i ca. 8 timar. Då skal me på ein opningskonsert; eg vonar berre dei har mat. Ugh, eg er svolten.

Forresten åt eg pølse til frukost på flyplassen; det var heilt utruleg kor godt det smaka. Dette var ikkje ei ekkel gilde-pølse (hekkan, den driten smakar salt!), men av merke Franks. Rart, eg trudde ikkje eg lika nokon av dei masseproduserte norske pølsene. No er det ikkje slik at eg ikkje kan eta dei «normale» pølsene, det er berre det at dei ikkje akkurat er gode. Det fungerer jo når ein er svolten.

Eg skal prøva å skriva noko til skuleavisa om Amandus-turen her, får sjå korleis det går. Det må jo vera interessant og relevant til ein skuleavis. Jaja, den tid. Turen blir iallfall moro, vonar eg. :)

Tilbake i Stavanger

Det blei ikkje meir skriving medan eg var på tur; så eg får taka ei kort oppsummering no. Kan seia at det ikkje blei nokon pris, og at eg har take ca. to og ein halv DV­tape med råstoff til videodagboka. Tipper han blir 20 minutt. Eg får kanskje leggja han ut når han er ferdig. :­)

No hev det gått ekstra 2–3 veker…

…og eg er ein litan paragraf lengre. Om du er interessera i turen bør du kanskje heller lesa Rebecca si heimeside. Meir spesifikt desse innlegga:

• Første dag i Lillehammer
• Andre dag i Lillehammer
• Fantastisk show på Amandus-utdelinga
• Cry me a river

Eg hadde lagt vekt på litt andre ting, sjølvsagt, det er ganske moro. Eg skreiv jo nærast ingenting. Usj. Eg skal i allefall prøva å få redigert Amandus­videodagboka. Hev framleis ikkje starta (!). Akk, eg gidd ei skriva meir. :-)

Framleis ikkje vist Amandus?

Eg hev ikkje sett at det hev gått på TV. No ser ikkje eg på TV då, men eg sjekker programguiden… Huuuummmmmm…

Mogleg relaterte innlegg

• Amandus, lillehammer
• Skal prøva å vekkja sida att
• Månadens video: Videodagbok frå Amandus

Stemma hennar skjer i øyra trass dei lange metrane mellom oss. Ho snakkar med konstant full intesitet i stemma. Eg roer av litt då eg plutseleg høyrer den anklagande stemma skingrande mot meg «Nei, før hadde dei skild det det stod “kun for spisende”!».

Nokre folk er berre teite. Me hadde betalt ordinær plassbillett, men toget var fullt. Me hadde altså ikkje fått sitjeplass. Å sitja på nåde i dei dårlege stolane i kafèvogna er drit; ekstra drit når ein må høyra på idiotiske FrP-veljarar som liksom ser ned på deg i tillegg. Det er nærast tragikomisk at dei ikkje veit kor håplaust teite dei er sjølv. Men det er jo ikkje stort å taka alvorleg frå slike folk. Dei kan jo ikkje sjå ned på oss før dei får sitt eige hovud ut av rennesteinen. Smaklaust!

Mogleg relaterte innlegg

• Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger
• Eg forsov meg til toget
• Korleis gjekk det med dagens gjerelista?

Måndag. Eg er på tur med Tim, Matthieu og Aureliè. Peisen eg sit med byrjer døy ut. Eg lurer på kor dei fann ved. Hytta er diger. Ei flott hytte. Coop Obs! si firmahytte i Sirdalen. Eg inspiserte sikringar og trykkmålarar medan dei laga kveldsmat. Kjenner eg er veldig svolten, men mest av alt vil eg ha noko vatn å drikkja. Akk.

Dumme snø, eg vil ha vatn, ikkje snø. Pumpa vil ikkje gå. Eller, me får iallfall ikkje vatn. Tim og Matthieu sit og speler kort medan dei pratar groggy fransk, det blir meir som lyder for meg enn noko anna. Det er ein miljølyd nett som knitringa frå peisen.

Litt historie før hytta

Dei kom i går. Med flyet frå Frankfurt. Der har meg og Espen òg vore. Då me vitja dei. Denne gongen var det motsett. Det var nydeleg ve^r då eg henta dei. Lurte på om eg var sikker å køyra med. Jadå, eg fortalde dei at eg var ein meister i å køyra bil. Brorparten av Noregs sjåførar meiner jo dei er over gjennomsnittet, så kvifor skal ikkje eg?

Me dro til byen og sat oss på Kult.kafèen. Kjøpte den vanlege dyre kaffien og eg ein brownie. Betala 115 kr for det. Whoo. Må hugsa det, slik eg kan få pengar tilbake. Vel, om dei betalar mat eit par dagar så…

Sengene me sov i var for det meste madrasser slengt rundt diverse stadar i rommet mitt. Eg tok den minste, snill og liten som eg er. Dei la seg før 22 og sov til langt utpå dag. Det kan eg ikkje vera sikker på då, sidan eg var på jobb på den tida. Då me kom heim bruka me masse tid på å dilla (og mamma tid på å diskutera Islam og anna religion, som ho rett og slett eeelskar) før eg til slutt protesterte og sa me måtte dra.

…så måtte dei venta på at eg skulle bli ferdig med å pakka. (Eg hadde jo ikkje gidda gjera det medan dei sat der og gjorde ingenting). Med iRiveren/mp3-spelaren min i anlegget via kassettadapteret starta turen i den skranglete Toyotaen. Han rista seg av stad med til tider skurrande lyd frå høgtalarane. Det blei fort mørkt, og då me køyrde av hovudvegen augna eg fort eit problem; EG SER JO SØRENMEGIKKJE VEGEN!

Det gjekk litt seinare i svingane då. Med enormt dårleg sikt og leddgikt i samtlege ledd ensa eg ein bil bak meg. Sjølv om han låg bak meg med vanlege køyreljos på, så ljoste han vegen betre opp enn meg! Eg synest han låg litt tett oppi meg, ville ha han forbi. Då eg endeleg hadde fått han forbi la eg meg kloss i raua hans. Medan han trudde eg var ei gamal bestemor på måndagstur, fekk han fort vita at han ikkje ville miste meg av syne med det fyrste. No skulle eg få tjuvlåna ljosa hans!

…Etter litt køyrde han av til Gilja då. Det var surt. Men no hadde eg fått nattkøyring i blodet igjen, då gjekk alt betre. Snart kom snøen òg. Blei litt skliing på isen innimellom. Men det gjer ein jo berre meir vaken, iallfall når det er så udramatisk som det var. Verre var det med bensinnivået, som no var trugande lavt. Med Thomas Dybdahl i kupèen og ein tiger på tanken var me klår igjen. Bensinen kosta den nette sum av 440kr, Tim råda at me skulle betala 110kr kvar. Fin den.

Hytta er diger. Pappa sa han er for 50 personer, eg vil ikkje sei det er overdirve – heller motsett. Dei andre er i seng no, noko eg òg burde gjeve kor trøytt eg er. Matthieu laga nett litt saft av vatnet me har bruka så mykje tid på å laga. Det var godt å få litt veske i kroppen. Dei klagar fælt på vatnet, eg seier me har snø og kan kjøpa vatn imorgon. «Men me kan ikkje dusja med dèt», svarar dei. Dette ordskiftet har me hatt før. Eg forstår faktisk ikkje kvifor ein absolutt skal dusja heila tida når ein er på ferie/hytta. Eg klårar faktisk fint gå ei uke og meir utan å dusja eg. Er det berre eg som er ein sjuk sjuking?

Nei, dei ser fornuften min til slutt. Vatn bør me fyrst og framst bruka til å drikkja, dusjing kjem langt bak i mi overlevingsliste. Trur faktisk det ikkje er med. Eg dusjar slik kvar andre/tredje dag ettersom eg kjem på det. Luktar eg ein del (nei, det treng ikkje vera vondt) kjem eg ofte på det. Om eg likevel ikkje gidder dusja når eg lukter, seier mamma i frå. Det er jo ganske greitt. Poenget er at dusjing er fint og bra, men gidd å få abstinens om det ikkje finst på staden! Det er då utruleg mykje viktigare ting å tenkja på… :S

No trur eg Tim skal leggja seg òg. Trur eg tusler inn sjølv. Har gjort mykje moro i dag. Hadde vore herleg om me hadde vatn i springen imorgon, sjølv om eg ikkje trur på det. Me får sjå. God natt! Forresten har eg ikkje prata med Rebecca korkje i dag eller i går, sjølv om eg har tenkt mykje på å gjera det. Rart korleis eg kjenner eg vil prata/vera med ho så kort tid etter me sist såg einannan.

Sola skin inn medan me ventar på at alle skal vakne

Tysdag. Vasstrykket er på 4. Det er tusen gonger betre enn då det sto på null i natt. Men me har framleis ingen vatn. Dag Bjørnsen trur det er fryse imellom pumperommet og huset her, så eg har sat ein ovn i gangen mellom dei. Trur ikkje den nye eg sat inn har særleg effekt då, sidan han ikkje fungerer. Slo opp den andre ovnen, og tetta eit par hòl i gangdøra. Bør bli litt varmare der inne no. Vonar det er nok til at me kan få vatn i hytta.

Meg og Matthieu sit og ventar på at dei andre skal vakne. Klokka er 1000. Me vil bort på butikken å kjøpa etterlengta mat, og kanskje ein dunk vatn. Tim laga omelett med bacon i går. Kjempegodt, men lite. Ingen frukost i dag, me gløymde taka med brød og har ingen mjølk til frukostblandinga. Fann litt godteri i hytta i går, no har me nesten ete alt. Frukosten min var saltsild. Forresten er det jysla kaldt her. Eg bør skru på noko varme i stugo her.

Vatn!

