Kategoriarkiv: Underfundig

Oppskrift for møyre føter

Etter eitt minutt får eg sting. Det er absolutt ingenting å stoppa for; det er jo komisk tidleg. Eg las ei programmeringsbok – ikkje spesielt spanande, men ho kravde tidvis konsentrasjon. Den lange sletta går eigentleg raskt, eg tenkjer på haiking og slikt. Framleis lang veg.

Eg såg ikkje bussen før han var rett framfor stoppet. Var irritert før eg fann ut det var min feil. Beina kjennast utruleg tunge mot asfalten. På busshaldeplassen tenkte eg på Oxford. Der hadde det vore ein utfordring; eg hadde handla med ein gong. Det gjorde eg no. Jogga heim frå Røyneberg/Sola skulle vera fullt mogleg, det er berre å vilja.

Ein halvtime seinare slit eg opp Ullandhaugsbakkane. Er over halvvegs, men er òg på den vanskelegaste etappa. Eg fokuserer på musikken. Miksen. Lever meg inn i det rike ljodbiletet. Så herleg å høyra på detaljane, stereo-effekten og dybda. Elvira Nikolaisen er flott å høyra på slik. Eg gløymer kor trøytt eg er – det er òg vitsen; fokusera på noko anna.

Med ein viss triumf glir eg over toppen på Ullandhaug. Eg hev jogga heilt hit utan pause. Eit storfelt utsyn1. Resten av turen humpar eg ned i vegbanen. Endeleg innanfor dørene slappar eg av og tek meg fleire kalde glas mjølk og farris.

Joggeturen tok 45 minutt.

Fotnotar

1 Storslege utsikt over Ullandhaug, ein ser heile Stavanger. Eg ville bruka litt mindre bruka ord.

Lure hjernen

Åh! Supert! Wee! Herleg kjensle. Eg gjekk tur rundt mosvatnet etter endå ein meir-eller-mindre sitje-inne-dag. Eg klåra gjere noko utruleg kult; lure hjernen åt tru ubehaget var deilig. Eller kanskje det faktisk berre er deilig, men eg har vore forhandsdømmande?

Eg gjekk inn igjen. Var kaldt ute. Klåra ete opp det eine knekkebrødet med ost før eg plasserte handa på dørklinken inn i det varme, ljose huset. Buksa mi var allereie blaut av det ausande regnet. Hadde ikkje regnbukse på. Planen var likevel ikkje full retrett slik eg hadde forklåra Siri TR eg kanskje ville gjere; her skal me finne regnbukse!

Eg kjende ønikken (stavangersk for underbuksa) bli blaut det minuttet eg var ute. Ikkje ein ynskjesituasjon. Eg henta tri nye knekkebrød med like mykje ost og starta på turen igjen. Mørkt ute. Men det tenkte eg ikkje på, det var meir noko som gjekk opp for meg no. Regnet fossa ned. Eg gjekk heilt bar på hovudet, men hadde take eit skjerf rundt halsen. Må ikkje bli sjuk, sjølv om me skal nyte veret.

Vinden ruva. Lyden var fantastisk. Eg kjende det var ufyseleg. Kaldt regn slo meg i nakken. Vinden blåste. Hendene kalde. Dette er godt, tenkte eg. Eg nøyt det. Og. Rart nok så var det plutseleg kjempeherleg! :D Heilt utruleg kor ein kan lure hjernen. Eg trampa vidare. Ooh. Det var så herleg, du vil ikkje det tru! :D

Då ei dråpe hang seg på nasa og ikkje ville gje slepp klåra eg ikkje unngå å synest det kilte noko enormt då. Men heldt meg heilt til ho forsvann. Gjorde vondt i øyra óg. Eg lånte to blad frå eit tre og stappa halvparten inn i øyrekanalane. Plutseleg høyrde eg kroppen veldig godt. Høyrde hjarta dunke. Høyrde lyden, resonnansen beina laga då eg gjekk. Dempa av kjøtt og blod. Skikkeleg dyp bass. Herleg. Med grønne bladar stikkande ut av øyra kom eg i ei god transe. Konsentrerte meg om pust. Få vekk tankane. Ikkje tenkje på noko.

Vel heime var eg våt katt. Regnjakka var ikkje så regntett som ho burde. Håret hadde festa seg saman, slik at det hang i litt større, uhm, grupper nedover. Drypp-drypp. Så herleg.

Ahh. Tur rundt mosvatnet er så digg! :D

Hugnadsam nattur i mørkre

Lang dag med pc. Vondt i hovudet. Tur. Ah, god idé. Mosikken er ein fin plass for rekreasjon etter ein heller lite hektisk dag (er dei som er vonde). Det blei ein særs koseleg tur. :)

Vanskeleg start

Det er ikkje berre enkelt å gå tur skal vite. Eg starta lese litt konspirasjonsteorier rundt 9/11 og blei sitjande med det, i tillegg til chatting med div. folk. (Om nokon er interesserte så «dreper» dei fakta konspirasjonsteoriane kjem med her, på 9/11: Debunking The Myths ) Ein time etter eg hadde bestemt meg for å stikke ut stakk eg. Litt treigheit i systemet, kort sagt.

Starta turen min. Eg tok på meg sandalane (var kaldt ute) og jakka. Eit minutt seinare var eg med mosvatnet camping. Overskya vêr. Ikkje eit solglimt ein plass. Stakkar alle turistane. Campingen var full av telt og bobilar, spesielt bobilar. Tyske bobilar. Folk gjekk for det meste i bukser, men eg såg ein tysker som samla inn ungane sine – han gjekk i shorts som meg. Nede med vegen starta turen min. 3070m til eg er ferdig, berre å starte.

Kombinere meditasjon med tur?

Eg gjekk innover i skogen. Ein tri-fire meter brei jord-veg. Såg ned i bakken. Pusta roleg ut. Roleg inn. Lukka augo og gjekk i blinde. Ahh… Så roleg. Så stilt. Opna augo igjen, men haldt dei hallvegs igjen. Kanskje eg kan prøve å meditere medan eg går? Eg gjekk roleg bortover og såg ned i bakken med uklårt syn. Eg såg altså ikkje skarpt; om eg gjer dèt så heng augo seg fast i ting og tang. Det vil eg ikkje. Eg vil berre ha augo opne for å ikkje gå av vegen, då treng eg ikkje sjå skarpt.

Eg undrest… Utruleg få folk. Ingen. Faktisk. Eg hadde gått ¼ av turen. Traska videre medan eg prøvde å tenkje på ingenting. Konsentrerte meg om kjensla av føtene mot sandalane. Måten dei glei over sandalen. Herlig. Gjekk utruleg seint. Eit bedageleg tempo, kjende eg kunne gå utan stans i dette tempoet. Kunne gå i dagar. Harmonisk tempo. Herlig. Oppfordra musklene mine til å slappe av. Kjende skuldrane senka seg. Eg runda kunsthuset i mosvatnet og såg den fyrste personen eg hadde sett på turen. Ein 50–60 år gamal mann som var ute å jogga i grilldressen. Hm. Fin fargerik grilldress.

