Kategoriarkiv: Utenlands

Casino!

OK, me hev ikkje vore på bordene med blackjack og ymist enno. Slikt kostar ein heil del. Men i dag brukte me spelemaskinane her på Circus Circus der me bur i Las Vegas.

Eg stappa på ein dollar. Vann ingenting. Helene fann ein annan maskin, og vann ganske stort. Ho slengde på ein dollar, vant litt og so tapte alt. Ein dollar til og ho fekk ut $3.79. Etter det brukte ho ein dollar til og var uppe i $2.40 i vinning, og eg sa ho måtte taka det ut.

Spelemaniaen tok ho den siste gongen, og ho tapte alt saman. So, Helene sitt reknestykke:

$3.79 – $1 – $1 – $1 = 79¢

Mitt reknestykke var litt verre. Eg prøvde ein gamaldags einarma banditt, og to dollar på ein Star Wars-versjon. Det såg slik ut:

- $1 – $1 – $1 = – $3

So Helene vann dette her lett.

Tidlegare på kvelden so tok eg berg- og dalbanen dei hev her inne på hotellet. Moro. Eg er han i raud t-skjorte viss de ikkje ser det allereide.

I morgon byter me hotell. Etter det veit me ikkje heilt kva som skjer.

Stoppa av trafikkpolitiet

Me hadde nett leigd bil (6 dagar sidan) og prøvde koma oss upp til Hollywood. Det var rushtid og vegane var fullstappa. Me køyrde på ein interstate (stor, effektiv motorveg som gjeng mellom statar), og det var vel ein godt 10 felt på kvar side (20-felts veg).

Heilt til venstre på vegen var det tvo «car pool»-felt, altso felt for bilar med 2 elder fleire folk i. So eg skifta felt heile vegen bort dit. Det var nesten ingen trafikk der.

So, korleis kjem eg inn på denne vegen? Det var tvo sterke, gule, heilstrekte strekar mellom kollektivfeltet og dei vanlege. I Noreg og Europa vil det absolutt tyda «det er ikkje lovleg å krossa yver her». So vel, me køyrde langs lina, langt, langt. I den treige køen.

Me leigde altso bil likevel. Det var eit sant helvete å koma seg rundt utan. Det kosta oss $1397.00 for 1 månad, altso 9000 NOK inkludert alle forsikringar. Me skal levera han i San Francisco. Fann altso Super Cheap Car hire som leigde bilar til under-25 utan å leggja på ein totalt latterleg ekstrem straff-pris på topp.

Ein bil køyrde ut frå kollektivfeltet og inn i vårt felt, han kryssa altso dei gule linene. Kort tid etter køyrer ein annan bil ut framfor oss yver i kollektivfeltet.

Kollektivfeltet skiljer seg frå hovudvegen og fær sin eigen bru som fletter seg inn i den andre motorvegen me skal yver på. So litt i panikken av å måtta sitja i den treige køen stort lengre so svinger me yver i kollektivfeltet.

Sekund etter ligg ein Highway Patrol bak oss, og eg frys til is. Han kjem upp på sida vår, ligg der litt og slakkar av og legg seg bak oss. Eg vil ikkje akselerera upp, for at det ikkje skal tolkast som um eg vil køyra frå han. Eigentleg vil eg helst berre at han skal køyra forbi meg. Men, nei.

Han ligg bak oss, og etter eit par-10 sekund til so kjem ljosi på.

Han segjer noko til meg, vandskeleg å forstå/høyra. Me kjem til ei avkøyring. Eg høyrer noko um «right» og byter felt til høgre, men det var visst totalt feil og han skrik, nei, nei, nei. Eg vert sjølvsagt råstressa og køyrer til venstre att ut i ei trafikkøy mellom avkøyringi og vegen. Han stoppar bak meg og vinkar og veivar og pratar og eg forstår ingenting. Men etter litt forstår eg at eg skal køyra ned der. Og det gjer me.

Me stoppar nede, etter at eg fyrst trudde me skulle stoppa, og so ikkje so eg gassa upp att og då skreik han «STOP!». So ruller eg ned vindauga og tek fram førarkortet.

Han er råsint.

  1. Me køyrde yver den gule streken
  2. Me køyrde seint (eg var paralysert av å ha politiet rett i baken)
  3. Me fylgde ikkje instruksjonane han gav

Når han fær sertifikatet vert han veldig suspekt og spyrr «WHAT is THIS!?».
«Uh, it’s the norwegian drivers license».

So, til slutt kastar han berre sertifikatet inn i bilen. Ingen bot. Gjeng attende til sin bil, og råkøyrer vekk og rundt ein sving.

Bah. For ei forferdeleg oppleving.

Innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud

I dag var me på innspeling av filmmusikk på Fox studios. Nett no sit me på ein Starbucks på veg til Las Vegas. Me er rett utanfor Victorville, ein plass som heiter Hesperia.

I dag tidleg var me i Palmville med Rajan, som me hadde sove hos. Me køyrde inn til Fox Studios og var med på innspeling av filmmusikken til Charlie St. Cloud med Zac Efron (sjå det, Kitty Karina!). Me vart invitert av komponisten Rolfe Kent (på IMDB), som me traff på ein couchsurfing-fest i Los Angeles.

I ettertid (no!) fann me ut at han hev komponert tittelmusikken til Dexter-serien! OMG! :D

Me elskar den serien.

Same kva, me var der på innspelingi, og fekk sjå orkesteret spela med Rolfe som dirigent. Vart eit par takningar på eit par av scenene. Utruleg interessant.