Då me kom heim frå butikken fortalde dei meg at vatnet nede no rant med konstant trykk. Eg såg i pumperommet og trykket låg på 3.8, litt under 4 no. Det var framleis ingen vatn oppe, så eg gjekk inn der varmtvatnet til kjøkkenent blir laga. Eg skrudde på hovudkrana der, og høyrde lyden av vatn som byrja straume. Wohoo. Vatn! Gjekk opp og lot vatnet renne litt, men plutseleg slutta det. Ughhh… Gjekk inn i straumpanelet og fann at pumpa stod av. Hum. Rart. Slo han på igjen, inn i pumpehuset – trykket steig medan eg såg på. 0.5, 1.0, 1.5, 2… Stilig. Det er verkeleg smelta til i røyra no. Oppe igjen fungerte vasken med lavt trykk. Ahvel, kva gjer det – me har jo vatn!

Pizza for massene

Nett no har me ein Pizza Originale Mozzerella i ovnen. Har tri andre me skal eta, så skal me ut å finne utav lån av ski osb til imorgon. Kjenner eg er godt svolten no. Wohoo. Me kjøpte berre eitt brød. Eg trur det går bra.

Alpint!

Me køyrde til Ålsheia for å finna prisar o.l. då Tim kom på at me kunne like godt leiga ski i dag og gå resten av dagen. Det gjorde me, så me har vore på ski frå 14–16. Etter det kom me heim og laga Taco. Fulgte ikkje oppskriften, så det blei utruleg godt.

Eg vann littebitt då me spelte kort. Elles har eg skrive om sist laurdag då me starta filminga til hyttefilmen til Ole Magnus og co. Imorgon skal me tidleg opp og prøva eit anna trekk. Skal prøva å stå heile dagen. Blir stress, og ikkje minst dyrt. Eg var skutt etter to små timar i dag. Formen er ikkje slik han ein gong var. Men, leggjetid 0:00! Forresten fungerer vatnet bra no.

Ny, full skidag

Onsdag. Eg vakna av meg sjølv og sto opp kl.0830. Det var nett då eg hadde tenkt eg skulle opp, eg slo av alarmen som ville gått av litt seinere og vekka dei andre. Dei er framleis ikkje oppe og klokka er no 0850, me skulle liksom ete 0900. Vel, eg et frukostblanding no og har skjært opp brød til dei andre. I dag skal me prøve eit anna trekk, får sjå korleis dét går. Det er overskya i dag, ikkje like fint som i går då det var vakker sol heile dagen. Eg tok av meg stilongsen, kanskje det ikkje var så lurt i dag. Me får sjå…

Ahh. No er klokka 1940, me har vore på ski på Tjørumfjellet eller kva det var og ete. Tjørum har stolheis og hadde mykje flottare løyper enn Ålsheia. Då me kom opp var det omtrent ingen i løypene og me kunne køyra ned heilt nypreparert. Rundt 12 måtte Aureliè tilbake, så eg køyrde ho. Tilbake på fjellet hadde meg, Matthieu og Tim det utruleg moro. Eg fekk dei med på å køyra off-piste til slutt, det var utruleg moro. Hoppa ein god del og Matthieu skada seg så han blødde stygt. Falt på nasa.

Heime laga Tim spagghetti. Me åt med stor apetitt og så drog me til Ålsheia igjen for å levera tilbake skia. Dei har kveldskøyring, så sjølv om det var heilt mørkt hadde dei stilige ljos på. Eg tok tilfartstrekket opp med sko, kunne bruka dei som ski – moro. Sidan eg hadde kjeledress på sklei eg ned bakken på raua igjen. Supermoro. Eg stakk opp igjen, men då såg dei alle veldig sint på meg. Dei ville tydelegvis heim att. Æsj. Eg rant ned igjen med enorm fart og køyrde dei heim.

No har eg klåra fått skikkeleg fyr i peisen, som ikkje var 100% triviellt. Sjølv om eg ikkje stressa alt for mykje med det. No skal me snart spela kort trur eg, når Matthieu kjem opp frå dusjen. Eg har endå ikkje dusja. Viser kor hard, norsk viking eg er. Hm, eg veit ikkje kor mykje meir det eigentleg er å skriva om skituren i dag utan å bli kei. Turen var supermoro, utan at eg treng utdjupa det meir.

Eg har verkeleg fått superfyr i peisen no (2330). Me skal snart eta kvelds. Eg har skrive ein sint tekst om korleis folk bør té seg når nokon køyrer dei heim frå fest/byen. Det er noko eg har hatt sterkt lyst til sidan russetida, då eg ofte kjende meg utnytta sidan eg var fersk med lappen og folk ikkje bryr seg om å raupule andre. Ja. Så slemt er det. Krever sterke ord. Men, no blei varmen frå laptopen + peisen litt for mykje. Dessutan må eg på do…

Heimreisa

Torsdag. Ååå, i dag skal meg og Rebecca på teater! :D Skal sjå Ungdomsteateret sitt «Et dukkehjem». Wohoo! Eg elskar simpelthen teateret! Blir moro å sjå Rebecca igjen òg, eg har ikkje sett ho sidan laurdag (og då var det kort). Hum. 4 dagar. Eg drøymde at Matthieu var blitt kjempesjuk, slik at dei insinuera at me måtte dra seinare. Eg sa at han måtte liggja bak i bilen, for me måtte koma heim til 18. Dei har spurd meg eit par gonger kvifor det er viktig at me absolutt må vera heime til då, men dei har vel skjøna det no. ;-)

Eg sto forresten nett opp. Eg vakna kl 0800 med eit hopp i senga, eg sat der med skyhøg puls og tenkte «Eg er forsinka!!!». Så såg eg på klokka og hugsa at me ikkje skulle opp før 1000. La meg ned igjen og draumde ein morosam draum om ein hybrid av Havanna Badeland og ei ekte bykjerne. Hmm. Kl 0900 var eg lei og vekka dei andre før tida. «But you said we should get up at 1000», sa Tim litt halvtrist spørjande. «Well, I got bored waiting», svara eg og bråka litt meir berre for sikkerheits skuld. No skal me eta og vaska ut av hytta. Eg må få raua i gir!

Javel, no sit eg heime. Det er eigentleg fredag sidan klokka er så mykje, menmen. Eg såg «Et dukkehjem» med Rebecca i dag. UTRULEG bra! :D Elles var me på Okkupanten i Sandnes, ein flott subsidiert ungdomskafè. Men no går eg og legg meg. Snart. Jobb imorgon. Natta!

Mogleg relaterte innlegg

• Vassgraut til morgonseglas
• Frankrike turen
• Ingen fred dei neste tvo dagane

Eg vil litt heim

Kvifor vil eg ikkje heim no? Nei, det kan det jo vera fleire grunnar til. Eg veit ikkje heilt. Tenkjer litt på Rebecca. Tenkjer nok søvn og på å ikkje sprada rundt i ein halvkald skule heile dagen. Maten var god, men det var ikkje enkelt å få nok. Det er kritikk av min ete-kompetanse, ikkje av jobben til matnemda. Då gjeld det altså evna til å eta nok.

Eg vakna nett og fann ut eg ville skriva. Foten sov, me var i Bø, magen ville ha mat, naboparet hadde båe kaffi og sjokolade pluss at foten sov. Det med foten var spesielt ekkelt, om du ikkje fekk det med deg. La meg tilbake. Såg på sidejenta mi, «ChiCA»-bladet hennar (hum?) og klokka. Wow; 2 timar! Eg hadde sove i to timar, men kjendest som om eg nett var gått på toget. Det var kort sagt fantastisk. For ei kjensle. For ein trøyttheit.

To dagar tidligare sat eg litt meir opplagt på toget andre vegen. Las Harry Potter, den fyrste. Sidan Rebecca er så utruleg fan av desse bøkene har eg bestemt meg for å lesa dei sjølv. Eg las han perm til perm på togturen. Vél framme rota meg og Magnus (lillebroren til Elisabeth) oss til Lambertseter VGS. Bruka litt tid på det. Oslo. Ja…

Mat og Amsterdam

No er det to ting eg vil prate om meir enn å skildre dagane som har gått; mat og Amsterdamturen om to dagar. Mat. Dagen før eg drog til Oslo (torsdag) åt eg ei 15krs pølse og eit par skiver til frukost. Dagen eg drog åt eg:

Økologisk knekkebrød som nattmat (teknisk same dag, så)
Frukostblanding til frukost
Ein liten sjokolade til middag (togmat er dyrt)
To berlinerbollar og eit par klementinar til kvelds

Ikkje store festmiddagen altså, sjølv om det blei litt når ein putta det i fin liste. Tok ikkje så stor plass reint fysisk som det gjer psykisk i hovudet grunna listeteksten. For å ikkje taka heile dagen kan me prate om Amsterdamturen. Det er ikkje stort å seie, anna enn at eg har vore vekk heile helga. Eg dreg heim no, er der i to dagar før eg tidleg onsdag må taka flyet til Amsterdam. Der skal eg vere til måndag. Eg skal jobbe, hardt. Eg skal reisa. Møta masse folk. Bli utslitt. Som de kanskje forstår er eg det allereie.

Konferansen, natt til i dag

Sjølve konferansen var moro. Natt til i dag (wow, nyhende-språk) hadde Kjersti, Magnus, meg, Elisabeth og Øystein det supert. Oppramsinga er med synkjande moroskapsfaktor (leggjetid). Kjersti og Magnus la seg 09, eg 06, Elisabeth 05 og Øystein 04. Me var i konferansesalen og spelte musikk (frå min berbare datamaskin etter Øystein la seg ^^ ) medan me dansa med enorm innleving og digre faktar. Det var hugleg så det ljoma.

Eg la meg ned på sofaen kl 6, etter litt gitarsynging med Kjersti (spelte) og Magnus. Der tok eg NSB-teppet over min kropp før eg blei vekka av Margit (eller nokon, hugsar ikkje, augo igjen). Det blei 2,5 timar i natt. Eg sprang bort på matsalen og laga meg brødskiver banan med bringebær heilt til det ikkje var meir igjen (ei skive altså). Åt ost med bringebær på dei andre to. Eg var litt sein til foredraget om tospråklegheit i Finland, måtte snike meg inn. Det var eit veldig bra og interessant foredrag.

