Kategoriarkiv: Skule

Juks på norskeksamen med bærbare datamaskiner

Eg var eksamensvakt tvo dagar den siste víka. Ikkje moro på nokon som helst måte, eg kjem til å segja nei til det vidare med mindre eg fær veldig godt betalt. Same kva, eg vart brukt som ein slag dataekspert, sidan desse eksamenane var gjort med datamaskiner.

Oppgåva vart delt ut på internett (http://pgsa.udir.no) og levert på same sida. Sjølvsagt var mange tryggleiksinnstillingar inne; det trådlause netet var slege av. Det var berre mogleg å gå inn på pgsa.udir.no, greitt nok. Dessutan var alle dei bærbare maskinone (laptopane) levert av skulen, so det var ikkje noko rusk på dei. OK. Alle elevane fær eit brukarnamn og passord, dei logger seg inn på pgsa – og so gjeng me (eksamenvaktane) rundt og skriv inn dagspassordet som berre me kjenner. På den måten kann dei ikkje berre mista lappen med brukarnamn/passord på golvet ved lufting slik at mammaen kann koma og logga seg inn, lasta ned uppgåvene, gjera ei av dei og levera.

Norsk er eit vandskeleg fag å juksa i, det finst ikkje svar og det skal godt gjerast å finna ei god uppgåva på netet som andre ikkje finn og som er relevant til uppgåvene du hev fengje. Likevel kann du med internett få hjelp av folk utanfor, dei kann skriva uppgåva for deg etter dei hev fengje uppgåve og senda ho. Voilá enkel 6-er. Men internettilgangen var jo blokkert, so det gjeng jo ikkje!

Lokale ad-hoc netverk

Men du treng ikkje internett! Mori di kann sitja utanfor eksamenslokalet på Linux-maskini si og setja upp eit trådlaust Ad-hoc netverk. Då er det berre for deg å kopla deg til netverket «Mamma sitt überkule netverk for konsulenttenester på nynorsk og bokmål, eller nynorsk og sidemål som er det er kult å kalla det», eventuelt det litt meir anonyme namnet «RRFK-PED». Frå der er det berre å setja på kryptering av pakkone, og vips – du og mamma kann prata fritt med kvarandre medan eksamensvaktane ikkje anar nokon ting. Du kann senda ho PDF-en der uppgåvone står, ho kann enkelt skriva heile uppgåva og senda ho til deg fyrr eksamensslutt. Superenkelt. Og du fær vips 6-er.

Dessutan, viss du berre vil ha 3-er, eller mori di syg, so kann du jo òg avtala på fyrehand med ein kamerat i klassa som òg hev eksamen at de gjeng inn på netverket «RFK-0PEN» (med 0-tal) med passord «booyah» og chattar der/retter kvarandre sine uppgåver slik at de unngår 2-en.

So kva gjorde eg som den hippe eksamensvakten som eg var

Jo. Den dagen på Randaberg VGS var det ingen som kunne juksa på denne måten. Kvifor? Jo, for eg sat jo sjølvsagt med Linuxmaskini mi (Foss) og lytta på all trådlaus trafikk. Eg sat uppe med airodump-ng pluss det trådlause netverkskortet i «monitor»-mode for å henta all trafikk på netet, og so brukte eg hendige Wireshark for å sjå på, analysera, laga grafar og overvåka netverket. So dette brukte eg tvo dagar på.

Diverre vart eg betalt som vanleg eksamensvakt, eg trudde eg skulle få meir sidan den jobben kann ikkje einkvar pensjonist gjera. Velvel, aldri igjen. Og no veit de kor enkelt det er å juksa på norskeksamen um du sit med bærbar datamaskin og um eg ikkje er ein av eksamensvaktane.

Inf2220; må nok jobba litt meir fyrr eksamen

Eksamen i dag gjekk ikkje serleg bra. Det er den fyrste eksamenen eg ikkje er trygg på at eg står. Det var inf2220; algoritmar og datastrukturar. Eg fekk lese endå mindre enn normalt, ikkje ein dag lesing fyrr eksamen slik eg plar, men ingen ting. Eg var på sentralstyre-samlingi, so det var ikkje mogleg.

Men eg kjenner eg hev lært litt meir. Kannhenda eg vert endå flinkare til å lesa til fagi mine no. Kannhenda eg til og med skal gå på forelesningar. Berre på litt vanskelege fag og dei som ikkje er for keisame sjølvsagt, som statistikk (grøss og gru). Det er ikkje det at eg gjer for lite informatikk, men mykje av det eg lærer meg og gjer er berre indirekte relevant til fagi eg tek. Eg vert mykje flinkare i informatikk som ein stor samlesekk, men det hjelper lite når skulesystem er lagt opp på ein ganske lineær og «no fokuserer me på dette»-liknande metode.

Kannhenda ein litt meir prosjektbasert metode hadde vore bra? Men det er jo moro å plutseleg verta veldig mykje betre i eit spesifikt område. Slik er det jo òg når me jobbar me prosjekt, då må me plutseleg verta gode i grafar um me t.d. skal laga ein trafikanten.

Heim!

Eg klarte skaffa meg ein komfort-billett med toget til Stavanger i morgon. So um eg klarar å stå upp, so gjeng ting godt. Eg gler meg enormt til å koma heim.

Eksamensperioden starta att

I dag var den store eksamensdagen. Ikkje berre ein eksamensdag, men den store. Eller, spesielle. I dag var eksamen i inf1400. Eg hadde ikkje lese ei einaste line tekst i dette faget (utanom det som vert pressa i deg) og var pisseredd for eksamen. Kjende ikkje som um eg hadde kontroll på nokon ting.

