Oppgåva vart delt ut på internett (http://pgsa.udir.no) og levert på same sida. Sjølvsagt var mange tryggleiksinnstillingar inne; det trådlause netet var slege av. Det var berre mogleg å gå inn på pgsa.udir.no, greitt nok. Dessutan var alle dei bærbare maskinone (laptopane) levert av skulen, so det var ikkje noko rusk på dei. OK. Alle elevane fær eit brukarnamn og passord, dei logger seg inn på pgsa – og so gjeng me (eksamenvaktane) rundt og skriv inn dagspassordet som berre me kjenner. På den måten kann dei ikkje berre mista lappen med brukarnamn/passord på golvet ved lufting slik at mammaen kann koma og logga seg inn, lasta ned uppgåvene, gjera ei av dei og levera.

Norsk er eit vandskeleg fag å juksa i, det finst ikkje svar og det skal godt gjerast å finna ei god uppgåva på netet som andre ikkje finn og som er relevant til uppgåvene du hev fengje. Likevel kann du med internett få hjelp av folk utanfor, dei kann skriva uppgåva for deg etter dei hev fengje uppgåve og senda ho. Voilá enkel 6-er. Men internettilgangen var jo blokkert, so det gjeng jo ikkje!

Lokale ad-hoc netverk

Men du treng ikkje internett! Mori di kann sitja utanfor eksamenslokalet på Linux-maskini si og setja upp eit trådlaust Ad-hoc netverk. Då er det berre for deg å kopla deg til netverket «Mamma sitt überkule netverk for konsulenttenester på nynorsk og bokmål, eller nynorsk og sidemål som er det er kult å kalla det», eventuelt det litt meir anonyme namnet «RRFK-PED». Frå der er det berre å setja på kryptering av pakkone, og vips – du og mamma kann prata fritt med kvarandre medan eksamensvaktane ikkje anar nokon ting. Du kann senda ho PDF-en der uppgåvone står, ho kann enkelt skriva heile uppgåva og senda ho til deg fyrr eksamensslutt. Superenkelt. Og du fær vips 6-er.

Dessutan, viss du berre vil ha 3-er, eller mori di syg, so kann du jo òg avtala på fyrehand med ein kamerat i klassa som òg hev eksamen at de gjeng inn på netverket «RFK-0PEN» (med 0-tal) med passord «booyah» og chattar der/retter kvarandre sine uppgåver slik at de unngår 2-en.

So kva gjorde eg som den hippe eksamensvakten som eg var

Jo. Den dagen på Randaberg VGS var det ingen som kunne juksa på denne måten. Kvifor? Jo, for eg sat jo sjølvsagt med Linuxmaskini mi (Foss) og lytta på all trådlaus trafikk. Eg sat uppe med airodump-ng pluss det trådlause netverkskortet i «monitor»-mode for å henta all trafikk på netet, og so brukte eg hendige Wireshark for å sjå på, analysera, laga grafar og overvåka netverket. So dette brukte eg tvo dagar på.

Diverre vart eg betalt som vanleg eksamensvakt, eg trudde eg skulle få meir sidan den jobben kann ikkje einkvar pensjonist gjera. Velvel, aldri igjen. Og no veit de kor enkelt det er å juksa på norskeksamen um du sit med bærbar datamaskin og um eg ikkje er ein av eksamensvaktane.

Mogleg relaterte innlegg

• Norskeksamen FERDIG!
• Lenovo ThinkPad utan Windows-skatt, plz?
• Nautilus-skript for å senda fil til tenar/server

Men eg kjenner eg hev lært litt meir. Kannhenda eg vert endå flinkare til å lesa til fagi mine no. Kannhenda eg til og med skal gå på forelesningar. Berre på litt vanskelege fag og dei som ikkje er for keisame sjølvsagt, som statistikk (grøss og gru). Det er ikkje det at eg gjer for lite informatikk, men mykje av det eg lærer meg og gjer er berre indirekte relevant til fagi eg tek. Eg vert mykje flinkare i informatikk som ein stor samlesekk, men det hjelper lite når skulesystem er lagt opp på ein ganske lineær og «no fokuserer me på dette»-liknande metode.