Teaterfolk, nynorskhatarar

Mot slutten av siste dag hadde me panel-ordskifte med SU, EO, NMU, Unge Venstre og Unge Høgre. Det kom ein gjeng lokale Lambertseter-ungdom inn i salen – dei sat seg bakarst og såg ut som bråk. Den var dei òg. Dei romsterte noko fælt medan folk snakka, tok masse oppmerksemd. Prøvde å laga mest mogleg bråk ut av å prate med kvarandre og rive i papir.

Etter litt gjekk dei ut; men dei kom tilbake. Plutseleg ser me ein gjeng ungdom spring i gangen utanfor gymsalen – dei hoier og skriker, tramper og tek oppmerksemd. Det gjorde dei mykje. Eg fekk veldig lyst til å setja dei på plass, det hadde visst Sigbjørn òg – for han gjorde nett det då dei sto utanfor den opne døra og snakka kjempehøgt.

Eg gjekk og dusja; såg Magnus kom i snakk med dei. Då me åt «middag» seinare fekk me vitjing av nokon av dei. Eg prata litt med dei sidan eg synest dei så greie nok ut. Berre at dei dumma seg fælt tidligare, off. Respektlaust. «Mot nynorsk», javel? Kom med argument, eller ikkje sei noko i det heile. Å bråka hjelper ein ikkje iallfall. Dessutan synest eg det er mongo å vera mot nynorsk, og eg har endå ikkje møtt ein smart fyr som er det…

Dei var kjekke dei. Haldt på med ein revy. Me leika litt med dei, hadde «Pangsang» (eller kva det var). Ein fyr i midten, peiker på ein og startar syngje; den personen skal dukke medan dei to på sidane skal fortsetje songen etter beste evne (litt som Beat for beat, trur eg). Så skal midten vera dommar og seia at ein må gå.

Oppsummering

Sidan eg har hoppa fram og tilbake i tid så får eg berre skriva ned resten av det eg vil ha med. Det var kurs, tri på likt; “God norsk”, “Nynorsk” og “Teiknspråk”. Eg ville veldig på båe dei to fyrste, men gjekk på den fyrste. Det var eit moro kurs; eg hadde nok litt utbytte av det. Likevel visste eg det vel frå før.

Ahvel. Eg må forte meg å bli ferdig. Det var veldig moro iallfall. No tek eg flyet til Amsterdam!

Mogleg relaterte innlegg

• Måltur åt Homborsund fyr
• Av stad til landet til bokmålet
• Supert nynorskkurs

Stormen uler rundt fyrtårnet. Det er békmørkt. Eg må pisse. Stemninga er verkeleg upåklageleg. Syng frå boka «Eg vil so gjerne syngja». Der dirrar i kjøkkenveggane av dei ruvande stemmane, leing tek over då eg snik meg ut. Putter på meg nokre digre sko, gidd ikkje taka mine eigne. Ute blæs det storm. Er på eit lita øy med eit fyrtårn. Rett ut mot havgapet. Alt er svart, men eg kjenner bølgjene er enorme. Salt frå dønningane når meg 30m over havet, 200m inn på øya. Ikkje småtteri til vêr.

Det er ikkje lurt å pisse i motvind. Det veit tilogmed den andre delen av verda som ikkje (?) har testa det. Difor gjorde eg ikkje det. Pissa ikkje i vind i det heile, det var for skummelt. Fann lé før eg fortsatte. Litt tidligare på dagen hadde eg teke toget åt Kristiansand. Hadde billett heilt åt Oslo, trudde me skulle dit eg. I tillegg kjøpte eg komfort-plass, det var ikkje plass på vanleg. Så alt i alt bruka eg meir pengar enn eg burde. 150 kr ca.

Eg prata med Gard, 25 år, jobbar med barn og psykologi. Han er ein av pådrivarane i Stavanger Filmklubb. Dei andre kom seinere på linja. Jarle, 16, speler orgel. Vebjørn, 17, leiar i målsiddisane. Den siste av målsiddisane (og einaste jente), Elisabeth Skatvedt (eg har skrive heile namnet hennar før på heimesida så :) ), 19, bur i Oslo, så ho reiste med dei. Ho studerer tsjekkisk og gjekk på Hetland saman med meg siste året.

Mannen som skulle køyre oss ut åt øya hadde satt seg på bakbeina av di me var ein halvtime sein. Han ville ikkje køyre. Fann seinare ut det var av di det var blitt mørkt. Heldigvis fiksa dei skyss ut. Utrykksfullt vêr på veg inn over Noreg. Det var nett dét vêret eg sto i nokre timar seinare. Då hadde me ete pasta i naustet, med ein god del stearinljos som einaste ljoskjelde. Superkoseleg, det ulte utanføre, medan me sat rundt det lange bordet alle 11 og introduserte oss sjølv.

Unge Høgre-vitsane satt laust, det lokale gjenferdet hadde halsband frå dei óg. Han lika dårleg at øya var fylt opp av folk som ikkje kan flytte seg stort meir åt høgre enn senterpartiet. Nynorskskrivande målungdom som syng internasjonalen, den gode gamle songen kjend frå Sovjet. Unge Høgre hatar som sagt nynorsk, sjølv om dei håplaust prøver seie det er sidemål dei ikkje likar. Alle ser det er tull. Hehe.

Også dei idiotiske reklamene han der sjølvdiggaren av ein høgrefyr hadde! Hahaha. Lagar reklamar for å fortelje kor kul og tøff han er sjølv. Siste sort :P Prøver óg å rakke ned på “Sosialisten Aslak”. Hahahahhah. :D Eg finn meg faktisk 100% einig med Aslak, heile reklama er jo laga med utgangspunkt at Aslak har feil :p Humor!

Fyret var fantastisk. 16 ljos som gjekk ut i natta. Strålar som gjekk om si eiga ljosakse. Ein må ha vore der for å forstå kor vakkert det er. Eg angra fælt på at eg ikkje tok med kameraet. Eg tok med laptopen, som eg helst ikkje burde hatt med. Trong han ikkje. Det gjorde eg derimot med kamera. Alle desse folka. Denne naturen. Dette vêret. Stjernehimmelen var superklår dagen etter.

Me frå Rogaland, tøffe som me er, sat oppe til 3–4 båe nettene og snakka. Barske rogalendingar! Eg fekk massasje frå Gard som er god på feltet, han er ein god liten luvvie nett som meg. Me snakka om meditasjon eg trening av sinnet i desse dagar der alle trener kroppen. Tingen er at eg er så overraska av at folk trener kroppen heile tida, men det er jo trass alt sinnet som tek inn all informasjon rundt ein. Det er det som avgjer lukka, det ein kan styre heile livsføringa si på!

Han massera veldig bra, – men konsentrera seg ikkje berre om ryggen og dei store muskelgruppene slik eg er vand til, men tok altslag småplassar óg. Tydeleg at han har fått mykje inn frå folk som kan det med energistraumer o.l. Veldig interessant, og ikkje minst kjempegodt. Blei god og avslappa. :D Etter endt massasje lura han på om eg kunne. Eg hadde ikkje meir erfaring enn pappa som har massert meg eit fåtal gonger (diverre ikkje meir, skjerpings!) og så har eg massert mormor for 1kr minuttet i ei årrekkje då eg var liten. Elles div. veninner oppgjennom åra, men ikkje så veldig mykje diverre.

Eg masserte han i ein 30–40min, tok heile bakre del av kroppen. Han var utruleg takknemleg og kom med masse ros, hihi. Det var moro å høyre, i frå ein som har meir peiling enn meg og greier ;D

Elisabeth strikka ei kjempetøff lue åt ein kamerat, eg fekk strikka ein halvtime eller noko. Eg tulla mykje til, men ho var like glad og hjelpsom – veldig søtt :D Eg må ha vore litt til bry, heh, jobba seint og satt meg fast innimellom; men ho syntest det berre var moro :D Me søv alle på same rom, ville ikkje vekke dei andre. Kjempekos. Eg hadde sjølvsagt gløymd søvepose, så eg søv med kleda på.

Elisabeth og, hm, trur det var Trine, hadde laga frukost – kom ned og koste oss. Etter me hadde gjort litt av det på planen gjekk me ut på ekskursjon. Elisabeth spurde om me skulle bade imorgon; «Veeeel, det er jo kaldt. Men eg tok med badebukse…».
«Me badar jo naken!», svara ho raskt.
«Eg tek gjerne ein morgondukkert», ytra Gard og strakk labben ut. Dei skulle bade ja. Såg på meg. Elisabeth retta handa ut.
«Kan godt hende eg blir med, men eg tek deg ikkje i handa på det!», sa eg. Rart, eg har ikkje pleid vere så feig. Hihi. Men blir vel eldre ^^

Me hadde det igjen kjempemoro. Denne natta planla me korleis me skulle take over Kvitsøy:

1. Få alle medlemane i NMU (1200 eller noko) til å melde flytting åt Kvitsøy rett før kommuneval
2. Opprette parti.
3. Alle stemmer parti.
4. Me vinn overlegent.
5. Me får styre Kvitsøy, og blir ein KNALLRAUD kommune midt i blåe Rogaland
6. ???
7. PROFIT!!!!

Ah, kanskje slå vekk den siste der med profitt, – det er trass alt ikkje formålet med raude kommunar! Det me heller skal gjere er å spreie oss, kommune for kommune – heilt til heile Noreg er innrullert i den sosialistiske/kommunistiske varmen!! WEEE! :D AHvel, det var iallfall planen på kjøkkenet kl. 03 midt uti havgapet på sørspissen av Noreg.