Ein flau ting; det var mat på eit bord. Ein i orkesteret tok ein kjeks, eg tenkte; det såg godt ut, so eg tok ein òg. Dei gjorde seg klar til upptak (det er 60 stk inne i orkesterboksen) medan eg tygde litt på kjeksen. Og, 8, 7 .. 2, 1. Eg byrjar kjenna eg må hosta, og til slutt er det umogleg å halda det, HOST HARK HOST HARK. Og det stoggar ikkje, eg fær ikkje hosta skikkeleg, so det held berre fram. Eg må ta meg for nasa for å ikkje laga so mykje ljod, men hikkar litt host litt-om-litt. Utruleg flaut.

Etter takningi spring eg inn i kontrollrommet der du kann bråka litt utan problem. Rolfe kjem inn, og er godt nøgd med takningi, men han må takast um att av di det var ein del «romljod i byrjingi». Hah :-(

Eg gler meg stort til å sjå filmen på kino ;-] Helene vil prøva sjå han på premieren her i USA.

Det hev skjedd ein del dei siste dagane, og eg skal skriva um dette når eg fær tid:

  • Stoppa av trafikkpolitiet / bil (gjort)
  • Surfing
  • Couchsurfing hjå Nayan
  • Grillfest på stranda
  • Couchsurfing hjå Rajan
  • Griffith Park (dyrepark og observatorium)
  • Universial studios

So fylg med :-)

I LA-sentrum

So, fyrste dagen vår. Me starta ganske tidleg, vakna kl 05.00 lokal tid. Men det var ikkje særleg imponerande når det eigentleg var 17.00 Noreg-tid.

Me fann bil, og tinga ein for ein månad for $1400 inkludert båe andsvarsforsikring og kasko. Skal henta han i morgon.

Det tok ei halv æve å koma seg inn til byen. Vel, me bur jo allereie i «byen». LA latar til å vera mange byar som hev smelta saman. Han er ekstremt stor og flat. Langt i frå kompakt. Veldig keisamt eigentleg. Ikkje slik eg likar byar. Det tok oss vel ein time å koma inn til det dei kallar «downtown» med buss og to byte med metrolina.

Som eg sa i førre innlegg, er verkeleg offentleg transport heilt utruleg dårleg her. Det må berre opplevast. Det er veldig stressut å bruka. Det visste me jo, men trudde aldri skikkeleg på det. Bur jo 20 millionar menneske i denne byen, må jo vera noko grunnlag for å laga eit litt skikkeleg transportsystem. Men, nei.

Eit stort problem er sjølvsagt måten dei hev «laga» byen på. Iom. at han er alt for stor, og det er so digre avstander mellom alt so er det få folk per kvadratkilometer truleg. Likevel er det ikkje mindre enn t.d. Oslo, og der hev dei jo fint klart å laga eit godt transportsystem. Menmen.

No sit me på ein heller dårleg Starbucks i sentrum, me hev ikkje klart å finna ein litt større, koseleg kafé der me sit litt meir privat (og ikkje midt ved dei utruleg bråkute kaffimaskinane). Det gjekk ikkje. Me sat ute ein periode, men ein galen mann plaga oss veldig. Han var trugande og spurte um å få pengar eller få kaka vår heile tidi. Skikkeleg trugande. Ei dame kom ut, han sa noko, og so slo han kaffien ut av hendene hennar, ho fortsette berre vidare. Sikkert livredd.

Ei anna dame kom yver vegen, han gjekk til ho, skræmande, og hytta neven etter ho, eg trudde han skulle slå ho – og so gjekk ho attende til der ho kom frå. Ho vart redd.

So me stakk inn, var ikkje koseleg der nei. Han tok Helene sin kakesmaksprøve.

Fyrr det var me på turistinformasjonen, me treng allslags kart til å få litt yversikt. Dei hadde evig med ulike brosjyrar, og me hev diverre teke med oss fleire kilo av dei. Off, so mykje boss det vert.

No skal me ut på ein gåtur. Alt er betre i dag no som me hev sove, slik eg tenkte. Dessutan vert det truleg veldig moro å endeleg få ein bil! So fær me helder gløyma at det kostar oss ein god del, det vart heldigvis mykje billegare enn det alle dei kjende (store) selskapa tek.

I London!

Eg skreiv ikkje eit «no reiser eg»-innlegg som eg plar hava god vane for å gjera. Kannhenda den lange tidi utan ei netside hev gjort meg slakk.

Same kva, eg hev sers litan tid, sidan det var 25 minutt sidan Helene sa me skulle møttast um 45 minutt på ein t-bane-stasjon nede i byen.

Helene v Tower Brigde i London

Me drog ned den 5. desember, etter eg hadde fengje ein tøff kjeledress til bursdagspresang av Helene (endeleg, eg hev jo tenkt skaffa meg ein slik i yver eitt år!). Me feira bursdagen min her i England og flytte inn på det andre hostellet. Det heiter Palmers Lodge og hev ein herleg gamal engelsk stil yver seg. Veldig kult.

Eg ved den gamle skulen min (Oxford and Cherwell Valley College), dei hev RIVE hovudbygningen!

I går var me i den gamle heimbyen min, Oxford, det var veldig moro. Kva vert det no, 5-6 år sidan! De kann faktisk framleis lesa mange av dei gamle tekstane mine frå då eg var i Oxford på sida her. Merk, nynorsken er elendig (på den tidi var framleis langt fram til eg byta hovudmål).