Kannhenda ein litt meir prosjektbasert metode hadde vore bra? Men det er jo moro å plutseleg verta veldig mykje betre i eit spesifikt område. Slik er det jo òg når me jobbar me prosjekt, då må me plutseleg verta gode i grafar um me t.d. skal laga ein trafikanten.

Heim!

Eg klarte skaffa meg ein komfort-billett med toget til Stavanger i morgon. So um eg klarar å stå upp, so gjeng ting godt. Eg gler meg enormt til å koma heim.

Mogleg relaterte innlegg

• STK1000: «Ikkje møtt til eksamen»
• Oceans 13 med mortehu, elles eksamen i morgon
• Korleis gjekk inf2270-eksamen, og kor er sekken min?

Heile morgonen gjekk til med lesing; sjølv um eg ikkje kjende eg fekk stort utav det (var mykje eg visste frå fyrr). Eg vart likevel litt tryggare på meg sjølv då eg las. Rebecca forheksa meg slik at det skulle gå bra. Det var godt. Me hadde lov å hava med allslags hjelpemiddel på eksamen, diverre ingen datamaskiner eller internett (der Wikipedia ligg), so eg tenkte eg måtte skriva ut noko. Sjølvsagt hev eg ikkje læreboki, for dei plar eg jo aldri kaupa.

So ein time etter eg hadde funne ut at raui mi skulle dra til Ping, fekk eg lyfta ho. Difor var eg der berre 20 minutt fyrr eksamen starta, og no skulle eg byrja skriva ut alt pensum frå ymse PDF-ar ute på netet. Det kunne ikkje gå bra. Eg fann til slutt ein dobbelt-skrivar (tvo skrivarar som jobbar parallelt og er difor raskare) og sprang upp til Fysikk-bygget. Eg kom inn i eksamenslokalet då dei sa «blablbalbla, då startar me!». So det var på håret :p

Eksamen startar

1. Eg fekk eksamen. Han var på bokmål.
2. Eg rakk upp handa, etter ei stund kom dei.
3. Dei ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye. Det ville eg ikkje av di eg kunne godt lesa uppgåvone medan dei fann den nynorske.
4. Eg fekk eksamen. Han var på engelsk.
5. Gah, gidd eg stressa meir? ….
6. Javel. Eg rakk upp handa, etter ei stund kom dei.
7. Dei ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye (um att).
8. Ein ny fyr kom. Han ville taka eksamenen frå meg for å finna den nye (atter ein gong).
9. Eg venta litt med den engelske eksamenen.
10. Endeleg kom den nynorske eksamenen min.
11. Han var sjølvsagt elendig skrive. Menmen. Nok klaging.

Det viste seg at eksamenen var fleirvalsoppgåvor!!! Wow. Eg las gjennom han. Dette skal eg klara.

No sit eg her og er utruleg glad (eigentleg ikkje, men det kjem eg attende til)! Eksamenen gjekk dritbra! Eg trur eg svarte bra på alle oppgåvone. Jei! :D

Kvifor er eg ikkje so glad lell?

På t-banen heim… Eg tenkte eg skulle spara litt pengar (for det er berre nokre få dagar att i Oslo, ikkje nok til månadskort) på å snika på t-banen. Det vart dyrt. Jævla dyrt. 900 kr dyrt. Faen i helvette.

Men bra lell

Men Rebecca er her, og ho er god. Dessutan hev eg fødedag i morgon; og eg veit Rebecca kjem til å gjera det til den beste eg nokon gong hev hatt.

So i morgon skal eg vera glad! Hihihi. Eksamenen gjekk jo bra… :-)

Mogleg relaterte innlegg

• Inf2220; må nok jobba litt meir fyrr eksamen
• Ingen fred dei neste tvo dagane
• I Oslo utan bustad, om att

Men so hev fleire spurd meg um korleis eksamen gjekk. Jo, det gjekk ganske bra. Eg er heilt sikker på at eg står, men det vert moro å sjå kva karakter eg fær. Trur det vert C, men eg kann vera heldig med ein B um sensor ikkje trekk meg for mine tvo superdigre feil:

