Me vart kjend med Sharon frå Fillippinene, som me hang med resten av turen. Fyrste stopp var eit krigsminnemerke.

Plassen rundt soldatgravene var utruleg velstelt med imponerande grasklypping. Sjølve graset var rart og annleis frå normalen; store blad i staden for strå, og veldig mjukt.

Eg fekk storlyst til å springja nedyver den digre grasplenen, nett det me hadde vorte fortalt me ikkje måtte gjera. Er nok ein grunn til at dei må segja det; slike plassar fær meg berre til å vilja springja…

Eg leitte etter sjokolade, men fann ingen. Var ein del kjeks og eg kjøpte det næraste sjokolade eg fann. Altso Oreo-kjeks og sjokomjølk. Det er ti slike små minibasarar kvar hundrande meter i dette landet, ikkje ulikt Fillippinene. Eg reknar med dei ikkje kann ha noko sjokolade av di dei berre vil smelta og verta ekle.

Gaiden vår

Gaiden vår var ein vill thailendar som hadde ei utruleg høgfrekvent kvinnestemme (typ japansk) når han prata. Var litt vandskeleg å forstå alt. Han sa «priiis!» minst ein gong i kvar setning og eg forstod aldri heilt kva det eigentleg skulle tyda. «Now we go to museum, priiis! Only five minute drive, yes, priiis!».

Han vitsa med at Sharon var ekstrakjærasten min i tillegg til Helene. Me skulle visst vera «married tomorrow, yes, yes, priiis!». Han gliste stort, men varmt. Helene lurte på om det var eit stikk til alle europearane som kjem til Thailand og Fillippinene for å finna seg kone. Kann godt vera, sjølv um det seinare verka til å vera måten han vitsa på/flørta med. Han brukte det på fleire av jentone utyver turen. Heh, var ei uppleving det òg.

Me gjekk gjennom museet og ut på brui yver Kwai. På vegen traff me ein ekstremt kosete «katt» i tigerfamilien, som me klappa vel og lengje. Ho var vel litt mindre enn ein normalt hund. Kosta 100 bhat (~20kr) å taka bilete, so me gjorde det ikkje. Eg hadde jo heller ikkje noko kamera å taka bilete med.

Tog

Etter spaserturen yver Kwai-brui drog me vidare til ein togstasjon. Me skulle køyra på denne jarnbanestrekningi som japanarane fekk krigsfangane sine til å byggja. Då eg høyrde «death railway» trudde eg at det var ein kul, farleg bane. Men nei. Han heiter det av di fangane som jobba på banen daua som flugor av utmatting.

Togsettet likna litt på Flåmsbana-togsettene, berre her var vindaugene og dørene opne. Ahh! Opi dør! Eg hang ut døri på toget og hoppa av og på i fart på kvar stasjon me stoppa på.

Det vil segja; det tok litt tid fyrr eg turde i og med at eg var redd for å få kjeft. Det er ein av miljøskadone me veks upp med i Noreg der alt skal vera so helvettes dritsikkert av di ein og annan idiot klarar å skada seg ein gong kvart tiande år.

Kvifor skal me fjerna all gleda i livet grunna slikt? Eg likar det ikkje. Ikkje i det heile teke.

Same kva, i Noreg fær du fort kjeft dersom du hev det moro, so difor heldt eg litt att, men etter ei stund våga eg meir.

Billett

Sharon er pianolærar i Fillippinene og var ikkje lysten på å bruka pengar på tull. Då eg spurde um ho skulle ha vanleg eller «special» billett valde me vanleg til forskjell frå resten av gruppa.

«Special» gav deg reservert garantert sitjeplass og ein drykk med i prisen. Sharon kalla «regular» for «adventure ticket»; wooo, du veit ikkje um du må stå eller fær sitja!

Ho vann meg og Helene med den argumentasjonen. Dessutan ville me jo gjerne sitja med ho, trass i at 100 bhat (14kr) og 150 bhat (21kr) ikkje er store billettprisen same kva.

Det var godt me valte eventyrbillett av di me karra til oss ein superplass med ein gong.

Restaurant

Me hoppa av på stasjonen me skulle av på og køyrde til ein restaurant der me fekk mat.

Det viste seg at 6 av totalt 11 var vegetarianarar, altso dei fleste. Det var ikkje medrekna (eg sa frå um eg og Helene dagen fyrr, men trur ikkje den meldingi vart vidaresendt).

Dei tilsette måtte berre sjå på at det dei originalt hadde sett fram stort sett ikkje vart rørt, medan dei lagde til noko vegetarisk på kjøkenet.

Bambusrafting

Tid for bambusrafting, som er eit ekstremt smigrande ord på det å stå på ei bambusflåte ned ei elv med normal straum. Ganske langt frå det me tenkjer på som rafting (sokalla white water rafting). Ordet er sikkert teknisk sett korrekt, men likevel :P

Eg måtte gjera noko anna. Eg kledde av meg ned til boksaren litt usikkert, var mange religionar og folkeslag representert på turen. So hoppa eg uti og hang på flåta/symde attmed ho.

Vatnet var heilt brunt.
«We don’t have brown water in Norway,» sa eg. Vel, kannhenda det finst, men det er iallfall ikkje vanleg.
«You know where the brown come from?», sa jenta i eit nederlendsk par som var med på flåta.
«Sewers, probably,» sa eg av di det var det ho la upp til og ville høyra. So lo me litt alle saman.

Elefantar

Me hadde flyte ned til ei brygge der me gjekk opp ein bratt bakke. Eg gjekk berre i boksaren framleis og såg ganske teit ut, men han var jo våt.

Då me kom opp såg me elefantar. Eg, Helene og Sharon tok ein med ein babyelefant som Helene var mest interessert i.

«You have two girlfriends!?», sa han som tok bilete av oss då eg sat der idiotisk i boksaren min med armane bak Helene og Sharon.
«Yes, I do,» sa eg og smilte. Han fekk eit sjalu uttrykk i andletet.
«Oh, man, you’re a lucky man. Lucky, lucky…». Huh, det verkar som um han faktisk trur på det!

Eg kledde endeleg på meg etter elefantturen og kjende meg ikkje som ein premieidiot lengre.

Foss

Siste stoppen var det flauaste på heile turen; ein yverraskande stygg foss omtrent tom for vatn. Ein typisk bussturist-stad var det òg, utan at eg kunne sjå nokon grunn til at det skulle vera slik. Flaut. Me hev minst tusen betre fossar i Noreg.

Gjekk på do fyrr me drog. Dei tok ein blodpris på 5 bhat for kvar vitjing – og det var slike på-huk-dassar utan ljos, ravskite og med digre tønner med stilleståande myggklekkevatn.

Det var ein tri timar lang køyretur attende til Bangkok.

Taxi

Me hoppa av i ein rundkøyring. Der var ein taxisjåfør som var militant på prisingi med eit par australianarar eg vart kjend med i bussen. Me stoppa vår eigen taxi og sa «MBK, but with meter».

Det gjekk han ikkje med på grunna trafikkaos, og då me ikkje ville betala blodprisen honoms gjekk me berre utatt. Eg måtte stogga tri taxiar til fyrr eg fann ein ærleg ein.

Det kom på 80 bhat, ein stor del som gjekk til dei 15 minutta me stod og stanga i ein kø 1 minutt gåing frå MBK. Eg gav sjåføren med ein buddha på dashbordet 100 bhat og sa «Take all, you’re a nice honest guy».

Kamerakjøp. Igjen

Helene skulle til frisøren og bleika/farga håret, medan eg skulle sjå meir på kamera o.l.

Gøymd inni ei side av senteret (det er DIGERT) fann eg ein kjedebutikk med ålmenn elektronikk. Dei hadde faktisk fleire Fujifilm FinePix X100 att. Wow.

Eg fekk tilogmed prøva det. Då eg sa eg ville kjøpa kameraet ville seljaren visa meg eit anna kamera.

Ricoh GXR. Det hev mykje av den same innmaten, men her med utskiftbar optikk og sensor. Eg hadde so vidt lese um det tidlegare.

Richoen var veldig god i bruk og herleg å halda. Ein del enklare enn Fujien. Billegare òg.

Eg måtte lesa testar på dpreview.com. Det var 28mm f/2.5 med APS-C-sensor som var interessant. 50mm-en med brikke i DX-storleik (altso som Nikon D90) hadde nemleg vorte ein veldig dyr kombo.

Fokusskifte

Eg visste ikkje kva eg skulle gjera att. Helene var kjempeleid seg etter frisørvitjingi, so det vart ikkje høve til at ho kunne sjå på og hjelpa meg til å bestemma meg. Frisøren hadde øydelagd håret hennar meinte ho og det gjekk veldig inn på ho.

Ho trong mat for å hjelpa på humøret, tenkte eg, ikkje kamera. For å gjera det kjapt og smertefritt gjekk me på Pizza Hut. Igjen.

Denne gongen tinga me svær pizza, men klarte ikkjeeta upp av di me ikkje var like svoltne som sist.

Heimatt

Me klarte ikkje finna ein taxi som ville gå med meter etter me spurte 4-5 stykk, so då betalte me like godt 100 bhat for turen. Berre for å verta ferdig med det og koma oss heim.

Det var ein veldig, veldig fin dag. Utruleg lang, med ein bra slutt då me til slutt la oss etter å ha sett ein serieepisode på pcen.

Mogleg relaterte innlegg

• Thailand dag 1, Bangkok
• Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket
• Til Kroatia, flyplass

(Klokka 12.00)

Nett no sit eg på May Kaidee’s Vegetarian Restaurant. Helene ligg og søv på hostellet fem minutt unna. Eg er ravsvolten og tom i magen, det er Helene òg, men ho søv veldig tungt nett no, so det passar nok bra det òg. Var litt usikker på kva eg skulle tinga, so eg tok noko som på ein måte vart tilrådd av servitrisa etter eg spurte. Ris- og grønnsakssuppe er nok neppe noko eg hadde teke sjølv (etter biletet og namnet å døma), menmen, sikkert bra.

“Ahh, got your water already,” kom servitrisa nett og spurde medan ho slo på vifta på veggen rett yver meg.Interessant nok so hev denne plassen eit kokkeleringskurs, det hev eg ikkje sett andre plassar fyrr. Ho står no engasjert og forklarar for ei gruppe amerikanarar ved eit bord heilt inne i lokalet. No fær eg truleg maten min snart.

Me landa i 5-6-tidi i dag tidleg, og fann fort ut at flybussane la ned 1. juni, altso rundt ei veke fyrr me kom. Det øydela den planlagde planen sjølvsagt. Etter ein del fram og attende tok me Skytrain til siste stasjon og praia ein taxi. Turen skulle taka 10 minutt, men med den tette og ville Bangkok-trafikken tok det opp mot ein 40 minutt. Og prisen? 16 kr.

(Klokka 20.50)

Eg og Helene sit på Pizza Hut. Det vil segja, Helene er på do nett no. Me hev vore på eit av Bangkok sine mega-kjøpesenter MBK i ein 3 timar. Stressa som ein galning med kamerakjøp. Helene gjekk rundt for seg sjølv og handla og koste seg, då eg seinare traff ho hadde ho m.a. kjøpt gåve til Ida. Panasonic GF2? Kva objektiv? Olympus PEN? Eller ikkje mikrosystemkamera, men veldig kompakt? Som Canon S95 mot Panasonic LX5 og Olympus XZ-1.

Eller kva med Fujifilm FinePix X100? Den brekker banken og hev fast påmontert objektiv. Helene segjer “Men kva skal eg gjera på konserter då, når eg vil taka bilete av artisten?”. Nei, det er berre ein fast vidvinkel på den, so det gjeng ikkje då.

X100 kostar 10500 i Noreg, som er ganske mykje for eit kompaktkamera utan zoom og utan høve til å endra objektiv. For min del er det perfekt, på eit slikt kompaktkamera vil eg ikkje stressa med å byta objektiv. Det er peik-og-skyt.

Zoom vil eg ikkje ha då eg fyretrekk liten storleik og viktugast av alt; høg ljossensitivitet. X100 hev òg ein stor APS-C-sensor, so han er større enn sensorane til micro four thirds-systemet. Sony NEX-3 og NEX-5 hev òg APS-C-brike og same med Samsung NX10, men båe dei to er stygge som fy. Veldig billege då. På dette punktet bør de forstå min frustrasjon.

(Seint på kveld)

Den siste (og fyrste) X100 var nett utseld då eg kom ned att. Dei er ganske umoglege å få tak i grunna problemene i Japan, diverre. Eg stod so saman med Helene og klarte ikkje velja mellom Panasonic GF2 og Olympus PL2. Til slutt var alle saman inkludert seljarane irriterte og slitne av problemet mitt med å velja, so då gjekk me berre iom. at dei stengde. Fær fortsetja det i morgon.

So me sat altso på Pizza Hut, åt mellomstor ostepizza som viste seg å berre vera liten i våre augo. Etter det tok me ein Tuk-tuk heim att etter me hadde pruta prisen ned frå ekstremmykje (40 kr) til framleis ganske mykje (14 kr) for ein 10 minutt tur¹.

Tidlegare på dagen so tinga Helene tur til morgondagen, då skal me sjå brui yver Kwai, taka “Death Railway” og ri på elefant.

Bilete kjem truleg ein gong.

1. 14 kr er jo framleis skitbilleg mtp. taxi- og transportprisar i heimelandet

Mogleg relaterte innlegg

• Thailand dag 2, Bangkok
• Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket
• Casino!

Me sov ganske OK på flyplassen i Los Angeles (LAX), …, elder, vel, nei, eigentleg ikkje, men hadde venta at det skulle verta mykje verre. :-) Ned til LAX tok me Virgin Airlines, som var ein veldig koseleg tur! Eg skal skriva noko um Virgin Airlines seinare. Veldig synd at resten av turen vår er med US Airways, for me merkar verkeleg forskjellen no, ja!

Me vert hengjande litt i Oslo, litt i Kviteseid og kannhenda litt i Stavanger fyrr me (elder iallfall eg) er attende i Bergen.

Skal t.d. gjenta iseljingi på Øya-festivalen frå i fjor. Ahh, isrosa! Vonar ikkje det regnar denne gongen ;-)

Dessutan skal eg iallfall få uppdatert yversiktsinnlegget mitt òg, og kannhenda skriva ein del meir um kva me gjorde rundtom dei forskjellege plassane me var i litt meir detalj (i eigne innlegg). Elder er ikkje det interessant no når me ikkje er i junaiten lengre? :-)

Uppdatert: Eg fiksa litt på yversiktsinnlegget yver USA-turen vår no.

Mogleg relaterte innlegg

• Tidleg uppe i dag
• Anatomien av ei stille-periode
• Åleinereis, Danmark / Silkeborg

Dette vert på ein måte ei samleside. Dessutan trur eg det er kjekt å ha ein kjapp gjennomgang av turen vår som no snart hev vara 1 månad og 3 veker.

Los Angeles, hostell, dag 1-3

Me sov på hostell. Det var dyrt og dårleg. Fann ut at LA = må ha bil, so me skaffa oss ein. LA var ikkje i det heile teke kva me venta. Veldig skuffande.

• Vel framme i Los Angeles
• I Los Angeles sentrum
• Stogga av trafikkpolitiet

Los Angeles, couchsurfing hjå Nayan, dag 3-5

Vår fyrste CS-uppleving. Veldig koseleg. Han budde midt i Hollywood og er ein flashutviklar med kjærleik til slalom. Han tok oss med på surfing.

• Surfing!

Los Angeles/Palmdale, couchsurfing hjå Rajan, dag 5-7

Me drog på ein couchsurfing strand-fest. Me visste ikkje heilt kvar me skulle bu, men rett fyrr me drog fekk me ei meldig frå Rajan at me kunne bu hjå han. Me møtte og prata med mange hyggelege folk, det var ein hyggeleg kveld.

Morgonen dagen me reiste var me på Fox Studios, og såg innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud, yay!

• Innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud

Mojave-ørkenen, i bilen, dag 7-8

Me var på veg til Las Vegas, og sov i bilen på ein rasteplass.