Forstår ikkje kvifor eg ikkje går oftare tur rundt mosikken. Eller tur i det heile. Bør gjere det. Er jo så flott. Labba stadig vidare utan stans. Eg var blitt ganske roleg på det strekket, var i ei halvmedativ stode. Kom ut på texaslunden, hadde gått forbi to nye folk. Dei gjekk saman. Var totalt oppe i tre personar då. Få. Svingte inn til høgre. Ut mot vatnet, til ein benk og ein statue. Me har tenkt å filme der. Graset var vått og kaldt. Eg stokk bittelitt, men fortsatte å gå vidare. Er trass alt berre impulser til hjernen. Må klåre overvinne slikt.

Vakkert mosvatn

Vakkert. Utruleg vakkert. Nede med vatnet låg det nokre store steinar halvvegs uti. Eg gjekk ut på det; såg utover mosvatnet. Stille. Trea skjulte all bebyggelse frå denne kanten; utanom ullandhaugstårnet. Åleine i verda, nesten. Ingen teikn av menneskje, ingen teikn av by. Åååhh… Dyppa høgre foten nedi vatnet. Hadde så utruleg lyst. Måtte gjere det. Der og då. Rett nedi. Vatnet var herlig; ikkje kaldt.

Foten var ikkje heilt medgjerlig etter dyppinga. Då eg skulle trø på steinen igjen ville han absolutt ikkje stå der planta. Ville visst uti vatnet igjen, sidan han sklei den vegen. Mista visst ein del av veggrepet med å dyppe sandalen nedi vatnet slik. Jaja. Eg planta føtene på fast land igjen. Såg litt på plassen me skulle filme; tok ein mental notis, pusta roleg ut, og gjekk. Hmmm. Høgre sandal laga ein høg lyd. Kvar gong eg trødde ned kom det ein skjærande/skrikande lyd frå dei. Skikkeleg våt-sandal-lyd. Hud mot våt sandal. Høg lyd. Kom inn på jordvegen igjen og fortsatte turen min roleg.

Ein sandal med lyd

Det var ikkje reint lite lyd sandalen laga. Men det brydde meg ikkje. Eg blei ikkje plaga av det. Kunne alltids take han av og gått barbeina – men er like greit å berre høyre på det. Blei ein fast rytme, var faktisk litt beroligande. Såg at nokon gjekk bak meg. Det var to stykk. Var ca ein 200m bak. Men dei høyrde tydlegvis sandalen min, den eine personen herma nemleg lyden med munnen. Eg snudde meg medan eg fortsatte å gå utan stans. Hmm. Jaja. Dei om dèt :) Eg ville ikkje plage dei, men dei treng ikkje vere frekke heller.

Dei kom nærare. Eg kjende den frie luftstrømmen eg hadde til og frå lungane blei svekka. Kroppen min gjekk tydelegvis litt ut av meditasjonsstoda, var sikkert underbevisst litt redd folka som gjekk bak meg. Dei var rett bak meg. Eg snudde meg og såg på dei. Noko eg ikkje turde gjere då eg var mindre, no gjer eg meir det eg kjenner eg bør. Det var ikkje farleg å snu seg. Var to godt voksne folk, tipper 40–50. Han eine gjekk i ei svart band-tskjorte. Eg kan ikkje for det; men dei verka veldig harry på meg.

Dei var 50m foran meg. Eg stoppa opp. Snudde meg mot høgre. Det var ei opning mot vatnet igjen. Det raude «huset» som ligg midt i mosvatnet sto der. Eg speida utover vatnet. Eg hadde stoppa med ein stokk. Ein fin stokk. Var eigentleg difor eg stoppa, men det sa eg ikkje til nokon. Det var mi lille hemmeligheit. – Var ingen å seie det til heller. Eg var åleine igjen. Men om det hadde vore nokon der så hadde eg ikkje sagt det. Eg hadde sagt det var av di eg ville sjå på den vakre naturen.

Ein følgjeven

Eg såg rundt meg. Ingen der. Beundra naturen litt lengre. Sjekka igjen etter folk. Ingen. Såg ned på stokken. Ein fantastisk stokk. Tenk at nokon har lagt den igjen. Det var ei gamal grein ca. like lang som eg er høg. Såg ein siste gong rundt meg og på naturen før eg valde å take han opp. Hmm. Så fin stokk. Gåstokk. Vandrestokk. Kvifor bry seg om andre? Då eg reiste meg opp igjen med vandrestokken min i handa var eg allereie overtydd om at dette var det rette for meg. Ingen skulle kunne undertrykke meg med stokken min; eg var stolt av han og ikkje flau. Vandrestokken var min ven no og me skulle ikkje fornekta kvarandre.

Tok mine fyrste skritt, hjulpe i gang av stokken. Eg fortsatte å gå. Lyden hadde forandra seg. Med vandrestokken kom ein ny lyd til. Den vanlege 2-takteren var brutt opp. Før høyrdest det slik ut: flapp-schlapp flapp-schlapp flapp-schlapp. No var rytmen meir dynamisk: flapp-schlapp flapp-dunk flapp-schlapp flapp-dunk. «Dunk»-lyden er faktisk ei samanblanding av «schlapp» frå den våte sandalen og «dunk» frå følgjevenen min, men det blei så urytmisk å skrive. Høyrest mykje betre ut, ord er ikkje tilstrekkelege i dette høvet.

Trea var store og mørke. Det var blitt utruleg mørkt faktisk. Eg hadde ikkje oppfatta så mykje av ting rundt meg medan eg gjekk; var så fascinert over stokken, den våte og den tørre sandalen, pusten min pluss sinnsstemninga at slikt hadde gått meg hus forbi. No gjekk eg innover den mørke halvalléen og la merke til at alt var grått. Ingen fargar. Heilt grått. Alt. Er utruleg. Eg veit det gøymer seg fargar rundtom; men utan skikkeleg ljos ser ein det ikkje. Det er ikkje kortare enn fantastisk tykkjer eg.

Kort tilbake i vanleg stode, men fort til medativ igjen

Eg såg på klokka. Ho var kvart på tolv. Med eitt blei det ikkje så rart for meg at eg hadde sett så få folk. Var heller ikkje så rart at det var mørkt. Eg trudde då vitterleg at klokka var mykje mindre. Eigentleg brydde eg meg fint lite om klokka. Eigentleg. Hadde masse tid. Inga hast. Gjekk faktisk litt raskare etter eg hadde blitt ven med vandrestokken – var ei fin og fast rytme. Tok meg i å tenkje eg skulle gå raskare på grunn av tida, men det blei heldigvis med tanken. Men eg ville ha tanken vekk òg. Er dèt som er vitsen med meditasjon. Få vekk alle dei tankane som berre forstyrrer ein.