Helene framfyre Big Ben i London

I dag stod Helene tidleg upp for å handla rundt her i London. Eg gadd sjølvsagt ikkje det og vart verande i sengi og hev no sitte på lånt datamaskin (frå Nei til EU sjølvsagt) i den flotte, herlege fellesstova.

Til Kroatia, flyplass

Sjølve turen til Kroatia var mest venting. Me kom til flyplassen alt for tidleg, av di me tenkte me like godt kunne hengja der og venta. Dårleg tenkt. Me fekk ikkje sjekka inn, og området utanfyre tryggleikssjekken var keisamt. Etter tvo timar opna dei. Den plassen var nesten verre. Superdyrt, superkeisamt.

Flyget var forseinka. Me sette oss ned og kaupte noko mat og alkohofri øl til ein ekstrem dyr penge (300!). Då trudde eg at eg hadde brukt upp dei siste krunaene våre. Me venta og venta. So fekk me vita at flyget vårt vart endå meir forseinka, so det var ikkje 2 timar til lengre, men 4. Me henta «refreshment vouchers» for 180 kruna kvar.

Helene paa Praha sin flyplass

Eg hadde fengje nok av den rådyre flyplassen og fann ut at me enkelt kunne gå ut att for å handla i normale Tsjekkia der det var mykje billegare. Eg spurde på Subway, og heldigvis tok dei lappen min. Helene hadde ikkje lyst på Subway-sub, so ho gjekk inn att med sin der me sat og venta. Eg brukte det trådlause netet til den ekstremt dyre kafeen med dei sinte servitørane. Herleg at det er so enkelt å gøyma seg slik.

Tidlegare på dagen hadde Helene kaupt seg ny frakk, og brukt meir pengar enn ho ville. Dessutan måtte ho la ei flott regnjakke vera att. No måtte ho bruka 180 kruna på noko tull ho ikkje trong. Ho gjekk fram og tilbake i butikkane og såg. Etter tvo timar med slit kaupte ho sjokolade.

Ho var sliten og leid. Med eitt fann eg endå meir pengar i bukselomma mi. Vops. So gav eg ho det. Det vart eit endå større problem.

«No hev eg stressa fælt med å ikkje handla flotte klesplagg grunna lite pengar, men no må eg bruka ei heil formue på tull og tøys! Dette gjer vondt og er vandskeleg!»

Og so til slutt, etter 6 timar venting, fekk me venta litt til fyrr flyget gjekk. Slik er det å fly med SkyEurope.

Fem OK dagar i Dubrovnik

Her hev eg vore fyrr. Eg hugsa alt saman ganske klårt, men denne gongen budde me ikkje på Villa Klaic, som sist. So ingen symjebasseng elder varmepumpe (aircondition her, i varme strók). Staden var tjåka full av digre mygg; Helene vart spesielt råka på beina. Det såg ikkje fint ut og beini til Helene såg ut som ei krigssone. Dei gjekk vekk etter litt heldigvis, men det skulle verta verre.

Helene utanfyre Dubrovnik

Me hang mykje nede i gamlebyen. Der fann me fort fram til Dolce Vita. Ein plass som sel m.a. is og pannekakor. Det vart stamplassen allereide frå starten. Det var ikkje sjeldan me var innum og åt pannekakor tvo gongar på ein dag. Pannekakone der var heilt fantastiske, tvo digre med is, sjokolade, sjokolade+banan (min favoritt) elder noko anna (Helene hadde alltid spesialtinging) til rundt NOK 20. Ganske utruleg.

Byen er utruleg flott, og ganske lik slik eg hugsar han. Diverre fekk eg litt, «vert her fyrr»-kjensle. So eg trur ikkje gjenvitjingsverdien var særleg stor.

Helene i Dubrovnik, tusen trappar

Faktisk klarar eg ikkje no i ettertid finna so alt for mykje nemneverdig dei 5 dagane me var der.

Helene ville absolutt sjå film på kino, so me gjekk på Mamorska, som me trudde var ein «tri menn og ein baby»-film basert på filmplakaten. Det viste seg at tittelen var The hangover, og var ein veldig morosam film som me lo godt av. Eg spesielt høgt og hardt som alltid. Falke hadde prøvd prata litt um ha fyrr i Praha, so eg syntest eg kjende noko att.

OdinHelene

Elles var det, som i Praha, ingen problem å få alkoholfri øl i Dubrovnik. Dei fleste restaurantane hadde eitt merke inne. Diverre var det litt verre med kaféane, spesielt dei som berre serverte drikka. Av dei var det få som hadde alkoholfri øl. Me fann ein fancy plass som båe hadde Stella Artonis Non-Alcoholic og trådlaust internett.

dsc_4410

Det var yverraskande enkelt å vera vegetarianar i Dubrovnik. Alle plassane hadde minst ein hovudmeny som var vegetariansk, og fleire plassar hadde eigen yverskrift med mange rettar. Me gjekk på ein av dei sistnemnde, Helene hadde mousaka, og eg sopp. Det var utruleg flott og himmelsk godt. Og det var jysla billeg, av di dei i Kroatia ikkje plar taka yverpris for maten slik me gjer i Noreg. Er alle råvarone billege, ja, då er retten billeg. Ikkje slik i Noreg der ein veggisrett på restaurant fort kostar rett under ein kjøtrett. Det er ganske surt.