Las Vegas, hotell, dag 8-10

Det var utruleg varmt, og me gambla berre so vidt. Synd, eg ville eigentleg spelt blackjack på bord, men då hadde nok pengane rast ut! Me tok det med ro i varmen, såg Las Vegas og dyppa oss so vidt i badebassenget.

• Casino!

Redlands, couchsurfing hjå Nick, dag 10-11

Me var på veg ned til San Diego, og ville ha ein stopp på vegen. Me fekk ein i-siste-liten sofa frå han. Han las til eksamen, so me brukte kvelden vår på å sjå film frå Netflix-på-wii-en honoms.

San Diego, i bilen, dag 11-12

San Diego var mykje hyggelegare by enn Los Angeles. Me var glade for det. Fekk ikkje ein CS-vert, so me leita rundt for å finna ein trygg plass å sova i bilen.

• Soving i bil

San Diego, couchsurfing hjå Lance, dag 12-14

Lance tok oss inn, han hadde ein typisk amerikansk forstads-einetasje-hus. Veldig kult. Me vart med på tur på scootarane honoms, elskar den fridomskjensla. Eg hadde fengje langt skjegg, eg fekk det klypt.

• San Diego

Newport Beach, couchsurfing hjå Samuel, dag 14-15

Helene ville bu i Orange county litt, for å sjå korleis det var. Me var ikkje lengje med Samuel, men nok til å lika fyren godt. Var ikkje stort mykje å gjera i Newport Beach, men me brukte dagen på eit veldig flott utandørs kaupesenter. Dessutan såg me Twilight: Eclipse på kino.

Los Angeles, hostell, dag 15-16

Me tok ein avslappingsdag på hostell. Det hadde symjebasseng, men det var for skittent til å prøva seg uti. Stadig ikkje glad i LA.

Los Angeles, couchsurfing hjå Adam, dag 16-21

So kom mirakelet. Me fekk bu hjå Adam, ein ekte kjernekar i West Hollywood. Me fekk nykel og vart buande hjå Adam heile 5 dagar. Det var veldig avslappande og herleg. Me gjorde ymse småting kvar dag, men hadde base ein plass yver lengre tid. Saman med Adam byrja me lika LA litt betre.

Me såg ymse filmar saman, gjorde ekskursjonar (eg rørte ikkje bilen på 5 dagar (ahh)) og tok det ålment med ro.

Siste dagen var eg og Helene på Goldfrapp-konsert, som var heile grunnen til at me heldt oss so ekstremt lengje i sør-kalifornia sjølv um me båe ynskja mykje sterkare å dra nord.

Santa Barbara, soving i bil, dag 21-23

Me hadde skaffa oss bustad via couchsurfing, men det var ikkje akkurat det me hadde tenkt oss. Det lukta kattepiss yveralt og det var små dyr rundt i heile stua. Dessutan var det ganske bråkete og folk som gjekk inn og ut med ljoset på. So me gjekk like godt ut i bilen og sov mykje betre der.

Santa Barbara i seg sjølv var kjempebra. Liten sentrumskjerne som du kann gå gjennom.

Kvar dag sat eg timesvis på ein kaffiplass dei hadde der og drakk koffeinfri chai med soyamjølk. Lovar deg, det var fantastisk godt! Elska den plassen og den drikken, ahh.

San Luis Obispo, couchsurfing med Ben, dag 23-24

San Luis Obispo såg ut som ein like herleg by. Han var liten (yay!) med totalt yverkomleg sentrumskjerne. Dessutan var det eit veldig ungt miljø ute, og han syntest meg veldig «laid back». Me budde altso hjå Ben. Ben eigde eit hus, bak dette huset stod eit lite skur, Ben budde i dette skuret og leigde ut huset til nokre jenter. Utruleg kult! Skuret honoms var lite, men ekstremt koseleg. Elder «the hideout» som eg valte å kalla det på engelsk.

Ben tok oss med på ein tur rundt SLO, og so dansa me til eit reggae-band på ein bar.

Monterey, couchsurfing med Elijah, dag 24-25

Me køyrde upp Big Sur, ein veldig piktoresk plass. Det var svingute, fjellute vegar! Utan autovern! Yay!!! Endeleg moro å køyra. Problemet var at ingen hadde mine køyreskillz i slike umråde, so der eg ville halda fartsgrensa (50mph, 80km/t) og aldri koma under han, so køyrde alle andre umåteleg treigare. So det var mykje forbikøyring på meg den dagen! Wohoo. Endeleg litt fart og spaning inn i bilkøyringi her.

Elles stogga me på mange utsiktspunkt, og tok bilete. Små ekorn kom og ville ha mat. Moro.

Vel framme i Monterey viste Elijah oss rundt, so åt me indisk og sov godt til dagen etter.

San Francisco, hostell, dag 25-26

Flott hostell. Me åt amerikanske pannekakar av di hostellet gav alle gratis røre til frukost. Me såg Twilight: Eclipse på kino. Og so gjekk me ein tur gjennom SF.

SF var ganske fint, men likevel ein litt vel stor by for min smak merker eg. Diverre hang me aldri i Castro-området, som eg trur er meir eit område me hadde likt godt.

San Francisco, i bilen, dag 26-27

Me sov på Golden Gate. Var innum tebutikk. Der sat me med ein veldig morosam amerikaner/kineser som var veldig engasjert um te. Han fortalte oss korleis engelskmennene lagde te heilt feil, og korleis me skulle laga te og um forskjellege timar. Veldig moro. Sat der vel ein time og smakte forskjellege tear fyrr me stakk.

San Fransinco, couchsurfing hjå Alesha (Alex), dag 27-28

Her traff me litt av ein kul fyr! Kona og barnet til Alex var på heimevitjing i russland, so Alex var åleina og kunne godt trengja litt selskap. Me var honoms fyrste couchsurfarar, og det var sers moro. Me drog ut å handla saman (han ville absolutt betala for bønneburgarane våre). Han gav oss sengi honoms, og sov sjølv på sofaen (!). Me sat langt ut på natta og prata um distribuerte sosiale netverk, som diaspora og GNU Social. Han forstod alt etter eg hadde forklart, veldig moro.

Dagen etter kom ei anna surfer inn, Elizaveta frå Russland. Sers koseleg.

Tahoe City, couchsurfing hjå Eric, dag 28-30

Diverre hadde eg dumma meg ut og skrive feil dato til Eric. So ingen visste me kom, og me visste ikkje at ingen visste. So me brukte ein gode 4-5 timar etter me kom fram til å stressa med «kva skjer no?». Eg sjekka ein siste gong fyrr me drog, og no var Eric kome heim, Helene hadde allereide sovna diverre, so eg måtte vekka ho att. Ho sov ikkje for godt den natta (men det gjorde eg! :D).

Eric var ekstremt uppteken (i lake Tahoe tener dei alle pengane på sumaren (restaurant osb) og brukar dei resten av året), men venene honoms var like kule dei. So sat og spelte kort og hadde det kjempekos. Var òg i boblebad. Eg og Helene var på kayaktur, og ein liten fjelltur.

• Kajaktur i Lake Tahoe

South Lake Tahoe, couchsurfing hjå Jacob, dag 30-31

Me bestemte oss for å vitja sørsida av Lake Tahoe òg, iom. at me ikkje hadde ein plan for Yosemite-yvernatting enno. Jacob elskar syklar, so han hadde mange. Me lånte syklar, eg ein utan gir (fastmontert). Det var veldig skummelt, men kult. «Problemet» med dei er at han er akkurat som ein 3-hjulssykkel, pedalane er kopla direkte slik at når sykkelen gjeng framyver so gjeng òg pedalene. Veldig stress når du ikkje er van til det, dessutan hev du ingen bremser, so du må berre bremsa med å stritta i mot pedalane. Vandskeleg. Men moro. Og skummelt.

Eg og Helene hadde umtrent lagt oss. Då skulle nokon av dei ut på ein «open mic night». Trass kor trøytt eg var, sa eg ikkje nei til ein liten utflykt, og fekk låna ein annan sykkel (supertynne dekk!!! :D:D:D). Det var typisk amerikansk, god stemning og folk var ikkje redde for å upptre. Herleg. Smakte eit nytt alkoholfritt øl òg. Gode tider.

På heimvegen såg me 2 stk dytta ein diger amerikansk pickup truck. Me hoppa av syklane og hjalp til. Spurte «kvar til?», dei skulle til ein bensinstasjon, men me dytta feil veg. Heldigvis kom ein bil bak oss og blinka inn til sida. Han kom og hjalp til med startkablar til bilen. So me tok syklane og sykla vidare heimyver. Hoho.

Yosemite, i bilen, dag 31-32

Me køyrde gjennom vakre Tuolumne meadows, og gjekk upp Lembert Dome.

Sov i bilen rett utanfor ein campingplass utanfor Yosemite.

Dagen etter gjekk me upp mist trail til Nevada Falls, og gjekk ned John Muir trail. VAKKERT!

Yosemite, couchsurfing hjå Matt, dag 32-33

Matt er brannmann i Yosemite. So me budde innanfor nasjonalparken den dagen. Han hadde ein annan couchsurfar på vitjing. Etter yvernattingi so gjekk me alle saman upp til Clouds rest. Ein lang tur. Me tok alt for lite vatn med, og hadde ingenting på nedturen. Vart veldig dehydrert og me vart etne levande av mygg. Diverre var altso slutten av fjellturen ganske vond.

Etter ein gratisdusj i Yosemite Valley var me mykje betre att, og sidan me hadde brent so mykje tid i Yosemite so drog me like godt bort til kampingplassen att for å sova i bilen.

Yosemite, i bilen, dag 33-34

Me køyrde, kom fram til Berkley og hang der litt, fyrr me sette nasa mot golden gate att.

San Fransinco, i bilen, dag 34-35

Sov på Golden Gate. Då me vakna starta dei 24 vonde timane me hadde på denne turen. I korte trekk; alt gjekk gale og eg skada meg nok til å gjera resten av turen vandskeleg. Les alt i eige innlegg.

San Francisco, couchsurfing hjå Alex (Alesha), dag 35-37

Alex hjalp oss stort. Men eg vart for det meste liggjande på sofaen og passa på kneet mitt. Diverre ikkje slik me hadde tenkt å ha desse dagane med Alex.

• Me hev hatt betre 24 timar på turen enn desse

Sacramento/Portland, greyhoundbuss, dag 37-38

Me tok nattbuss. Gjekk ganske OK. Ikkje so ilt som eg hadde trudd. Likevel nattbuss…

Portland, couchsurfing hjå Tyler, dag 39-41

Portland er fantastisk! :D Gratis transport inne i sentrum. Ganske OK-liten sentrumskjerne. Hyggelege folk. Roleg atmosfære. Mykje som skjer. Det var faktisk Federated Social Web Summit medan me var der, men eg visste ikkje um det!!!! :((((( Eg vart so leid meg. Tyler var kul, arbeidde i Intel. Me fekk eige rom med god seng.

OSCON (Oreilly Open Source Conference, elder noko slikt) starta då me drog.

• I Portland/Oregon

Vancouver (Canada), couchsurfing hjå Vicky og Jef, dag 41-43

Vancouver var herleg. Litt meir som Noreg. Kult med km og liter, i staden for desse mongogreiene dei brukar i USA. Tulleland.

Jef arbeidde i Electronic Arts, og me fekk koma på ein liten umvisning. Det var sers moro. Me hang mykje med Colin og Megan, som var barna deira, og spelte mykje Wii og ymse anna. Spelte kort òg. Dei var ein veldig nerdete familie som likte anime/manga og japansk popkultur godt. Passa meg utmerka! Passa faktisk Helene godt òg, me trivdest utruleg godt hjå Vicky og Jef. Diverre måtte Jef jobba 16-timars dagar av di dei var i ferd med å gjera eit spel klårt for pressevisning.

Seattle, hostell, dag 43-46

Likar denne byen òg. Verkar til at dei meir nordlege amerikanske byane er noko for oss. Seattle er digert, men likevel OK. Offentleg transport er ganske bra, ikkje so veldig yversiktleg som t.d. Portland, men likevel er det gratis i sentrum og det ser ut til å gå ein haug busser heile tidi.

Hostellet var veldig fint, men kosta oss mykje. Helene kaupte eit kort for å gjera so mykje yoga ho ville på ei veke. Forresten vart ho dårleg, svima av og låg i sengi heile dag 44, dakar.

Forresten tok dette innlegget 5 timar og 12 minutt å laga. Eg skreiv teksten fort nok som berre det. Men WordPress viser seg um att til å vera det verste bloggsystemet som finst når det kjem til bilete. HEKKAN so mykje arbeid! :(

Eg må snart laga eige bloggsystem att ser eg. WP er ikkje bra nok lengre.

Uppdatert

Seattle, couchsurfing hjå Marina (og Oro), dag 46-48

Moro å endeleg få ein vert i Seattle. Diverre fekk me aldri hengt ute med Marina elder Oro, men dei var sers koselege å sitja inne i bustaden å prata med. Me hev kannhenda enno ein plass å vitja i Russland no (Marina er frå Russland) ;]

Los Angeles, vond benk på flyplassen, dag 48-49

Ja, var vel ikkje stort å prata um dette her, men det var no ei yvernatting. Kjempekul flytur med Virgin Airlines fyrst, so ein keisam ein med US Airways.

• I Philadelphia

Mogleg relaterte innlegg

• Last minute couch på couchsurfing
• Innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud
• Kajaktur i Lake Tahoe

Nyklar på ein vond plass

Tidleg på morgonen var det tåkete, ekkelt og kaldt. Eg starta bilen og køyrde yver Berkley-brui til Berkley. Me skulle på umvisning på University of California Berkley, Helene hadde gjort ein reservasjon for fleire veker sidan.

Til slutt vakna ho, og me gjekk inn på ein Starbucks for å få oss litt internett o.l. Eg drakk ein mellomstor soya jordbær-krem Frappucino med vispa krem.

På vegen attende kom me fram til det fryktelege; eg hadde stoppa bilen, byta bukser (det var so kaldt i shorts) og so låst han.

Med andre ord. Nyklane var låste inne i bilen.

Fsck.

Parkeringspengar

Eg bad Helene vakta yver bilen medan eg gjekk attende og prøvde fiksa dette. Eg fekk låna telefon og telefonkatalog. Eg fann korkje bilupplåsarar elder Super Cheap Car Rental i katalogen, so eg spurde ein fyr med PC um han kunne slå det upp for meg. Det gjorde han.

Dei kunne ikkje koma og hjelpa oss, men me kunne ta tbanen ut til dei og henta ekstranykel. Eg gjekk for den planen. Einaste problemet var at det var vandskeleg å høyra kva han sa, og fort hadde eg gløymd ljoden som skulle vera stasjonen. Same kva.

Eg gjekk attende til Helene, som var heilt totalt fortvilt. På bilen låg ein parkeringsbot. Det hadde kome ei dama som ikkje hadde høyrd på noko fornuft, og gjeve oss parkeringsbot på $40.

Mongo. Var jo umogleg for oss å leggja lappen inni bilen når han ikkje var mogleg å få upp! Og å leggja ein lapp på vindaugeviskaren var jo so godt som å beda folk um å taka han til eigen bil. Det var fyrr me prøvde og fann ut at han kom ut med kvittering òg, slik at me kunne ha gjort det. Ugh. Jamvel, dritkjerring.

Eg sprang mot BART (som er T-bane på San Franciscosk) og kom med eitt på at eg ikkje hadde denne adressa/t-bane-stoppen lengre. Eg sprang inn på ein kafè att og fann ein tilfeldig kvisete gut med PC. Han var veldig hjepeviljug (som eg hadde gjetta då eg valde nett han) og fann tilogmed serviett og penn til meg. Me såg på kartet, og so var eg orientert.