Heile morgonen gjekk til med lesing; sjølv um eg ikkje kjende eg fekk stort utav det (var mykje eg visste frå fyrr). Eg vart likevel litt tryggare på meg sjølv då eg las. Rebecca forheksa meg slik at det skulle gå bra. Det var godt. Me hadde lov å hava med allslags hjelpemiddel på eksamen, diverre ingen datamaskiner eller internett (der Wikipedia ligg), so eg tenkte eg måtte skriva ut noko. Sjølvsagt hev eg ikkje læreboki, for dei plar eg jo aldri kaupa.

So ein time etter eg hadde funne ut at raui mi skulle dra til Ping, fekk eg lyfta ho. Difor var eg der berre 20 minutt fyrr eksamen starta, og no skulle eg byrja skriva ut alt pensum frå ymse PDF-ar ute på netet. Det kunne ikkje gå bra. Eg fann til slutt ein dobbelt-skrivar (tvo skrivarar som jobbar parallelt og er difor raskare) og sprang upp til Fysikk-bygget. Eg kom inn i eksamenslokalet då dei sa «blablbalbla, då startar me!». So det var på håret :p

Eksamen startar

  1. Eg fekk eksamen. Han var på bokmål.
  2. Eg rakk upp handa, etter ei stund kom dei.
  3. Dei ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye. Det ville eg ikkje av di eg kunne godt lesa uppgåvone medan dei fann den nynorske.
  4. Eg fekk eksamen. Han var på engelsk.
  5. Gah, gidd eg stressa meir? ….
  6. Javel. Eg rakk upp handa, etter ei stund kom dei.
  7. Dei ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye (um att).
  8. Ein ny fyr kom. Han ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye (atter ein gong).
  9. Eg venta litt med den engelske eksamenen.
  10. Endeleg kom den nynorske eksamenen min.
  11. Han var sjølvsagt elendig skrive. Menmen. Nok klaging.

Det viste seg at eksamenen var fleirvalsoppgåvor!!! Wow. Eg las gjennom han. Dette skal eg klara.

No sit eg her og er utruleg glad (eigentleg ikkje, men det kjem eg attende til)! Eksamenen gjekk dritbra! Eg trur eg svarte bra på alle oppgåvone. Jei! :D

Kvifor er eg ikkje so glad lell?

På t-banen heim… Eg tenkte eg skulle spara litt pengar (for det er berre nokre få dagar att i Oslo, ikkje nok til månadskort) på å snika på t-banen. Det vart dyrt. Jævla dyrt. 900 kr dyrt. Faen i helvette.

Men bra lell

Men Rebecca er her, og ho er god. Dessutan hev eg fødedag i morgon; og eg veit Rebecca kjem til å gjera det til den beste eg nokon gong hev hatt.

So i morgon skal eg vera glad! Hihihi. Eksamenen gjekk jo bra… :-)

Korleis gjekk inf2270-eksamen, og kor er sekken min?

I går var ein litt teit dag, eg fekk ikkje den herlege «eksamen ferdig, eg er heilt ferdig for semesteret»-kjensla. Eg mista nemleg sekken, med jakka mi og altslag i. Han ligg nok trygt på Universitetet – men det hjalp ikkje meg då eg måtte gå ute midt på natta i tynn t-skjorta og shorts. Det var sers kaldt. Eg fraus òg inne. Og eg hadde jysla vondt i magen heile dagen. Eg trur eg hev gløymd å eta nok i det siste. Var verkeleg skrubbsvolten, det kjendest ut som um eg hadde eit skrubbsår i magen. Vondt.

Men so hev fleire spurd meg um korleis eksamen gjekk. Jo, det gjekk ganske bra. Eg er heilt sikker på at eg står, men det vert moro å sjå kva karakter eg fær. Trur det vert C, men eg kann vera heldig med ein B um sensor ikkje trekk meg for mine tvo superdigre feil:

  • *Eg gløymde å gjera ei heil oppgåva som tel 13%.* Skulle skriva x86-maskinkode for å rekna ut snittet av ein vektor med tal (dei kalla array for vektor), det gjorde eg for int (heiltal), men ikkje for double (flyttal, tal med komma :p). Eg hadde ikkje tid, men hadde tenkt å skriva kva instruksjonar ein må bruka. Hadde sikkert fengje stor utteljing på det. No fær eg truleg 0.
  • *Dei var jysla slemme i ei oppgåve og eg svarte dimed feil*. Når du skal laga ein ekstern asm-funskjon til C, er det ein viss «regel» du må fylgja for at C-programmet skal kunna bruka funksjonen. Dette ser du _vekk frå_ når du les kode raskt, av di det er same koda på topp og botn heile tidi – og alle veit kva han gjer. Men plutseleg i ei av oppgåvene hadde dei byta koden frå:
    pushl %ebp
    movl %esp, %ebp
    til:
    movl %esp, %ebp
    pushl %ebp
    som vil gjera at heile programmet klikker og fær «segmentation fault». Veldig teit gjort. *Sjølvsagt* veit eg dette, men når ein hev dårleg tid og skal gå gjennom mykje ser ein ikkje på all standard-koden; men fokuserer på det som faktisk gjer _arbeidet_ i funksjonen.

So det var irriterande.

Lagt att sekken

Og som typisk er, la eg att sekken i eksamenslokalet. Dei stengde. So eg fraus då eg hang lengje på PING, so gjekk eg ut i mørke natta og det var dritkaldt. Eg kom alt for tidleg til t-banen, so eg måtte stå og hengja der lengje. Kaaaldt. Brrr.

No må eg skunda meg å pakka ned laptopen og alt eg skal hava med (det vert vanskeleg utan sekk, men må vel improvisera med pose). So må eg prøva å finna sekken min på Universitetet. Vonar verkeleg eg klarar det, mobiltelefonen min ligg der. Eg skulde ringja båe Espen og Rebecca i går. Finn eg han i dag lyt eg vel ringja Helene ein gong òg. Sumarkosefilmprosjektet eg vonar meg, Helene (, Sandra ++?) og Espen skal hava lyt koma på beina ganske snart um det skal verta noko av det.