dsc_4207

Dagen etter fann me fram den reine veggis-restauranten me tidlegare trudde var lagt ned. Det var ganske godt der òg, men ikkje like godt som den fyrste restauranten. Det kom eit sveitsisk par forbi då me var ferdige, alle plassane var tekne, og den litt sinte servitrisa viste dei vekk. Dei var ganske frå seg av di dei ikkje tykte det var lett å finna veggismiddag i byen. Me var umtrent ferdige, so me sa at me kunne betala å gå, slik at dei fekk plassen vår. Dei vart veldig takksamde for det. Me forklarte dei òg um andre plassar for veggismiddag. So gjekk me til Dolce Vita for å eta pannekake att.

dsc_4208

Dolce Vita tyder «det søte livet» elder noko slikt. Helene synast tydelegvis ikkje dette ålmenne namnet var godt nok. Sjølv um det ikkje står noko av det i nemnet, sel dei mest is og dei hev ein stor is utanfyre døri. Det kann vera difor Helene synast is fekk ein ufortent stor plass. Ho sat og såg nedyver dei andre bordene ute som nett då hadde mange pannekakor på seg (normalt is), då ho tankefullt sa «Hmm. Alle et pannekakor no. Denne plassen burde heitta Dolce Vita PANCAKES!».

dsc_4313

Den andre dagen hadde me fengje nye myggstikk, og ikkje få denne gongen. Dessutan forsvann dei ikkje, og var ekstremt digre. Store raude utståande blemmer. Dei klødde som lite anna og Helene var totalt bombandert. Ho var i veeldig dårleg humør. Me prøvde byta hus, me hadde eit rom i ein 60-tals bustad (stova var betre) – huset låg i ein hage som var ein mygglarveforplantningsfabrikk. Dama som var huseigar vart veldig leid seg, men me fann ikkje noko som ikkje kom til å ruinera oss. Me var uppe på Villa Klaic, der eg hadde budd med mamma og pappa. Den staden er himmelen. Diverre hadde me ikkje råd. Helene vart òg totalt forelska. So til slutt måtte me berre halda fram å bu i mygghelvette. Noko som øydela mykje av Dubrovnik av di me heile tidi var irriterte av myggstikk, lite svevn og allslags anna. Ålmenn misnøye.

Dei nye stikki var frå Afrikanske mygg, fekk me høyra frå farmasøyten. Ho vitja me mange gongar. Helene hev salve og antimyggspray, B-vitaminer (mygg tek helst dei med minst B-vitamin) og citronellaolje for å halda dei vekk. Me brann mykje citronellaolja ei natt, men det vart umogleg for oss menneskje å vera i rommet òg. Måtte hava døri opi, viss ikkje fekk me helder ikkje sova. Det var verkeleg ekstremt varmt. Synd at husstoda skulle vera so dårleg.

dsc_4193dsc_4178

Me skulle òg på kajakktur, hadde tinga og alt, men den siste dagen (då me hadde tinga) viste det seg å vera for sterk vind og vær til at me kunne gå ut. Det var jysla skuffande. So me hang helder på skitdyr internettkafè og åt fleire pannekakor på Dolce Vita PANCAKES!.

Helene et pannekakor fyrste dagen i DubrovnikMi pannekaka, -- banan og sjokoladeHelene si pannekaka utan noko, men med blaabaersyltety uppaaHelene og eg et pannekakor andre dagen i Dubrovnik

So tok me båten til Stari Grad, Hvar. Og det var vel eigentleg heile Dubrovnik. Me bada og gjorde allslags anna òg sjølvsagt, men det vart aldri superbra. Mykje av turen vart yverskugga av Helene sine stikk og at heimebasen vår var so full av gjennomvonde innsekt.

dsc_4380

Helene hadde stor von til Hvar, og var godt yvertydd um at det skulle vera betre. So tok me båten der (ein gamal Color Line danskebåt-liknande sak med svenske skilt)…

dsc_4261

Helene med ny frakk i Praha

Helene_m_frakk

«Forslag» frå Helene her me sit på Starbucks og ventar på å taka flyget til Dubrovnik:

«Legg ut bilete av meg i den nye frakken og skriv ‹medan familien min shoppa heile víka venta Helene til siste stund og shoppa berre ein kjole!› Ja, og so Hegel då. Skriv det. For då høyrast eg so smart ut.»

So det er altso grunnen til dette helder utypiske innlegget frå meg. :-) Eg kann òg fortelja at eg fekk kaupt ein decaf coffee her, og at han smakar himmelsk. Helene segjer han er betre enn all anna kaffi ho hev smakt. Dessutan måtte eg jo hava kaka, er jo år og dag sidan eg hev hatt kaka+kaffi.

Helene gjekk inn og spurde um varmt vatn, og personalet var so ekstremt viljuge til å hjelpa at ho vart heilt frå seg av ovundring og kann no knapt sitja stille på stolen. Ho hev altso med seg teposar og fær no gratis te. Noko ho set veldig stor pris på (iom. at ho brukte dei siste pengane sine på kjolen).

decaf_coffee

Ah, forresten, det fortset, eg fekk med meg dette ut av ordstraumen som kjem ut or den lettare hypre Helene:

«Skriv du um meg, skriv du um meg!? Du må hava eit eige kapittel um meg! Hmm. Forresten, hev du eit bilete av at eg les Hegel?», held ho fram. Ho kjem inn på ein heil del snakk um flyplass og nestle-bar fyrr ho til slutt må forsikra seg at eg ikkje hev gløymd alt det der med Hegel og bilete av ho med frakken.