• *Eg gløymde å gjera ei heil oppgåva som tel 13%.* Skulle skriva x86-maskinkode for å rekna ut snittet av ein vektor med tal (dei kalla array for vektor), det gjorde eg for int (heiltal), men ikkje for double (flyttal, tal med komma :p). Eg hadde ikkje tid, men hadde tenkt å skriva kva instruksjonar ein må bruka. Hadde sikkert fengje stor utteljing på det. No fær eg truleg 0.
• *Dei var jysla slemme i ei oppgåve og eg svarte dimed feil*. Når du skal laga ein ekstern asm-funskjon til C, er det ein viss «regel» du må fylgja for at C-programmet skal kunna bruka funksjonen. Dette ser du _vekk frå_ når du les kode raskt, av di det er same koda på topp og botn heile tidi – og alle veit kva han gjer. Men plutseleg i ei av oppgåvene hadde dei byta koden frå:

  pushl %ebp
movl %esp, %ebp

  til:

  movl %esp, %ebp
pushl %ebp

  som vil gjera at heile programmet klikker og fær «segmentation fault». Veldig teit gjort. *Sjølvsagt* veit eg dette, men når ein hev dårleg tid og skal gå gjennom mykje ser ein ikkje på all standard-koden; men fokuserer på det som faktisk gjer _arbeidet_ i funksjonen.

So det var irriterande.

Lagt att sekken

Og som typisk er, la eg att sekken i eksamenslokalet. Dei stengde. So eg fraus då eg hang lengje på PING, so gjekk eg ut i mørke natta og det var dritkaldt. Eg kom alt for tidleg til t-banen, so eg måtte stå og hengja der lengje. Kaaaldt. Brrr.

No må eg skunda meg å pakka ned laptopen og alt eg skal hava med (det vert vanskeleg utan sekk, men må vel improvisera med pose). So må eg prøva å finna sekken min på Universitetet. Vonar verkeleg eg klarar det, mobiltelefonen min ligg der. Eg skulde ringja båe Espen og Rebecca i går. Finn eg han i dag lyt eg vel ringja Helene ein gong òg. Sumarkosefilmprosjektet eg vonar meg, Helene (, Sandra ++?) og Espen skal hava lyt koma på beina ganske snart um det skal verta noko av det.

Jepp. No hev eg snart ete upp heile bolla med ris, det var ikkje serleg godt; men eg hev ikkje kaupt inn meir mat sidan eg dreg no. Nana! De får høyra det um eg fær problemer med reisa mi i dag (heh). Toget gjeng 1500 trur eg. Det er berre tri timar til. Skunda meg, skunda meg!

Mogleg relaterte innlegg

• Korleis gjekk det med dagens gjerelista?
• Inf2220; må nok jobba litt meir fyrr eksamen
• Oceans 13 med mortehu, elles eksamen i morgon

I denne romjulen intraff en katastrofe som er den verste i manns minne. Et jordskjelv nær Sumatra skapte en tsunami som til nå har tatt over 160 000 liv i Sørøstasia rundt Det indiske hav. Hva gjør en slik katastrofe med oss som tilskuere og medmennesker her i Norge? Vi er prisgitt media den informasjonen vi får, om en ikke har vært i katastrofeområdene selv. Men selv der vil en ikke få skikkelig oversikt på grunn av det enorme omfanget tsunamien har hatt.

Bildene har rullet over TV-skjermene i nærmere en uke nå. Ekstra ekstrasendinger har presset ut planlagte ekstrasendinger, og pressekonferanser holdes i øst og vest. Avisene har slått stort opp, der halvparten av avisa dedikert til katastrofen. Alle andre nyheter er lagt til sides, utenom sporten. TV2 vet å prioritere – hva skulle vi gjort om vi ikke fikk sett hvordan det gikk med hopplaget vårt? Det er egentlig underfundig at de ikke setter denne nærmest livssviktige informasjonen først; tenk om en nordmann hadde hoppet lengst?