Eg søv litt betre. Fekk pledd denne natta. Neste morgon var det bading. Eg sat igjen medan dei andre sprang ut, skal, skal ikkje. Eg sprang opp, henta handkle, sprang ned – kasta av meg kleda, kasta meg uti. Dei andre var på veg opp igjen, må ha vore kort bad. Men dei kom uti igjen då eg hoppa. Skreik og hylte, hihihi, var superkos! :D

Herleg å bada naken. Eg er så mot at det skal vere eit problem; det er den enorme sexifiseringa som er problemet. Nakenheit == sex liksom. Det er reinspikka tull. Det er plagsomt og vondt. Det er jo heilt naturleg, og eg er heilt einig med naturistforeninga. Eg las nett ein bra artikkel bak på Aftenbladet; så får eg seie; eg er naturist! :D Hihih :D Eg er mot at nakenheit skal vere tabu. Det er teit.

Åååh, det var så herleg vatn! Plaska kjempemykje og hoia fælt. Så skulle me dra. Stavangerguta var igjen og rydda, dei andre var klemma hade-bra. Møtte dei likevel igjen då dei sat og venta på bussen. Det var koseleg, sat oss ned og snakka. Meg og Elisabeth åt alle gulrotene Gard hadde stelt i stand. Tidligare åt eg støre deler av peanuttene hans. «Du smakar salt, lurer på kor du har bada» sa Elisabeth lurt siste klem før ho stakk i bussen. Då hadde eg prakka på russe-/visittkortet mitt på fleire personar. Hihi.

Så tok me toget heim. Kos. Men innlegget er for langt, og alt, alt, alt for seint ute! Ah, forresten, ser eg ikkje har skrive så mykje om folka. Vel, folka var kjempestilige. Alle saman. Det er så stilig når ein dreg med ein slik organisasjon; ser kor flotte folk som kjem. Det gjekk mykje i nynorsksnakk, superkos. Sivilarbeidar for NMU, Jens, hadde omsyn for det meste av turen.

Mogleg relaterte innlegg

• Norskfagskonferansen på Lambertseter
• Supert nynorskkurs
• Mobbing av nynorskbrukarar er heilt greit

På Oslo S fekk eg billett like før eg mista toget. Eg var litt stressa av køsystemet. Hadde antakeleg snike om eg ikkje hadde fått plassen. Kosta 81 kr, men eg betalte 75 kr ekstra for NSB komfort. Der har dei straumuttak åt laptopen. Sat med Karl Inge og sørlendingen eg ikkje har fått namnet på (eller gløymd). Var for flau åt spørje på toget, sidan eg har snakka ein del med han. Øøøhmm.

Meg og Karl Inge flekka raskt opp laptopane. Fekk laga eit trådlaust Ad-Hoc-nettverk og eg henta 200 songar før Windows ikkje ville samarbeide lengre. Me skulle ha spelt mot kvarandre, men diverre har eg ikkje Wine eller noko kult på pcen. Må få inn Quake III og ein del andre spel. I båe Linux- og Windowsvariantar. Sidan dei fleste brukar Windows må eg ha med program åt dei. Eg kunne sjølvsagt ikkje kopiere spela hans og spele saman, sidan dei er kompilert for Windows – ikkje Linux. Sjølv har eg ingenting av interesse på laptopen. Eit par design åt Miriam, og eit knippe halvferdige tekstar åt heimesida mi.

Sit å høyrer på musikk. Fekk mobilnummeret åt Teis før me skildest. Han skal jo åt Bergen. Mitt hadde han, slik er det når ein har visittkort ^^. Om noko vil ha så berre sei ifrå, eg er veldig glad for å gje dei vekk :P Inge og sørlendingen (akk, flaut) fekk óg. Tek dei fram når eg kjem på det, så fekk gjeve vekk 3 totalt. Er ikkje slik at eg går rundt å prakker det på folk utan grunn. Inge speler med heile kroppen. Gjetter det er bilspelet, basera på innlevinga. Blei vel lei krigsspelet då.

Eg blei lei “fjern kulane som heng saman, flest om gongen og få poeng”- spelet. Eg har jo topplassering på highscore, så. Hadde vore moro å fått andre åt bli med, så kan eg ha noko å gjere på togturar o.l. Båe Anders Molland og Anders Omdal er utruleg gode i det spelet. Hugsar dei hadde 5–6000-høge poengscorer på PDA-en min. Eg har endeleg forstått korleis det fungerer, og fekk over 3000. Likevel trur eg det er enklere på denne pcen. Eg har mange kort- og småspel på pcen. Alltid noko å gjere om eg ikkje vil skrive, teikne, kode eller designe.

Dama vedsidan av meg les forresten “Ermitt krepsene”. Ugh. Eg svetter. Tung luft. Ho tok seg ein tur no. Eg har skrive. Høyrd mykje på Westlife. Det eg har mest av. Eg synest det er kjempefin musikk. Likar det godt.

I ferd med å leggje saman no. Sitte over 8 timar på toget. Eg har skrive mykje av siste del av turen. Ikkje mykje, men 90% lett tenking og musikk. 10% skriving. Må leggje saman. Gjere meg klår åt gå av toget no. Om eg skal lage konklusjon (gjer eg aldri, men) så har det vore kjempemoro :) Ein fin tur, trass masse daudtid. Imorgon kl. 11 startar eg tenesta på Randaberg VGS. Ser fram åt det!

Mogleg relaterte innlegg

• Eg forsov meg til toget
• Til Oslo, pakkingi att
• Dagens kortsynte avskum hev sitjeplass på toget

Etter fullendt morgonrituale måtte gule dråper pressast ut for legen. Eg hadde sjølvsagt pissa allereie som del av rutina mi litt før. Klåra likevel få ut ein nødvendig halv kopp, trong visst ikkje så mykje, men eg pissa så godt så. Resten gjekk ned i pissoaret. Skal eg gjette kunne eg sikkert fyllt heile koppen. Det er 2dl for interesserte.

Følgjevenen min var Teis. Me gjekk åt sove-/stuebygget igjen, då kom ein minibuss. Noko som mangla i går. Då fekk me ein liten bil som sagt. Plutseleg kom ein minibuss til, og leiren var full av folk. Synd, eigentleg. Hadde det fint me som var her. Eg pimpa meir kaffi etter koppen min med varm sjokolade var drukke i undervisningsbygget. Me fekk vite masse dykk ikkje vil vite. Men eg kan nemne noko av tyding;

• Ca 5700 kr/mnd skattefritt.
• 22 permisjonsdagar du kan bruke.
• Får ikkje overtidsløn, men du tener avspasering. 1 time ekstra jobb = 1 time avspasering.
• Du kan tene ei uke (37,5t) fri om gongen. Ikkje meir.

Eg synest desse kursa var morosamne. Sat med Teis og Morten, så eg kunne ikkje keie meg. Me hadde to kule folk, Beate og ein som hadde omsyn over økonomi. Ein grei nok, men han var ikkje særleg engasjert. Rett etter lunsj, der me smørte kveldsmat i tillegg, stakk den harde kjerna åt fotografering. Me hadde fått melding om å fotograferast med ein gong lunsjen var ferdig. Kjende oss viktige; me hadde spesialavtalar dei som kom seint ikkje hadde.

Me blei fort ferdig med alt. Eg fekk Beate (yes! Kjempekoseleg dame) som saksbehandlar og me ringde Sven Steen som er sjefen min på Randaberg VGS. «Ja, me vil ha han», svara han før Beate hadde spurd. Hehe. Eg skulle møte onsdag kl. 11. Eg hadde skrive pappa som nærmaste pårørande. Rart. Sidan mamma sto oppføyrd i databasa. Beate lo og fortalde at statistisk sett gjer 90% det; skriver mammaen sin opp på sesjon i militæret – men når ein kjem åt Dilingøy skriv ein pappa. Veldig moro. Kanskje det har noko med at ein møter mange menn på militær sesjon, medan det er kvinner me ser fyrst og mest på siviltenesta?

Meg og Torbjørn ville finne Turid. Eg har ikkje noko stort forhald åt ho, men eg såg det var heltinna åt mange av dei andre. Spesielt Torbjørn, han var jo nærast forelska. Han blei veldig lei seg då me fann ut ho var på ferie. Ei sur, sint og vond dame kom og hudfletta oss då me tok bilete av Turid sitt skilt og kontor. Ho var ikkje mykje blid, nei. Skummelt.

Såg «Super Size Me», veldig moro. Kjempekul film. Eg tok mi 6. toalettvitjing og pimpa ned på kaffi. Dagen ferdig. Ikkje meir program. Hadde forsåvidt vore utan det lengje, men fyrst var det middag. Lapskaus, nett som eg gjetta i går. Kjempegodt. Prata ein del med Anders frå Sunde (? I sogn og fjordane iallfall) sidan eg ikkje klåra få plass med Teis og Torbjørn denne gongen.

Eg var dommer i volleyball, før eg gjekk inn og sat meg her eg sit. Folk er slakke. Folka her er slappe. Dei sit i sofaene og ser på TV. Berre skit. Tenk å sjå på TV. Slik sit vel mykje av Noreg. Heilt stille. Ser på TV. Alle ser trøytte ut. Var ikkje eit særleg energirikt rom å vere i. Vil flytte meg. Finne kontakt ein anna plass. Men eg skulle jo berre skrive litt, så. Eg har lyst å padle kano. 8 toalettvitjinger.

Fleire timar seinare. Klokka er halv eitt, og eg er trøytt. Eg har bruka masse tid på eit veldig enkelt design åt Miriam. Ugh. Stress. Sett litt på TV, hengt rundt. Har vore ein slapp kveld, men ein lang dag. Eg er ein av dei få som er positive åt heile dette byrokratiet :p Eg likar det. Har ikkje noko i mot å vente, det er jo så mange andre menneskje her! Masse kjekke folk, så. Imorgon blir det heimtur. Eg skriv vel litt på han, så treng ikkje leggje ut om det. No er denne dagsforteljinga lang nok likevel.

Mogleg relaterte innlegg

• Siviltenesta, Dilingøy reisen bort
• Lang heimreise, NSB komfort
• Dagens kortsynte avskum hev sitjeplass på toget

Eg har ikkje stort mykje med meg. Har ein sekk. Liten er han óg. Alt det tekniske utstyret tek halve plassen. Har klåra presse med meg nokon klede óg. Ein bonus. Eg fann laptopen fyrst. Gjeld å ha prioriteringane i orden.