Mannen som daua av di han ikkje ville reisa seg fyrr dronningi

Eg kom på BART til «Millbrae», lite visste eg um kor lang tid denne reisa ville taka. Det eg derimot visste var dette:

• Eg hev ingenting å gjera på, iom. at eg lot Helene passa på sekken
• Eg må på do (av ein viss jorbærkrem, soya-greie)

Punkt ein var i byrjingi det største problemet, men etter ein gode 10 minutt byrja eg irritera meg litt meir yver det andre punktet. Etter nærare 30 minutt byrja det verta uuthaldeleg. Eg kunne ikkje sitja lengre og byrja gå rundt i vogna. Etter 40 minutt sveitta eg som ein gris og tenkte konstant på soga um han som døydde då blæra sprakk. Det var frekt å reisa seg fyrr dronningi, og i eit middagsselskap som berre varte og varte so vart han sitjande til han til slutt segna um daud på golvet.

Eg hev gjort liknande mange gongar fyrr. Det gjer skitvondt, ekstremvondt. Men dette var lengre enn nokon gong fyrr. Dei siste 5 minuttane var heilt uuthaldelege. Eg mista fotfestet og måtte halda meg fast i stengene. Eg var på nippet til å svima av og kjende sveitta reinna frå panna. Ei dame kom bort til meg, veldig bekymra og spurde kva som var gale. Eg sprang upp, spurde kvar doen var, – gutedoen var uppteken, eg sprang til jentedoen, inn døri og sette meg ned.

Ingenting. Venta litt, og so gjekk det, utruleg smertefullt og seint. Etter to minutt opna nokon døri (eg hadde gløymd låsa døri), brydde meg ikkje stort. Då eg gjekk ut fekk eg kjeft av tryggleiksfolki um at eg måtte låsa døri når eg gjekk på do. Vel, lett for han å segja, han trudde ikkje han skulle segna um få sekundar seinare.

UC Berkley, nei

Eg fann plassen etter litt leiting og fekk nykelen. So var det berre å starta turen attende. Då eg kom inn var Berkley-turen ferdig for lengst. Heile turen fram og attende hadde teke meir enn 3 timar. Heldigvis var Helene med bilen då eg kom.

Knall og fall

Eg skulle gjera eitkvart, so me skilde veg att. Eg drog ned for å betala parkeringsboten. Stappa på rikt med pengar i parkometeret der nede. Køen var lang, eg fekk nummer 47, og dei var nett no på 11. Det gjekk seint.

Etter 48 minutt var dei på 44, og det var kjappe drag nokre gonger, eg var redd for å mista plassen min. Jamvel visste eg parkometeret var i ferd med å gå ut. Dei blodtørstige jæklane. So eg sprang-sprang-sprang ut gata til bilen, sprang yver fotgjengeryvergangen med den ugjevne asfalten.

Etter Yosemite hev skoene mine vorte ganske øydelagde. Den høgre skoen min vrengde såla seg mot asfalten og eg falt med venstre kne fram mot asfalten. Venstre kneskål traff asfalten og tok mot all støyt fyrr eg rulla rundt og traff og fekk eit halvdjupt sår på skulderen. Eg vart liggjande midt i vegen. Ikkje lengje, men lengje nok til at ljoset for bilene hadde blitt grønt. So eg karra meg upp med smerte i heile kroppen og spesielt kneskåla og skulderbladet. Blødde ned hendene, men det var slike vonde, men greie yverflatesår.

Eg fekk betalt parkometeret og bota.

Kneet forverrar seg

Eg gjekk no rundt med kneet. Klarte ikkje å unngå hinka då, men det gjekk no litt. Helene mobba meg, forståeleg nok. Ikkje alltid like enkelt å vita um hinkingi er yverdriven elder ikkje. Etter litt sitting og bilkøyring til Alesha (Alex), gjekk me upp trappone. Då kjende eg det verkeleg. Uverkeleg smerte. Utruleg vondt. Helene vart flau og ville ikkje at eg skulle gjera meg slik til, men slik var det ikkje. Eg kom inn og gjekk på badet, tok av meg buksa og såg på den digre kneskåla mi med det ferske raude såret på.

Utruleg vondt. Eg hev høyrd mykje skummelt um kneet, frå mange. So der og då bestemte eg meg for at eg måtte til legen for å sjå på dette. Det er noko eg normalt aldri gjer.

So vart det, etter mykje om og men. Eg kjende meg mykje betre etter alle gode tips frå Alex, men gjekk likevel kl. 01.00 av di eg hadde bestemt meg tidlegare på kvelden. Sjukehus i USA er dyre som fy, og eg er ganske redd for ein liten sjangs av å måtta taka rekningi sjølv. Det er eg lite interessert i. Men eg stoler ikkje heilt på reiseforsikringi mi (Chartis TravelGuard), men so fær me sjå.

Sjukehus

Me drog der. Venta litt. Vart teken inn av ei sjukepleier. Etter ei god stund fekk me møta legen. Ei utruleg hyggeleg dame, som var veldig «norsk» av seg. Ho tykte innstillingi mi var kjempebra. Eg hadde sagt, eg føler ikkje «å, eg må døy»-smerte no, so eg trur ikkje me treng taka nokre tester for å sjå um noko i kneet er brukke. Ho sa at folk i USA alltid ville ha alle testane, og dei kom inn for dei minste små idiotiske ting.

So drog me heim.

Men 24 timar var enno ikkje yver

Ein del av grunnen til at eg ville til legen so fort var òg av di eg ville til Alcatraz, som me hadde til dagen etter. Det er umogleg å koma ut der utan å tinga godt i vegen på fyrehand.

So me stod upp tidleg neste morgon for å få det til.

Helene stod paralysert i døri då eg kom ned. «Nokon hev brote seg inn i bilen! Vindauga er knust!».

Me kunne ikkje dra til Alcatraz no. … Og faen til uflaks då.

Helene si veske var stolen, med Nintendo DS og spel, mobiltelefon, GPS-en vår og ein del anna. Verdien av alt saman rekna me til å vera rundt 14.000 kr.

So, vonar forsikringi hjelper til på det òg. Men stadig skeptisk til dei (Helene er ikkje, ho hev full tiltru til at dei fiksar alt). Me hev totalt separat reiseforsikring kvar for oss, iom. at me ikkje hev meld flytting til same plass. Me hev vore sambuarar ganske lengje, men ikkje i auga til loven av di me ikkje hev adresse same plass (eg hadde framleis i Stavanger (byta no), og Helene hev framleis på Urdland).

Alex

Me stod utanfor og venta, og hadde lukka døri bak oss, so me banka på og ringde på døri til stakkars Alex som me budde med. Han trong låg-stress folk til å bu med, sidan han ikkje hadde fengje gjort noko arbeid den siste veka med so mange sofasurfarar i huset. Me sa, «ja, det er ingen problem».

Det fyrste som skjer når me kjem inn døri er at eg hev skada kneet mitt og treng masse pleie og hjelp til allslags. Han hjelper oss med sjukehus-uppslag og finna ut kva som er problemet med kneet, og so køyrer han oss til sjukehuset og låner oss pengar til taxi attende.

Han legg seg til slutt seint-seint (me var ferdige på sjukehuset rundt 03.00).

Og denne dagen, framleis innanfor dei 24 forferdelege timane, ringjer me på i ein time til han til slutt vaknar og slepper oss inn. Og no hev me problem med bilen. Ikkje låg-stressa akkurat.

Kl. 10 gjekk alarmen honoms, då var me på veg ut døri for å køyra bilen til levering. Me fekk seinare vita han stod upp då, for å byta um på bilane våre (flytta vår inn i garasjen, av di du berre fær stå i gata 2 timar), men vart litt småstressa då nykelen me hadde gjeve han var vekk. Heh, jaja.

Status i dag

Eg fekk krykkor på sjukehuset, men dei er vonde å gå med. Det er slike store, type amerikanske. Dei gjer ilt under armane og er uhamslege. Ikkje som norske/europeiske.

Me fekk ikkje;

• Drege på Alcatraz ( vonar me i det minste fær pengane att på forsikringi :-( )
• Drege på UC Berkley-umvisningi

Og nett no (4 dagar seinare) so er det veldig keisamt for meg å flytta meg rundt. Kneet mitt vert kokvarmt dersom eg hinkar litt på det, men det er so utruleg frustrerande og irriterande å bruka krykker at eg stort sett ikkje gjer det. Det er veldig sært, den eine kneskåli mi er kald som resten av kroppen, medan den andre varmar som eit atomkraftverk dag inn og dag ut.

Utpå kvelden etter ein del gåing, og so stillesitjing, so gjer det spesielt ilt. Ikkje slik grin-grin, elder au-det-gjer-ilt, men eg kjenner på ein måte at kneskåli sitt skeivt på og at det svir litt slik dunkande. Eg skal gå til legen att når me er heime i Bergen, eg treng pollentabelettar same kva.

Elles

Helene segjer: «Eg er alt i alt ikkje so leid meg. Litt synd med den handdekorerte Nintendo DS-en med dalmisflekkar og alle studentkortene mine. Resten er enklare å erstatta. Dessutan er det jo moro å kunna byta ut sliten mobil, gamal mp3-spelar, stygge bilete på studentkortene mine osb.» … (ho les det, og legg til) … «Tja, berre eg sa det heilt annleis og med innleving…»

Og elles er humøret godt. :P Forresten kaupte eg nett nye sko som hev ein såle som ikkje gjer at eg snublar heile tidi. Fyremon ;-)

Mogleg relaterte innlegg

• Frankrike turen
• Ingen vatn! …og resten av turen til Sirdalen
• I LA-sentrum

Portland verkar som ein veldig koseleg by. Han er mykje meir europeisk enn byane i California. Kollektivtransport er gratis i sentrum her! Flotte greier. Dei hev òg 4 forskjellege kollektivsystem på ein billett. Trikkane (MAX, einaste me hev teke so langt) er moderne og er fulle av skikkelege folk. Med andre ord, ikkje berre uteliggjarar og kjeltringar slik me fekk erfara i Los Angeles.

Helene sit og lagar rekneskap av kvitteringane våre dei siste dagane. Det trengst for å få litt yversikt att.

I natt tok me nattbussen frå San Francisco til Portland. Det var som nattbussar flest, ikkje særleg godt, men likevel betre enn venta. Eg fekk sove ein 3-4 timar i slutten av di eg fekk to sete for meg sjølv. Me tok dei verdskjende Greyhound-bussane. Me stoppa ein time eller so i Sacramento òg, so fekk teke ein bitteliten tur der.

Me skal sova hjå ein Tyler i natt og neste natt. Etter det er det TOG upp til Seattle, det tek ikkje meir enn 3,5 timar iom. at Portland er ganske langt nord i Oregon.

Mogleg relaterte innlegg

• Nokon hev visst fritidsproblem
• Supernatt på byen
• Eg forsov meg til toget

Nett no bur me med Eric og dei 3 andre i kollektivet. Dei er alle saman skikkeleg kule og venlege. Me hev for det meste funne på ting sjølv, men i går, medan Helene endeleg fekk sjekka eit par bøker til masteren sin, so spelte me kort. «Shithead,» som eg vann godt i, og «Nerf» som er veldig likt det kortspelet me speler i Noreg som ikkje hev nokon ventetid (nokon må hjelpa meg med namnet her). Eg var heilt elendig i Nerf, nett som normalt med det liknande spelet i Noreg. Forskjellen er at i Nerf brukar du vanlege kortstokkar og alle legg kabal på sitt eige felt i tillegg til å leggja kort ut på bordet.

Me lo mykje den kvelden der. Etterpå gjekk me til boblebadet og badstua og prata um krig og afghanistan og pengar og universitet og slik ;-)

Få uppdateringar på netsida

Helene starta dagen med Pilates (etter me hadde ete Oatmeal med kanel¹ ), og eg sat på pcen og skulle skriva til netsida.

På biletet er eg i San Francisco, slik eg normalt ser ut framfyre pcen — alt for lite pctid på meg her på reise. :P

Eg måtte berre fiksa ein del CouchSurfing-ting fyrst, og plutseleg hadde heile timen gjenge. Slik hev det vore heile tidi. Den vesle PC-tidi me hev hatt (og avogtil ikkje so liten helder!) gjeng berre til å finna kvar me skal sova dei neste dagane. Då me budde i West Hollywood hjå Adam (som ingen veit um, det er jo superlengje sidan me skreiv noko!), kunne me hatt tidi til det – men me hadde berre so fullt program med Adam heile tidi at me berre ikkje fekk det til.

Me må få skrive um resten av turen òg, men då treng me ein helder lang pause der det ikkje skjer noko stort og me ikkje treng gjera so mykje på CouchSurfing.

Eit godt tips, viss du vil vita um me er i live, og kva me driv med, so kann det vera lurt å sjekka referansane på CouchSurfing-profilen min, der skriv av og til folk um møtene våre. Viss du ikkje er medlem, so må du trykkja på personane som hev skrive um meg for å sjå kva eg hev skrive um dei. Av ein elder annan grunn ser du berre alt når du er logga inn.

Forrigår, til Tahoe

Me starta turen vår på IKEA i Berkley, kaupte ein heil pizza til $9, sers billeg. God var han òg.

Me dreit oss litt ut (vel, eg), av di eg skreiv feil dato til Eric, so han trudde me kom dagen etter (den faktiske datoen me hadde skrive). So me kom fram til låst hus, og trudde dei då budde i ein av dei andre 250 husene som hadde same adresse (var ein slik «township»² der alle hadde same adresse, men kvart sitt «unit number»). Me køyrde seint rundt husene og såg etter opent trådlaust internett, eller eit netverk som var sårbart for cracking (hysj!). Kvifor brukte me ikkje berre mobilen min? Vel, den daua faktisk.

Han hadde ligge saman med ein salsa-saus frå ein taco eg åt nokre dagar fyrr, og dei svingute vegane hadde marinert mobilen min godt og saftig. So viss nokon lurer på kvifor mobilen min er umogleg å nå fram til so er det difor. Elles er GPS-en vår heilt øydelagd no, varte ikkje meir enn 3 vìker. Elendige greier. :-/

Til slutt kom me fram og alt gjekk bra ;-) Helene hadde allereide sovna, diverre, so ho måtte vakna att for å koma inn. Det er ikkje særleg moro.

I går, ein liten fjelltur frå Emerald Bay til Eagle Falls-vatnet

Vatnet var isande kaldt, men herleg etter den litt for enkle turen. Han var markert som moderat (eg lurer på kva dei lette er då!?).

I dag, kayak! :D

Me ville ut 2 timar. Det kosta $30 per stykk, men sidan me budde med Eric, so klarte han å få spesialtilbod for oss slik at me fekk det for $30 til saman, yay ;-)

1. det er i ferd med å verta ein klassikar for oss her no. Billeg og sunnare enn alt anna me stappar i oss heile dagane
2. ikkje som i Sør-Afrika, trur eg:P

Mogleg relaterte innlegg

• Casino!
• Soving i bil
• San Diego

Fyrste natta sov me i bilen av di me ikkje fekk ein couchsurfing-vert, neste dag var me so heldige at me fekk ei melding frå Lance. Me kom fram seint i kvellingi (21) og traff han og Matt (som ofte sov over). Lance hadde eit typisk amerikansk hus, slike du ser på «ekstrem oppussing». Alt i ein etasje, garasjen hang inntil huset. Kjøkken og stue i eitt stort rom der det var høgt under taket. Han hadde ein gigasofa, men me fekk eige rom med dobbelseng.

Lance var ein perfekt vert, avslappa, hjelpeviljug og likevel engasjert. Me såg This Is It, Michael Jackson-konsertgreia fyrr me la oss fyrste dagen.

Eg spurte um ein billeg frisør/barberar, av di eg seriøst trengde ein klipp av hår og skjegg. «My brother has a haircutter machine,» svara han og fór av stad for å henta. Utruleg herleg, kjenner meg mykje betre med mindre hår/skjegg. :-)

Dagen etter tura med bakpå scooterane til Lance, Lance og Matt køyrde. Matt måtte på jobb etter ei stund, so me sette han av. Då fekk eg ein eigen scooter, og det var sjølvsagt gode dagar. Helene ville ikkje køyra trass i at ho hev sertifikatet for det, men det kann eg no godt forstå. Jenter hev ikkje den upåklagelege sjølvkjensla når det kjem til motorkøyrety. Dessutan dreg ho ikkje rundt på sertifikatet slik eg gjer.