Jepp. No hev eg snart ete upp heile bolla med ris, det var ikkje serleg godt; men eg hev ikkje kaupt inn meir mat sidan eg dreg no. Nana! De får høyra det um eg fær problemer med reisa mi i dag (heh). Toget gjeng 1500 trur eg. Det er berre tri timar til. Skunda meg, skunda meg!

Mennesker i Norge etter tsunamien i Sørøstasia

For litt mindre enn eit år sidan skreiv eg ein tekst på bokmål om menneskje i Noreg etter tsunamien. Tenkte det er litt relevant mtp. at det snart er eit år sidan det skjedde. Eg merker no at eg er mykje meir distansert frå det. Er vel «gamle nyhende» eller noko slikt. Hum. At det må vera slik.

I denne romjulen intraff en katastrofe som er den verste i manns minne. Et jordskjelv nær Sumatra skapte en tsunami som til nå har tatt over 160 000 liv i Sørøstasia rundt Det indiske hav. Hva gjør en slik katastrofe med oss som tilskuere og medmennesker her i Norge? Vi er prisgitt media den informasjonen vi får, om en ikke har vært i katastrofeområdene selv. Men selv der vil en ikke få skikkelig oversikt på grunn av det enorme omfanget tsunamien har hatt.

Bildene har rullet over TV-skjermene i nærmere en uke nå. Ekstra ekstrasendinger har presset ut planlagte ekstrasendinger, og pressekonferanser holdes i øst og vest. Avisene har slått stort opp, der halvparten av avisa dedikert til katastrofen. Alle andre nyheter er lagt til sides, utenom sporten. TV2 vet å prioritere – hva skulle vi gjort om vi ikke fikk sett hvordan det gikk med hopplaget vårt? Det er egentlig underfundig at de ikke setter denne nærmest livssviktige informasjonen først; tenk om en nordmann hadde hoppet lengst?

Mange unge gutter er lei katastrofen; «den angår ikke meg» sa en bekjent av meg. Angår den virkelig oss? Det virker jo mye greiere å bare leve her i Norge uten å bry oss, la de slite med probleme sine selv. Norge har jo nok problemer som det er med økt moms på brus og ikke minst eldrebølgen. Det er bra ungdommene i «Unge Høyre» begynner å bli ferdig med tsunamien allerede så de kan ta tak på disse viktige sakene. Personen jeg kjenner unnskyldte imidlertid holdningene sine med at media hadde pumpet innholdet så mye at han var blitt lei av det og derfor viste mindre omtanke. Men jeg hadde ikke blitt overrasket om han ikke hadde brydd seg noe særlig mer uansett.

Eller kanskje han hadde? Er det slik at et godt menneske kan få nok av omsorg og medfølelse? Da kan det fort bli slik at katastrofen vil gjøre oss som medmennesker mindre glad i hverandre og å bry oss mindre. I situasjoner med tung sorg er det mange som lukker følelsene ute, som ikke tør å gi etter for dem. Følelsesladede øyeblikk og død som ikke har direkte relevans til personen selv vil ikke virke like sterkt, og da blir det mye lettere å blokke intrykkene ute. Høyreguttene gjør nok dette, det er så mange tragedier på TV at de kan ha ledd av dem lenge allerede og da blir det ikke stort vanskelig å fortsette på en litt større katastrofe. Har man heller ikke vært i en liknende situasjon, kan det være vanskelig å identifisere seg med andre.

Likeledes de unge guttene har familier midt i julekosen sittet på tilskuerplass til død, lidelse og elendighet uten avbrudd. Nyhetene kommer med det nyeste av det nye i en endeløs strøm av bilder, tekst og lyd. Det er et hav av følelser for de som kan føle. Jeg ser for meg ikke rent få stuer der den trykkende stemningen og alvorspregede følelsen har boret seg inn fra TV-skjermen. Et klart tegn på medfølelse der katastrofen virkelig har forandret stemningen. Det har vært slik i dette huset og det har nok blitt en mer intim jul enn normalt. En jul mer tilbake til det orginale, forholdet mellom mennesker – menneske til menneske. Ikke med en kjøpt og betalt julegave imellom.

Menneskene involvert i katastrofen har det ulidelig vondt. Tenk å miste store deler av familien, mange venner og i tillegg måtte bygge opp hus o.l. på ny. Som tilskuere kan det vi får høre vekke følelser og engasjement avhengig av personen som mottar informasjonen. Men de som viser medlidenhet går heller ikke rundt dagen lang og lider. Det er ikke slik det bør være heller – livet skal gå videre, og en kan ikke la alt gå inn på en. Det er nok tragedier i verden hver dag til at om en skulle være påvirket av alle så hadde det ikke vært plass til annet.

Medfølelse trenger ikke bety at en går og synes synd på folk. Det er ikke alltid godt å være synd på – noen ganger kan det være nedlatende. Forståelse og omtanke er ord jeg mye mer forbinder med gode mennesker. Personer som har evne til å sette seg inn i hvordan andre har det vil virke positivt på folk som har det vondt. De må få noe godt ut av det selv også, siden de bryr seg slik. Medfølelse – en glad person vil kunne smitte over, at andre har det godt vil få den medfølende til å føle seg godt. Det at andre setter pris på hva man gjør kan være nok. Alle mennesker har medfølelse, men noen stenger den ute – eller gjemmer den av andre grunner. Det må være grunnen til at vi går på kino, om man ikke kunne føle noe hadde mange av filmene som går aldri kunne hatt de besøkstallene de har.

Vi lever i Norge, og i denne tiden har de fleste av oss vært nettopp her. En katastrofe som rammer Sørøstasia i så store dimensjoner vil automatisk få et annet bilde her hjemme enn hvordan ting egentlig er. Man kan ikke vise alt, – og nyhetene våre har fokusert sterkt på Thailand fordi det er plassen med flest turister og nordmenn. Sri Lanka er mye hardere rammet, men informasjonsflommen er slett ikke den samme fra den øya. Jeg snakket nettopp med ei venninne som kom fra Phuket og hun visste ikke noe stort om katastrofen da hun var på reise. I Thailand dysser de ned omfanget fordi de er redd for turismen. I Norge forteller man kun om de hardt rammede områdene, og det er lett å tro at det er slik overalt. En form for dramatisering. Det var ikke før venninna mi leste norske aviser på nett at hun forstod omfanget og ble skremt – selv om hun befant seg i byen det stod om.