Mange unge gutter er lei katastrofen; «den angår ikke meg» sa en bekjent av meg. Angår den virkelig oss? Det virker jo mye greiere å bare leve her i Norge uten å bry oss, la de slite med probleme sine selv. Norge har jo nok problemer som det er med økt moms på brus og ikke minst eldrebølgen. Det er bra ungdommene i «Unge Høyre» begynner å bli ferdig med tsunamien allerede så de kan ta tak på disse viktige sakene. Personen jeg kjenner unnskyldte imidlertid holdningene sine med at media hadde pumpet innholdet så mye at han var blitt lei av det og derfor viste mindre omtanke. Men jeg hadde ikke blitt overrasket om han ikke hadde brydd seg noe særlig mer uansett.

Eller kanskje han hadde? Er det slik at et godt menneske kan få nok av omsorg og medfølelse? Da kan det fort bli slik at katastrofen vil gjøre oss som medmennesker mindre glad i hverandre og å bry oss mindre. I situasjoner med tung sorg er det mange som lukker følelsene ute, som ikke tør å gi etter for dem. Følelsesladede øyeblikk og død som ikke har direkte relevans til personen selv vil ikke virke like sterkt, og da blir det mye lettere å blokke intrykkene ute. Høyreguttene gjør nok dette, det er så mange tragedier på TV at de kan ha ledd av dem lenge allerede og da blir det ikke stort vanskelig å fortsette på en litt større katastrofe. Har man heller ikke vært i en liknende situasjon, kan det være vanskelig å identifisere seg med andre.

Likeledes de unge guttene har familier midt i julekosen sittet på tilskuerplass til død, lidelse og elendighet uten avbrudd. Nyhetene kommer med det nyeste av det nye i en endeløs strøm av bilder, tekst og lyd. Det er et hav av følelser for de som kan føle. Jeg ser for meg ikke rent få stuer der den trykkende stemningen og alvorspregede følelsen har boret seg inn fra TV-skjermen. Et klart tegn på medfølelse der katastrofen virkelig har forandret stemningen. Det har vært slik i dette huset og det har nok blitt en mer intim jul enn normalt. En jul mer tilbake til det orginale, forholdet mellom mennesker – menneske til menneske. Ikke med en kjøpt og betalt julegave imellom.

Menneskene involvert i katastrofen har det ulidelig vondt. Tenk å miste store deler av familien, mange venner og i tillegg måtte bygge opp hus o.l. på ny. Som tilskuere kan det vi får høre vekke følelser og engasjement avhengig av personen som mottar informasjonen. Men de som viser medlidenhet går heller ikke rundt dagen lang og lider. Det er ikke slik det bør være heller – livet skal gå videre, og en kan ikke la alt gå inn på en. Det er nok tragedier i verden hver dag til at om en skulle være påvirket av alle så hadde det ikke vært plass til annet.

Medfølelse trenger ikke bety at en går og synes synd på folk. Det er ikke alltid godt å være synd på – noen ganger kan det være nedlatende. Forståelse og omtanke er ord jeg mye mer forbinder med gode mennesker. Personer som har evne til å sette seg inn i hvordan andre har det vil virke positivt på folk som har det vondt. De må få noe godt ut av det selv også, siden de bryr seg slik. Medfølelse – en glad person vil kunne smitte over, at andre har det godt vil få den medfølende til å føle seg godt. Det at andre setter pris på hva man gjør kan være nok. Alle mennesker har medfølelse, men noen stenger den ute – eller gjemmer den av andre grunner. Det må være grunnen til at vi går på kino, om man ikke kunne føle noe hadde mange av filmene som går aldri kunne hatt de besøkstallene de har.

Vi lever i Norge, og i denne tiden har de fleste av oss vært nettopp her. En katastrofe som rammer Sørøstasia i så store dimensjoner vil automatisk få et annet bilde her hjemme enn hvordan ting egentlig er. Man kan ikke vise alt, – og nyhetene våre har fokusert sterkt på Thailand fordi det er plassen med flest turister og nordmenn. Sri Lanka er mye hardere rammet, men informasjonsflommen er slett ikke den samme fra den øya. Jeg snakket nettopp med ei venninne som kom fra Phuket og hun visste ikke noe stort om katastrofen da hun var på reise. I Thailand dysser de ned omfanget fordi de er redd for turismen. I Norge forteller man kun om de hardt rammede områdene, og det er lett å tro at det er slik overalt. En form for dramatisering. Det var ikke før venninna mi leste norske aviser på nett at hun forstod omfanget og ble skremt – selv om hun befant seg i byen det stod om.