So, ja, slik gjeng no dagane ;-)

Oppdatert eit kvarter seinare: Eg fekk eit heitt tips um at det var fullt mogleg å byta til eit litt mindre uflatterande bilete, og at det var sterkt tilrådd å gjera det brennkvikt. So, gjort. :-)

Elles fekk eg høyra at det visstnok heiter «Kåpe» for jentor, men «Frakk» var meir sexy. Dessutan fekk det meg til å høyrast dum ut, som var ein bonus Helene godt kunne leva med.

Berlin, Januar 2009

Eg fekk aldri skrive noko meir um Berlin-turen vår enn då me var på flyplassen på veg ned (dette innlegget er eigentleg skrive 2009-05-25). So eg tenkte eg kunne leggja ut eit par bilete med tekst for å fortelja litt kort um turen. Andre hev jo allereide gjort det.

Den siste lenkja hev dette biletet frå eit prøverom i Berlin. Det er Janne-Kristin og Helene, som de ser. Biletet er Ida sitt. Dei andre som var med på turen var Synnøve og Klaus

jannekristin-og-helene

Det viste seg at Klaus ikkje hadde same ladar som eg trong til mitt kamera, so det vart litt få bilete. Kamera mitt slutta fungera etter ei stund. Utruleg synd. Eg stal kamera til Klaus nokre gonger, men eg kunne jo ikkje godt taka det frå han!

Ikkje yverraskande frå førre innlegg um Berlin-turen, men her er det ekte prov på kven som er linselusen. Det er ikkje eg som tek bilete av Janne-Kristin, det er Janne-Kristin som plasserer seg i bileti mine (og ja, eg skal fiksa netsida di snart :) ).

Gjengen på flyplassen, henter bagasje

Me fann ut at S-bahn var tingen å taka inn til byen. Det me gjerne kallar tbane i Noreg. Dei hev tvo variantar, U-bahn som gjeng (for det meste) under jordi og stoppar mange plassar, og S-bahn som gjeng yver bakken og er ein slags ekspress.

01-opptiltoget

Klaus skaffar billett

Rommet me hadde leigd hjå JetPak viste seg å vera utruleg fint. Det var ikkje mange euroane me betalte for det rommet, so me hadde ingen grunn til å venta noko særleg fint. Det var tilogmed eit eige gå-inn-i-skap som jentene likte sers godt (dei er jo trass alt jenter). <- Hohoho, sjekk kor dømmande eg er.

Ida og Helene inne i klesskapet

Ida og Helene inne i klesskapet

Ida, Janne-Kristin og Synnøve på tbanen, legg merke til Synnøve sitt skjørt. Eg såg det ikkje fyrr no! Wow! Snakk um match.

Ida, Janne-Kristin og Synnøve på tbanen, legg merke til Synnøve sitt skjørt. Eg såg det ikkje fyrr no! Wow! Snakk um match.

Vapiano. Her åt me 2-3 gongar. Billeg, fersk pasta som dei lagar til deg medan du står og ser på. Veldig bra. Du fær eit plastikkort som du betalar alt med, og so må du betala gjeldi di når du gjeng derifrå. Ganske effektiv heile plassen.

Vapiano. Her åt me 2-3 gongar. Billeg, fersk pasta som dei lagar til deg medan du står og ser på. Veldig bra. Du fær eit plastikkort som du betalar alt med, og so må du betala gjeldi di når du gjeng derifrå. Ganske effektiv heile plassen.

Tidleg morgon. Ida sminker seg.

Tidleg morgon. Ida sminker seg.

Og Klaus held fram med å sova. :-)

Og Klaus held fram med å sova. :-)

Frukosten min hjå JetPak sin vesle kafé. Minner meg um england og ...mindre bra frukostar der ;-)

Frukosten min hjå JetPak sin vesle kafé. Minner meg um england og …mindre bra frukostar der ;-)

Ida drikk morgonkaffi på JetPak-kafèen

Ida drikk morgonkaffi på JetPak-kafèen

Janne-Kristin og kaffien hennar

JetPak-kaféen var seriøst miniliten. Ikkje god plass til oss der, litt stress å eta når folk venter på å få sitjeplass.

JetPak-kaféen var seriøst miniliten. Ikkje god plass til oss der, litt stress å eta når folk venter på å få sitjeplass.

Me fær gaiding «kor er dei beste plassane» frå ei JetPak-tilsett, ho var ekstremt ivrig til å hjelpa. Eg gjekk alltid rundt med det kartet i lomma, sidan eg elskar kart.

Me fær gaiding «kor er dei beste plassane» frå ei JetPak-tilsett, ho var ekstremt ivrig til å hjelpa. Eg gjekk alltid rundt med det kartet i lomma, sidan eg elskar kart.

Synnøve på jøde-monumentet for 2. verdskrig, me var på gaida tur. Dei andre gjekk på tyskspråkleg, men eg og Synnøve tok den engelske varianten ;-)

Synnøve på jøde-monumentet for 2. verdskrig, me var på gaida tur. Dei andre gjekk på tyskspråkleg, men eg og Synnøve tok den engelske varianten ;-)

Muren, området til venstre er «death strip». Utruleg interessant.

Muren, området til venstre er «death strip». Utruleg interessant.

Trabant, trabi, drøymebilen! Drittøff! :D

Trabant, trabi, drøymebilen! Drittøff! :D

Pause i den gaida turen.

Pause i den gaida turen.