Her hjemme ser vi på ekstrasendinger med nylig oppdaterte dødstall og skremmende amatørbilder fra bølgene og det fråtsende vannet. I de rammede landene har de nok med etterarbeidet og følgene. Den utrolige nødhjelpen som er satt i gang med enorme donerte pengesummer vil snart være til hjelp på grunn av den omfattende mediadekkningen og ikke minst på grunn av medfølelse. Folk i hjemmene dempet nyttårsfeiringen for å vise respekt, mange brukte pengene de sparte på nødhjelp heller. Et kollektivt ansvar startet etter katastrofen, i juletiden hvor en skal vise omtanke og varme ble det et ennå viktigere poeng. Digre firma donerte til og med, TV2 hadde en reklamefri dag og snart starter en innsamlingsaksjon. Det viser seg at de fleste bryr seg, og det bare er ungdom med begrenset medfølelse som er gått i streik mot det de mener er missbruk av media.

Men hvorfor skal man egentlig til en hver tid vite om det er 100 000 døde eller 110 000 døde? Når det er så store tall så har forskjellene lite å si. De ufattelig store mengder skjebner kan en ikke sørge for én og én. Tallene sier hvor mange enkeltpersoner og familier som har det spesielt vondt. Det er ikke tvil om at et større tall medfører mer sorg totalt sett. Men medfører tallforskjellene noen endring av oss her hjemme? Om en bærer mer sorg jo større tallene blir, vil sorg kunne være bunnløs om menneskeskjebnene var mange nok. Men slik kan det da ikke være; forstår vi egentlig hvor mange 10 000 personer er? Etter masse søking på internett kan det virke som om vi har problemer med å forstår slike tall. Om de skal forklares må det forklares relativt til noe annet. Vi har ikke en skikkelig forståelse av mengden. Hvordan man da rent følelsemessig skal kjenne forskjellen av disse digre tallene virker umulig.

Gråter man av å se på TV-skjermen gråter man nok over en gruppe på godt under hundre folk. Det er så langt forståelsen, oppfattningen og ikke minst så langt nyhetsreportasjene rekker. Det er sterke bilder i døde mennesker, men de sterkeste bildene finner en av dem som er igjen. En far som finner den 13 år gamle sønnen sitt lik ikledd plastikk etter 3 døgns intensiv leting. Slikt kan man gråte av; en enkeltskjebne. Denne må ganges over 200 000 ganger opp for å nå mennesker berørt på denne måten. Det er nok dette media ønsker å formidle oss tilskuere, hvor umennesklig stor lidelsene er.

Katastrofen er den største verden har sett i nyere tid så det er ikke rart den får mye oppmerksomhet. Skal man måle pressedekning opp mot mindre katastrofer på spredningsområde, folk som er innblandet og hvilke følger det vil få er jeg sikker på at forskjellen ikke blir særlig stor. Med de enorme dimensjonene saken har, fortjener den dekningen. Men jeg har ennå til gode å høre noen felle tårer for et objektivt kaldt tall som blir lest opp på skjermen. Det er medfølelse og mennesklige bånd som må knyttes. Rent intellektuelt vet jeg at tallet er mennesker. Men om noen, uansett hvor, kan fatte omfanget og knytte nok følelser til det er en sterkt usannsynlig.

Randaberg er godkjend som siviltenesteplass

Å, for ein strålande moooorgon. Å, for ein strålande daaag! Wohoo, Randaberg er blitt godkjend som siviltenesteplass! Akkurat der eg vil. Eg må få meg på ein internettcafé for å sende dei ein epost der eg spør dei om å halde av plassen åt meg.

Kjem åt søkje frå Dilingøy rundt 19. september. Kan hende eg kan ringje Dilingøy og seie at eg veit kor eg vil jobbe, og har ein avtale. Kanskje eg slepp dra åt Oslo då.

Kvifor Randaberg

Vel. Randaberg er den beste media & kommunikasjons-skulen i Rogaland. Dei har den beste filmlinja, og det beste utstyret for ein videregåande skule. Eg vil veldig gjerne jobbe med film/video i siviltenestetida. Eg vil hjelpe kameratar på videregåande med ting læraren ikkje kan. Eg kan båe hjelpe dei som har litt problemer med diverse, eller (HELST :D) dei som kan det læraren snakar om godt.

Då kan me byrje lage skikkelege filmar, – med substans og kvalitet. Kan oppfostre moglege medarbeidarar åt seinere. Dessutan får eg jobberfaring, pluss at eg får drive med film/video. Eg liker å vere rundt andre å hjelpe – så kva er ikkje betre enn ein skule?

Ah. Pluss, eg får bli i Stavanger. Pappa jobber på den skulen, så me kan reise ut saman innimellom. Hmm. Noko meir? Ja, det er ein fin skule. Eg kjenner ikkje rektor eller nokon der ute no (Johan har diverre gått ut :] ) så det får kome når det kjem. Eg vonar eg kjem inn, og så vonar eg at det er nokon flinke elevar i år. Det hadde vore veldig kos. Viss ikkje må eg plukke ut eit par som skal bli veldig flinke. Eg må nemlig ha nokon av dei :]

Kva vil eg ikkje gjere

Det eg ikkje vil gjere er å vere separert frå elevane; ha ein eller anna pur teknisk jobb. Nei, eg vil vere med i timane og eg vil vere nyttig. Eg skal jobbe dette året, ikkje sitje på eit kontor å “administrere Windowspcar”. Det kjem eg til å nekte likevel, anten brukar dei ekte OS (Linux) – eller så må eg ha noko nyttig å gjere. Ein kvar idiot kan “administrere windows” – det er berre utruleg tidkrevande og plagsomt sidan det syg så utruleg mykje i ein nettverksamanheng.