Narvesen

Er no 14 timar sidan eg dro. Lang reise. Endå iallfall ein time igjen før eg er på staden turen ender. Er på togstasjonen eg sit. Brunetta på narvesen latar som ho er opptake med å vaske pølse-grillen. Blondina pratar med den tjukke mannen med hentesveis. Han har ikkje narvesen t-skjorte kor det står “kjempedigg”. Kanskje av di han i forhald til jentene ikkje er det.

Er ein god del kundar der inne. Trur vel eg jobber eller noko. Veit ikkje at eg sit og ser på dei og skriv. Vel, der møtte eg blikket åt ei dame. Er ikkje alle som kan skrive medan dei ser på noko anna. Eg er glad for det. Tastatur er ikkje fint å sjå på i lengda. Iallfall ikkje når du er på ein folksom plass og ser ut som ein nerd. Må halde meg litt sosial. Om nokon vil kome å snakke med meg, vil eg ikkje gje inntrykk av at eg er opptake. Det er eg ikkje.

Folk møtt på turen

På toget frå Oslo las eg i novellesamlinga mi. Ambulanse. Eg sat meg ovanføre ei dame. Ho snakka i mobiltelefonen mykje av turen. Det kom ei dame med ei dotter inn. Ho er student ved høgskulen i oppland. Det såg eg på studentkortet hennar. Dottera må ha vore rundt to-tri år. Ho såg ofte bort på meg, eg såg på ho. Smilte. Rota ut kort etter kort frå lommeboka til den unge mora. Søt jente, båe to faktisk. “De er mine!”, sa den lille jenta. Mora prøvde dempe stemmen på den lille. Men eg smilte berre åt dei. Alt er greit, sa eg med augo. Eg lo, sånn smileleing. Utan lyd altså. Då byrja mora leike seg óg. Dei sat og leika. Det var veldig koseleg. Eg sa ikkje noko, men var rask med å hente opp eit rutehefte som datt på bakken.

Før eg var inne i toget sat eg på Oslo S og las Dag og Tid. Sat meg ned saman med ein Espen hadde mistenkt for å vere gjengmedlem. Han var fortsatt i saggemoten og hadde ghettoinspirerte klede på seg. Sat å knasta i veg på mobilen. Eg synest han såg koseleg ut. Tok opp jakka, stappa ein tyrkisk pepper inn i kjeften og spurde om han ville ha. Ekte stavangersk. ”Å, neitakk” fekk eg som svar, kunne såvidt tyde et smil. Hehe. Eg kjende det var ein god ting å gjere. Slik vil eg gjere oftare.

I Oslo var eg i 5 timar. Med Egil. Kristoffer Egil. Eg fann ut eg ikkje hadde dekning på kortet. Eg som hadde 3 cdar klår som eg skulle kjøpe. Ga dama på etestaden 10 kr i tips. Men ho forventa ikkje noko, ho la ikkje opp til det. Ho var kjempekoseleg, maten var god og det kom berre på 50 kr. Det er skitbillig. Burde vel gjeve meir, men eg hadde omtrent ikkje pengar i lommeboka, og ho lot meg ikkje betale tips med kortet så.

Rart å tenkje på då eg sto opp i dag. Er lengje sidan. Har kosta meg 85 kr å kome hit med tog. På mat har eg bruka nærare 100 kr. Eg ville kjøpe eit =Oslo, men etter eg fann ut eg ikkje hadde dekning på kortet fann eg ut det var best å spare litt. Så får eg heller kjøpe på heimvegen.

Rart kor lengje dette batteriet held. Eg er overraska. Lengste to minuttane eg har sett. I dag iallfall. 23 min så langt. Forresten 0 min igjen no i følgje batteriet oppe i høgre hjørne. – Eg måtte opp 05:30. La meg 02:00. Sov på toget. Sat ei jente ovanføre meg, ho gjekk på i Sandnes. Hadde litt lyst å prate med ho. Har lyst å prate med folk reint generelt. Likevel noko som stoppar det. Ho søv jo hallvegs. Og fraus. Det gjorde eg óg. Kaldt på toget.

Eg går ut og ser om eg ser siviltenestebilen. Eg vonar han kjem. Eg klårar ikkje fikse meg husvêre så lett utan pengar. Skal alltids klåre det, men likevel…

21:45 kjem minibussen. Det er ein og ein halv time til. Eg må hengje her lengje. Batteriet held sikkert ikkje så lengje. Set på musikk. Synd eg berre har ein song. Og eg fekk ikkje kjøpt CD, ikkje dekning på konto som sagt. “Busted – Who’s David”. Fekk han av Monique. Burde hatt noko musikk. Jaja. Får høyre denne ti gongar. Late som om det er fyrste gong kvar gong. Kanskje eg kan lere meg teksten.

Eg luktar svette. Hm. Eg blei varm på toget. Etter litt. Søv med hovudet intill vindauget. Fettmerker på vindauget. Usj. Burde dusja før eg drog. Men var så tidlig. Eg er ikkje plaga av lukta forresten. Men veit andre er. Ingen sit rundt meg. Men er ingen som sit i lokalet utanom ein gut som kom likevel. Er vel heller ikkje normalt å setje seg nær folk i nærast tomme lokale med masse plass. Ein skam eigentleg. Hadde vore meir moro å sitte slik ein kunne sjå einannan betre. Eg har heldigvis Narvesen. Litt færre folk, men framleis monnar det.

Tredje gong songen speler. Eg gjer noko anna med det siste batteriet. Byrjer bli innhaldslaust likevel. Forresten byrjer eg like songen óg. Lurt trekk av Monique. Ingen andre har tenkt tanken å sende musikk til meg. På hovudmaskina har eg over 8000 songar, på denne har eg 1. Kontrastar.

Tilbake frå andre oppdrag på pcen… No er det fleire gutar rundt her. Alle ser sivilteneste ut. Ein stavangerfyr, har ein bag med Sagevik Musikk, Stavanger på. Silje, blondina på Narvesen, kom bort. Ho må vere 16–17 år. Fikser noko NSB-brosjyrer. Framme står det «Smågodt 6⁹⁰», bak «Kjempedigg». Lurar på om Narvesen speler på dei flotte, unge jentene dei tilsett.

Framme på Dilingøy

Synd. Batteriet gjekk, hadde skrive to nye paragrafar – dei er vekk. Får gløyme dei i staden for å prøve å lage dei på ny heller. Det blir for dumt. No er eg på Dilingøy. Bilen sto klår 21:45, men sidan me var mange fleire enn det bilen kunne take måtte me vente 40 min til han kom tilbake. To andre måtte vente endå 40 min. Hadde det særs moro med desse folka, møtte Morten som eg kjenner frå IRC-kanalen #sloppy, pluss ein heil rekke veldig koselege folk. Ingen frå austlandet, dei kjem heller imorgon. Fekk tidlig godt sansen for Teis og Torbjørn.

(Lagt til seinere) Teis er frå Bergen. Han skal jobbe i Bergen Turlag. Torbjørn er frå Kverneland og skal jobbe på, uhm, ein skule var det? Morten frå Sandnes blei sendt heim dagen etter. Ikkje kjend tenestedyktig. Lauritz er frå Trondheim, skal jobbe på Samfundet.

Det var super stemning i bilen, og me snakka om kor mykje me såg fram til å møte Turid. Ho som me ser på som sjølve partileiaren i siviltenesteadministrasjonen. Fleire teoriar om hennar storleik veks fram, og Torbjørn ytra eit sterkt ynskje om å take bilete saman med ho. Mange av oss har snakka med ho i telefonen, eg har berre ein gong; men dei andre kunne fortelje mykje meir. Sit ho i toppen av administrasjonsbygget der kun dei færraste får møte ho? Få veit, og me veit iallfall ingenting. Det blir moro å sjå kva som skjer imorgon. Blir me velsigna av hennar nærvêr? Turid har for mange her på leiren vore dyrka som ei gudinne. Så får me sjå om me i det heile take får æra av å møte ho.

Eg må seie det er ein vittig gjeng, så mange vitsar har ikkje eg klåra produsere på veker samanlikna med dei eg har fått fram i dag. Og det er ikkje av di eg er særleg morosam, men av di dei rare og høgst ikkje-krenkande emna (spesielt) Torbjørn klårar lire av seg er så enkle å utvide då dei fyrst blir snakka om. Klokka snik seg mot 01:30. Meg, Torbjørn og Teis gjekk på vandring i dei ukjende smutthôla i bygget då me fann ut TVen sende ein utruleg kei film. Etter skrekkingytande scener med gitter og lås i kjellaren (isolatet!? :| ) fann me eit gjøymd bomberom med: bordtennis!

Alle veit eg ikkje er god i nokon sport, så eg treng ei sei eg tapte. Likvel var det moro at eg ikkje tapte såå mykje. Vel oppe fekk me skiver. Tydeleg at me må take omsyn for oss sjølv då Trine plutseleg forsvann med “god natt!”. Det var særs koseleg å ete kveldsmat. Me er ein ca 10 stk her no, med godt miljø. Diverre kjem det mange nye imorgon, rundt 30, dei som ikkje kjem ein dag før. Då kjem austlandet. Eg er åleine her på rommet mitt. Eg bur sikkert saman med ein skokk austlendinger. Gru :( Dei kjem sikkert gje meg buksevatn og mobbe meg. Kjem her med dei uforståelege moteorda sine og krev madrassa mi, sidan eg er på deira side av landet. Jaja, eg får prøve å sove godt i natt iallfall.

Særs skuffa at eg må sove åleine fyrste natta her. Eg skulle gjerne vore på eit rom med andre. Men eg hang heller i deira rom heilt til dei kasta meg ut. Like greitt dét nesten. Så kan eg natterangle på rommet åleine her. Trur likevel eg legg meg snart. Må berre hacke litt til.

ZZAP!!! Då har eg hacka. Klokka er over 2, og eg legg meg.