Luftwaffe, Nazistane si flyvåpenbyggning, nazist-arkitektur på sitt b--verste. Var frykingytande. Skummelt.

Luftwaffe, Nazistane si flyvåpenbyggning, nazist-arkitektur på sitt b–verste. Var frykingytande. Skummelt.

Synnøve på _parkeringsplassen_ der Adolf Hitler tok livet sitt. Dei ville ikkje gjera det til eit monument slik at nynazistar kunne gå der. So... Ein heilt vanleg parkeringsplass utan so mykje som eit skilt.

Synnøve på parkeringsplassen der Adolf Hitler tok livet sitt. Dei ville ikkje gjera det til eit monument slik at nynazistar kunne gå der. So… Ein heilt vanleg parkeringsplass utan so mykje som eit skilt.

Me gjekk inn i eit fredsmonument, som i all tysklands historie hev vore ymse krigsmonument. Av di Tyskland elskar krig.

Me gjekk inn i eit fredsmonument, som i all tysklands historie hev vore ymse krigsmonument. Av di Tyskland elskar krig.

På U-bahn, skal ut på byn og eta ;)

På byn for å eta. Her er me endeleg alle saman på bilete! Jepp, eg sit bak ein herleg alkoholfri Beck’s. Dei var sers gode.

Ah, eg berre tulle på førre. Janne-Kristin var jo òg med. Veit ikkje um det er min alkohofrie Mohito (satan den er ekstremt god! :D), elder noko anna ho drikk av.

Me såg ein «Sporvegane»-buss på veg heim. Yay, norsk i utlandet, slikt elskar me nordmenn. Dei hadde skaffa vin, og eg hadde jo 10.000 forskjellege typar alkoholfri øl heime.

Me såg ein «Sporvegane»-buss på veg heim. Yay, norsk i utlandet, slikt elskar me nordmenn. Dei hadde skaffa vin, og eg hadde jo 10.000 forskjellege typar alkoholfri øl heime.

Dagen derpå. På Starbucks. Helene og Klaus stel kvar sin Starbucks-kopp (utanum koppane dei kaupte), av di dei ikkje er til sals. Ida er trøytt, hoho. :)

Dagen derpå. På Starbucks. Helene og Klaus stel kvar sin Starbucks-kopp (utanum koppane dei kaupte), av di dei ikkje er til sals. Ida er trøytt, hoho. :)

Synnøve og Janne-Kristin. Me kaupte sjokolade.

Synnøve og Janne-Kristin. Me kaupte sjokolade.

I Berlin Zoo. Her gjeng kamera mitt. Ikkje meir straum resten av turen. Eit stort nederlag for meg. Gjorde ilt i hjarta. :-(

I Berlin Zoo. Her gjeng kamera mitt. Ikkje meir straum resten av turen. Eit stort nederlag for meg. Gjorde ilt i hjarta. :-(

Fleire bilete eg tok, med Klaus sitt kamera

Eg stal kamera til Klaus òg, men berre når eg hadde veldig lyst å taka eit par bilete. Difor mange færre, og mindre uplanlagde bilete.

Janne-Kristin på Dunkin' Donuts

Helene på Dunkin' Donuts

Klaus på Dunkin' Donuts

Ida på Dunkin' Donuts

Janne-Kristin på Vapiano, drikk te

Helene på Vapiano med te

Janne-Kristin og Klaus på ein koseleg restaurant

Alkoholfri øl + sirup, det smakte... Rart, på ein interessant måte.

Alkoholfri øl + sirup, det smakte… Rart, på ein interessant måte.

All mi alkohofrie øl (på det tidspunktet). Becks Alkoholfrei, Clausthaler Preimum og Erdinger Weiss Alkoholfrei var mine favorittar.

All mi alkohofrie øl (på det tidspunktet). Becks Alkoholfrei, Clausthaler Preimum og Erdinger Weiss Alkoholfrei var mine favorittar.

Og so nokre av Klaus sine eigne bilete

Eg mangla bilete av ein heil del, so eg fyller inn med bilete frå Klaus.

Eg legg ut flyplass-innlegget på bloggen min

Synnøve, Odin (eg), Ida, Janne-Kristin og Helene

Ida. Dette biletet er berre driiitkult. All kudos til Klaus her. Hekkan eg digger det. Det var ein kul trakt som du putta penger ned i, so snurra dei og snurra og snurra. Me brukte alle pengane me hadde :P I Berlin Zoo.

Odin/Eg!

På sushi-plassen, beste sushien eg nokon gong hev smaka, eg hev slutta eta sushi (og fisk) etter dette. For ingenting slår dette. So eg er ekte veggis no, etter denne upplevingi her.

Ferdig med biletepost

Dette var berre utruleg frustrerande og tidkrevjande og eg ser ikkje at det hev nokon stor verdi. So eg kjem ikkje til å halda fram med denne typen innlegg. Då skriv eg helder eit par sider tulletekst og putter eit-par få bilete mellom. For denne stilen passar meg verkeleg ikkje.

Er de einig? Kva tykkjer de um slike innlegg?

Stockholmtur med Al Green-konsert

Eg og Helene drog til Stockholm for å sjå Al Green på konsert. Eg kaupte ei skrivebok der eg skreiv småting i. Det var kos. Her er innhaldet frå boki:

Andre dag, laurdag 2008–07-08

Helene er so søt. Ho er svolten so no sit me på ein italiensk pizzaplass og skal eta italiensk margherita. Helene diktar upp røyndomsnære adjektiv til det eg skriv. Eg kaupte nett ei gjevande skrivebok for å kunna skriva magisk tull i.