Brevet mitt åt Randaberg skule

Hei,

mitt namn er Odin Hørthe Omdal. Eg er 18 år, bur i Stavanger (med Mosvatne) og har sivilteneste grunna mi pasifistiske overbevising frå 18. september 2005. Eg har lengje vore interessert i siviltenestestillig med Randaberg VGS media & kommunikasjon, pluss film tilvalg. Dette er av di eg har ei stor interesse for film og video, og er særs interessera i å hjelpe andre og gjere noko nyttig i siviltenestetida.

Eg sender brev for å spørje om dykk kan halde av stillinga til siviltenesta mi startar. På den måten veit dykk at dykk får ein siviltenestemedarbeidar som bur nær skulen, er interessert i å gjere ein innsats og har kunnskap som famnar om nokre av skulen sine kjerneområde.

Skuleåret 2003/2004 gjekk eg BTEC Media National Diploma med Oxford and Cherwell College. Der fekk eg raskt hjelpelærarstatus då eg allereie kunne pensum i nokre fag – det var ei positiv og morosam erfaring. Sist skuleår på Hetland gjekk eg media 3 og media 4. Læraren vår i media 4 var sjuk det fyrste halve året, så eg fekk omsyn for klassa mi. Hadde omsyn for å lære dei andre videoredigering mellom eigne prosjekt. Noko eg trivdest godt med.

Med siviltenesteplass har eg ikkje eigne prosjekt og kan fokusere på å heve nivået i klassa – hjelpe dei som treng hjelp og lære dei allereie flinke elevane meir avanserte program/teknikker. Eg har lang erfaring med video/film og har mitt eige eitpersonføretak som driv med det (Velmont). Eg har lang erfaring med Final Cut Pro, som dykk allereie har på den mest avanserte videoredigeringsmaskina på skulen. Det andre programmet (Pinaccle Studio) har eg bruka til småting, men vil fort lere det inn og ut for å bli mest mogleg effektiv med å hjelpe.

Eg vonar eg kan vere ekstrahjelp på Randaberg, meir grundig og detaljera enn det læraren kan vere. Læraren har kortare timetal og omsyn for alle elevane. I tillegg har eg lang erfaring med datamaskinar, då spesielt forskjellege Linux-variantar og Mac OS X. Eg har elles ingen problem i det heile med andre ting, f.eks hjelpe vaktmester med oppgåver, køyre, hjelpe elevar med nynorsk (såframt eg kan meir enn dei) o.l. Men eg legg ikkje skjul på at grunnen eg søkjer Randaberg er for å få bruka det eg kan om film/video på ein positiv/nyttig måte.

Randaberg har det beste utstyret (eg kjenner til) i Rogaland, og har ei eiga filmlinje som få andre har. Det vil vere ein skam å ikkje nytte dette flotte utstyret til å óg få dei beste elevane i Rogaland, og lage dei beste filmane (som igjen vil vere reklame for Randaberg). – Eg kjenner til eit prosjekt om å lage presentasjonsvideoar av alle videregåande skular i Rogaland, slik at det kan gjere val av skule enklare. Dette er eit prosjekt eg óg kan hjelpe til med / ha omsyn for om det er høveleg.

Sidan eg er i Frankriket/Strasbourg nett no kan eg ikkje sende de papirane mine. Men eg kan nemne at eg fekk eit stipend på 10.000 kr for godt miljø og positiv haldning åt Hetland. Eg har brev frå rektor som fortel om innsatsen i elevrådet og hjelpelærarinnsatsen i media 4. Eg har generell studiekompetanse og brev frå Oxford and Cherwell College. Eg kan sende det om det er naudsynt då eg er tilbake i Noreg (25. august).

Med venleg helsing,
Odin Hørthe Omdal

Veeel… No seier Pappa det er siviltenesteadministrasjonen eg maa soekje aat. Hmm. Eg maa skrive ein annleis mail aat dei! Jaja… Randaberg ville ha meg, sa han – og Gjert Meling kjem aat jobbe der.

Vitnemål i boks

Javel, då har eg vore å hente vitnemålet mitt frå Hetland. Det ser greitt ut, men har ein liten feil (trur eg). Elles er det synd å sjå kor mykje mattematikken øydela for snittet. Det som eg trudde ville vere lett match (kvifor gjer dei 1MX ultralett og 2— og 3MX dritvanskeleg!?)

Karakterane slik dei kom fram

Legg dei ut i ei liste, for interesserte :p

Fag Standpunkt Eksamen
Engelsk 4
Matte 1MX 5
Naturfag 5
Samfunnslære 4 5
Norsk hovudmål 4 5
Norsk sidemål 4 3
Norsk munnleg 4 6
Nyare historie 5
Religion 5
Gym 5
Fransk B Fritatt1
Økonomi 5
Matte 2MX   2
Matte 3MX 3 3
Media 3 5
Media 4 5

1 B-språk, berre eit år, standpunktkarakter 4 (fire).

Snitt

Ja, så kva blir snittet av dette då? Jo, det blir ca 4.35 i snitt. Lavt. Eg hadde håpa på noko høgare. Ungdomsskulen og GK hadde eg 4.7, VKI fekk eg 4.5 trass kor slakk eg var det året (Oxford, ooh, max lax). Medan dette året er snittet 4.4 eller noko, hugsar ikkje heilt kva det blei. Så kom eksamenane då, 2-eren kjem krypande frå 2MX. Øydelegg alt. I tillegg kjem eg opp i 3MX, endå ein 3-er som ligg å venter på å trekkje meg ned. Hadde eg berre kome opp i eit enklare fag. Menmen.