Langt borte var det eit ljos. Ikkje ljos som i straum-ljos, men ein plass utan tre. Månen skinte sikkert opp den plassen, eller noko. Eg tenkte ikkje over det – eg berre registrerte det. Føtene forflytta kroppen min nærare målet. Er iallfall det eg har lært etter 18 års erfaring frå verda. Men kan jo ikkje vite for sikkert. Same kva, det tenkte eg ikkje på – det var noko eg kom på no. Det eg var overraska og forbausa over på den andre sida var at eg ikkje kom nærare den ljose flekken. Var faktisk motsett! Heilt 100% seriøst. Det kjentest som om eg kom lengre vekk frå flekken medan eg gjekk mot han. Det var ikkje kortare enn spektakulært!

Så må eg ha klårt å få tankane inn i ei ganske einspora retning. Hugsar nemleg ikkje at eg gjekk forbi ljoset. Men må jo ha gjort det. Det har eg lært etter 18 år i denne verda. Har lært seg å stole på naturlovane, eller, iallfall det ein har opplevd sjølv. Det ein har opplevd, er det som er sant. Så enkelt. Eg oppdaga plutseleg at eg var ein mørk, mørk plass. Eg hadde gått forbi den ljose plassen utan å tenkt på han. Klåra altså meditere (meir eller mindre iallfall) medan eg gjekk. Noko må ha fått meg ut av den einspora tankegangen. Hmm… For ein mørk plass. Eg høyrde ein lyd bak meg, noko kom raskt mot meg.

«Vakna», litt meir tilstades

Snudde meg. Ein fyr på sykkel. Han rang med bjella. Var ingen ljos inne i skogen. Kjempemørkt. Var vel redd for at eg skulle svinge ut foran sykkelen hans. Det hadde sikkert ikkje vore moro for korkje meg, han eller vandrestokken min. Han føyk forbi. Sikkert sykkelen som gjorde meg merksam på omverden igjen. Men eg var raskt tilbake. Rytmen hadde eg knapt merka, men no høyrde eg han igjen. Verkeleg avslappande. Eg gjekk til høgre inn vegen. Hadde sikkert gått rett fram om det ikkje hadde vore for sykkelen. Då hadde eg vore på villspor.

Ikkje det at det hadde vore eit problem; mosikken (mosvatnet) er ikkje stort, dessutan bur eg rett med det – så eg veit kor alt er. Eg trødde ut av skogen. Ljos! Enormt med ljos. Det var jo kjempeljost ute! Gateljosa hadde slått seg på, men himmelen var òg blå og ljos. Var berre trea som skugga for det. Lomma vibrerte. Mobiltelefon. Melding. Eg tenkte med ein gong på Hege, som eg hadde sendt melding til litt tidligare.

Det var frå ho. Så koseleg :) Eg las han og la mobilen ned i lomma igjen. Ville ikkje byrje med slike stress-relaterte sakar midt der ute i sjølve herligheiten. Var ein fin melding. Eg måtte smile. Hadde eit fast grep om stokken min, han var varm. God og varm. Ein fyr kom gåande imot meg. Måtte smile av han og. Såg ut som ein koseleg kar.

Inn i det urbane

Våt sandal mot asfalt. Javel. No er det asfaltveg. Litt tidligare hadde eg høyrd måkene skråle. Høgre side var måkene. Mot vatnet. Venstre side motorvegen. Off, for eit bråk! Asfalt under sandalane og motorveg til venstre. Var tydelegvis på veg heim. Gjekk bak to personer. Dei stoppa nett der opningsbiletet til «De metakognitive» blei filma. Gjekk forbi. Måtte smile. Det var jo Renate (ViMs) frå Hetland. To år eldre enn meg. Ho var saman med ein stilig fyr som var kledd i noko som likna på ein dress. Stilig var han iallfall der han peka utover mosvatnet.

Trur han mumla noko om stokken min då eg var eit par meter vekke, men eg kunne høyre det var positivt. Så eg blei glad. Nokon hadde velta Psycho-benken ut i vatnet. Det er den benken me filmar i opningssekvensen til «De metakognitive». Namnet til Evi (ei finsk jente eg hadde utveksling med) og masse anna er rissa inn der. Eg kan ikkje leggje skjul på at eg blei litt lei meg. No er det fritt for at tårene kan kome, tenkte eg. Eg heldt augo opne slik eg gjorde då eg spelte i «Brødrene Løvehjerte» og måtte grine då broren min daua. Blei litt blank ganske raskt.

Fann ut at det ikkje var vits. Dei får heller kome om dei vil. Eg var eigentleg ikkje så lei meg som eg ville tru. Benken kan alltids flyttast opp igjen. Sjølv om han er tung. Det gjer jo eigentleg ingenting. I bunn og grunn er det ein benk. Og folka som gjer slikt kan me alltids tilgje. Dei må berre få vite at det sekulariserte, kapitalistiske forbrukersamfunnet me lever i i dag, ikkje treng vere korrekt. Det treng ikkje vere slik. Du treng ikkje vere rik for å vere lukkeleg. Intern lukke er viktigst. Ekstern lukke er forgjengeleg.

Offisiell slutt

Eg runda Psycho-huset (huset til Torlaus i «De metakognitive», me skal filme der imorgon) og gjekk inn på campingplassen. Turen var offisiellt ferdig. Eg kjende varmen frå gåstokken min, og såg på teltbyen. Eg var i det urbane igjen. Det blei vanskelegare å puste. Pulsen gjekk opp. Eg blei meir uroleg; fleire tankar kom. Sto utanfor døra mi å ringde på. Venta eit minutt. Ringde på igjen. Venta. Ringde på. Venta… Falke kom i boksershortsen, «Pappa låste». Klokka er ikkje meir enn 0:15, og heile familien har lagt seg. Kva hus er det eg bur i? Eg smilte til Falke, men sa ingenting – og gjekk nøgd inn. Hadde ikkje noko mot å vente 3 minutter ekstra utanfor døra eg.

Har all tida i verden eg…, tenkte eg smilande etter ein utruleg tur rundt mosvatnet 10 til 11 juli 2005.

Nattspringing

Slapp-schlapp-tslapp-slapp-klapp-tslapp. Føtene slår mot asfalten og lagar hugnadsame lydar. Det er heilt stille rundt meg. Kiwi ligg nedlåst med ein heilt rein parkeringsplass. Eg flyr raskt forbi. Midt i vegen spring eg. Klokka er ikkje over midnatt eingong, underleg stille ute.