Helene gleder seg forelska til mat. Der kjem han, store gode. Helene elskar det og startar på nye setningar heile tidi, ho hev so mykje å segja at ho ikkje fær sagt nokon ting. Eg høyrer «perfekt», «dette var jo bra» osb. Ho hentar vatn til oss og me et.

«Eg kann stadfesta at det er godt,» segjer ho fyrr eg legg ned pennen og byrjar eta.

16:00: Ferdig. Godt, men min var litt for salt. Helene ler, smiler og segjer «det er sant» då eg las den førre setningi um saltet. Me hev funne ut at me skal til tekniska museen. Ut å finna buss!

Ubuntu Cola

På bussen til tekniska museet. Eg og Helene hev gått forbi brusautomatar med Ubuntu Cola-reklame på mange gongar, men han hev anten vore utseld, elder so fungerte ikkje maskini. No plutseleg fungerte ei – og då kaupte me. Vel. Eg. Sidan Helene visstnok ikkje drikk brus (berre dobbeltbrus (òg kjend som red bull/batteri osb)).

Ubuntu Cola (Fairtrade)

Eg heiv no Ubuntu Cola i meg sjølv um eg ikkje drikk slikt lengre etter eg slutta vera avhengig. Cola smakar stadig ikkje godt, men eg er litt redd eg vert avhengig att. Elder nei, eg er jo jysla flink til ymse avvenning no. Ein annan ting er at eg no drikk koffein – ikkje like mykje som i kaffi, men likevel eit avvik frå min ingen-koffein-ståstad. Den hev eg moderert til «ikkje noko med masse koffein» iom. at det finst koffein i umtrent alt!

Ingen teknisk museum

Nei! Tekniska museet stengde nett då me gjekk inn dørone. Me sneik oss inn og freista sjå i butikken der, men det var inga bøn. Surt! :( Me tok busset att til stan…

Handling

Helene fann endeleg ei lua/hua ho vart forelska i og eg tok eit par bilete. Eg fann ei Moleskin-planleggjar på tilbod på Åhlen’s. Wey. Dei sel alt her i Sverige – ikkje berre smoothieaktige husartiklar som i Noreg.

På kafé med kaka og allslags

No sit me på ein dunstande kafé kor Helene igjen fær dikta upp svenske adjektiv til setningar ho ikkje veit um. Me ventar på den store og sugne (det ordet passa dårleg Helene!) Al Green-konserten. Eg vonar berre at dei ikkje tek foto- og videokamera mitt. Hatar slike rosa reglar!

Då eg såg upp på bordet att etter eg skreiv førre avsnitt var all maten og drikka vekk. Ikkje berre vår delte blåbærpai og Helene sin kakao – nei, min bringebærfruktdrikk var òg tom. Det tok meg ikkje lang tid å mistenkja ho her:

Ho sat no og filosoferte «Hmmm. Orsak, Odin, eg et som ein gris. Hmmm… Kannhenda eg er ein gris?». Eg er ikkje overtydd.

Inne i konsertlokalet

Salen her er verkeleg kjempeflott. Gamaldags ballsal som er lekkert ljossatt. Eg og Helene sit på scenen heilt framme. 2 timar til konserten startar. Me drikk drinken Mohito utan alkohol – dei hadde ikkje alkoholfri øl. Til gjengjeld er drinken særs fancy og smakar utruleg godt. Helene sit elegant og sippar (litt lite diverre) medan ho speidar ut i salen. Gleder oss verkeleg no. Herleg stemning.

«Skriv at eg gleder meg veldig til å dansa Al Green-dansen og peika – på ein sofistikert måte – og blunka og peika på Al Green på den kule måten,» segjer kjærasten min.

Ho hev forresten teikna ei fin teikning i boki mi. Eg tek bilete av at ho står ved scenen og peikar, medan Al Green peikar og syng «Love and happiness». Ganske fint.

Eg gjekk til vaktane og spurde um eg kunne taka bilete.
«God fråga!» sa han og måtte spyrr nokon andre. Saman kom dei fram til at det måtte vera lov utan blitz. So eg henta kamera, ljoset på scena fær bileti til å sjå ganske elendige ut, menmen vert betre seinare.

Helene skreiv Al Green med hjarta rundt ein serviett og hev no lagt han på scena so han skal synast framføre oss! :) Ein time att.

Er mykje fullare no – kjem visst 1300 folk. Eldre menneskje som Helene hev prata um mange gongar.
«Me er nok yngst her» og «­haha, me passar so lite inn.» Søøt! Det gjer berre oss kule.

Helene hev ein teori um at me vert sett på i konserten av di me er unge og stikk oss ut. Dette fortald med ei veldig konspiratorisk stemme. «Det fungerte på Bowie-konsert,» kann ho forsikra oss um.

Dag 1, fyrr eg kaupte denne boki

Me måtte stå upp tidleg for å nå bussen 0730. Diverre var alarmen feil og gjekk av 0645, so me hadde sabla dårleg tid (forseintkoming+Odin er ikkje ukjend). Me kom fram i tide, eit par minutt fyrr. «Fjo!» tenkte eg litt for tidleg…

Reservasjonsnummeret mitt var feil! Eg sprang upp til Säfflebussen si luka og forklarte. Nei, ingen billett på namnet mitt helder som bussjåføren hadde sagt.