Vitnemålet til Odin Hørthe Omdal

Korleis hadde det sett ut UTAN 2MX og 3MX på vitnemålet då? Jo, mykje betre. Dette er jo sjølvsagt berre ønskjetenkning; men utan dei hadde eg hatt 4.65 i snitt. Oooh, det hadde vore sakar. Med dei 5 ekstrapoenga eg har då ville «snittet» mitt vere 5.15! No er snittet (med poeng lagt til) 4.85. Eller 48 poeng på primærvitnemålet som ein òg kan seie.

Jaja. Treng ikkje så mykje karkaterar, ein får til det ein vil. Eg skal antakeleg ikkje gjere ting som krev at eg har superduperkarakterer likevel. Vil ikkje bli journalist osb. Dessutan har eg jo allereie eige firma :p

Ein time ekstra?

No har eg 100 timar på vitnemålet. Dette inkluderer 2 timar «Teater/Revy» som eg gjorde på GK. Men eg var med i elevrådsstyret, og me skulle få godkjend 1 time for det arbeidet, og den har eg ikkje fått. Eg skreiv jo rapporten dei trong òg, så det skulle ikkje vere noko problem. Eg må få ringt ned å sjekka det. Er jo greitt å få 101 timar, viser at eg har vore ein god del på skulen (sjølv om det er langt frå heile sanninga, eg jobba enormt mykje overtid i Oxford).

Men godt nøgd

Det kunne ha gått verre, eg har ikkje vore særleg flink til å jobbe. Vore slakk, slik er det. Eg er veldig missnøgd med BM-eksamen der eg fekk 3, har skrive om dèt før. Heile klassa vår fekk elendig karakterar (høgaste var 4, som fekk) trass i at me var den beste klassa (ant iallfall) på Hetland. Me hadde altså ein sur og sint sensor. Frekt. Eg har hatt BM i 11 år og kan det betre enn NN som eg nett bytta til (likevel får eg 5 på hovudmåleksamen i NN!).

No har eg altså eit snitt på 4,85. Det er jo ikkje gale. Dessutan har eg take 2MX-eksamen på ny, så grunnsnittet mitt blir 4,4 då. Då har eg snitt på 4,9 med poeng. Jaja. No er det berre å søkje om sivilteneste! Stresss… :p

Eg har take tida på dette innlegget, så tenkjer eg kan seie ifrå kor mykje eg har bruka på forskjellig.

Oppgåve Min
Fiksa bileta (take dei, redigert, lagra på HD) 10
Skrive dette (medan eg chatta med Monique og div) 30
Få bileta inn i innlegget og publisere 5
Totalt 45

Ferdig med skulen…

Då var me ferdige. Har ei lita pølsesamling i skulegarden som alltid, men det er jo ikkje genuin skule. Dermed gjer eg ingenting feil i å sjå tilbake på 12 år med skule. Det har vore 11 utruleg kjekke år – eg har alltid vore medviten dei gode sidene til skulen. Men no er det altså slutt…

Auglend barneskule (1–4, 6–7)

Odin, i barneskulealder.Eg starta mitt skuleliv på Auglend barneskule. Men det er kjempelenge sida, eg er for det fyrste lite interessert i å skrive så mykje om dei 6 heilt fantastike åra; for det andre er det sikkert ikkje så interessant å lese. Ah, kan seie litt. På Auglend var bestevenen min Fredrik, han budde ein 100m frå meg i luftlinje. Fredrik blei kjend med Steffen, besteveninna hans var Camilla. Difor blei me ein litt større gjeng. Fredrik var forelska i Camilla og motsett, kanskje difor me blei ein slik 4-manns gjeng? :p

Elles hang eg litt med Tor Haakon på barneskulen. Me dreiv på med mykje moro; var dei einaste som hadde vore fleire gongar på skulen sitt tak lovleg. Var det eit skodespel eller noko som skulle fiksast? Vel, teknikarane var klåre; meg og Tor Haakon. Eg hadde mitt hovudfelt video, medan «totta» (heh) tok lyd. Me laga òg ein musikkvideo på skulen, med jentene i klassa. Spice Girls cover :p—Hugsar eg var utruleg stolt for at eg var så lite i timane men ikkje fekk fråvêr for det; eg var nemlig ynskja som hjelp for skulen diverse plassar. Blei take ut frå klassa for å filme diverse prestasjonar o.l. Gode tider :)

Ullandhaug ungdomsskule (8–10)

Odin, i ungdomsskulealder.Så kom dagen me flytta. Eg var særs misnøgd; skulen hadde jo ikkje leikeapperat. Eg som hadde vore fast brukar av båe barnetv og leikeapperat skulle plutseleg leike vaksen. Men det lika eg ikkje noko særleg; må halde på det barnslege. Difor var eg utruleg heldig i den klassa eg kom i. Me var ein laussluppen gjeng som berre ville ha det moro, me brydde oss ikkje om å vere «kule» (her er det å vere «kul» noko negativt, ja). Det var ein god del teite folk på Ullandhaug, men dei såg me ikkje stort åt. Dessutan blei dei betre med tida. Jo større ein blir; jo meir mogen blir ein. Fredrik forsvann som kjend åt 9-klasse; då sto eg utan besteven. Endra skuletilvêrelsen ganske dramatisk. Fekk ein større venegjeng med svakare bånd som erstatning.

Var utruleg glad i klassa mi. – Åra på Ullandhaug var kjempekos, eg kjenner framleis eit positivt tilhøve til skulen. Dei fyrste åra blei eg tatt ut av klassen åt fleire anlendingar; for å hjelpe med videotekniske ting, for å hjelpe med heimesida til skulen eller liknande. Meg og Tor Haakon blei igjen teknisk ansvarlege for heile skulen, me laga bl.a. det beste juleballet skulen hadde hatt ;] For fyrste gong med videoprosjektor (hihih, kven stod for dèt tru?) og eit utruleg videoshow i tillegg til det vanlege. Året etter var det langt i frå like bra har eg høyrd – så eg trur framleis me har rekorden for det beste ;)

Ut av ungdomsskulen fekk eg eit flott brev der det stod framifrå ting om filminteressene mine. «Eg vonar me vil sjå meir av Odin innan dette feltet i framtida». Hihih, veit endå ikkje om det blir noko; men kanskje Aasland får rett? – Eg fekk 4.7 i snitt då eg gjekk ut frå Ullandhaug; eg kunne velje fritt i skular. Etter masse fram og tilbake mellom Randaberg Media & Kommunikasjon, Kongsgård og Hetland fall eg til slutt på Hetland. Eg sat faktisk Hetland opp som einaste skule. Visste jo eg kom inn likevel.