Det kjem ein bil bak meg, eg ser det. Eit fotgjengarskilt foran meg blir opplyst, han er langt bak då. Eg kan ikkje springje av vegen; det er eit gjerde på venstre side medan det er ein steingard på høgre. Slapp-tslapp-tslapp. I høgre hand har eg ei 1.5L flaske med Farris Bris. Tslapp-tslapp. Springer inn til sida og hopper opp på fortauget. Ein bil kjem i mot meg, ei dame køyrar – ho ser veldig rart på meg der eg spring i full fart.

Bilen som var bak meg køyrer forbi, passasjeren ser langt etter meg. Heh. Er ikkje så mange som spring barbeint med ei farrisflaske midt i vegen rett før midnatt? Det er rart eigentleg. Er utruleg herlig nemlig. Aaahhh! :D Asfalten er varmlunka etter ein dag i solsteiken. Det er glatt i midten av vegen av di bilane har slitt han ned. Ingen steinar. Super springjeplass med andre ord. Det øydelegg heller ikkje at du har eit par meter på kvar side før du fyk i grøfta.

Var nett hos Espen. Åt slik gamal vaniljeis (original) med krem og jordbær. Kjempeherlig! Fekk av mora til Espen, Bjørg Marit. Ho er kjempekoseleg. Litt tidligare hadde me ete taco, 5 kvar – kjempegode dei òg. Eg viste Espen «påskeegget» på Onsdag-DVDen (Onsdag er ein film eg laga som prosjekt i media4 på Hetland, ikkje spesielt god), han klåra ikkje finne det sjølv.

Me har fiksa litt på «De metakognitive» i dag, som eg har skrive om i den oppdatera versjonen av forrige innlegg. Imorgon skal me, det vil seie:

  • Odin
  • Espen
  • Tor Eirik
  • Erlend
  • Vidar
  • Stian

Me skal til Sola stranda for å grille, spele sandvolley og bade. Det blir sikkert kos. Eg og Stian køyrer. Meg og Espen har kjøpt pølser, pølsebrød og grill… Men no er klokka mykje; og Espen kjem tidlig til meg imorgon. Bør få litt søvn før eg startar.

Elles er det herlig å skrive noko utan særleg substans igjen. Er mi heimeside, må få skrive kva eg vil. Merker eg er litt redd for å skrive småting inn her; kjenner liksom eg må jobbe litt med det eg legg ut. Men kvifor? :D Kan leggje ut altslags eg. Berre det ikkje blir til ein normal «dette skal eg gjere i dag»-keisam blogg. Men det blir det nok aldri (vonar eg! :D). Eg har 2 kladdar som ligg og treng litt meir tekst før publisering. Får sjå om dei kjem ut ein gong. Den eine kladden har vore kladd i fleire veker :p Den andre er berre 2 dagar gamal og handlar om heimreisa frå Kroatsia (ikkje noko stort, berre dokumentering igjen).

Andre dusjforsøk

Eg trør grasiøst inn i dusjen. Badebuksa er slengt av på golvet nokre centimeer frå sluken; ho kjem åt bli dassblaut. Dusjen er litt lavt stilt inn og står mot veggen. Kanskje like greitt sidan dusjforhenget rett og slett ikkje fungerar. Vatnstrålane skvett ut av dusjen og dannar fort eit svakt trykk mot handa mi.

Kaldt vatn. Lite trykk. Eg dreg spaken åt maksimalt trykk – men likevel like lite. Kaldt vatn. Hmm. Det plar jo vere for varmt for meg med standardinstillinga. Dreier spaken, lunka. Hekkan; ikkje meir varmtvatn igjen tydlegvis. Hovudet heng under dusjen. Eg drit i dusjforhenget – prøvde “patenten min” med å klistre det til veggen. Etter litt glei det ned. Ikkje nok vatn på det sikkert. Gjer ingenting eigentleg, trykket er så lavt lell.

Det renn i strie staumar frå håret. Kaldt vatn i Kroatsia er ikkje det same som kaldt vatn i Noreg. Eg blir fort vant åt det.

Hallooo…

…kjem det frå gangen. Eg svarar det same med ein ultralav basstemme. Opera tenor; akustikken i det lille badet er enorm. Litt tidligare hadde eg beundra det halvflassa solbrente fjeset mitt i speiglen medan eg tromma hardt og rytmisk på brystet. Eg elskar å leike trommemaskin, det er superkos.

Ei lys stemme kling med eit god rimandde svar på hallo-et;

Halloo, på dooo

Eg sprang opp før pappa og Kitty karina som òg skulle dusje før middagen. Dusjen blir kaldare – seier det til dei. Trykket minskar ytterligare, eg ser strålane flyttar seg nærare veggen. Skvetter litt sjampo i håret.

Det er utruleg kor mykje inspirasjonen skiftar; nokre gonger skriv eg av di eg “må”, nokre gonger av di deg vil. Innlegget før dette er skrive av di eg “måtte”. Byrja av dette innlegget er av di eg ville, medan resten her er motsett… For ordens skuld kan eg fortelje at dei siste 2–3 paragrafane er skrive 3–4 timar etter dusjen og inspirasjonen.

Ungdomsgjengen stakk til Omiš på byen/fest. Eg ville vere med – men har ikkje sko, dessutan hadde eg tinga ei pannekake m/ is. Han var enormt god. Imorgon dreg me frå Sumpetar. Skal til Hvar – ei øy utanfor Split. Det blei altså ikkje Dubrovni?, slik Falke ville, eller nasjonalparkane, slik eg ville.

Siluetter mot sola i Sumpetar, Kroatsia

Me har hatt det utruleg fint her, sjølv om det har vore litt slappt strandliv for det meste. Vannpololaget blei nett eigd av eit profflag, det var moro å sjå kor utruleg dyktige dei var. Dagen før spelte Stavanger-jentene mot eit profft jentelag i Split; men tapte ikkje meir enn 12–9 eller noko. Ganske imponerande. Var utruleg slitne og forslåtte i slutten då, Split-jentene var ikkje særleg snille.

Vannpololaget i Sumpetar. Guttene.

Neste dag

Dette er altså neste dag. Dette er ikkje skrive på papir, no er eg på nettcafè. Me skal som sagt dra til Hvar, har fiksa billett. Blei litt tull, men trur det går. Det over har ikkje mykje substans; eg veit. Men blei berre så demotivert av å prøve å skrive noko eg hadde tenkt for lengje sidan sist gong eg var på nettcafè. Så sjølv om det ikkje blei like stort som dusjhistoria eigentleg var, så var det herlig å få det ut av vegen. Hadde ikkje ei anna rolle. Dessutan gjekk den originale dusjhistoria mykje lengre “ut på viddene” og snakka om altslags ting; ikkje alt like konkret. Men han er sikkert betre no når eg har gløymd han enn det han eigentleg var :p Hihihih.