Me sov ei natt til og hang litt rundt i San Diego fyrr me so køyrde vidare.

Mogleg relaterte innlegg

• Vestkystturen vår i USA (sambandsstatane), eit yversyn
• Kajaktur i Lake Tahoe
• Casino!

Nasjonalskog, Mojave-ørkenen

Fyrste gongen sov me i Mojave-ørkenen, som er ein nasjonalskog, og som er fullt lovleg å sova i. Dessutan var me på ein sokalla «rest-stop» og der er det lovleg å sova same kvar du er. Du må tòla ein del motorljod rundt deg då, og ein del trailersjåførar hist og pist.

Helene syntest det var roleg og bra.

Soving i eit nabolag

Andre gongen var det litt meir krisesovings, me hadde ikkje planlagt det. Me klarte ikkje finna ein vert på couchsurfing. Me hadde ein plan B, som var å dra upp til campingplassen der verten vår frå natta fyrr var, men me fann det ikkje og dessutan virka det meir bale enn det trong vera. So etter soli hadde falt (og Helene sov nesten allereide medan eg køyrde rundt) og ein halvtime leiting på måfå, stoppa eg til slutt berre ein veldig mørk plass i eit finare nabolag rett med ein tennisbane og ein liten ranch på andre sida.

Problemet med denne vegen var at det var ein del trafikk der, men ikkje alt for mykje.

Politi

Me er veldig redd for politiet her, so me hev kaupt ein slik solskjerm slik at du må sjekka bilen ganske nøye for å sjå at nokon søv der. Dessutan hjelper han sjølvsagt med varmen. :-)

På min vesle 30min-runde såg eg 2-3 politibilar, litt skræmande, men til slutt berre måtte me stoppa. Eg hadde ei soge klår i tilfelle me evt. vart tekne – eg hev høyrd du ikkje plar få anna enn ei åtvaring viss dei tek deg.

Me sov litt uroleg då bildører small att, men til slutt vart det ganske so stille.

Det er eigentleg heilt greit å sova i bilen, den einaste tingen som gjer det so vandskeleg er at det er ulovleg.

Me kjem nok til å halda fram med det ein del, spesielt når me vert litt flinkare til å finna mørke, stille, rolege og trygge plassar der det òg er liten sjangs for å verta teken.

Mogleg relaterte innlegg

• I Oslo utan bustad, om att
• I Portland, Oregon
• Kajaktur i Lake Tahoe

Nayan (som me budde hjå) tok oss med på surfetime. Det var mykje vind og ein heil haug bylgjer. Eigentleg ikkje optimalt, bylgjene var digre – og det er bra, men dei kom heile tidi so det var utruleg slitsomt. Det er ikkje normalt. Men båe eg og Helene fekk surfa ein heil del gongar.

Eg klarte å reisa meg upp heile tri gongar. Det gjekk ganske lett, og var fantastisk tilfredstillande. Eg kann ikkje segja eg klarte å styra noko særleg då, men det kjem nok.

Hadde det vore litt færre bylgjer so hadde det heile vore enklare av di me ikkje hadde vore totalt utslitne allereide når me kom ut. Eg kom meg på ei stor bylgja, berre for å finna ut at armane svikta meg totalt slik at eg falt pladask med andletet rett ned i surfebrettet av di eg var so råsliten.

Men for ein morgon! Dette må me gjera meir av :D

Mogleg relaterte innlegg

• Casino!
• Wii-skriving
• Togbillett til Stavanger (eg flytter frå Oslo(!))

Eg stappa på ein dollar. Vann ingenting. Helene fann ein annan maskin, og vann ganske stort. Ho slengde på ein dollar, vant litt og so tapte alt. Ein dollar til og ho fekk ut $3.79. Etter det brukte ho ein dollar til og var uppe i $2.40 i vinning, og eg sa ho måtte taka det ut.

Spelemaniaen tok ho den siste gongen, og ho tapte alt saman. So, Helene sitt reknestykke:

$3.79 – $1 – $1 – $1 = 79¢

Mitt reknestykke var litt verre. Eg prøvde ein gamaldags einarma banditt, og to dollar på ein Star Wars-versjon. Det såg slik ut:

- $1 – $1 – $1 = – $3

So Helene vann dette her lett.

Tidlegare på kvelden so tok eg berg- og dalbanen dei hev her inne på hotellet. Moro. Eg er han i raud t-skjorte viss de ikkje ser det allereide.

I morgon byter me hotell. Etter det veit me ikkje heilt kva som skjer.

Mogleg relaterte innlegg

• Kajaktur i Lake Tahoe
• Heime i Stavanger
• Surfing!

Heilt til venstre på vegen var det tvo «car pool»-felt, altso felt for bilar med 2 elder fleire folk i. So eg skifta felt heile vegen bort dit. Det var nesten ingen trafikk der.

So, korleis kjem eg inn på denne vegen? Det var tvo sterke, gule, heilstrekte strekar mellom kollektivfeltet og dei vanlege. I Noreg og Europa vil det absolutt tyda «det er ikkje lovleg å krossa yver her». So vel, me køyrde langs lina, langt, langt. I den treige køen.

Me leigde altso bil likevel. Det var eit sant helvete å koma seg rundt utan. Det kosta oss $1397.00 for 1 månad, altso 9000 NOK inkludert alle forsikringar. Me skal levera han i San Francisco. Fann altso Super Cheap Car hire som leigde bilar til under-25 utan å leggja på ein totalt latterleg ekstrem straff-pris på topp.

Ein bil køyrde ut frå kollektivfeltet og inn i vårt felt, han kryssa altso dei gule linene. Kort tid etter køyrer ein annan bil ut framfor oss yver i kollektivfeltet.

Kollektivfeltet skiljer seg frå hovudvegen og fær sin eigen bru som fletter seg inn i den andre motorvegen me skal yver på. So litt i panikken av å måtta sitja i den treige køen stort lengre so svinger me yver i kollektivfeltet.

Sekund etter ligg ein Highway Patrol bak oss, og eg frys til is. Han kjem upp på sida vår, ligg der litt og slakkar av og legg seg bak oss. Eg vil ikkje akselerera upp, for at det ikkje skal tolkast som um eg vil køyra frå han. Eigentleg vil eg helst berre at han skal køyra forbi meg. Men, nei.

Han ligg bak oss, og etter eit par-10 sekund til so kjem ljosi på.

Han segjer noko til meg, vandskeleg å forstå/høyra. Me kjem til ei avkøyring. Eg høyrer noko um «right» og byter felt til høgre, men det var visst totalt feil og han skrik, nei, nei, nei. Eg vert sjølvsagt råstressa og køyrer til venstre att ut i ei trafikkøy mellom avkøyringi og vegen. Han stoppar bak meg og vinkar og veivar og pratar og eg forstår ingenting. Men etter litt forstår eg at eg skal køyra ned der. Og det gjer me.

Me stoppar nede, etter at eg fyrst trudde me skulle stoppa, og so ikkje so eg gassa upp att og då skreik han «STOP!». So ruller eg ned vindauga og tek fram førarkortet.

Han er råsint.

1. Me køyrde yver den gule streken
2. Me køyrde seint (eg var paralysert av å ha politiet rett i baken)
3. Me fylgde ikkje instruksjonane han gav

Når han fær sertifikatet vert han veldig suspekt og spyrr «WHAT is THIS!?».
«Uh, it’s the norwegian drivers license».

So, til slutt kastar han berre sertifikatet inn i bilen. Ingen bot. Gjeng attende til sin bil, og råkøyrer vekk og rundt ein sving.

Bah. For ei forferdeleg oppleving.

Mogleg relaterte innlegg

• Soving i bil
• San Diego
• OpenID, korleis og kvifor?

I dag tidleg var me i Palmville med Rajan, som me hadde sove hos. Me køyrde inn til Fox Studios og var med på innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud med Zac Efron (sjå det, Kitty Karina!). Me vart invitert av komponisten Rolfe Kent (på IMDB), som me traff på ein couchsurfing-fest i Los Angeles.

I ettertid (no!) fann me ut at han hev komponert tittelmusikken til Dexter-serien! OMG! :D

Me elskar den serien.

Same kva, me var der på innspelingi, og fekk sjå orkesteret spela med Rolfe som dirigent. Vart eit par takningar på eit par av scenene. Utruleg interessant.

Ein flau ting; det var mat på eit bord. Ein i orkesteret tok ein kjeks, eg tenkte; det såg godt ut, so eg tok ein òg. Dei gjorde seg klar til upptak (det er 60 stk inne i orkesterboksen) medan eg tygde litt på kjeksen. Og, 8, 7 .. 2, 1. Eg byrjar kjenna eg må hosta, og til slutt er det umogleg å halda det, HOST HARK HOST HARK. Og det stoggar ikkje, eg fær ikkje hosta skikkeleg, so det held berre fram. Eg må ta meg for nasa for å ikkje laga so mykje ljod, men hikkar litt host litt-om-litt. Utruleg flaut.

Etter takningi spring eg inn i kontrollrommet der du kann bråka litt utan problem. Rolfe kjem inn, og er godt nøgd med takningi, men han må takast um att av di det var ein del «romljod i byrjingi». Hah :-(

Eg gler meg stort til å sjå filmen på kino ;-] Helene vil prøva sjå han på premieren her i USA.

Det hev skjedd ein del dei siste dagane, og eg skal skriva um dette når eg fær tid:

• Stoppa av trafikkpolitiet / bil (gjort)
• Surfing
• Couchsurfing hjå Nayan
• Grillfest på stranda
• Couchsurfing hjå Rajan
• Griffith Park (dyrepark og observatorium)
• Universial studios

So fylg med :-)

Mogleg relaterte innlegg

• Last minute couch på couchsurfing
• Kajaktur i Lake Tahoe
• Vestkystturen vår i USA (sambandsstatane), eit yversyn

Me fann bil, og tinga ein for ein månad for $1400 inkludert båe andsvarsforsikring og kasko. Skal henta han i morgon.

Det tok ei halv æve å koma seg inn til byen. Vel, me bur jo allereie i «byen». LA latar til å vera mange byar som hev smelta saman. Han er ekstremt stor og flat. Langt i frå kompakt. Veldig keisamt eigentleg. Ikkje slik eg likar byar. Det tok oss vel ein time å koma inn til det dei kallar «downtown» med buss og to byte med metrolina.

Som eg sa i førre innlegg, er verkeleg offentleg transport heilt utruleg dårleg her. Det må berre opplevast. Det er veldig stressut å bruka. Det visste me jo, men trudde aldri skikkeleg på det. Bur jo 20 millionar menneske i denne byen, må jo vera noko grunnlag for å laga eit litt skikkeleg transportsystem. Men, nei.

Eit stort problem er sjølvsagt måten dei hev «laga» byen på. Iom. at han er alt for stor, og det er so digre avstander mellom alt so er det få folk per kvadratkilometer truleg. Likevel er det ikkje mindre enn t.d. Oslo, og der hev dei jo fint klart å laga eit godt transportsystem. Menmen.

No sit me på ein heller dårleg Starbucks i sentrum, me hev ikkje klart å finna ein litt større, koseleg kafé der me sit litt meir privat (og ikkje midt ved dei utruleg bråkute kaffimaskinane). Det gjekk ikkje. Me sat ute ein periode, men ein galen mann plaga oss veldig. Han var trugande og spurte um å få pengar eller få kaka vår heile tidi. Skikkeleg trugande. Ei dame kom ut, han sa noko, og so slo han kaffien ut av hendene hennar, ho fortsette berre vidare. Sikkert livredd.

Ei anna dame kom yver vegen, han gjekk til ho, skræmande, og hytta neven etter ho, eg trudde han skulle slå ho – og so gjekk ho attende til der ho kom frå. Ho vart redd.

So me stakk inn, var ikkje koseleg der nei. Han tok Helene sin kakesmaksprøve.

Fyrr det var me på turistinformasjonen, me treng allslags kart til å få litt yversikt. Dei hadde evig med ulike brosjyrar, og me hev diverre teke med oss fleire kilo av dei. Off, so mykje boss det vert.

No skal me ut på ein gåtur. Alt er betre i dag no som me hev sove, slik eg tenkte. Dessutan vert det truleg veldig moro å endeleg få ein bil! So fær me helder gløyma at det kostar oss ein god del, det vart heldigvis mykje billegare enn det alle dei kjende (store) selskapa tek.

Mogleg relaterte innlegg

• Vel framme i Los Angeles
• Heime til jól, lite utetid, butikkar i Stavanger
• Supernatt på byen

Same kva, eg hev sers litan tid, sidan det var 25 minutt sidan Helene sa me skulle møttast um 45 minutt på ein t-bane-stasjon nede i byen.

Me drog ned den 5. desember, etter eg hadde fengje ein tøff kjeledress til bursdagspresang av Helene (endeleg, eg hev jo tenkt skaffa meg ein slik i yver eitt år!). Me feira bursdagen min her i England og flytte inn på det andre hostellet. Det heiter Palmers Lodge og hev ein herleg gamal engelsk stil yver seg. Veldig kult.

Eg ved den gamle skulen min (Oxford and Cherwell Valley College), dei hev RIVE hovudbygningen!

I går var me i den gamle heimbyen min, Oxford, det var veldig moro. Kva vert det no, 5-6 år sidan! De kann faktisk framleis lesa mange av dei gamle tekstane mine frå då eg var i Oxford på sida her. Merk, nynorsken er elendig (på den tidi var framleis langt fram til eg byta hovudmål).

I dag stod Helene tidleg upp for å handla rundt her i London. Eg gadd sjølvsagt ikkje det og vart verande i sengi og hev no sitte på lånt datamaskin (frå Nei til EU sjølvsagt) i den flotte, herlege fellesstova.

Mogleg relaterte innlegg

• Møte med Pappa og Falke i London
• Ny og fungerande arkiv-funksjon til netsida
• Sol (maskini mi) er defekt, snart ryk batteriet

Flyget var forseinka. Me sette oss ned og kaupte noko mat og alkohofri øl til ein ekstrem dyr penge (300!). Då trudde eg at eg hadde brukt upp dei siste krunaene våre. Me venta og venta. So fekk me vita at flyget vårt vart endå meir forseinka, so det var ikkje 2 timar til lengre, men 4. Me henta «refreshment vouchers» for 180 kruna kvar.

Eg hadde fengje nok av den rådyre flyplassen og fann ut at me enkelt kunne gå ut att for å handla i normale Tsjekkia der det var mykje billegare. Eg spurde på Subway, og heldigvis tok dei lappen min. Helene hadde ikkje lyst på Subway-sub, so ho gjekk inn att med sin der me sat og venta. Eg brukte det trådlause netet til den ekstremt dyre kafeen med dei sinte servitørane. Herleg at det er so enkelt å gøyma seg slik.

Tidlegare på dagen hadde Helene kaupt seg ny frakk, og brukt meir pengar enn ho ville. Dessutan måtte ho la ei flott regnjakke vera att. No måtte ho bruka 180 kruna på noko tull ho ikkje trong. Ho gjekk fram og tilbake i butikkane og såg. Etter tvo timar med slit kaupte ho sjokolade.

Ho var sliten og leid. Med eitt fann eg endå meir pengar i bukselomma mi. Vops. So gav eg ho det. Det vart eit endå større problem.

«No hev eg stressa fælt med å ikkje handla flotte klesplagg grunna lite pengar, men no må eg bruka ei heil formue på tull og tøys! Dette gjer vondt og er vandskeleg!»

Og so til slutt, etter 6 timar venting, fekk me venta litt til fyrr flyget gjekk. Slik er det å fly med SkyEurope.