Mogleg relaterte innlegg

• Dilingøy dag to, alt blir gjort
• Reisen og fysste dag

1. Vroom, vrooom. Moro å køyre bil – men radioen i Toyotaen er heilt forferdeleg. Dette blir min 5-6 køyretur Stav-Kviteseid. Hm, skal eg take Dalen (= lengre, men betre veg) eller over Vrådal? Eg tok Vrådal – stussa i 2 sek om eg skulle åt høgre eller åt venstre over Åmli. Køyrde Åmli.
2. Hmmmm. Denne plassen. Hmmm. Var nett eit skilt til Åmli – rett fram er åt Evje. Må ha køyrd feil! Svingte, køyrde tilbake. Æsj. 5min tilbaketur (er meir enn det høyrest ut som). Svingte inn på den andre vegen og det kvein i dekka. (Varm asfalt osb)
3. Hopp, hopp. Rallyveg det der. Kjende meg igjen, her hadde eg køyrd før. Plutseleg: eit rart kryss. Hmmm. Noko som var endå rarare var at eg hadde vore der ein time tidligare. Eg… Ja; dykk forstår. Utruleg drit å køyre same ruta om igjen. Tredje gong eg køyrde forbi den sykkelisten. Etter lang tid var eg framme på veg til Evje igjen; eg hadde ikkje kome ein meter lengre – berre sløsa tid. Fann dessutan ut eg hadde køyrd feil berre minutt frå start. Fekk heller take den lange vegen om Evje då.
4. Evje. Tipp-topp, kysten rundt. Måtte inn å kjøpe hamburger. Folk såg skeivt på meg; hadde på meg ein slakk kvit singlet. Mangla berre hål så hadde det vore ei vassekte helsetrøye. Såg nok harry ut der ja. Hihi, eg fryda meg. Eit par søte jenter (som alltid – er jo stinn av dei i Noreg), eit par familiar og nokre ekte rånarar: godt selskap.
5. Eg bruka lang tid på å finne plass å ete; hadde ein romantisk draum om å nyte hamburgaren og Farrisen min med kilometervis fantastisk utsikt. Åt han i ein blåbæreng nær vegen før han blei alt for kald. Ein varebil køyrde forbi og laga ein truddelutt med hornet (faktisk).
6. Høg fart, låg saman med ein Saab. Hadde køyrd 90-120 i dei svingete bakkane frå Tonstad. Rett før me svingde ut på E39 tok me igjen ein anna bil. Er vikeplikt når ein skal ut på den nye vegen; måtte langt ned i fart for fyrste gong på lengje. Eg kom nær Saaben foran meg på grunn av dette. Den fyrste bilen svingte ut i ca 40-50. Saaben såg ut til å ha klår bane. Eg såg til venstre for å sjå om det kom bil. Hmhm. Neee—jovisst!

   Då eg såg fram igjen sto Saaben stille, medan eg låg litt bak i 30–40 – eg sto på bremsene (hyyyyl). Pulsen spratt opp åt nye uoppdaga høger. Kroppen reiv mot beltet, gravitasjonen véik for G-kreftane (fysikk-venene mine kjenner sikkert betre ord). Bilen sto stille no. Stille. Stille intill Saaben. Toyotaen sin støtfangar planta i Saaben sin. Eg hadde ikkje kjent eit smell. Ingen rykk i beltet, men så kunne eg jo ha svima av óg då – har skjedd før. Eg røska i girstaken og fekk augekontakt med ei dame i passasjersetet. Ho såg sint/forskrekka på meg. Eg såg ned på babyen i baksetet. Må ha vore nokre månader berre. Rygga ein meter bak. Hekkan…

   Saaben køyrde inn på ei busslomme, eg fulgte etter og slo motoren av. Ein fyr kom ut, han såg heldigvis ikkje sint ut :) «Var eg borti?», nei, berre såvidt, svara han. Eg såg på bilane. Guten smilte. Køyrde – eg køyrde bak igjen; litt meir vaken og opptake av avstand.

Sjitt. Bil er farleg. Tilbake åt den gamle køyrestilen…!

Mogleg relaterte innlegg

• Nei! Låst ute av bilen!
• Lang tur, ferdig
• Kviteseid imorgon!

Oschlo. Mm. På torsdag hadde eg fyrst «Nyere historie» før eg sykla heim og kasta nokre klede i sekken av di eg skulle til Oslo. DUS-festival. Den Unge Scene. Me skulle spele stykket vårt «Lilla» to gonger på festivalen, og sjå på mange andre stykker – samt møte kjekke folk. Hyggeleg var det, sjølv om det alltid må skje ein del drit ting når Odin er på reisefot. Alltid.

I Oslo held ein seg på rommet sitt

Flyturen gjekk greitt; hax flytog, sidan drosje til hostellet. Nei, ikkje hotell. _Hos_tell, ja. Turkameratane mine var særs misnøgde med standarden. Dei har tydelegvis ikkje vore ute å reist noko særleg – kvaliteten var jo superb i høve til kva ein finn på reisefot i andre land. Problemet med staden var meir mangelen av felles samlingsplass. Noko hostell normalt har. Vel, dei hadde jo det – men med stengetid kl. 11; det er jo ikkje særleg kult.

Rommet vårt.

I Oslo sentrum så er det ikkje mykje å gjere på kvelden. Oslo «by night» syg til dei grader spør du meg. Eg tenkjer på kva min gode ven Espen seier til meg om vald, gjenger og kriminalitet i Oslo då ein diger neger med rastafletter plutseleg mumlar noko uforståeleg. Olav, som eg går saman med, snur seg for å høyre kva han sa igjen. «Vill do ha speed eller kåla?». Eh, nei. Me treng korkje kokain eller speed.

Stoda i ungdomteaternoreg

Me har sett mange bra stykker medan me har vore her i Oslo. DUS (Den Unge Scene) er eit opplegg der me har fått fire manus, og rundt 30 grupper rundtom i Noreg har satt dei opp. 12 av desse kom til Oslo.—DUS er berre eit testprosjekt, fyrste gong dei har hatt det; eg vonar det blir meir. Men trur dette var mitt fyrste og siste (eg er trass alt ingen skodespelar, og eg trur karriera mi er ferdig no når eg skal starte å jobbe). Men eg unner sjølvsagt andre gleia av å vere med.

Me treng betre teater for ungdom. Normalt har du teater for unger og vaksne, teater for ungdom finst liksom ikkje. Ungdom flest synest at teater er teit; det har noko med dei stykkene som blir sett opp. Om ei vaksenførestilling sel dårleg, annonserar dei det som ei ungdomsførestilling; et voilà; dritt på sitt verste.

Sosialisering

Me har truffe eit par folk medan me har vore her. Veldig mange faktisk. Dei me snakka mest med, og som eg synest var særskild interessante, var teatergruppa frå Sola. Ein gjeng veldig hyggelege jenter som har take kontakt med oss fleire gonger. Kjende dei allereie igjen frå den fyrste delen av DUS festivalen, det var våre oppsettinger som gjekk vidare frå Rogaland. Det var deira stykke eg likte best av dei me såg på den regionale festivalen. Dei spelte eit stykke som heiter «Orkhons Død» – sjølv om manus ikkje var utruleg fengande så var skodespelarprestasjonane enorme.

Sola-jentene bukker etter «Orkhons død». Frå venstre: Ukjend, Frances (Ivan), Rebecca (Thuul), Ukjend, Siri (ikkje Hege nei, det er tvillingsystera) (Orkhon/Oskar), Ukjend, Kjersti (Yöro), ukjend, ukjend, ukjend. – Berre halve gruppa. Synest eg har vore flink å lære namn eg…

Eg hugsar godt kor positivt overraska eg blei. Skal ikkje leggje sjul på at eg ikkje hadde så store forvetningar; det såg ut som om nokon av dei kunne ha gått på barneskulen! Men, altså; veldig bra. Andre gongen eg såg det blei eg jo ikkje like overraska, då eg allereie visste dei var gode. Thuul (Rebecca, «austlendingen»), Ivan (Frances) og Orkhon (Siri) var særs flinke.

Solagruppa var på ca. 30 personer, men det var berre rundt halvparten som spela. Dette var av di dei hadde laga to versjonar av stykket – så gjekk berre ein videre frå kulturskulen, men leierane meinte alle burde vere med. Bra tanke. Viktig å take med heile gruppa.

fÆst

Etter ei stund fann me ut at desse jentene var interesserte i Olec (ikkje alle, men iallfall brorparten). Gruppeleiaren deira sa det tilogmed. På festen som var på fredagen utfordra faktisk leiaren Olec til å gå å danse med ei av jentene – slik at dei kunne ha noko å snakke om på resten av turen. Olec, som meiner han ikkje kan danse, gjorde det. Nokre få sekund seinere stod det minst 20 ungdomsskulejenter rundt han og dansa. Hahaha, kjempemoro.

Olec og Rebecca («austlendingen») dansar :D Sjå kor moro dei har det, hihihi.

Den festen var faktisk utruleg moro. Då me fyrst kom var stemninga temmelig slapp. Eg haldt på å stupe av søvnmangel frå førdagens seinere-enn-kl-3-maraton. Me hadde vore oppe og spela kort (eg og Bjørn vann sjølvsagt (Games, keeims!)), etter det låg me i sengene og snakka. Me hadde heile gruppa vår på eit rom; meg, Olav, Olec, Pernille og May-liz. Det var visst eigentleg ikkje lov. Men sidan Pernille og May-liz klåra skremme vekk dei førre romkameratane sine var det plutseleg plass til oss. Det var ei veldig hendig løysing. Eit problem blei det likevel siste dag, då eg ville sove grunna nær føreståande eksamen – men ingen andre ville. Det blei til at eg sovna rundt 2:30. Ikkje beste tidspunktet, men det blei jo iallfall litt søvn.