No mista eg faktisk internett; folka her stresser med å dra ut kablar o.l. Utruleg plagsomt. Kanskje eg ikkje får lagt dette ut; det hadde vore keitt. Bør ikkje betale for denne tida. Hm. Kanskje eg skal hacke nokre bilete imens…?

– Gjer det.

Ikkje akkurat neger, men…

Ein lyseraud skikkelse snik seg frå skugge til skugge, hushjørne til hushjørne. Det svetter som antall virusangrep på Windowsplattformen; og hveser noko lavt, lavt liknande ”<noko>-buffét”. Plutseleg smett det inn på ein internettcafè – var tydelegvis dèt han ville. Banner litt angåande smerte fororsaka av sola. Ja; eg er solbrent.

Tur til internettcafè

No er det gått litt sidan eg sist skreiv. Synest eg iallfall. Har eigentleg ikkje vore meir enn ein dag; men det kjennes utruleg lenge sidan. Har lett etter internettcafè, men plassen me er på no er det heller smått med slikt – så difor skriv eg fyrst no. Turen hit var alt anna enn moro, for litt sidan var eg heime og smørte meg inn med eit par digre dæsjer “after sun”-krem blanda saman med eit par dobbelt så digre dæsjer solkrem. Lyseraud over heile kroppen; utanom ryggen og der shortsen har vore.

Noko vibrerar; er vel telefonen. Eg skynder meg. Mamma og pappa sikkert, me skal dra til Omis; ein litt større by ikkje så langt frå leiligheita. Hadde nett gått opp i den steikande sola; skuggane er alt for små og alt for sjeldne syn. Leiligheita ligg langt oppi ein bakke; ein må gå opp langs nokre slyngande veger før ein når han. Så er det 3 etasjer opp før me er i toppetasjen der me bur. Eg jogger mot stranda. Åh, smerten… På stranda spør eg etter mamma og pappa; ikkje der. Hm. Dratt til Omis? Allereie? Utan meg? Eg spring bort til busshaldeplassen for å sjå. Ein solstråle treffer meg plutseleg då eg går langs skuggehimmelen; SVI, SATTAN HEKKAN!

Ingen på busshaldeplassen… Dei har drege frå meg, får take ein buss etter dei då. Hm, eg må på do. Eg må vente på buss. Eg på do. Eg må vente på buss. Do; kroppen gjer sitt fornødande sjølv om eg ikkje går på do snart. Men, bu..s….s…. Neivel. Eg spring opp til leiligheita, slenger av meg dei hekkans drittsjippsjappane til Falke. Hekkan, dei er elendige. Drittsko. Gjer vondt mellom tærna; dessutan slepper dei utruleg mykje ljos gjennom og det er vanskeleg å gå med dei.

Odin, nett stÃ¥tt opp - vondt hÃ¥r! Utan sko går springinga lettere. Oppe igjen går eg på do medan eg svettar som ein gris. Det er rett før eg sklir av doskåla av di eg er så blaut. Seriøst. Det var faktisk heilt utruleg skummelt. Drikk litt vatn, tek på litt meir solkrem. Hmmm. Korleis kan ein sky seg mot sola? – Klede! Eg tek på meg bukse og skjorte, dæsjer litt ekstra solkrem på føtene (som er bare) «just in case». Spring ned til vegen. Der lurer eg på kva eg har i handa. Kan det vere? Nei? Jo! Det er faktisk nøklene til huset; dei som skal leggast «hemmeleg plass» utanfor døra. Faktisk så har eg heller ikkje låst døra. Saaattan. Opp igjen :(

Sola er ikkje like plagsom då eg igjen spring opp; men han er likevel. No er eg forresten sliten i tillegg; og svetter framleis som ein gris. – Eg gøymer nøkkelen og startar å springje ned.—Eeeeh. Eg gløymde å låse døra; springje opp igjen. Pust, pes, pust, pes. Drikk litt vatn; tek ein tyggi frå KK, låser døra, gøymer nøkkelen, later som om eg ikkje er forbanna, svir under kleda, spring ned til busshaldeplassen (ca. 1km om de ikkje forsto at det var langt).

Buksebeina presser seg åt huden min, det er som om nokon skulle ha prøvd rive huden av meg. Nokre jæklar køyrer forbi og tuter på meg der eg sit i skuggen og ventar på den hekkans bussen. Eg rekk fing. Hah! Bussen kjem, han snakkar sjølvsagt ikkje engelsk; 10 min seinere er eg i det eg trur er Omis sentrum. 5 min vond gange i sola seinere spør eg ein fyr og får bekrefta mistankane mine; det er feil. ØØh. 10 min rask gange den vegen seier kona hans som snakkar litt meir engelsk. Motsatt veg av det eg har gått dei siste minutta det. Argh; solbrent!

Eg startar gå bortover vegen; tek av meg dei hekkans sjippsjappane igjen – det svir som eit vondt år. Plutseleg ser eg mamma og pappa sitje i eit busskur. Eg går bort; snakkar med dei (diverse), får vite om ein internettcafè i ekte Omis sentrum og mamma gjer meg kortet for å take ut 2000kn. (~1600kr) Eg tek minnekortet frå kamera saman med kortlesaren. Kanskje eg kunne leggje ut eit par bilete, om eg ville vere grei. Eg går bortover, ser ein minibank, prøver å take ut pengar; WRONG PIN. Ærh. Eg går tilbake til mamma og pappa (av ein eller anna grunn) og seier det. Mamma sa feil PIN ein gong til før ho kom på den rette. Hrmf. Eg treng ikkje kome tilbake, neivel. AI! Solbrent! Eg tek ut 2000kn. NP(No problem). Fortsett gåturen min.

Eg går målretta; eg går i skuggane; og eg har det vondt. Eg er utruleg tyrst, og utruleg raud. Lyseraud. Eg går kledd som ein eskimo og svettar som ein afrikanar på savannene. Eg finn cafèen utan større problem; då visar det seg at det ikkje er ein cafè – men berre “internett”, utan “cafè”. Altså. Ingen drikkje på meg her nei. Neeeivel! Eg set meg ned med ein mac. Aaaiii! Soooolbrent! :(((

Eg klårar ikkje få han over på norsk tastaturoppsett; er visst ikkje lagt inn. Var no jæklig det då. Sett meg på ein XP-maskin heller. Den har norsk installert ja. Inkompetente folk som har satt opp Mac-ane spør du meg! Hadde ikkje hatt noko mot å sitje på mac-ane om dei hadde vore installert slik ein kvar oppegåande pc-person hadde gjort det. Men neida. Neinei. Det er varmt her inne. AH! Eg såg etter air condition-anlegg, og der såg eg ein brusautomat! Yess, eg går bort der og kjøper noko eg. BRB (haha, akkurat som om dykk merker dèt).