Hetland videregåande skule (GK)

Odin, pÃ¥ preikestolen, grunnkurs.Eg var litt missnøgd i starten av di eg kjende jo ein god del på Hetland allereie; tenkte det ville bli vanskeleg å bli kjend med nye folk då. Ville få fleire vener, større krets; difor ville eg gå på ein skule der eg ikkje kjende nokon. Heldigvis blei det ikkje noko problem og ganske snart var eg godt innrullert på Hetland. Eg starta fyrst i ein «teamklasse», som var eit forsøksprosjekt med 50 elevar i ein klasse og datamaskinar i dei 3 klasseromma som var slått saman til eit digert. Mamma ville ikkje at eg skulle vere med i noko testprosjekt som sikkert ville senkje karakterane mine, eg var einig og byta til 8E. Der gjekk eg saman med Jon, og bl.a. Camilla J som eg blei god ven med.

Meg og Jon søkte til Oxford, tenkte ikkje stort på det i byrja; men me kom jo med! Dette året for Hetland hadde eg vore delegat for heile skulen i Elevorganisasjonen; sjølv om eg ikkje var medlem i elevrådet eingong :p Eg hadde ikkje klåra kome inn i elevrådet; me hadde val same dag eg kom inn i klassa. Få kjende meg, men det var ikkje så utruleg langt opp til at eg kunne bli vald. Eg fekk 4.7 i snitt.

Oxford and Cherwell College (BTEC Media ND-First year, (VK1 for meg))

Odin, i Oxford MacDonalds, VKIWoha. Dette året var heilt enormt. Det veit vel mange allereie. Denne sida er eigentleg eit produkt av året i Oxford meir eller mindre. Han hadde vore mykje meir ein normal, kei blogg som hadde døydd innan eit år om det ikkje hadde vore for Oxford. Heile Oxford-samlinga «ligg ute på nett»:http://org.velmont.net, sjølv om eg heller kjem til å pusse opp nokre av «artiklane» og publisere dei her på ny. Så ikkje les der med mindre du har mykje tid til overs ;)

Reint skulemessig sett var det moro å få gjere mediarelatera ting. Eg likte læraren godt, av di han lot meg gjere det eg ville sidan han såg eg var på eit anna teknisk nivå enn dei andre. I Oxford var det likevel det sosiale som gjorde den store forskjellen. Eg er for alltid endra etter Oxford; var bl.a. der eg nærma meg buddhismen. Etter mykje filosofering. Mykje, mykje filosofering og sann lukke. Var eit utruleg år. Litt slakkare etter Oxford reint skulemessig; men meir lukkeleg. Snitt 4.5.

Hetland Videregåande skule (VKII, russ)

Odin, Hetland avslutting, VKIISiste året. Det har vore veldig moro. Russetida var kjempekjekk, om enn – slutta litt tidlig spør du meg. Me var jo ikkje ferdig med skulen eingong; så skulle me plutseleg feire før alt saman? Heh? Nei… Teit ;) Men same kva; perioda det varte var tøff (som i stilig). Dette året kom eg endeleg inn i elevrådet. Eg klåra bli sekretær tilogmed ;D Eg stemte sjølv på «Sissil», men fekk nærast alle dei andre stemmane sjølv. Det var koseleg :) God miljø. Mange kjekke folk. Stor omgangskrets. Siste året var bra. Er berre å lese noko av det eg har skrive tidligare for å forstå meir av dette året. Dette året har eg falt heilt ned til 4.4.

Kva papirer har eg frå skulen no?

Det har som sagt gått nedover mot slutten. Men eg fekk jo 6 på norsk munnleg eksamen, trass i at det var fare for at eg ville få 3 i munnleg standpunkt. Eg visste at spesielt norskkarakterane mine var ganske låge i forhald til det dei burde vere. – Same kva; no er det slutt. Eg veit endå ikkje kva det samla snittet blir. Eg har mange fag frå GK og VK1 som skal inn, dessutan tel eksamenane eg har hatt oppover. Det blir moro å sjå korleis vitnemålet ser ut. Men eg kan seie standpunktskarakterane eg fekk i år iallfall:

Fag Karakter
Matte 3MX 3
Norsk hovudmål 4
Norsk munnleg 4
Norsk sidemål 4
Gym 5
Religion 5
Nyere historie 5
Media 3 5
Media 4 5
Snitt 4.4

Eg er særs misnøgd med å få under 4.5. Trudde no eg iallfall skulle få over det! Menmen. Slik kan det gå. Matte-eventyret mitt med total mangel av privatist-innsats har ikkje gjeve særleg avkastning. Den trekk meg noko sjukt ned. Karakteren frå VK1 (2-er) vil eg ikkje tenkje på eingong! ÆÆææ.

Likevel; det er nokre gode karakterer frå eldre tider som skal kombinerast saman med eksamenar for å lage det samla snittet. Eg gler meg til å sjå kva det blir. Eg gidd ikkje tenkje på det sjølv. Kanskje eg reknar det ut ein gong eg kjedar meg.

Lukke.

Lidenskapleg Utruleg Kult. Kollossalt Elskeleg.