«Er det internett her?,» spurde eg febrilsk.
«Jag vet inta,» ho var sjølvsagt svensk som halve Oslo. Eg drog fram Fjord (den vetle datamaskini mi) og fekk logga inn.
Ei anna jenta kom; «kann eg kaupa billett på bussen?,» spurde ho.
«Ja, men då måste du skunda deg, bussen åker om ett minut.»
Fekk hetta der ja. Fann ikkje kvitteringen, so såg attende blandt epostane (view all emails) på side 3 fann eg «kvitto». Ho skreiv inn det korrekte boardingnummeret (det i eposten og på net er visst forskjellege!) – men nei, fann ikkje tingingi (!!!).

Bussen kom til å færa snart so eg sprang full fart mot han der Helene febrilsk prøvde å halda bussen att. Ho hadde prøvd forklara kor utruleg dumt det hadde vore um me ikkje rakk bussen. Me hev jo betalt og fær ikkje pengane att.
Då hadde jento eg prata um tidlegare kome med masse bagasje. So då eg kom springande var bussen akkurat klar til å dra. Han fann framleis ikkje tingingi, men lot oss sleppa på då han såg eposten. FJO!

Attende på Al Green-konsert

No er det ein god del fleire yngre folk, ja. Ikkje berre tvo ;-) Det er tekniske folk på scena no – sjekkar ljoden. Helene er supersøt og står og dansar. No gler eg meg stort!

Hekkan eg treng noko å drikka, men no er salen full og eg gidd ikkje pløya meg fram.

No kom bandet! Ser sers amerikanske ut. Klapping!

Siste setningi er vandskeleg å lesa av di han er skrive superkjapt medan eg rydder ned blokka.

Etter konsertern

Helene kjem fin og rein ut av dusjen. Utruleg deilig med hadkle og godt humør, som ho veldig ofte hev. Konserten er ferdig, Helene (og eg i litt mindre grad) hev fengje mange blikk og smil av Al Green og det ovkule bandet. Helene fekk smil+blunk+peiking ein av gongane. Dessutan hev ho ei av rosone Al Green delte ut. Konserten var heilt utruleg bra – det var verkeleg knallstemning og Al Green er ein ekte entertainer.

Eg vart stoppa å taka bilete etter ei stund – likte eg dårleg – folk med dri…eh..kompaktkamera fekk taka bilete utan knyss. Alltid slik, grrr. Elles ein teit mann som breia seg og såg utruleg keisam ut. Såg stygt på oss òg. Fekk ikkje kaupt plakat; ikkje nok kontantar, men kva gjer vel det! Det var so ekstremt kult og kjekt og ein fantastisk tur med mi fantastiske deilige kjærast. Me gjer og opplever so mykje. Dei gongane me er heime ei halv víka kjennest det brått ut som um me hev grodd fast – so ynskjer me å gjera noko anna nytt. Eg elskar båe upplevingslysten og jento. :-D

No; dass på meg og so leggings!

Attende til dag 1, då me kom til Stockholm

Det var ein vakker dag og Helene måtte heilt sjukt på do. Ho fekk halda seg iom. at det kosta kr. 20 å gå på do + at det var ein eigen dovakt. Nett som i Oslo då eg helder fann ut eg ville spy på golvet enn å betala pengar eg ikkje hadde. Idiotisk idioti.

Fordommane mine um Sverige fall rett på plass då me kom inn på tbana og dei eg satt med prata um The Pirate Bay. Bra! Vart litt trist at eg ikkje hadde på t-skjorta mi på meg då – hadde passa rett inn. Då dei forsvann vart dei erstatta av eit par gutar som prata um eit rollespel til data trur eg. Kannhenda WoW, kannhenda noko anna. So, ja, eg trur Sverige er framføre oss når det gjeld datakunna for kvarmannsen. Godt for dei.

Ein annan generalisering; hekkan dei er opne og venlege! Det er som å koma til Stavanger; elder endå betre. Langt frå det kalde tilveret som rådar i Oslo. Helene fekk hjelp heile tidi («men eg trong ingen!»), folk smiler og pratar med totalt ukjende. Stockholm minner ikkje um biletet eg hev fengje av hovudstader. (Helene er forresten veldig usamd i at Oslo er sosialt kaldt, men ho kann skaffa seg eigen blogg for å segja slikt)

Me gjekk av på Zinkensdamm og etter ein helder lang gåtur kom me fram til hostellet. Rommet var ufint. Me betalte for 3 personar for å få eige rom. Det var ikkje mogleg å laga dobbeltseng av køyesengene – so me leverte att eitt sengesett og sparte pengar på det – hoho.

Odin si bok! Men Helene kan lesa i ho - for ho er kjærast!

Nede i «Gamla stan» åt me ein fortreffeleg middag og åt alt for mykje dessert på Helene sitt yndlingskonditori i Stockholm.

Dag 2, neste dag, Al Green-konserten

Med ferdig vaska rom leitte me supersvoltne etter hotellet me skulle sova laurdag-sundag. Då me gjekk upp frå s:t Eriksplan såg me ein «Subway» der fekk me endeleg mat. Mykje! Ah! (eg slo òg videokamera på for fyrste gong).

Det var lite ledig i Stockholm laur-sun. Difor tok me inn på hotell. Det var fine greidor – høg dobbeltseng med god puta/dyna.

So hang me i byen og var på konsert (det står i byrjingi).

Dag 3, heimreisa

So tok me buss heim.

Helene prøvde jobba, medan eg. Hmm. Spelte «Zelda – Phantom Hourglass» på Nintendo DS-en hennar.