Mogleg relaterte innlegg

• Dubrovnik, Kroatia dag 1-4
• I Portland, Oregon
• Helg i Kviteseid

Me hang mykje nede i gamlebyen. Der fann me fort fram til Dolce Vita. Ein plass som sel m.a. is og pannekakor. Det vart stamplassen allereide frå starten. Det var ikkje sjeldan me var innum og åt pannekakor tvo gongar på ein dag. Pannekakone der var heilt fantastiske, tvo digre med is, sjokolade, sjokolade+banan (min favoritt) elder noko anna (Helene hadde alltid spesialtinging) til rundt NOK 20. Ganske utruleg.

Byen er utruleg flott, og ganske lik slik eg hugsar han. Diverre fekk eg litt, «vert her fyrr»-kjensle. So eg trur ikkje gjenvitjingsverdien var særleg stor.

Faktisk klarar eg ikkje no i ettertid finna so alt for mykje nemneverdig dei 5 dagane me var der.

Helene ville absolutt sjå film på kino, so me gjekk på Mamorska, som me trudde var ein «tri menn og ein baby»-film basert på filmplakaten. Det viste seg at tittelen var The hangover, og var ein veldig morosam film som me lo godt av. Eg spesielt høgt og hardt som alltid. Falke hadde prøvd prata litt um ha fyrr i Praha, so eg syntest eg kjende noko att.

Elles var det, som i Praha, ingen problem å få alkoholfri øl i Dubrovnik. Dei fleste restaurantane hadde eitt merke inne. Diverre var det litt verre med kaféane, spesielt dei som berre serverte drikka. Av dei var det få som hadde alkoholfri øl. Me fann ein fancy plass som båe hadde Stella Artonis Non-Alcoholic og trådlaust internett.

Det var yverraskande enkelt å vera vegetarianar i Dubrovnik. Alle plassane hadde minst ein hovudmeny som var vegetariansk, og fleire plassar hadde eigen yverskrift med mange rettar. Me gjekk på ein av dei sistnemnde, Helene hadde mousaka, og eg sopp. Det var utruleg flott og himmelsk godt. Og det var jysla billeg, av di dei i Kroatia ikkje plar taka yverpris for maten slik me gjer i Noreg. Er alle råvarone billege, ja, då er retten billeg. Ikkje slik i Noreg der ein veggisrett på restaurant fort kostar rett under ein kjøtrett. Det er ganske surt.

Dagen etter fann me fram den reine veggis-restauranten me tidlegare trudde var lagt ned. Det var ganske godt der òg, men ikkje like godt som den fyrste restauranten. Det kom eit sveitsisk par forbi då me var ferdige, alle plassane var tekne, og den litt sinte servitrisa viste dei vekk. Dei var ganske frå seg av di dei ikkje tykte det var lett å finna veggismiddag i byen. Me var umtrent ferdige, so me sa at me kunne betala å gå, slik at dei fekk plassen vår. Dei vart veldig takksamde for det. Me forklarte dei òg um andre plassar for veggismiddag. So gjekk me til Dolce Vita for å eta pannekake att.

Dolce Vita tyder «det søte livet» elder noko slikt. Helene synast tydelegvis ikkje dette ålmenne namnet var godt nok. Sjølv um det ikkje står noko av det i nemnet, sel dei mest is og dei hev ein stor is utanfyre døri. Det kann vera difor Helene synast is fekk ein ufortent stor plass. Ho sat og såg nedyver dei andre bordene ute som nett då hadde mange pannekakor på seg (normalt is), då ho tankefullt sa «Hmm. Alle et pannekakor no. Denne plassen burde heitta Dolce Vita PANCAKES!».

Den andre dagen hadde me fengje nye myggstikk, og ikkje få denne gongen. Dessutan forsvann dei ikkje, og var ekstremt digre. Store raude utståande blemmer. Dei klødde som lite anna og Helene var totalt bombandert. Ho var i veeldig dårleg humør. Me prøvde byta hus, me hadde eit rom i ein 60-tals bustad (stova var betre) – huset låg i ein hage som var ein mygglarveforplantningsfabrikk. Dama som var huseigar vart veldig leid seg, men me fann ikkje noko som ikkje kom til å ruinera oss. Me var uppe på Villa Klaic, der eg hadde budd med mamma og pappa. Den staden er himmelen. Diverre hadde me ikkje råd. Helene vart òg totalt forelska. So til slutt måtte me berre halda fram å bu i mygghelvette. Noko som øydela mykje av Dubrovnik av di me heile tidi var irriterte av myggstikk, lite svevn og allslags anna. Ålmenn misnøye.

Dei nye stikki var frå Afrikanske mygg, fekk me høyra frå farmasøyten. Ho vitja me mange gongar. Helene hev salve og antimyggspray, B-vitaminer (mygg tek helst dei med minst B-vitamin) og citronellaolje for å halda dei vekk. Me brann mykje citronellaolja ei natt, men det vart umogleg for oss menneskje å vera i rommet òg. Måtte hava døri opi, viss ikkje fekk me helder ikkje sova. Det var verkeleg ekstremt varmt. Synd at husstoda skulle vera so dårleg.

Me skulle òg på kajakktur, hadde tinga og alt, men den siste dagen (då me hadde tinga) viste det seg å vera for sterk vind og vær til at me kunne gå ut. Det var jysla skuffande. So me hang helder på skitdyr internettkafè og åt fleire pannekakor på Dolce Vita PANCAKES!.

So tok me båten til Stari Grad, Hvar. Og det var vel eigentleg heile Dubrovnik. Me bada og gjorde allslags anna òg sjølvsagt, men det vart aldri superbra. Mykje av turen vart yverskugga av Helene sine stikk og at heimebasen vår var so full av gjennomvonde innsekt.

Helene hadde stor von til Hvar, og var godt yvertydd um at det skulle vera betre. So tok me båten der (ein gamal Color Line danskebåt-liknande sak med svenske skilt)…

Mogleg relaterte innlegg

• Til Kroatia, flyplass
• Dubrovnik, Kroatia dag 1-4
• Keisamt å reisa åleina?

«Forslag» frå Helene her me sit på Starbucks og ventar på å taka flyget til Dubrovnik:

«Legg ut bilete av meg i den nye frakken og skriv ‹medan familien min shoppa heile víka venta Helene til siste stund og shoppa berre ein kjole!› Ja, og so Hegel då. Skriv det. For då høyrast eg so smart ut.»

So det er altso grunnen til dette helder utypiske innlegget frå meg. Eg kann òg fortelja at eg fekk kaupt ein decaf coffee her, og at han smakar himmelsk. Helene segjer han er betre enn all anna kaffi ho hev smakt. Dessutan måtte eg jo hava kaka, er jo år og dag sidan eg hev hatt kaka+kaffi.

Helene gjekk inn og spurde um varmt vatn, og personalet var so ekstremt viljuge til å hjelpa at ho vart heilt frå seg av ovundring og kann no knapt sitja stille på stolen. Ho hev altso med seg teposar og fær no gratis te. Noko ho set veldig stor pris på (iom. at ho brukte dei siste pengane sine på kjolen).

Ah, forresten, det fortset, eg fekk med meg dette ut av ordstraumen som kjem ut or den lettare hypre Helene:

«Skriv du um meg, skriv du um meg!? Du må hava eit eige kapittel um meg! Hmm. Forresten, hev du eit bilete av at eg les Hegel?», held ho fram. Ho kjem inn på ein heil del snakk um flyplass og nestle-bar fyrr ho til slutt må forsikra seg at eg ikkje hev gløymd alt det der med Hegel og bilete av ho med frakken.

So, ja, slik gjeng no dagane

Oppdatert eit kvarter seinare: Eg fekk eit heitt tips um at det var fullt mogleg å byta til eit litt mindre uflatterande bilete, og at det var sterkt tilrådd å gjera det brennkvikt. So, gjort.

Elles fekk eg høyra at det visstnok heiter «Kåpe» for jentor, men «Frakk» var meir sexy. Dessutan fekk det meg til å høyrast dum ut, som var ein bonus Helene godt kunne leva med.

Mogleg relaterte innlegg

• Praha dag 2
• Alene, biletefangst
• Surfing!

Den siste lenkja hev dette biletet frå eit prøverom i Berlin. Det er Janne-Kristin og Helene, som de ser. Biletet er Ida sitt. Dei andre som var med på turen var Synnøve og Klaus

Det viste seg at Klaus ikkje hadde same ladar som eg trong til mitt kamera, so det vart litt få bilete. Kamera mitt slutta fungera etter ei stund. Utruleg synd. Eg stal kamera til Klaus nokre gonger, men eg kunne jo ikkje godt taka det frå han!

Ikkje yverraskande frå førre innlegg um Berlin-turen, men her er det ekte prov på kven som er linselusen. Det er ikkje eg som tek bilete av Janne-Kristin, det er Janne-Kristin som plasserer seg i bileti mine (og ja, eg skal fiksa netsida di snart :) ).

Me fann ut at S-bahn var tingen å taka inn til byen. Det me gjerne kallar tbane i Noreg. Dei hev tvo variantar, U-bahn som gjeng (for det meste) under jordi og stoppar mange plassar, og S-bahn som gjeng yver bakken og er ein slags ekspress.

Rommet me hadde leigd hjå JetPak viste seg å vera utruleg fint. Det var ikkje mange euroane me betalte for det rommet, so me hadde ingen grunn til å venta noko særleg fint. Det var tilogmed eit eige gå-inn-i-skap som jentene likte sers godt (dei er jo trass alt jenter). <- Hohoho, sjekk kor dømmande eg er.

Ida og Helene inne i klesskapet

Ida, Janne-Kristin og Synnøve på tbanen, legg merke til Synnøve sitt skjørt. Eg såg det ikkje fyrr no! Wow! Snakk um match.

Vapiano. Her åt me 2-3 gongar. Billeg, fersk pasta som dei lagar til deg medan du står og ser på. Veldig bra. Du fær eit plastikkort som du betalar alt med, og so må du betala gjeldi di når du gjeng derifrå. Ganske effektiv heile plassen.

Tidleg morgon. Ida sminker seg.

Og Klaus held fram med å sova. :-)

Frukosten min hjå JetPak sin vesle kafé. Minner meg um england og …mindre bra frukostar der ;-)

Ida drikk morgonkaffi på JetPak-kafèen

JetPak-kaféen var seriøst miniliten. Ikkje god plass til oss der, litt stress å eta når folk venter på å få sitjeplass.

Me fær gaiding «kor er dei beste plassane» frå ei JetPak-tilsett, ho var ekstremt ivrig til å hjelpa. Eg gjekk alltid rundt med det kartet i lomma, sidan eg elskar kart.

Synnøve på jøde-monumentet for 2. verdskrig, me var på gaida tur. Dei andre gjekk på tyskspråkleg, men eg og Synnøve tok den engelske varianten ;-)

Muren, området til venstre er «death strip». Utruleg interessant.

Trabant, trabi, drøymebilen! Drittøff! :D

Pause i den gaida turen.

Luftwaffe, Nazistane si flyvåpenbyggning, nazist-arkitektur på sitt b–verste. Var frykingytande. Skummelt.

Synnøve på parkeringsplassen der Adolf Hitler tok livet sitt. Dei ville ikkje gjera det til eit monument slik at nynazistar kunne gå der. So… Ein heilt vanleg parkeringsplass utan so mykje som eit skilt.

Me gjekk inn i eit fredsmonument, som i all tysklands historie hev vore ymse krigsmonument. Av di Tyskland elskar krig.

På U-bahn, skal ut på byn og eta ;)

På byn for å eta. Her er me endeleg alle saman på bilete! Jepp, eg sit bak ein herleg alkoholfri Beck’s. Dei var sers gode.

Ah, eg berre tulle på førre. Janne-Kristin var jo òg med. Veit ikkje um det er min alkohofrie Mohito (satan den er ekstremt god! :D), elder noko anna ho drikk av.

Me såg ein «Sporvegane»-buss på veg heim. Yay, norsk i utlandet, slikt elskar me nordmenn. Dei hadde skaffa vin, og eg hadde jo 10.000 forskjellege typar alkoholfri øl heime.

Dagen derpå. På Starbucks. Helene og Klaus stel kvar sin Starbucks-kopp (utanum koppane dei kaupte), av di dei ikkje er til sals. Ida er trøytt, hoho. :)

Synnøve og Janne-Kristin. Me kaupte sjokolade.

I Berlin Zoo. Her gjeng kamera mitt. Ikkje meir straum resten av turen. Eit stort nederlag for meg. Gjorde ilt i hjarta. :-(

Fleire bilete eg tok, med Klaus sitt kamera

Eg stal kamera til Klaus òg, men berre når eg hadde veldig lyst å taka eit par bilete. Difor mange færre, og mindre uplanlagde bilete.

Alkoholfri øl + sirup, det smakte… Rart, på ein interessant måte.

All mi alkohofrie øl (på det tidspunktet). Becks Alkoholfrei, Clausthaler Preimum og Erdinger Weiss Alkoholfrei var mine favorittar.

Og so nokre av Klaus sine eigne bilete

Eg mangla bilete av ein heil del, so eg fyller inn med bilete frå Klaus.

Eg legg ut flyplass-innlegget på bloggen min

Synnøve, Odin (eg), Ida, Janne-Kristin og Helene

Ida. Dette biletet er berre driiitkult. All kudos til Klaus her. Hekkan eg digger det. Det var ein kul trakt som du putta penger ned i, so snurra dei og snurra og snurra. Me brukte alle pengane me hadde :P I Berlin Zoo.

På sushi-plassen, beste sushien eg nokon gong hev smaka, eg hev slutta eta sushi (og fisk) etter dette. For ingenting slår dette. So eg er ekte veggis no, etter denne upplevingi her.

Ferdig med biletepost

Dette var berre utruleg frustrerande og tidkrevjande og eg ser ikkje at det hev nokon stor verdi. So eg kjem ikkje til å halda fram med denne typen innlegg. Då skriv eg helder eit par sider tulletekst og putter eit-par få bilete mellom. For denne stilen passar meg verkeleg ikkje.

Er de einig? Kva tykkjer de um slike innlegg?

Mogleg relaterte innlegg

• På veg til Tyskland
• Bilete attende, frå tenarkræsjet, april 2009(!)
• Trøytt og sliten og det er staten sin feil

Andre dag, laurdag 2008–07-08

Helene er so søt. Ho er svolten so no sit me på ein italiensk pizzaplass og skal eta italiensk margherita. Helene diktar upp røyndomsnære adjektiv til det eg skriv. Eg kaupte nett ei gjevande skrivebok for å kunna skriva magisk tull i.

Helene gleder seg forelska til mat. Der kjem han, store gode. Helene elskar det og startar på nye setningar heile tidi, ho hev so mykje å segja at ho ikkje fær sagt nokon ting. Eg høyrer «perfekt», «dette var jo bra» osb. Ho hentar vatn til oss og me et.

«Eg kann stadfesta at det er godt,» segjer ho fyrr eg legg ned pennen og byrjar eta.

16:00: Ferdig. Godt, men min var litt for salt. Helene ler, smiler og segjer «det er sant» då eg las den førre setningi um saltet. Me hev funne ut at me skal til tekniska museen. Ut å finna buss!

Ubuntu Cola

På bussen til tekniska museet. Eg og Helene hev gått forbi brusautomatar med Ubuntu Cola-reklame på mange gongar, men han hev anten vore utseld, elder so fungerte ikkje maskini. No plutseleg fungerte ei – og då kaupte me. Vel. Eg. Sidan Helene visstnok ikkje drikk brus (berre dobbeltbrus (òg kjend som red bull/batteri osb)).

Eg heiv no Ubuntu Cola i meg sjølv um eg ikkje drikk slikt lengre etter eg slutta vera avhengig. Cola smakar stadig ikkje godt, men eg er litt redd eg vert avhengig att. Elder nei, eg er jo jysla flink til ymse avvenning no. Ein annan ting er at eg no drikk koffein – ikkje like mykje som i kaffi, men likevel eit avvik frå min ingen-koffein-ståstad. Den hev eg moderert til «ikkje noko med masse koffein» iom. at det finst koffein i umtrent alt!