Same kva, tilbake til festen. – Eg dansa jo såklart, som mange av dykk som les heimesida veit. Litt tidligare på kvelden hadde eg snakka med Pernille (som dansar ballett) og May-liz; dei trudde ikkje eg dansa på festar. Dei kunne aldri sjå det for seg. Hm. Neivel :p. Men så veit eg ikkje om det eg gjer er dansing heller, kjem vel antakeleg ann på definisjonen. Er dansing rytmisk beveging til musikk så dansar eg i høgaste grad, men om ho er teit/idiotisk eller kul/fin er ein anna diskusjon.

Austlendingen :)

Eg kjende igjen ei av jentene frå Sola spesielt godt—men klåra ikkje stadfeste ho; heilt til ho kom bort til meg og spurde om eg gjekk på Salsa. Aaaah! Yes. Så då hadde eg jo faktisk eit levande bevis på at eg ikkje var ein antidanse-person; Kristine. Dei hadde visst kalla meg «Salsa-guten». Heh. :) Me hadde kallenamn på ein person i deira gruppe òg; Rebecca har ei austlandsk dialekt, så me kalla ho like godt «austlendingen» heilt til me lærde namnet hennar. Det er litt moro at dei hadde kallenamn på meg faktisk, det tyder jo at dei har nemnd meg ein eller anna gong. Det synest eg er kult :]

Me snakka ein del om «austlendingen» av di Olav òg synest ho var flink. Olav er i tillegg utruleg enkel å mobbe. Sidan han meinte ho var flink tyda det liksom automatisk at han var forelska i ho. Eg var fan av Rebecca – men eg kan tenkje meg det ikkje er like moro å plage meg med det av di eg normalt ikkje reagerer så fælt på det. Olav gjorde det, og frå då av blei han mobba med det. At han satt seg ned for å fortelje Rebecca kor flink han syntes ho var gjorde ikkje ting betre (eg synest det var ein kjempefin ting å gjere, kudos!). Same kva; det var kjempemoro iallfall. «Sjå! Der er austlendingen Olav; gå bort til ho då! :D».

Dansing

Tilbake til festen var det eit fantastisk flamme- og akrobatshow (eg er ikkje heilt kronologisk), pluss at me åt. Etter mykje raving kom leiaren til Sola-jentene bort og gav Olec utfordringa eg skreiv om tidligare. Det fekk meg litt vaken, eg fekk lyst til å danse då eg fyrst hadde klåra dra meg inn til dansegolvet. Litt seinere dansa eg. Om enn, ikkje så mykje – eg hadde nett snakka om dansing; då blei det litt vanskelegare å gjere det. Hadde ikkje vore moro å få «Eh, kallar du det der dansing?» rett etter eg sjølv hadde påstått eg iallfall kunne danse litt :p

Men same kva, det er keitt. Ingen gidd lese meir om slikt. Spole framover; eg dansa litt med Helen og Kristine. Seinere sto me 20–30 personer i ring og dansa – eg turde ikkje danse i midten av ringen. Hadde nok litt lyst – men lell. Teatergruppa mi prøvde dra meg ut – men eg turde ikkje :p Eg elskar å danse, men eg trur eg ser så teit ut medan eg gjer det. Siste songen blei spela. Ferdig. Hm. Pernille klåra få ein song til. Ho ville tydelegvis ha meg ut, fekk med seg Rebecca; då måtte eg jo berre. Når Pernille starta med slike kreative løysinger, hahahah. Genialt Pernille. Så då dansa eg litt i ringen. Hihi. Var særs moro.

Var nokon som kommenterte dansinga mi, – positivt. :) Jess! :D Hehe. Eg fekk òg skryt av Pernille :) Men så hadde jo ikkje ho forventa noko særleg heller då ;) Same kva, det var veldig moro – og kanskje eg synest dansinga mi er litt mindre uhøveleg no.

Teaterhøgskulen

Hm. Det skjedde utruleg mykje på den turen. Eg må drepe mykje av det for å ikkje skrive for mykje, så eg får hoppe til dagen etter; stemmeoppvarming på KHiO (Kunsthøgskulen i Oslo – teaterskulen). Flott bygg. Var med Sola-gruppa igjen (jadå – har skrive det mange gonger no, men me såg dei ofte :p ). Katrine J. Ims, kjærasten til Olec, skulle til tredjeprøve. 30 stk på tredjeprøve, berre 10 kjem inn. I år hadde teaterhøgskulen rundt 600 søkarar, som allereie er «luka vekk». Ho er allereie ein av dei 5% som har kome så langt. Utruleg dyktig. :) Eg har forresten gått i teateret med Katrine heilt sidan eg starta, me spela i Robin Hood saman.

Stemmeoppvarminga var moro, me hadde ei søt «lærarinne», Anna, som gjekk andre klasse på teaterhøgskulen. Det var veldig hyggeleg iallfall. Seinare på dagen var det ei «høyring» som var sånn ca 75% keisam, medan resten var interessant. Bjørn (sjefen for Rogaland Teater: Barne og ungdomsteateret, og instruktøren vår) sa noko om at han ynskja å sjå sterkare kvinneroller i tekstane DUS fekk levert frå forfattarane.

Kei høyring

Rebecca kom med ein replikk der ho sa det var sterke kvinneroller i nokre av stykka og kom med døme på det. Det var den fyrste og einaste replikken med ein viss substans frå ungdom den dagen. Bjørn tok ordet heilt i slutten og retta på seg; «Rebecca, det kom feil ut, eg meinte eg ville sjå fleire sterke kvinneroller». Så gjekk han bort ho, gav ho ei rose og ein god klem. Hehe. Det var høgdepunktet på den elles keisame høyringa. For meg iallfall.

Robert hadde kome midt inne i høyringa. Han hadde ikkje vore med oss sidan han måtte spele i ein konsert i Stavanger på fredagen. Det var ikkje lenge til me skulle spele stykket vårt no. Eg var fint lite interessera i å sitje å spise lunsj; no ville eg berre dusje. Eg hadde ikkje dusja etter festen førdagen, det tyda at eg kjende meg skitten. Robert sa han ikkje lukta noko – eg overproblematiserte sikkert. Lell, eg ville ikkje snakke med folk sidan eg kjende meg så ekkel.

Open dusj

Nede i 2U på Det Norske Teateret fann eg til slutt ein dusj. Sjølve løysinga var ganske, hm, interessant. Det var nemlig kombinert WC/do/dusj. Dei hadde faktisk gjort den fine løysinga at ein måtte kle av seg rett foran døra ut til gangen. Ein kunne jo ikkje take av seg kleda inne i dusjen, då ville ein jo bli blaut. Så det var ikkje utan spente nerver eg gjorde meg klår til å dusje. Forventa at nokon skulle opne døra kvart sekund. Eg var rask til å kle om. (U)Heldigvis kom det ingen (hehe). Dusjen hadde eit slikt ekkelt forheng som flyg mot deg medan du dusjer og fester seg til kroppen din.

Oppvarming! Yes. Litt «sipp-sipp», ein oppvarmingsleik me plar ha. Aksel Hennie (Uno og Johnny Vang (kul film)) lo visstnok av oss då me varma opp :]—Litt tidligare hadde han litt spørjande proklamert at dette var Noregs beste barneteater. Men det var feil i følgje Bjørn; Noregs beste _ungdoms_teater! Hehe ;)

Fyrste førestilling i Oslo

Spenninga mot fyrste førestilling på lang tid bygde seg opp. Energien stod i taket.—Før oss var ei veldig lang førestilling, ho høyrdest ganske treig og keisam ut òg. Folk var meir eller mindre sultne på underhaldning. Meg, Olec og Robert måtte hjelpe til på skiftet for å gjere det raskast mogleg (to stykker blei spela rett etter einannan, utan pause for publikum…). Me ville ha eit ope skift, så alle fekk sjå meg då eg var ute å bar på ting og tang :p Hehe, me fekk faktisk klapp og eg høyrde Sola-jentene snakke då me kom inn; «endeleg!». Hahaha. Koseleg :p

Pernille var ikkje nøgd, – det hadde visst gått veldig dårlig. Aiai. Krise. Meg og Robert stod utanfør og gjorde oss klåre. Men publikum lo meir og meir, dei var meir og meir tilstades og det høyrdest ut som om Olav og Olec spela veldig bra. Det hadde tydelegvis take seg opp – byrja hadde vore litt haltande, men det fiksa seg. Då eg og Robert kom inn var publikum varme, så det gjekk glatt :] Førestillinga gjekk heilt supert! Då me kom ut for å bukke sto publikum allereie! Sjukaste! Det såg eg ikkje ein einaste gong andre plassar på festivalen. Heilt usannsynleg kjempemoro. :D

Eg var redd for å gå ut – det er ikkje berre enkelt å møte skryt. Det er alt for lett å virke hoven :( Eg tok på meg nokre stygge klede og hang litt rundt. Olav hadde blitt sparka i skrittet under førestillinga – Olec traff ikkje skikkeleg :p Pernille og May-liz hadde sagt det til Sola-jentene. Hehe, det lo eg godt av då dei sa det borte på den faste hengeplassen (Deli De Luca). Genialt :] Ho hadde antyda noko om at han trong klemmer :p Hihihih.—Seinere stakk alle utanom Olav. Me gjekk ned mot teateret åleine. (Ein anna gong stakk jentene vekk frå oss då dei såg «Jorun» og «Tone» som var med i «Idol». Eg har faktisk fått med meg kven det er.)

Ei, eh, annleis andre førestilling

Då me var nede med Det Norske Teateret blei me overfalt; fekk mange klemmer og skryt. Hihih. Alle synast synd på Olav. Hehe. Så. Neste førestilling; rett og slett elendig. Eg hadde kopla opp forsterkaren til Olav feil (in/ut-kablane stod motsett) sidan eg ikkje kunne teste utstyret då me bar det inn. Olav klåra ikkje fikse det, og Olec turde ikkje prøve; meg og Robert forklara han korleis han skulle gjere det—men han var vel for redd for å improvisere på noko han eigentleg ikkje kunne. Eg blei eigentleg veldig skuffa av Olec der. Kunne alltids funne ut noko. Blir for dumt å late som at det ikkje er eit problem.