Pause

Ahhh, nestea lemon. “You can pay after you’re done” sa kisen. Javel. Mm. Kor var eg? Jo, is-te. ahh. (pause).

Lurar på om dei ikkje har air condition her berre av di me skal kjøpe masse drikkjevarar? Hmm. Jaja, eg skal sluttje skrive så usamanhengjande. Kor? Jo, eg er solbrent. Og det er veldig vondt. No sit eg på ein internettcafè (no er det cafè igjen) og skriv. I dag har eg vore på båttur, men før det må eg kanskje fortelje litt om det eg ville ha skrive i går; nemlig – kva hende i går!?

Reise frå Split til Sumpetar, dagen i går

I går drog me frå Split til Sumpetar. Me trudde me skulle dra til Supetar, og var klår til å gjere det; før pappa (med ein tilfeldigheit) fann ut at det var Su_m_petar. Supetar er ein kjend turistplass som er særs dyr. Veldig dyr. Me trudde me skulle bo på palass. Så fann me ut at det ikkje var Supetar; men Sumpetar. Ein anna plass på fastlandet ikkje så langt frå Supetar (ligg rett med einannan, på ein måte – på kartet iallfall ;) ). Me hadde ikkje store forventningane til Sumpetar. Sjå på forskjellen på namna; “Supetar”, “Sumpetar”. Kven høyrest best ut, og kvifor? Dette er sett igjen som ei oppgåve til lesaren.

Bussturen frå Split til Sumpetar

Same kva, då me kom fram til Sumpetar (etter mykje stress med statleg busstransport og generell vimsing) viste det seg at det var ein bitteliten plass som ikkje såg værst ut. Såg ganske greitt ut; men me forventa likevel at “hotellet” var elendig. Det viste seg òg å vere feil; heldigvis. Me har ikkje vore på finare plassar sidan dagen før R.E.M. spelte i Stavanger! Wooh. No er slike ting smak og behag; men ja; eg er veldig glad i huset vårt heime. Eg synest det er supert: iallfall pc-rommet/soverommet mitt! :D

Plassen hadde air condition, flott kjøkken, enorm utsikt osb, osb. Låg litt oppi bakken då (som dykk allereie veit). Me møtte dei norske; ein kjekk gjeng, for det meste jenter. Eg fann ut at vannpolo ikkje er sporten for meg; eg var uti saman med dei heile strekket (takk-takk, eg veit det er imponerande (me var berre 5 stk til slutt)), men kva var det eg gjorde? Jo, eg sleit med å halde hovudet over vatnet meir eller mindre. Men det var jo viktig det òg isinuisera (ehh, har ikkje ordboka mi her) vannpolotrenaren overpositiv til innsattsen min.

På kvelden (etter masse stilig bading; masse god mat; og berre ein billig is) var eg med pologjengen over 17 til leiligheiten deira. Dei bur saman i fyrste etasje – stor leiligheit. Hang litt der før me stakk ned til kafèen med stranda igjen. Eg kom litt seinare av di eg trudde det var “fest” oppe i vår leiligheit (Kitty Karina, mamma og pappa; kva forventa eg?), men det var det tydelegvis ikkje. Så etter nokre minutt stakk eg ned til stranda.

Der var dei i god gang med festen (heh) og eg fekk ein fin sitjeplass rundt det allereie overfylde bordet. Det blei mykje koseleg snakking. Fekk utrykka nokre av kjenslene mine båe for Oxford, Cloroform, div. bøker og spesielt naturfagstimene på Ullandhaug med Tor Lønning. Ahh, det var tider. Då klokka lei mot midtnatt fann meg, Truls (17) og Daggi (20) ut at me skulle take oss ein svømjetur. Det var herlig. Ahh. Men skal hoppe over alle dei saftige detaljane; får angre på at dykk ikkje var der.

Båttur til Brecth (eller korleis ein skriv det)

Neste dag var det båttur. Kl. 8 starta den. Yess. Tidlig morgon. Eg sov med Kitty Karina som vanleg; men denne natta var ho spesielt uroleg. Sov nok ikkje så godt som vanleg, diverre. Likevel var eg dautrøytt og inga morgongfugl då me skulle opp (det er meint til å ikkje gje meining; slapp av). Me kom oss ned til stranda/bryggja utan mat. Me lurte på om nokon i restauranten kunne lage noko frukost til oss; då fyrte dei opp og sprang opp til dagligvarebutikken. Hmm. Javel :p

Båten var hallvegs overfullt av folk, me var 25 mann (altså; 25 personer sagt på sånn macho-språk (‘glis)); ute i bølgjene blei eg uhøveleg blaut. Var litt redd for kamera; men det viste seg at berre linsa var full av salt (vonar eg, ehh-heh). Bølgjane var forresten digre. Digre, digre, digre. Kjempestore med andre ord. Etter ein time+++ i båten kom me fram til ei strand. Me stressa med å kome oss i land osb (eg byrjer spole framover no; masse interessant (jadå, alt er relativt) informasjon, men akk, bør vere litt snill med dei som skal lese).

Me bada og bada. Det var kjempekos. Eg “leika ball” med Falke. Kjempemoro; eg klåra båe kaste han og take imot. Trur nok alle blei veldig imponerte då me dreiv på. Sto nemlig litt frå einannan òg ;) Hehe… Så ville me etter mange timar dra heimatt. Skulle ete på restaurant/kafè/pub/henge-plassen. Men det gjekk visst ikkje; båten låg midt uti havgapet og såg ikkje ut til å flytte på seg. Falke, som den superatleten han er (speler på nasjonallaget i vannpolo, ein av dei beste junior painballspelerane i Noreg) svømde ut til båten for å høyre nyhende.

Eg er i den blå skjorta; båtturen heim, me blei slepne

Motoren fungerte visst ikkje. Jah, hendig. Dei ringte etter ny båt; han var på veg. Så då venta me ein time til; eg fann ei bryggje å stupe frå – så tida gjekk ikkje så seint. Var “fina vêre, goa vatne”, så… (spole, spole) Etter litt kom han då; bitteliten puslebåt. Heh. Viste seg fort at dei hadde tenkt å slepe den andre båten då. Var ein god tanke. Køyrde nokon oss ut; me satte oss på den daue båten. Eg stupa og bada litt frå båten medan me venta på at båten skulle hente resten. Så var det av sted.

Ikkje akkurat neger, men…

Og her kjem forteljinga om korleis eit menneskje kan endre farge – ikkje ulikt kamelonen – på lita tid. Denne gongen var det menneskje av typen Odin som endre farge frå kvit til raud. Om nokon hugsar korleis det japanske flagget ser ut så endra det seg ca slik: i starten var det fargen på ytterkanten. Medan tida gjekk blei det fargen lengre og lengre inn mot midten av flagget, til det til slutt var heilt likt. Slik er det no. Midt i det japanske flagget. Så for de av dykk som veit korleis det japanske flagget ser ut (+ forsto kva eg skreiv) så er det her snakk om ein særs stor, u-gradvis transformasjon.