Ingen teknisk museum

Nei! Tekniska museet stengde nett då me gjekk inn dørone. Me sneik oss inn og freista sjå i butikken der, men det var inga bøn. Surt! :( Me tok busset att til stan…

Handling

Helene fann endeleg ei lua/hua ho vart forelska i og eg tok eit par bilete. Eg fann ei Moleskin-planleggjar på tilbod på Åhlen’s. Wey. Dei sel alt her i Sverige – ikkje berre smoothieaktige husartiklar som i Noreg.

På kafé med kaka og allslags

No sit me på ein dunstande kafé kor Helene igjen fær dikta upp svenske adjektiv til setningar ho ikkje veit um. Me ventar på den store og sugne (det ordet passa dårleg Helene!) Al Green-konserten. Eg vonar berre at dei ikkje tek foto- og videokamera mitt. Hatar slike rosa reglar!

Då eg såg upp på bordet att etter eg skreiv førre avsnitt var all maten og drikka vekk. Ikkje berre vår delte blåbærpai og Helene sin kakao – nei, min bringebærfruktdrikk var òg tom. Det tok meg ikkje lang tid å mistenkja ho her:

Ho sat no og filosoferte «Hmmm. Orsak, Odin, eg et som ein gris. Hmmm… Kannhenda eg er ein gris?». Eg er ikkje overtydd.

Inne i konsertlokalet

Salen her er verkeleg kjempeflott. Gamaldags ballsal som er lekkert ljossatt. Eg og Helene sit på scenen heilt framme. 2 timar til konserten startar. Me drikk drinken Mohito utan alkohol – dei hadde ikkje alkoholfri øl. Til gjengjeld er drinken særs fancy og smakar utruleg godt. Helene sit elegant og sippar (litt lite diverre) medan ho speidar ut i salen. Gleder oss verkeleg no. Herleg stemning.

«Skriv at eg gleder meg veldig til å dansa Al Green-dansen og peika – på ein sofistikert måte – og blunka og peika på Al Green på den kule måten,» segjer kjærasten min.

Ho hev forresten teikna ei fin teikning i boki mi. Eg tek bilete av at ho står ved scenen og peikar, medan Al Green peikar og syng «Love and happiness». Ganske fint.

Eg gjekk til vaktane og spurde um eg kunne taka bilete.
«God fråga!» sa han og måtte spyrr nokon andre. Saman kom dei fram til at det måtte vera lov utan blitz. So eg henta kamera, ljoset på scena fær bileti til å sjå ganske elendige ut, menmen vert betre seinare.

Helene skreiv Al Green med hjarta rundt ein serviett og hev no lagt han på scena so han skal synast framføre oss! :) Ein time att.

Er mykje fullare no – kjem visst 1300 folk. Eldre menneskje som Helene hev prata um mange gongar.
«Me er nok yngst her» og «­haha, me passar so lite inn.» Søøt! Det gjer berre oss kule.

Helene hev ein teori um at me vert sett på i konserten av di me er unge og stikk oss ut. Dette fortald med ei veldig konspiratorisk stemme. «Det fungerte på Bowie-konsert,» kann ho forsikra oss um.

Dag 1, fyrr eg kaupte denne boki

Me måtte stå upp tidleg for å nå bussen 0730. Diverre var alarmen feil og gjekk av 0645, so me hadde sabla dårleg tid (forseintkoming+Odin er ikkje ukjend). Me kom fram i tide, eit par minutt fyrr. «Fjo!» tenkte eg litt for tidleg…

Reservasjonsnummeret mitt var feil! Eg sprang upp til Säfflebussen si luka og forklarte. Nei, ingen billett på namnet mitt helder som bussjåføren hadde sagt.

«Er det internett her?,» spurde eg febrilsk.
«Jag vet inta,» ho var sjølvsagt svensk som halve Oslo. Eg drog fram Fjord (den vetle datamaskini mi) og fekk logga inn.
Ei anna jenta kom; «kann eg kaupa billett på bussen?,» spurde ho.
«Ja, men då måste du skunda deg, bussen åker om ett minut.»
Fekk hetta der ja. Fann ikkje kvitteringen, so såg attende blandt epostane (view all emails) på side 3 fann eg «kvitto». Ho skreiv inn det korrekte boardingnummeret (det i eposten og på net er visst forskjellege!) – men nei, fann ikkje tingingi (!!!).

Bussen kom til å færa snart so eg sprang full fart mot han der Helene febrilsk prøvde å halda bussen att. Ho hadde prøvd forklara kor utruleg dumt det hadde vore um me ikkje rakk bussen. Me hev jo betalt og fær ikkje pengane att.
Då hadde jento eg prata um tidlegare kome med masse bagasje. So då eg kom springande var bussen akkurat klar til å dra. Han fann framleis ikkje tingingi, men lot oss sleppa på då han såg eposten. FJO!

Attende på Al Green-konsert

No er det ein god del fleire yngre folk, ja. Ikkje berre tvo ;-) Det er tekniske folk på scena no – sjekkar ljoden. Helene er supersøt og står og dansar. No gler eg meg stort!

Hekkan eg treng noko å drikka, men no er salen full og eg gidd ikkje pløya meg fram.

No kom bandet! Ser sers amerikanske ut. Klapping!

Siste setningi er vandskeleg å lesa av di han er skrive superkjapt medan eg rydder ned blokka.

Etter konsertern

Helene kjem fin og rein ut av dusjen. Utruleg deilig med hadkle og godt humør, som ho veldig ofte hev. Konserten er ferdig, Helene (og eg i litt mindre grad) hev fengje mange blikk og smil av Al Green og det ovkule bandet. Helene fekk smil+blunk+peiking ein av gongane. Dessutan hev ho ei av rosone Al Green delte ut. Konserten var heilt utruleg bra – det var verkeleg knallstemning og Al Green er ein ekte entertainer.

Eg vart stoppa å taka bilete etter ei stund – likte eg dårleg – folk med dri…eh..kompaktkamera fekk taka bilete utan knyss. Alltid slik, grrr. Elles ein teit mann som breia seg og såg utruleg keisam ut. Såg stygt på oss òg. Fekk ikkje kaupt plakat; ikkje nok kontantar, men kva gjer vel det! Det var so ekstremt kult og kjekt og ein fantastisk tur med mi fantastiske deilige kjærast. Me gjer og opplever so mykje. Dei gongane me er heime ei halv víka kjennest det brått ut som um me hev grodd fast – so ynskjer me å gjera noko anna nytt. Eg elskar båe upplevingslysten og jento. :-D

No; dass på meg og so leggings!

Attende til dag 1, då me kom til Stockholm

Det var ein vakker dag og Helene måtte heilt sjukt på do. Ho fekk halda seg iom. at det kosta kr. 20 å gå på do + at det var ein eigen dovakt. Nett som i Oslo då eg helder fann ut eg ville spy på golvet enn å betala pengar eg ikkje hadde. Idiotisk idioti.

Fordommane mine um Sverige fall rett på plass då me kom inn på tbana og dei eg satt med prata um The Pirate Bay. Bra! Vart litt trist at eg ikkje hadde på t-skjorta mi på meg då – hadde passa rett inn. Då dei forsvann vart dei erstatta av eit par gutar som prata um eit rollespel til data trur eg. Kannhenda WoW, kannhenda noko anna. So, ja, eg trur Sverige er framføre oss når det gjeld datakunna for kvarmannsen. Godt for dei.

Ein annan generalisering; hekkan dei er opne og venlege! Det er som å koma til Stavanger; elder endå betre. Langt frå det kalde tilveret som rådar i Oslo. Helene fekk hjelp heile tidi («men eg trong ingen!»), folk smiler og pratar med totalt ukjende. Stockholm minner ikkje um biletet eg hev fengje av hovudstader. (Helene er forresten veldig usamd i at Oslo er sosialt kaldt, men ho kann skaffa seg eigen blogg for å segja slikt)

Me gjekk av på Zinkensdamm og etter ein helder lang gåtur kom me fram til hostellet. Rommet var ufint. Me betalte for 3 personar for å få eige rom. Det var ikkje mogleg å laga dobbeltseng av køyesengene – so me leverte att eitt sengesett og sparte pengar på det – hoho.

Nede i «Gamla stan» åt me ein fortreffeleg middag og åt alt for mykje dessert på Helene sitt yndlingskonditori i Stockholm.

Dag 2, neste dag, Al Green-konserten

Med ferdig vaska rom leitte me supersvoltne etter hotellet me skulle sova laurdag-sundag. Då me gjekk upp frå s:t Eriksplan såg me ein «Subway» der fekk me endeleg mat. Mykje! Ah! (eg slo òg videokamera på for fyrste gong).

Det var lite ledig i Stockholm laur-sun. Difor tok me inn på hotell. Det var fine greidor – høg dobbeltseng med god puta/dyna.

So hang me i byen og var på konsert (det står i byrjingi).

Dag 3, heimreisa

So tok me buss heim.

Helene prøvde jobba, medan eg. Hmm. Spelte «Zelda – Phantom Hourglass» på Nintendo DS-en hennar.

Mogleg relaterte innlegg

• Ugress-konsert!
• Casino!
• Maria Mena-konsert

Åleina blant familiar

Det fyrste som slo meg var alderen til alle saman rundt meg. Anten var dei yver 40, elder so var dei under 16. Altso; ingen nær min alder. Stille var det oog, jysla stille. Eg hang litt rundt fyrr eg sette nasa mot byen, elder, vel, sentrum heiter det kannhenda. Alt var stille. Det var umtrent ikkje folk på denne plassen. Utruleg lite inspirerande. Eg hugsa plassen som ein av dei koselegaste då meg og Buster var her fleire år fyrr, ikkje so no. Ingenting av det som er moro å gjera saman men nokon er moro å gjera AAleina, dette ville eg erfara meir av dagen etter.

Det er utvilsom sers vakkert her, eg sit med ein slusevaffel i handa og glaner ut på slusone, båtane og ikkje minst kajakkane (og kanoane) som eg er håplaust tiltrukke av. Slusevaffelen er ein gedigen is solgt ved slusekiosken, eg kaupte variant “liten”, som er absolutt alt anna enn nett det. Jenta i kiosken kunne ikkje la vera å spyrja meg vandskelege spyrsmål heile tidi.

“Hvad is vil du have i bunnen?”, spyrr ho litt yverraska og glad. Kannhenda det ikkje er so mange som spyrr um å få den vidgjetne((Iallfall hjå meg og Buster)) slusevaffelen?
“Eh, nei, vel du. Tak noko godt”, svarar eg medan eg viser at eg båe ikkje hev peiling pluss at eg eigentleg ikkje bryr meg stort um det.
Ho romsterer litt rundt i kiosken og tek oppi eitt eller anna, so fyller ho på med softis fyrr ho endå ein gong kjem til luka for aa spyrja meg kva tri andre smakar eg vil hava.
“Eh, nei, noko anna enn det førre tenkjer eg”, svarar eg. Ho tek ein smak og ser burt på meg att, eg gjev ho mitt “kvafaenegveitikkje”-uttrykk og endeleg so forstår ho heile poenget og tek 2 issmakar til utan å spyrja ein som ikkje veit kva han vil ha.

So no sit eg og ser ut, slusevaffelen smeltar litt medan eg prøver å taka bilete av han. Ein dansk familie ser bort på isen min og kommenterer:
“Gåshh, hva’den va’ diijer”, mumlar dei – pluss noko meir som eg ikkje fær med meg.
“Ja, kjempestor.”, svarar eg, utan å klara å innleiia ein samtale. Dei vart litt uinteresserte då dei fann ut at eg ikkje var heilt stø i dansk.

Kajakk

Eg frys litt. Eg tok ikkje med meg jakka. Elder, jo, det gjorde eg – men den la eg att hjå Helene. Eg vil so sjukt ut med kajakk, men eg er sterkt redd for at eg vert kald. Dessutan spyrst det kor mykje pengar eg skal bruka paa dette her heilt åleina. Eit par andre dreg ut i kajakk. Arh.

Det er ingenting å gjera. Eg keier meg noko ekstremt.

Amelie frå Montmatre, og leggjetid

Eg ser Amelie, so gjeng eg og legg meg. Der ligg tvo og pratar allereide. Gamle menn (30+). Eine frå tyskland og andre frå Korea. Men det er moro å prata med nokon. Endeleg. Likevel ikkje det heilt store. Nei, dette var ein keisam plass. I det minste fekk eg ete slusevaffelen som eg ikkje gjorde sist gong eg var her av ein eller annan mongo grunn.

Nei. Vidare i morgon.

Mogleg relaterte innlegg

• Åleinereis, Danmark / Århus
• Keisamt å reisa åleina?

Eg spurde um det var noko eg måtte få med meg («hvad?», sa ho – eg måtte segja «er det noko eg må sjå?») i Århus fyrr eg drog. Då gløymde jenta heilt at eg eigentleg var på veg til Silkeborg og ikkje kom til å bruka all verdas tid i Århus. So ho la ut. Til slutt vart ho ferdig og gav meg ei lita «Visit Århus»-bok uppslegen på bykartet medan ho kvitra dei siste linone um kor fine gågatone i Århus er. Ho avslutta med den upplagte lina; «Det kommer så visst an på hvad du ere interesseret i».

Interessa?

Ja, kva er eg interessert i? Dette synest eg er litt vandskeleg å svara på. Skal eg reisa litt rundt åleina her i Danmark må eg jo nesten hava noko å vera interessert i.

Medbenksitjarar

Ein mormor, ei mor og ein unge sat seg ned på benken min og åt på isen sin. Mormor tende ein røyk og drakk so smått av vassflaska si. Ungen vert snøggt uppteken i noko på andre sida av gågata. Den vesle guten tek eit par skitt fram, mistar balansen og fyk mot bakken. Mormor støkk til og slengjer ut handi for å få tak i bornebornet.

Sjølvsagt gløymer ho at denne same handi held vassflaska hennar; so resultatet er at ungen fær seg ein grundig vassprut fyrr han fer rakt i bakken, blaut som han er. Ikkje alt vatnet treff han på veg ned; men ein del som hang att i lufti treff han som eit ekstra slag når han ligg der nede på bakken.

Alt dette her til den søte musikken av ei jenta som speler fiolin nokre meter bortanfor oss. Ungen kjem seg uskada, men særs våt upp og då ler alle saman. Det gjer eg òg. Mormor tenner ein ny røyk og dei gjeng. Eg legg merke til at folk er særs skeptiske til den nye dammen midt i gata – dei gjeng rundt han og skapar små trafikkproblemer i gågata. Moro.

Folk

Eg er interessert i folk; eg trur dette kann vera mi interessa her i Danmark. Som dei tvo mennene ved inngangen til gågata. Dei sat på ein benk ved eit skilt som sa desse gågatone er ein av få plassar med alkoholfolbod. Han eine sat med ei mistenkjeleg type flaska i vinstrehandi og skuler rundt. Han puttar den andre handi inn i jakka når han tykkjer kysten er klår og dreg ei ny flaska sprit til alkisvenen sin. Eg ser heile vesten er full av flaskor, det ser bra teit ut. Hadde dei flytta seg til benken på andre sida so hadde det heile truleg vore lovleg. Rare folk.

Elder som forretningsmannen i dress som skunda forbi meg berande på ein støvsugarrobot. Han vil nok hava eit støvfritt golv; men hev nok betre ting å gjera enn å slita med det sjølv. Hoho.

Elles er det ein heil del skada folk her i Århus; kannhenda plassen er spesielt tilrettelagt for skada folk (eg hev verkeleg ikkje peiling på korleis eg skriv hændikæppa)?

Og kristne! Hekkan so ekstremt mange kristne folk det er som gjeng rundt med eit skilt der det står «Ledet af Guds ånd» og namnet deira. Eit par som sette seg ned på benken hadde det same skiltet; men det var på eit språk eg ikkje kjenner att. Det som er so rart, utanum at det er so mange, er kor forskjellege desse folki er. Dei hev umtrent ingen fellesnemnar utanum det ikkje-so-fine skiltet. Barnefamiliar hev det. Unge jetnor og gutar i gruppor hev det, einskildpersonar hev det. Folk som ser koselege og sosiale hev det, einstøingar som ser grinebitete ut hev det, folk i dress hev det. Negrar hev det, kvite hev det, asiatar hev det. Ja, allslags folk. Men kannhenda flest kjærastepar.