Same kva. Det blei ein elendig førestilling. Eg var skitsur. Lot ikkje folk få sjå det då, men eg var det. :p Hehe. Det skulle bli verre. Når du allereie kjenner deg drit plar ikkje ting bli betre med det fyrste heller. Einkvar småirritasjon blir eskalert til eit høgare nivå. Meg og Olav hadde bært ein forferdelig tung koffert til teateret, no skulle dei tilbake. Olec skulle ut med Katrine. Greitt nok. Me var framleis 5. Robert måtte bære sine eigne ting sidan han nett hadde kome, litt verre. 4 stk, 2 som er jenter. Men så bestemte dei plutseleg at meg og Olav skulle bære heile driten til hotellet, av di dei heller ville gå til byen. Eh. Kanskje ikkje me òg ville det? Hekkan eg var sur då.

Litt slik misting osb

Så eg sleit meg halvt i hjel. Det er ikkje tull eingong. Armane mine var heilt pumpa då me kom fram, – dei var harde som stål. Digre. Uff. Me fekk litt pizza (dårleg pizza då, menmen). Snakka med Ben (vår amerikanske ven) og Rebecca, Frances og Kjersti. Blei i betre humør då. Etter litt lura eg på kor kamera var blitt av. Kor i all…?—TADAAAAAAAAAAAAAA. Jodå, sjølvsagt. Skapet på Det Norske Teateret. Eg tok ut pengar, låna mobilen til Olav (mobilen min var òg i skapet) og ringde. Ringde, ringde. Akk. Dei har stengd. Eg fann ut at dei ville ha stengt til::: Mondag.

Mondag. Eg tenkte; kan jo like godt berre bli igjen ein ekstra dag åleine då? Men, nei. Kva hadde eg på mondag? Jo. Eksamen. Supert. – Så, då tenkte eg ikkje stort meir på det. Fekk ordna meg med fleire kontaktnummer slik at eg kunne fikse det heile frå Stavanger. Det fungera faktisk ganske bra. Litt plaga av at eg ikkje hadde kamera vidare, men hadde god tiltru til DNT.

Masse småaktivitetar

Av andre ting eg gjorde som eg ikkje gidd utdjupe noko meir (innlegget er for langt allereie) har me byvandring åleine. Då gjekk eg innom FotoVideo.no og såg på linser og filtre til D70-kameraet. Eg blei forelska i ei Nikon 12mm f1.4-linse! :D Ho kosta rundt 16.000 kr. Eh… Eg såg òg etter eit macro-objektiv, Sigma 105mm f2.8 EX Macro DG 1:1 såg ut som eit godt kjøp for 3.400 kr. Eg må sjekke den linsa nærare. Hadde vore moro med eit 1:1 macroobjektiv.

Elles var me mykje på Deli De Luca. Olav blei forelska i eit bilete som hang der, ei fin jente jobba der, me såg Jorun og Tone frå Idol og sat i vindauge og snakka om folk som gjekk forbi. Då jentene såg Idol-jentene blei dei jo heilt ville. Ein ser kva TV har gjort med ungane… Me gjekk i byen og åt på Egon på Karl Johan ein dag òg. Ah, og så kjempegod is i fina vêre! :D

Heimatt

Eg stod opp tidlig til frukost som vanleg (denne gongen var eg åleine), og las Morgenbladet medan eg åt. Etter det fann eg ein datamaskin på hotellet vedsida av hostellet! Jess! Eg sat meg ned og skreiv “Smokeh”. Så starta eg på dette innlegget. Rebecca osb gjekk forbi og helsa nett då eg skreiv om dei – heh, det var litt stilig :] Me gjorde oss klår. Ringte taxi. Til togstasjonen? Ok… Me fekk tilbod om å sitje på til flyplassen for 1000kr, – det var jo billigare enn flytoget; så det gjorde me. Vèl framme stod me å sjekka inn, då kom Sola-gjengen. Sjølv om dei hadde starta turen lengje før oss kom dei seinare. Mohawhahw.

Eg sat v/ gate og spelde gitar. Rebecca sat rett bak Olav og såg på noko bak seg, – Bjørn sa “Sjå der!” til Olav og pekte. Olav snudde seg og såg rett på Rebecca, berre nokre cm i frå. Haaha. Det var kjempemoro, Olav blei utruleg flau, medan me lo og lo. Hihihi. Var ei kjekk heimreise. Var ein kjekk tur. Kjempemoro :) No sèt eg sluttstrek og får heller fikse eit par bilete til innlegget. Godt gjort om du er kome heilt ned hit! Det var altså turen. I korte trekk :)

Mogleg relaterte innlegg

• ARGH! Hekkans stygge posten, no er eg SO LEI!
• Til Oslo, pakkingi att
• Eg lurar på om eg tek fly frå Oslo til Stavanger

Men, … 76 km lengre til Kviteseid? Korleis går det ann? Nei, som du veit – vegen til Kviteseid er berre laga av oppoverbakkar. Om du ser på kartet så er Kviteseid høgare enn Stavanger. Difor blei det lengre.—Gjer det meining? Diverre er ikkje dette VG, så eg antek ingen gjekk på bortforklaringa mi. Nei, eg køyrde eigentleg litt feil på vegen til Kviteseid. Eg har berre køyrd over Suleskard før, men no var den vegen stengt. Så eg køyrde til Flekkefjord. Vel, eg burde ikkje køyre til Flekkefjord, det er jo feil veg.

Eg køyrde forbi eit skilt til Tonstad, men eg trudde me var innom Tonstad når me køyrer over Suleskard, og ikkje når me tek den lange vegen. Det var feil. – Meg og Falke blei mindre om mindre kjend. Til slutt ringte me heim. «De har køyrd feil, køyr tilbake og finn eit skilt til Tonstad, det skal vere rett bak dykk». Vel, me køyrde og køyrde. Men ingen skilt. Så snudde me igjen, «ikkje køyr den vegen likevel! Køyr til Gyland Stasjon!». Ok. Me køyrde, men hey! 200m etter den plassen me stoppa og køyrde tilbake var skiltet til Tonstad! Så me køyrde inn der, men etter me hadde lagt på vei inn der ringte pappa igjen og sa me måtte snu. Ikkje køyre der, køyre til Gyland!

Det var stress. Eg ville ikkje snu å køyre tilbake heile tida, det var dritkeisamt, turen er lang nok i seg sjølv. Men sidan det var mykje kortare via Gyland tok me den vegen. Heile dette ekstrastyret kosta altså 76km og masse tid. Men me kom jo fram til slutt, halv ett eller kva det var, békmørkt.

Tidlig morgon (kl 11) sto meg og Falke opp. Me laga mat, halvdau kaffi (vasken fekk han, verken meg eller morfar ville ha han) og stakk ned på Statoil for å fikse pølse og drikke på turen. Etter 2 timer stoppa me på Evje. Der kjøpte eg 100gr habbis og ringte Camilla J, ho sat å øvde til SK-prøve. Etter eg hadde fått verifisert at jentene frå Hovden var på veg til Stavanger, stakk me. Dei var visst ikkje særleg interesserte i å snakke. Blir moro å sjå om eg klarar å kjenne dei igjen i parken imorgon.

Eg har køyrd forbi mange bilar i dag, det har vore forbikøyringsdag #1. Men ein bil eg køyrde forbi hang seg på meg, og den siste sjettedelen av turen køyrde me saman. Han klarte å henge bak, og saman la me effektivt Rogalandsvegane bak oss. Då me kom ut på god E39-veg gjekk det seinare, då lyste òg diesel-lyset. Ai. Lite drivstoff igjen! Den neste halvtimen adopterte eg ein ny køyrestil; klutsj inn i nedoverbakkar og halde turtellernåla så lågt som mogleg elles.

Det var stress å fylle. Var på Ålgård og vimsa fram og tilbake. Då eg endelig hadde klart å få den hekkans kortautomaten til å fungere satte eg meg tilfreds bak rattet i bilen å starta å køyre igjen. Då eg svingte ut frå Smart-en såg eg eit eller anna som falt av bilen. Noko svart, lite. Eg svingte så raskt eg fekk rå, køyrde tilbake og jogga ut av bilen. Men no var han vekk! Etter eit dusin minutts intensiv leting fann eg ut at ein hekkans bil hadde klart å køyre over driten på det minuttet eg hadde brukt på å komme meg tilbake. Eg hadde funne ut kva som datt av; diesellokket, eller kva du kallar det.

Same kva. Me måtte improvisere, så Falke fann ein rund plastikk-dings, medan eg fann ein plastikkpose. Me satte plastikkdingsen foran holet og plastikkposen bak dingsen og smekka det ytre lokket igjen. Det fungerte trur eg. Var ikkje meir diesel ned langs sida av bilen enn det allereie var. Så eg må sjå om eg kan finne eit nytt slik lokk. Uff. Teite lokk!

No er eg iallfall heime. Veldig trøytt. Men heime. Var inga spektakulær reise i så måte – me såg berre 4 russebiler totalt. Veldig få. Men ein ting var kult. Radio! Radio er jo heilt genialt. I «verd å vite» fekk eg kunnskap heilt utan å gjere noko for det. Køyrande nedover dårlege vegar i Telemark høyrde eg på sexy nynorsktalande stemmer som overstrauma meg med nyttig informasjon eg kan bruke neste gong eg skal snakke med folk. Det er så keitt at me som ikkje liker fotball ikkje har det automatiske samhuget fotballfans har. Dei kan klemme vilt framande og spandere ein øl (eller brus (hihi :D)) på dei, så kan dei snakke om (noko så keitt som) fotball. Treffer eg folk kan eg ikkje snakke om fotball, då må eg ha noko anna å snakke om! Med radio får eg nett det, eg blir eit slag interessant infovitande orakel. Altså, radio er genialt.

Mogleg relaterte innlegg

• «Kræææsj», sa bilen
• Kviteseid tur-retur
• Lang heimreise, NSB komfort