Eg låg på dekk heile denne turen saman med nokon av jentene og Truls. Det var forresten kjempeherlig. Båten vaia som berre dèt; sola var herlig, og vinden akkurat passe. Kvartera etter eg gjekk av båten blei ting verre… Off. Mykje verre. AI; SOLBRENT! :(((

Odin solbrent. Au!

No er eg sånn ca. sliten, har bruka sånn ca. kjempemasse pengar på internettcafè. Er max dyrt i denne cafèen nemlig; dessutan er linjene noko av det same ein ville forvente å finne midt i eit krigsherja land som nett lausreiv seg frå kommunistiske Yugoslavia. Treeeeeigt. Eg gidd ikkje bruke meir pengar på bilete. Eg ville ha bruka meir pengar på å skrive meir (er skjedd så utruleg mykje meir enn dette), men trass alt; nokon skal lese det.

Kva skjer framover?

No skal eg vere i Sumpetar dei neste to dagane; imorgon er det lokal vannpoloturnering. Dagen etter skal dei spele mot Split sitt vannpololag (som er proffe, luktar knusing lang veg). Dagen etter det skal me ungdom på fest/byen; utanom at eg sikkert ikkje er der då… Æsj. – Men alternativet er jo stilig det òg; reise meir, reise meir! :D Kroatsia har nokre fantastiske plassar rundtom; me har ikkje sett noko.

Når eg sit på den hekkans bussen heimatt kjem eg sikkert til å rive meg i håret av alt eg ikkje skreiv om; ”Ååh, men det var jo mykje viktigare/kulare”; men slik må det vere. Nett no held eg nemlig på å stupe av søvn (av ein eller anna grunn, klokka er ikkje meir enn åtte) – dessutan vil eg ikkje bruke for mykje pengar på internettcafèen (heh). Iallfall ikkje om eg ikkje får mange, (og gode) kommentarar! Så, fyr opp “betalingen” for at eg gidd gjere dette :p :p :p Heh. Så får me sjå om det blir noko ;)

Oppdatering: AHEHAHEHAEHAEHH! Internet Explorer ownage! Då eg trykte “publisèr” kom sida opp “this page cannot be displayed”. TAKK for at eg veit kor jævlig Internet Explorer er, og kopierte heile innlegget før eg trykka meg vidare! Hooh. Der hadde eg brent meg om ikkje! Så, alle saman, skaff dykk ein skikkeleg nettlesar!… Au, solbrent :)

Oppdatering2: Då fekk eg lagt ut nokre bilete med hjelp av Windows Picture Viewer og Paint. – Eit ord; elendig. – Men betre enn ingenting! :D Då har me brukt nok pengar! Hade! :D

Lukke.

Lidenskapleg Utruleg Kult. Kollossalt Elskeleg.

Eller berre Heilt. Utruleg. :D

Odin, lukke, Hetland avslutting, med glas

Hetland gjer ut stipend. Eit til beste elev. To til to elevar som har bidratt spesielt til skulen; mtp. sosialt miljø o.l. Den beste eleven er ikkje vanskeleg å trekkje; det er mattematikk. Det andre stipendet er vurdert. Lærarar kjem med innstilling, ein høyrer rundt kva lærarane synest om eleven; og til slutt finn dei ut kven som har bidratt spesielt positivt til skulen.

Eg drøymde om stipendet. Det er ein ting eg ville ha satt utruleg stor pris på; å få høyre at ein blir sett pris på, og at nokon synest ein er viktig vil vere det ultimate. Det ultimate. Ingenting er viktigere for meg enn andre. Ein kan vere så mykje åleine ein vil; men ein blir ikkje lukkeleg av det. Eg blir ikkje lukkeleg av det. Aller beste er å vere med andre, hjelpe andre, gjere andre glad. Å gjere andre glad gjer meg glad. Det er diverre ein klisjè, men akk så sant lell. – Å få høyre frå skulen at ein gjer andre glad? … Supert. Fantastisk.

Skulen meiner eg har vore viktig for dei. Dei meiner eg har gjort ein god innsats for miljøet på Hetland. Dei vil gje meg spesiell ære for det. Eg vil få papir på det. I tillegg kjem 10.000 kr. Dei er tilstades for å legitimere og gje utmerkinga substans. 10.000 kr er ikkje lite pengar. Det er veldig mykje. Særs mykje. Likevel er dei i seg sjølv berre pengar. Men dei er symbol på noko større. Rolla dei spelar, slik eg ser det, er å vise at utmerkinga ikkje berre er ord; ho har verd. Det er knytt arbeid i overført tyding (pengar) til æra. Dei kan ikkje gje slikt til alle; det er sterkt einskilde midler. Noko spesielt, noko med substans.

Difor eg er glad. Med tyngde har Hetland offisiellt sagt takk Odin. Eg er glad eg skreiv om kor glad eg var i skulen før eg fekk høyre det tilbake. Eg er glad de leste det; då er det ingen tvil om min habilitet. Ooh. Eg er berre så lukkeleg :D Ekte lukke. Ekte, ekte. Dette er ikkje lotto-lukke. Dette er sannferdig basislukke. Ikkje noko eg direkte har gjort meg fortent til (det har eg ikkje), men noko andre har meint. Uavhengig av meg har dei sagt noko om meg, uavhengig takka. Eg klårar ikkje formidle halvparten av kva eg kjenner; men WOW! :D Det er ein god kjensle.

Haha. Eg har vore heilt rar i dag etter dette! :D Eg måtte skrike i bilen på veg til Folken; eg har syngje, eg har glist uhøveleg mykje. Det er noko av det finaste eg nokon gong har fått oppleve. Eg har hatt det kjempemoro på Hetland; og dei takkar meg tilogmed for det! Ååå! TAKK! :D Takk alle som les det eg skriv. Spesielt takk til Tor Eirik, som er heilt klårt ein av hovudgrunnane til at eg har denne sida. Det kiler inni meg. – Eg er så glad for dei eg går på skule med; utan dei hadde ikkje prisen tydd noko. Denne sida er òg utruleg viktig, eg kjenner meg verdsett. Det er de som gjer det viktig for meg. Hadde de ikkje tydd noko for meg hadde eg ikkje kjend meg slik eg gjer no. Er nemlig de som har gjeve meg lukka; er dykkar ære. Det er så synd; eg klårar ikkje formidle kjensler – det blir platt og klisjè. Eg er ein ekte postmodernist; ord har inga tyding. Men prøv likevel å forstå; eg meiner det.