Helene fortalde meg at dei samla seg på ein fotballstadion, ein diger ein. Jøsses. Rare greidor. Kristenfolket er alltid so mange når dei fyrst møtast. Lurer på kvar alle kjem frå.

Ferdig med Århus

Eg gjeng frå plassen ein time etter eg satt meg. Kjenner eg kann heile spelelista til fiolinisten no. Soli vert til hardt, trist regn då eg stig på bussen. Tur mot Silkeborg der eg kjem til å verta skikkeleg åleina.

Mogleg relaterte innlegg

• Åleinereis, Danmark / Silkeborg
• Keisamt å reisa åleina?

For ei god tid sidan (eg var vel ~14–15) reiste meg og Buster 14 dagar åleina i Danmark. Det var kjempekos. Me sykla heile vegen. Likevel var det ikkje alltid slik at me skulle sykla; eigentleg skulle nokon andre vera med. Då dei plutseleg ikkje kunne lengre var eg vonbroten—eg ville reisa same kva. Dette fekk eg ikkje lov til. Heldigvis hadde min tøffe fetter Jens Buster lyst. Veldig bra.

So. Kva no? Jo, eg vitja Helene i Danmark, ho er i Århus og hev eksamen der. Etter eg endeleg hadde fengje sett ho att (det var godt! :D) såg eg at ho helst burde få tid til å gjera eksamenen sin. So eg fann ut at eg skulle reisa aleina. Er det so keisamt som mamma vil hava det til? Eg må nesten finna ut av det sjølv; slik at eg eventuelt kann drita i å tenkja tanken neste gong han byd seg.

Eg fekk ikkje dra frå Helene med mindre eg lovte å skriva ferdaminne frå turen. Vel, – dette startar eg no. Eg hev vore dårleg på uppdatering av bloggen i det siste; andre ting hev teke tidi mi. Det kann henda eg gjer noko eg nesten aldri gjer; lagar ei kort uppsummering av alt eg ikkje fekk tid til å skriva um.

Men no må eg springja for å rekkja toget til Göteborg! Best eg rekk det!

Mogleg relaterte innlegg

• Åleinereis, Danmark / Århus
• Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av
• Åleinereis, Danmark / Silkeborg

Dien brukar rullestol og er ikkje so flink til å ganga etter ei ulukka eller noko, difor tok Hans og Dien kabelbanen upp. Den var diger kø – men dei slepp fram fyrst av di ho sit i rullestol.

Vegen bak fjellet for å koma upp til Table mountain var det absolutt ingen kø på. Den kann sjølvsagt sluka fleire folk enklare, men det var altso ganske folketomt i motsetning til kabelbanen. Me hadde med oss eit par liter vatn. Mats, som den kjipingen han er, bar ingen ting. Medan meg og Michaël, sterke og mandige menn som me er, bar alt. Soli skein og me visste frå byrjingi at turen ville verta hard og veldig varm.

Mats humpa uppetter i eit normalt gå-tempo, det er sjølvsagt alt for gale for meg som er so barsk at eg helst vil springja upp fjellet og kutta den 2 timar lange gåturen til ein 1 timar lang superbratt joggetur. Difor veklsa eg mellum å lata M&M (haha, so lur eg er som kom på den forkortingi!) koma langt framfor meg til å jogga kjapt upp bakkone og liggja langt framfyre dei.

Sidan Mats ikkje er so flink til å ganga (haha på han) so måtte Michaël passa på honom, i alle fall i byrjingi.

Møter med folk

Sjølv um det var folketomt, møtte me mange. For med folketomt meiner eg sjølvsagt relativt folketomt, for alt er jo relativt som me hev fengje høyra på skulen. So me møtte masse folk på vegen uppetter, nokon tok me att og nokon tok oss att (men so tok me dei att att, av di me kann jo ikkje verta forbigått!!!).

Sidan engelskmenn er so forbanna late og helst vil taka kabelbane, møtte me ikkje so mange av den sorten. Men de kann jo godt tenkja de til kva dei me møtte sa; “w000t, oh my god dude – are you sure you can make this? Pure respect, man. Wow” og liknande. Dei vart kort sagt imponerte. Dei trudde at dei var supertøffe som den 1%-en av landet deira som klarte gå upp ein liten fjellbakke på 2 timar, men so gjer sørenmeg ein krøpling frå Noreg det same på krykkor – nei då vart dei himmelfalne skulle du sjå!

Men me veit jo allereie at engelskmenn vert imponert for ingen ting, so det var ikkje serleg imponerande for oss. Dei er søte og gode, koselege og snille – me hadde mykje godhug til engelskmenni. Men dei er absolutt ikkje eit godt mål på kva som er vandskeleg og lett.

Same kva, poenget mitt er at ikkje berre engelskmenni sa noko denne dagen. Nei, dei fleste me møtte sa faktisk eit par ord. “Impressive” osb. Me gjekk forbi tvo søte jentor, i forbifarten sa dei “Imponerande” og Michaël var snøgg til å snu seg og spyrr “Er de nordmenn?”. Det var dei, og so prata me litt med dei. Dei var veldig imponerte, og søte (dei var jo norske, trass alt). Diverre gjekk dei ikkje upp at saman med oss – for dei var altso på veg ned.

Tvo timar seinare var me uppe på det vidgjetne fjellet. Ein ekstra liten knaus der Mats måtte hiva frå seg krykkone og klatra med eitt bein og so var me uppe. Eg hadde sagt det heile tidi, nett som på kappen: “Ok, frå no av trur, nei, veit alle at me tok kabelbanen – so ingen meir respekt til oss”. So me vart alle saman ganske leie oss. Me hadde vorte ganske glad i å få høyra so mykje moro på turen upp.

Oppe på platået

Det vart slik eg hadde fyrespegla; ingen respekt eller godhug til oss lengre. Berre masse, MASSE folk som hang der uppe utan den flotte turen upp. Slakkingar. Og alle trudde me var slakkingar óg. Det gjekk hardt innpå meg. Faktisk. :p

Me fann Dien og Hans på kaféen og åt og drakk. So tok me kabelbanen ned for å kunda gjera meir resten av dagen.

Waterfront

Me stakk til Waterfront trur eg. Ikkje dag 4 slik eg trudde. Ikkje so mykje å seia, eg fann ikkje objektivet eg leita etter. Eg kaupte eit norsk flagg og gjekk med det i sekken til eg vart flau og gøymde det (tok ca 10 minutt :P).

Eg såg óg etter ein slik kul hatt som Michaël hev, men fann ikkje.

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope
• Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur
• Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av

Eg tok få bilete denne dagen óg. Kannhenda av di dette var det me gjorde: Museum, bytur, piknik på vingard og meg og Mats åt åleina. Ahh! Nei, me møtte litt folk óg. Ikkje stort, men vent å sjå.

Museum

Det var ikkje serleg interessant. Var ikkje museum faktisk, det var kunstgalleri. Museum plar jo vera kjekke, kunstgalleri derimot…

Bytur

Tja, ikkje mykje til bytur. Litt i ein sentrumspark. Ah, jo me var på waterfront. Det var kos. Turistpakka, men kos nok.

Piknik på vingard

Herleg. Eg las masse i yndlingsboki mi, Eat, Pray, Love.

Middag åleina på Academia

Dien og Hans ville eta mat med Mikkel åleina. So meg og Mats sat på hybelen. Me gjekk til slutt burt til den vesle kaféen i ghettoen. Der møtte me ein neger som stod og prata høgt med homofil stemme. Me byrja prata med han, og han var veldig koseleg. Skikkeleg skrullehomofil. Dei hadde nett vunne lokalvalet. Han var veldig for. Me óg. Kos.

Litt seinare gjekk me attende. Der var ei søt jenta, afrikandar (altso kvit sør-afrikanar). Og so gjekk meg og Mats tur rundt i ghettoen og møtte mellom anna ein fyr som fortalte oss at det var mange nordmenn frå fredsinstituttet i Oslo her. Han var koseleg.

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope
• Sør-Afrika dag 5: Table mountain
• Sør-Afrika dag 2: Kirstenborsh Botanical Garden

Det var ei bratt bakke upp til fyrtårnet der, Hans og Dien tok kabelbanen upp, medan eg og Mats gjekk upp. På vegen møtte me ein engelskmann; How are you doing, mate?, sa han.

Det var eit fantastisk utsyn frå toppen med fyrtårnet. Etter me hadde ete litt lett lunsj byrja meg og Mats turen ned. Eg ler når eg tenkjer yver dette no; men nedstigingi var utruleg enkel. Same med uppstigingi – faktisk var heile turen latterleg enkel. Det er tvo grunnar til at eg i det heile teke seier dette:

1. Det var ein eigen kabelbane upp til toppen, det er rart når turen er latterleg enkel.
2. Denne treng eg eit par paragrafar på å forklåra:

Me starta nedstigningi med freidig mot og raude kinn, slik nordmenn ofte hev. Det blåste lett frå havet, soli skein som gull og temperaturen var perfekt. Det er ingen pingelingen problem å gå ned desse trappane med krykkor. Mats er ein fin, sterk, sunn og tøff fyr på alle måtar han, men båe eg og han tykte ikkje det var noko spesielt å gå dei 300–400 metrane upp til fyrtårnet. Det gjorde tydelegvis andre, og som eg tidlegare hev sagt er desse “andre” alle saman frå same land: England.

Det starta lett og lystig med lette smil og enkle “nice mate!” kommentarar. Etter eit par versjonar av det føregåande fekk Mats høyra “oh, respect!” med påfylgande “incredible” frå ein landsven rett bak honom. Me gjekk forbi eit par treige engelskmenn som tydelegvis syntest det var vanskeleg å gå ned dei latterleg enkle trappane med tvo bein; dei var sjølvsagt rause med rosen og vart lettare fippa sjølv.

So kom største herlegheiten sjølv; ein heil buss grønkledde skuleungdom “klatrande” upp dei “bratte” bakkane – du kann gissa nasjonaliteten: engelsk. Me fekk smil og me fekk kommentarar, hist og pist. Alle var positive, og eg kunne ikkje gjera anna enn å glisa stort – trass i at alt var grunna Mats sin invaliditet og diverre ikkje min. Eg fekk stor godhug til desse ungane, eg var eit gåande ljos slik eg skein. Ei jenta smilte sterkt attende då ho gjekk forbi oss – litt lengre oppi bakken sa ho stolt og høgt til veninna si “I think they are English!”. Me kunne ikkje gjera anna enn å le hjarteleg. Ho vart vel stolt av landet sitt no, med so tøffe folk ;-)

Symjing, bavianar, og redde engelskmenn

Me ville symja. Me drog ned til ei strand ikkje so langt frå kappen. Det stod digre skilt yveralt rundt oss “The baboons are DANGEROUS and are attracted by FOOD. [Masse tekst um kor farlege dei er og kva du må gjera]” eller noko i den duren. Nede på stranda var det tidleg klårt at me hadde eit bavianproblem. Det var 3 bilar der, men ingen menneskje. Menneskja sat inne i bilen slik skræmselsplakatone fortalde me skulle. Velvel, eg vart ikkje imponert. Den eine bilen forsvann då ein bavian sat seg uppå panseret. Den andre var der heile tidi. Det såg ut til at dei verkeleg ville bada – men ikkje turde ganga ut til bavianone.

Me gjorde oss no klåre. Eg kledde meg naken for å ta på meg badeshorts, eg tenkte som så at det var jo ikkje so mange folk å skræma her, dessutan sat dei allereie skræmde i bilane sine so eg kunne vel neppe gjera det stort verre. Same kva, soli forsvann, underlaget var vondt og vatnet var kaldt. Det vart ingen ekte symjing, berre vassing. Det er vel eigentleg langt frå hovudhistoria. Brått kom turistbussen med dei engelske ungdomane eg prata um tidlegare. Dei stoppa ein 200 meter frå oss, og gjekk ned til vatnet. Det såg ut til at dei var ein 30–40 stykk.

Brått var bavianane attende, og i stort tal. Me såg ein 6–7 stykk, og dei sette fart: rett mot oss. Eg vart litt småredd eit par sekund fyrr eg fann ut at det berre var teit og at eg ikkje plar høyra på teite skræmselsplakatar lell. Den fyrste bavianen sprang rett forbi meg, ein liten meter i frå meg. Me såg fort kva dei alle sprang mot: den engelske ungdomen. Og dette vart for meg veldig surrealistisk; dei 30–40 elevane som stend nede ved vatnet ein 50 meter fra bussen fær panikk og spring mot bussen. å sjå ein so stor gjeng få panikk med den avstanden eg hadde var reint komisk. Fyrst no byrja bavianane verkeleg å springja, dei hadde jo eit bytte/ein ven å jakta på/leika med.

Det var klassisk. Det var morosamt, og utruleg koseleg.

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av
• Sør-Afrika dag 5: Table mountain
• Sør-Afrika dag 2: Kirstenborsh Botanical Garden

Seinare på kvelden hadde Hans og Dien invitert venegjengen til Michael på middag. Eg visste ikkje at dei skulle betala for alle oss 9 stykk pa den dyre restauranten – men det var visst det invitering tydde. Dessutan hev dei betalt umtrent alt meg og Mats hev gjort og ete. Tja, eg kann vera so gjev og seia at det faktisk er alt.

Me var på den fine restauranten og sidan båe meg og Dien er veggisar so spurde me kva veggisspesialen var i dag. Her i Sør-Afrika er det som det var i Noreg for eit par år sidan; totalt umogleg å vera veggis. Det er faktisk ganske usant. Det eg meiner å seia er at det ikkje er kjempeenkelt å vera veggis, slik det er i Noreg no. Same kva, her meiner dei at kylling er ein grønsak – noko som sjølvsagt gjer ting vandskeleg. I dag tinga eg ein omelett med ost, sopp og bacon utan bacon til frukost på eit lite vinpresseri. Etter ei lang tid forstod servitrisa vår endeleg kva eg meinte sjølv um ho framleis ikkje var einig med meg i at det var ein lur ting. Eit par minutt etterpå kom ho springande attende til bordet vårt og spurde litt febrilsk um eg ikkje meinte at ho skulle putta kylling i i staden for bacon. For nokre folk… :p

Same kva, dei hadde svart sopp. Dritbra. Prata masse med folki rundt meg. Veldig koseleg. Meg og Dien hev eit spesielt veggisband, det er kos. Maten var kjempegod. Då me var ferdige spurde Dien og Hans um me ville hava dessert. Alle var stille, ingen ville seia noko. Eg sang ut “Ja! Sjølvsagt vil me hava dessert!!!”, som sagt visste eg ikkje at det ikkje var eg som betalte. Alle vart litt sjokka yver at eg sa dette, og det vart sjølvsagt sagt at desse nordmennene sa det dei meinte. Hehe.

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av
• Sør-Afrika dag 5: Table mountain
• Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur

Heathrow, engelskmennene og invalide Mats

Allereie på Gardermoen so merka me at flyplassfolk handsama Mats på ein spesiell måte. Han gjeng jo med foten i gips og hoppar rundt på krykkone sine. Då me snart var framme i tryggleikssjekken på Heathrow etter me hadde gjenge ein kilomenter omtrent, vart han sluppen forbi ei sperring som sparte han rundt 10 meter. Tryggleiksvakten utførde det med stor pomp og prakt. Eg byrja le stort og sa at dei hjalp han med alt mogleg (hadde vore ein god del fyrr) – då me runda svingen var tryggleikssjekken der. Ein mann ropte etter Mats og slapp han inn til ein flyplasscannar utan noko kø, medan eg måtte inn i den digre køen. Dama som var bak oss lo godt då (ho var frå Noreg).

South African Airways vidare

Me vart forresten flytta lengre fram i flyet grunna vanføre Mats, ganske tullete og rart. På flyet viste det seg at nokon nordmenn me prata med på bussen skulle same vegen. Det som var rarare var at dei sat rett framfor oss.