Eller berre Heilt. Utruleg. :D

Odin, lukke, Hetland avslutting, med glas

Hetland gjer ut stipend. Eit til beste elev. To til to elevar som har bidratt spesielt til skulen; mtp. sosialt miljø o.l. Den beste eleven er ikkje vanskeleg å trekkje; det er mattematikk. Det andre stipendet er vurdert. Lærarar kjem med innstilling, ein høyrer rundt kva lærarane synest om eleven; og til slutt finn dei ut kven som har bidratt spesielt positivt til skulen.

Eg drøymde om stipendet. Det er ein ting eg ville ha satt utruleg stor pris på; å få høyre at ein blir sett pris på, og at nokon synest ein er viktig vil vere det ultimate. Det ultimate. Ingenting er viktigere for meg enn andre. Ein kan vere så mykje åleine ein vil; men ein blir ikkje lukkeleg av det. Eg blir ikkje lukkeleg av det. Aller beste er å vere med andre, hjelpe andre, gjere andre glad. Å gjere andre glad gjer meg glad. Det er diverre ein klisjè, men akk så sant lell. – Å få høyre frå skulen at ein gjer andre glad? … Supert. Fantastisk.

Skulen meiner eg har vore viktig for dei. Dei meiner eg har gjort ein god innsats for miljøet på Hetland. Dei vil gje meg spesiell ære for det. Eg vil få papir på det. I tillegg kjem 10.000 kr. Dei er tilstades for å legitimere og gje utmerkinga substans. 10.000 kr er ikkje lite pengar. Det er veldig mykje. Særs mykje. Likevel er dei i seg sjølv berre pengar. Men dei er symbol på noko større. Rolla dei spelar, slik eg ser det, er å vise at utmerkinga ikkje berre er ord; ho har verd. Det er knytt arbeid i overført tyding (pengar) til æra. Dei kan ikkje gje slikt til alle; det er sterkt einskilde midler. Noko spesielt, noko med substans.

Difor eg er glad. Med tyngde har Hetland offisiellt sagt takk Odin. Eg er glad eg skreiv om kor glad eg var i skulen før eg fekk høyre det tilbake. Eg er glad de leste det; då er det ingen tvil om min habilitet. Ooh. Eg er berre så lukkeleg :D Ekte lukke. Ekte, ekte. Dette er ikkje lotto-lukke. Dette er sannferdig basislukke. Ikkje noko eg direkte har gjort meg fortent til (det har eg ikkje), men noko andre har meint. Uavhengig av meg har dei sagt noko om meg, uavhengig takka. Eg klårar ikkje formidle halvparten av kva eg kjenner; men WOW! :D Det er ein god kjensle.

Haha. Eg har vore heilt rar i dag etter dette! :D Eg måtte skrike i bilen på veg til Folken; eg har syngje, eg har glist uhøveleg mykje. Det er noko av det finaste eg nokon gong har fått oppleve. Eg har hatt det kjempemoro på Hetland; og dei takkar meg tilogmed for det! Ååå! TAKK! :D Takk alle som les det eg skriv. Spesielt takk til Tor Eirik, som er heilt klårt ein av hovudgrunnane til at eg har denne sida. Det kiler inni meg. – Eg er så glad for dei eg går på skule med; utan dei hadde ikkje prisen tydd noko. Denne sida er òg utruleg viktig, eg kjenner meg verdsett. Det er de som gjer det viktig for meg. Hadde de ikkje tydd noko for meg hadde eg ikkje kjend meg slik eg gjer no. Er nemlig de som har gjeve meg lukka; er dykkar ære. Det er så synd; eg klårar ikkje formidle kjensler – det blir platt og klisjè. Eg er ein ekte postmodernist; ord har inga tyding. Men prøv likevel å forstå; eg meiner det.

Norskeksamen FERDIG!

Ahh! Der var det gjort… Eg fekk om dialektar – noko eg ikkje hadde øvd på. Ææææ! Elles gjekk føredraget mitt om postmodernismen greitt; sjølv om eg fekk kritikk for at eg hadde take ei for stor samfunn og sosiologisk forankra forklaring.

Då venter eg berre på å få karakteren! Ååå. :S Skummelt…—Eg trur det blir 4, heilt ærleg. Skal eg seie det uærleg; eg trur eg får 3… Då blir det ikkje så vondt å få 3-er :( Buhuuuu. Eg får 3-er :(((( OK, berre nokre minuttar til eg skal inn! Må gjere meg klår.

I etterkant

Ja. Så eg fekk altså 6-er, som alle allereie kan lese i kommentarane. Det er jo ganske mykje betre enn 4, som eg trudde på. Men det var altså realistisk tru. Eg vona 5-er om sensor var snill. Det eg har skrive over er ganske rett altså. Eg var berre litt ekstra heldig, sidan ho lika avanserte postmodernistiske emne, noko eg hadde lese mykje om ;) Realistisk sett kunne eg ha fått 3-er! Tingen er; eg gjekk utanfor emnet i sjølve framsyninga mi. Spørsmålet var då kor mykje vekt dei ville leggje på det. Dessutan spurde dei meg etterpå litt meir om litteraturen. Sensor kom med fleire spørsmål (heh, ho blei veldig engasjera :p) – eit av dei om eg hadde lese om «Ekhart» eller noko. Heh. Norsk litteratur hadde eg ikkje lese noko om. Eg hadde lest avanserte tekstar om avanserte emne… Ikkje noko om norske forfattarar! :S

Men så byrja eg snakke om Jon Fosse, sidan eg nett hadde spelt i eit stykke skrive av han. Då fekk eg sagt noko meir heldigvis. Snakka vidare om at ein kunne f.eks lese «Berlinerpoplene» postmodernistisk, sjølv om han eigentleg faller betre inn i sosialrealismen. Så nemnde eg at eg hadde lest meir av Darrida (ein teoretiker, dekonstruksjonismen sin far – skriv utruleg vanskeleg) enn norske forfattarar. I følgje norsklæraren min var det dråpa som fekk begeret til å renne over :p Det var ein siste dytt mot 6-er ;)