Det var en gang en dag i går

Eg klarte å skrive noko tull i går kveld / natt. Ein normal feriedag kan du eigentleg kalle det. Uansett – eg skreiv han for å få lagt ut noko nytt her :)

Nå er det lenge siden eg har skreve. Det er ikkje bra – men eg har vært opptatt med både skole, programmering, sosiale aktivitetar og andre skumle ting. Eg har ferie no – men eg vil helst skrive litt kronologisk så må finne på noko litt eldre eg kan skrive om. .. Egil har sagt eg må slutte å skrive rekursivt, er noko i dét :S

Jaja, livet her er herleg iallfall! :D Kva skal eg skrive om, det så sjukt mykje interessant som har skjedd – bare eg ikkje huskar det :P Jo, eg har vært på nokon ox compsoc (Oxford University Computer Society) møtar, nokon “forelesningar” (eller kva du vil kalle det) med bl.a Novell og IBM (weehee). I kommande uke skal eg på heile 3(!) møtar, deriblant ein tur til plassen kor Enigma koden blei knekka (sånn 2 verdenskrig tysker-hax) – samt kor den fysste programmerbare “microcomputeren” ble laga :D

Eg har vært i Disneyland – eg skriv like godt et eget dokument om dét. Ellers har eg vært på fest hos Aud, ei belgisk jente – samt vært ute med dei Norske vennanne til Thomas og Morten på valentinsdagen. Eg har tatt flerne bildar som har utløyst følelsar negativt retta mot meg (som vanleg :D Odin+Kamera=pest&plage). Kanskje eg like godt skulle bli Papparazi fotograf med éin gang? – Hmm, nei. Eg likar ikkje slike folk eigentleg. Men eg likar å dokumentere ting eg ser og er med på :D :D Dessuten er bildar som utløyser følelsar gode bildar.

Eg har levd utruleg billeg – £30 (400kr) på ein måned! Ufatteleg! Men like etter brukte eg jo dobbelt månedsbudsjett på ein viss Frankrike-tur.. Euhm.. :P Eg huskar Audun: “IDIOT!”.. hehe, godt sagt – som alltid.. ;D I løpet av ukane har eg hatt lyst til å lage ei side der eg skriv litt om kvar person i klassen – slik at dikon kan vite kem dei er. Grunnen til at eg eigentleg fekk lyst til dette er fordi eg vil skrive kvifor “Audun e Maen” (med stor M ja).

Nå som dette allikevel har blitt ein fæl tulletekst kan eg like godt skrive om nære hendelser som eg ikkje vil skrive ein meir utfyllande tekst på uansett: KVA GJORDE ODIN IDAG DÅ!? :D Vel, for å ha ein fortreffelig herleg begynnelse på eventyret om Odin Askeladd som sov i 100 år og ble vekket av vekkerklokka, kan eg jo nettopp fortelle om dagen før dagen idag..

Jo det var ei fin natt – Odin Askeladd hadde funnet eit rom på eit “Bed and Breakfast”-hotell, og der satt han. Så hopp-i-dopper me over den historien og fortell om då han kl 6 på morgenen sykla heim frå denne fantastiske plassen. Han spiste frokost då han kom heim, trøtt og sliten som vår helt var – la han seg ned for å sove. Han sov, og han sov, i over 100 minutter!

Det skjedde masse interessant mens vår prins sov (jada, Odin ble oppgradert) – han sov i 10 breie og 10 lange timer. Ja, han sov faktisk heilt til han blei vekka, fysst av den siste vekkerklokken i heile Odin-land, dei andre var mystifistisk forsvunne under like mystifistiske omstendigheitar som alle hånd-klokkane, luene, skjerfene, hanskane til Prins Odin (stor P nå) :( Uansett – etter vekkeklokka hadde utføyrd sin slue plan blei det rapportert om ei høy mumlig om middag og vasking av Odin-land, ikkje ulikt heksens onde sang.

Etter ein mager middag bestående av lusent lammekjøtt – som ikkje ville blitt kalla kjøtt i Odin-land, men heller nærmare lamme-sener-og-fett-søppel – satt Odin Askeladd (der vart me degradert igjen :/ ) seg ned med strikkesakane og hacka litt. Han ringde sin far Kongen (fordi nå var Odin prins igjen) og snakka litt om strikking før Odin la seg kl 12.

Utkvilt kl 8 sto Odin Askeladd opp og spiste frukost – så fór han til slottet sitt; Oxford and Cherwell College og hacka nokon PC’ar før han blei lei. Då dro han med Jørgen og såg på at han spiste. Vel tilbake fann han Audun – og viste han bilete som Fotograf Odin hadde tatt, det blei ikkje spesielt godt mottatt. Men Audun gråt ikkje – så alt var brillefint.

Odin gjekk inn på ein klesbutikk fordi han var kald om halsen, dei stengde om 5 minuttar – så han var rask. Då han storma butikken såg han nokon skjerf til £10 – han spurde raskt “Have you got any CHEAP skarfs!?”, dama sa: “We’ve one for £5”, så sa Odin Bond “I’ll take it”. Då så dama rart på vår felles helt, han hadde ikkje sett skjerfet en gang – men betalte gladlig. Odin tok hintet ifrå dama då ho sto der å glana, han sa; “I’m cold” og dro frem skjarm-smilet. ;D

Så var det middag osv, etter litt hacking var det ned på Pub Oxford. Odin klaga på Jon som var trøytt og ikkje ville komme, Odin snakka med litt folk og fekk dei til å sei “Hei” ifrå dei. Då eg hadde sendt den #3 meldinga med David som sa hei, skreiv Rytter Jon “Gje ein klem t David óg. Sei t han at eg komme!”. David blei forskrekka då Odin ga han ein skikkeleg klem sånn utan vidare – men han skjønna fort :P

Då Jon og Audun hadde kommt kjøpte Odin seg ein Cola med sitron og is i :D:D Eit par samtale-emnar seinare var Jon overbevist at Odin på Berget var full. Men det er jo bare teit, fordi alle veit jo at Odin ikkje drikk, men veit folk KVIFOR Odin ikkje drikk!? :| Uansett var Odin på Berget vill og hadde det moro mens Jon tydeligvis prøvde å gire han opp enda meir med å utfordre Odin til å gå-i-rett-linje :]

Så dro Odin heim, fordi han gadd ikkje stikke på klubb idag – Odinrose må sove litt av og til. Rart nok så er klokka 1:20 nå, så han skreiv ein idiotisk tekst istedenfor å legge seg tidleg. – Men folkens, om dikon fant denne teksten utruleg keisamn er det fordi dette er faktisk bare ein normal dag, han var ikkje spesiell på nokon måte – eg ville bare skrive noko….. :) Ellers er ikkje teksten gjennomlest – eg skreiv det no, og har ikkje gått igjennom han! Difor er det truleg maaasse feil samt idiotisk dårlige formuleringar og ikkje minst keisamne emne. Menmen, natti pusi!