På flyet var det slike skjermar i setene, slik det var då eg drog til Filippinene for 11 år sidan. Flyet vart ein god time forseinka grunna tekniske problem, men til slutt kom me upp i lufti og kunne sjå på film osb. Eg såg desse filmene på turen:

• Enchanted (Eventyr i New York
• Love in the age of colera
• Biefilmen

Eventyr i New York hev eg sett fyrr, men han er so fornøyeleg at eg godt såg han um att. Eg fekk ikkje sett heile Biefilmen av di dei viste ein mongo turistfilm på flyet fyrr me landa. Irriterande. Elles `la eg meg ikkje` fyrr 0400, og etter det sov eg ikkje i det heile teke. Eg spelte ein heil del poker.

Dag 1: Sør-Afrika

Me måtte kasta all maten me hadde pluss alt Mats tok med til Michael grunna teite tollreglar i Sør-Afrika.

Michael kom og henta oss, og køyrde endå verre enn det han gjorde i Noreg. Skikkeleg elendig. Var ingen setebelte i bilen heller. Heldigvis vart eg fort van med båe køyrestilen og ingen belte. Me køyre forbi ein sokalla Township som er ein ghetto for negrar, små blikkskur som dei bur i. Vonar me fær koma litt nærare på det seinare. Hadde vore interessant å sjå skikkeleg. Eg var ganske redd for kriminalitet i byrjingi – men det dabba heldigvis fort av. Eg liker ikkje å gå rundt å vera mistruisk og småskvetten.

Academia

På vegen såg me sjølvsagt mange digre, digre eigendomar med ekstreme gjerde rundt (såg nærast ut som fengsel). Slik var det og i den vesle (ganske store) ghettoen Michael bur i. Dei slapp oss rett gjennom tryggleikskontrollen, me var jo trass alt kvite alle saman.

Etter ein kjapp tur innum hybelen stakk me til byen for å finna solkrem, shorts og sandalar. Det var ein heil haug ungdom i eit slags senter i sentrum, umtrent berre kvite. Utanum all kassapersonalet, vaskepersonalet, servitørane o.l. Det var ein herleg atmostfære i bygget, Michael kjenner veldig mange her nede. Det er ganske tydeleg at dette er ein universitetsby. Han viste oss puben politiet hadde raida for narkotika med 50 politifolk, skutt i taket og plaga folki der.

På tur med Dien og Hans

Me møtte foreldri til Michael, som og vitjar Michael no. Me køyrde ut til ein sumarfuggel-plass og åt lunsj. Og so hang me i hagen lengje, det var skikkeleg herleg og fint. Masse, masse dyr og herlege insekt.

Me drog vidare då dei stengde. Køyrde rundt i umrådet. Brått punkterte dekket. Me fann til slutt ein jekk, og eit ekstradekk – men det var ingen skiftenykel, so me fekk ikkje teke av dekket. Me var midt uti ingenting, so det var litt stress. Etter ei stund stoppa ein av desse mange pickupane som hev lasteplanet fullt av negrer som køyrer til/frå jobb, ein liten bil stoppa og. Dei lurte på kva problemet var, og me forklarte. Til slutt stoppa dei ein annan pickup av same type og fann ein skiftenykel som passa.

Me køyrde so vidare og såg på store hus med digre, vonde piggtrådar (slik alt hev her umtrent). Me såg på vakker natur og tok ein lang biltur fyrr me til slutt åt middag på ein fin restaurant. Starta med Sushi og hadde etterpå ein fiskeplata og ein veggisplata. Perfekt. Eg smakte svartsopp, det var so utruleg himmelsk godt.

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika dag 4: Daffing, slappa av
• Sør-Afrika dag 2: Kirstenborsh Botanical Garden
• Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope

Som sagt i 10 000 meter-innlegget mitt so tok eg feil av avreisedagen, det var visst i dag. So no er meg og Mats klare til å taka fly yver lange strekk. Turen ned tek 16 timar, turen opp att 17. Me skal vitja (og bu hjå) Michaël, vår Nederlanske nynorske (høgnorske) kamerat. Det vert superbra, vonar eg.

Eg kjem vel til å skriva litt medan eg er der nede um eg finn internett på høvelege plassar. Eg hev kaupt eit lite drittvideokamera slik at eg kann taka litt video av turen òg—dessutan hev eg jo med meg det fine, flotte fotoapparatet! Yey.

Eg hev ikkje hatt problem med å pakka denne gongen, heller ikkje med å taka uppvasken fyrr eg drog og kasta den maten som var mest på kanten. Det hev vel mykje med at eg plutseleg på laurdagen fann ut at eg ikkje skulle reisa same dagen lell.

Men no tikkar klokka mot møtetidi vår på Gardermoen, so eg lyt vel koma meg av garde. Vil helst ikkje missa dette flyet!

Mogleg relaterte innlegg

• Sør-Afrika, dag 0 og 1, reisa og fyrste tur
• Sør-Afrika dag 5: Table mountain
• Sør-Afrika dag 3: Cape of Good Hope

Den mørke lina

Det er ei mørk, mørk line heilt ytterst på horisonten. Ho er på veg hit. Me hadde slått tidleg opp til overskya vêr, skulle på båttur i dag. Den mørke lina tref ein seglbåt uti havgapet. Me sit paralysera. Båten hev fulle segl – mamma ryddar opp maten. Masta til båten ligg omtrent horisontalt – ser ut som om han hev kantra. «Kanskje me skulle gå inn», mumlar mamma.

Fyrste dag

Tri dagar tidligare landa flyget hardt på rullebanen med eit ekstra adrenalin-hopp. Me kom til denne vakre plassen der Kitty Karina straks ville bada. Etter ein god del lesing frå mi side var me på plass nede i gamlebyen. Denne fantastiske staden med tjukke murar rundt. Alt er så middelaldersk. Utruleg herleg. Kjempetynne gatar splitter dei elles særs så kompakte hustaka frå einannan. Det er som om ein dobbelt så stor by er pressa inn mellom murane. Denne byen, Dubrovnik, er starta på i 1200 og er på UNESCO si liste over Ting Verdt Å Taka Vare På ™. Det er ikkje vanskeleg å forstå.

«Han var iallfall mykje betre enn den eg fekk tidlegare i dag», vitra Unni om kaffien sin. Eg kunne ikkje forstå at det framleis var same dagen i Kroatia. Ei utruleg god kjensle. Det varme og unormalt klamme vêret var slitsom, medan kjensla at det ikkje var lengje sidan eg var her berre var rar. meg og Falke blei igjen for å prata og sjå på livet. med store isar og stolane vend mot det store klokketårnet, såg me at klakka blei XII 0. Rebecca 18 år! :D Fyrste dag over, eg la meg klokka eitt.

Inn i mørkret

Den mørke lina med dei sinte skyene traff kysten hardt. Trea lener seg over. Me ser ho koma nørare. Havet frådar, det blir kvitt seier pappa. En vind tek tak i det me hev igjen på bordet. Det er eit merkeleg vêr, slik varm vind.Me går inn, set oss ut på ballkongen, kjenner ei dråpe vatn. Det byrjer snart hølja. Me putter i oss dei siste brødskivene medan me ser stormen leggja Dubrovnik under digre vasskuler. Regn. Slik sit me i fleire timar og ser på dei få uheldige båtane der ute. Eller kanskje heldige – slike enorme bølgar ser kult ut. Båtane forsvinn omtrent i dei før dei plutseleg flyg over vatnet igjen. Moro.

Andre dag

Neste morgon blei særs roleg, masse bading i badebasenget etter frukost under parasollen. Me humpa nedover dei akkurat 495 trappane mot gamlebyen med sterk sol på magen. toppa på eit bakeri på vegen. Dette var dagen me skulle taka turen rundt bymuren. Etter ein treig start (eg skuldar på deg, Kitty Karina!) gjekk det endeleg framover. Eg er interessera i å l;ra om historia til Dubrovnik og muren – men ikkje i å sjå på kitsch¹ som av ein eller anna stygg grunn måtte finna seg på bymuren. Heldigvis hadde eg med den flotte boka mi², så det var ikkje noko stort problem.

Råning i Dubrovnik

Me åt middag (vegetar for meg igjen) og hadde is til dessert. Isen åt me vend mot hovudgata i Dubrovnik. Ei gate like brei som ein bilveg, utan bilar sjølvsagt. Fråvêret av bilar tydar ikkje at ho er utraffikera dorimot. Det er ho, i aller høgaste grad. Her fartar nemleg hundrevis av menneskje om kvelden. Gata er skokkfull³. Mamma og pappa kosa seg med å sjå på desse ustanselege folka medan resten av oss gafla i meir is. Det var då pappa høgt undra seg kvifor han såg så mange folk på ny. Opp til båe tredje og fjerde gong. Mamma, som den bygdejenta ho er⁴, forsto teikninga raskt. «Dei rånar!» utbraut ho med eit digert glis.

Fleire av dubrovnik sine lokale vandra langs denne gata – det var dei som verkeleg hadde teknikken og vilja. Langs hovudvegen er det fleire kaféar og isplassar, det var langt frå éin gong dei såg nokon kjende og veksla klemmer og løynde⁵ kroatsiske ord. Me sat og såg på den fint kledde kroatsiske ungdommen pluss turistane litt lengre før me starta på turen opp igjen i skråningen over byen der me bur.

Eg hadde ikkje mykje igjen av boka, og ho var særs spanande – difor måtte eg berre lesa ferdig. Etter mykje om og men fann eg ljos rett med badebassenget; det kom frå eit rom. Heldigvis hadde dei ikkje lagt seg, så eg fekk lesa boka ferdig. Eg er sikker på at ho var slutt fleire gongar – det var ekstremt spanande! Eg las med full innleving, då eg var ferdig sat eg igjen med å sakna Rebecca. Eg var så hoppande glad og ville skrika ut; men alle sov. Eg starta på ei lang, flott melding til kjærasten min. Skreiv lengje og langt, heeilt til batteriet gjekk. Så låg eg hyper og ute av stand til å sova til eg hadde roa meg ned og gjorde nett det. Sov.

Alle mørke liner vekk

Det er høgt utpå dagen. Eg hev sove lengje ekstra. Båtturen ut på dei ymse øyene er utsett til imorgon. Vêret er særs myke lettare og Kitty Karina masar om at me må bada. Mamma les elendig kiosklitteratur, medan pappa les Time, sidan han er ferdig med Dag og Tid og Ny Tid. Moro korleis alt han les hev «tid» i tittilen. Når eg las opp dei to siste setningane, protesterte mamma; «eg las nett glasslottet!». Ho er tydeleg krenka, men så ler ho «du heng meg ut på bloggen din, du får meg til å sjå ut som ein idiot!». Me høyrer tvo dunk. Eg som hev kræsja tvo gongor, kjende ljoden godt igjen. Bilkræsj. Men tvo? Oppe på vegen står ei rad bilar, tri av dei på enden. Folk går ut – ei dame set seg ned og grin⁶.

Dag tri

Utruleg hett i solsteiken. Me stod på ein busshaldeplass og såg den eine etter den andre turistbussn køyra forbi. Sjølv venta me på lokalbussen. I den steikande sola var ventetida horribel. «Ofte er det betre å berre gå», fortalde mamma med ei spørjande tone. «Ja, me går», sa eg og så gjekk me.

Me ville finna nye plasser, så denne dagen drog me vest. Skulle nedom den meir moderne sentrumskjerna og sjå på eit par kjøpesenter og anna. eg og pappa kjøpte sko. Nede ved havet igjen (no på ein turistplass – ei herleg små-rund-stein-strand) bada me. Eg hadde kjøpt noko⁷ til Rebecca (ho blei nett 18) og samla stein til ho. På vegen oppover igjen var eg lengje innom ei bod og såg på noko anna til ho. Eg hadde eit par alternativ – men til slutt måtte eg berre velja noko. :)

I gamlebyen litt seinare snakka ein servitør norsk til oss. Han var særs søt og sjarmerande. Eg er glad Rebecca ikkje var med⁸. «Om du ikkje likar maten, betalar eg», sa han. Javel, det såg ut som ein in plass, så me sat oss ned. Eg tinga vegetar og wopah! Det var godt! Me åt dessert før mamma, pappa og Kitty Karina byrja gå til bussen. Meg og Falke blei igjen i byen og såg så smått på nattlivet og byen generelt. Etter ei god stund starta me på turen opp att. Då me kom fram, hadde resten av familien nett kome. Viser igjen kor treigt det er å taka buss. Heime venta ei gladmelding frå kjærasten min. Rebecca og Miriam hev fått statiskroller i «Mannen som elsket Yngve»! Kjempekult! Eg gler meg stort til å speida etter dei søte Solheim-søstrene på kino! Eg var litt trøytt og sliten då eg les det. ikkje i aller beste humør. difor sende eg ei litt halvsur(!?) melding tilbake. Eg var vel eigentleg berre sjalu, dumme meg, haha. :D Eg sende ei ny melding etter dusj – endå ikkje med energi i kroppen – men eg forsto godt kor teit eg ar. I dag er eg dritstolt av det og synest det er kjempemoro!

Fjerde dag, notid

falke og Kitty karina er vekk, dei gjekk for å bada. Eg følgjer etter. Det er kaldt. falke seier det same. Me symjer under vatn, fram og tilbake. Falke klarar 8 gongar, eg 6. Han er båe sterkare, betre i vatnet og betre trena lunger enn meg. Vasspoloen som gjer det. Sola skin gjennom. Med ein gong blir det mykje varmare – stormen er heilt forbi no.

Vegetarretten er dynka i eddik. æsj. Djevelen sitt verk. Nokre vonde munnfullar seinare sit me på ein milkshakeplass. Falsk rista mjølk då, kunstig smak. Usj. Ved sidan av oss sit ei søt jente⁹ og far/kjærasten hennar. Mannen sit og held på med ein Sony Vaio-PDA, medan jenta keier livet av seg. Eg merkjer det til pappa som ler; «for litt sidan rista ho i PDA-en hans og lo. Medan han berre sat like utrykkslaust». Dei hev te. Ho keier seg skikkeleg, stakkar. Gå ut med fyren – så sit han berre å ser inn i ein skjerm. Totalt usosialt. Jenta held ein digital speilrefleks. Ho tek eit bilete av fyren. Med blitz. Endå eit. Ho smiler. Ho blitzer han, ein gong i sekundet – heile tida. Folk ser på dei. Han ser ikkje på ho, men gjer noko med PDA-en – reiser han opp – og tek bilete av ho med han. Dei sit og tek bilete av einannan. Ho smiler, medan han sit utan eit utrykk i andletet. Etter lang tid slutter dei. Hahahah. Så utruleg rart. Så går me heim.

Hum. Og så var det ferdig.

Fotnoter

¹ Kitsch er masseprodusera «kunst», eller iallfall wannabekunst.

² The Shadow of the Winds. Heilt fantastisk bok!

³ Skokkfull, heilt ful. Eg er ikkje sikker på tydinga.

⁴ Mamma vaks opp i Kviteseid i Telemark. Noko eg vil kalla, om eg får lov, ein av råninga sine høgborgar. Trass råninga, brukar likevel Kvitseidbuen den meir framtidsretta og moderne målforma; nynorsk. Moro!

⁵ Eg høyrde ikkje kva dei sa, ei heller forsto eg det – difor meiner eg det må vera skjult.

⁶ Her sa eg «Hah! Tvo kvinnfolk! Kunne ikkje vera nokon andre!» til mamma slik at ho skulle bli sur. Ho gjennomskua meg.

⁷ Eg kan ikkje seia kva, ho les bloggen min.

⁸ Då pappa var på reise i Kroatia med kjærasten han frå gymnaset forelska ho seg i kelneren på hotellet. Ho forlot pappa midt i den fyrste ferien deira.

⁹ Langt i frå like søt som Rebecca, men det veit de jo! :D

Mogleg relaterte innlegg

• Til Kroatia, flyplass
• Fem OK dagar i Dubrovnik
• Mimi er kjempesuperkul