Her hjemme ser vi på ekstrasendinger med nylig oppdaterte dødstall og skremmende amatørbilder fra bølgene og det fråtsende vannet. I de rammede landene har de nok med etterarbeidet og følgene. Den utrolige nødhjelpen som er satt i gang med enorme donerte pengesummer vil snart være til hjelp på grunn av den omfattende mediadekkningen og ikke minst på grunn av medfølelse. Folk i hjemmene dempet nyttårsfeiringen for å vise respekt, mange brukte pengene de sparte på nødhjelp heller. Et kollektivt ansvar startet etter katastrofen, i juletiden hvor en skal vise omtanke og varme ble det et ennå viktigere poeng. Digre firma donerte til og med, TV2 hadde en reklamefri dag og snart starter en innsamlingsaksjon. Det viser seg at de fleste bryr seg, og det bare er ungdom med begrenset medfølelse som er gått i streik mot det de mener er missbruk av media.

Men hvorfor skal man egentlig til en hver tid vite om det er 100 000 døde eller 110 000 døde? Når det er så store tall så har forskjellene lite å si. De ufattelig store mengder skjebner kan en ikke sørge for én og én. Tallene sier hvor mange enkeltpersoner og familier som har det spesielt vondt. Det er ikke tvil om at et større tall medfører mer sorg totalt sett. Men medfører tallforskjellene noen endring av oss her hjemme? Om en bærer mer sorg jo større tallene blir, vil sorg kunne være bunnløs om menneskeskjebnene var mange nok. Men slik kan det da ikke være; forstår vi egentlig hvor mange 10 000 personer er? Etter masse søking på internett kan det virke som om vi har problemer med å forstår slike tall. Om de skal forklares må det forklares relativt til noe annet. Vi har ikke en skikkelig forståelse av mengden. Hvordan man da rent følelsemessig skal kjenne forskjellen av disse digre tallene virker umulig.

Gråter man av å se på TV-skjermen gråter man nok over en gruppe på godt under hundre folk. Det er så langt forståelsen, oppfattningen og ikke minst så langt nyhetsreportasjene rekker. Det er sterke bilder i døde mennesker, men de sterkeste bildene finner en av dem som er igjen. En far som finner den 13 år gamle sønnen sitt lik ikledd plastikk etter 3 døgns intensiv leting. Slikt kan man gråte av; en enkeltskjebne. Denne må ganges over 200 000 ganger opp for å nå mennesker berørt på denne måten. Det er nok dette media ønsker å formidle oss tilskuere, hvor umennesklig stor lidelsene er.

Katastrofen er den største verden har sett i nyere tid så det er ikke rart den får mye oppmerksomhet. Skal man måle pressedekning opp mot mindre katastrofer på spredningsområde, folk som er innblandet og hvilke følger det vil få er jeg sikker på at forskjellen ikke blir særlig stor. Med de enorme dimensjonene saken har, fortjener den dekningen. Men jeg har ennå til gode å høre noen felle tårer for et objektivt kaldt tall som blir lest opp på skjermen. Det er medfølelse og mennesklige bånd som må knyttes. Rent intellektuelt vet jeg at tallet er mennesker. Men om noen, uansett hvor, kan fatte omfanget og knytte nok følelser til det er en sterkt usannsynlig.

Mogleg relaterte innlegg

• Typisk Norsk
• Første artikkel
• 40% av beskjeftigelsene mine beskrevet på riksmål!

Kjem åt søkje frå Dilingøy rundt 19. september. Kan hende eg kan ringje Dilingøy og seie at eg veit kor eg vil jobbe, og har ein avtale. Kanskje eg slepp dra åt Oslo då.

Kvifor Randaberg

Vel. Randaberg er den beste media & kommunikasjons-skulen i Rogaland. Dei har den beste filmlinja, og det beste utstyret for ein videregåande skule. Eg vil veldig gjerne jobbe med film/video i siviltenestetida. Eg vil hjelpe kameratar på videregåande med ting læraren ikkje kan. Eg kan båe hjelpe dei som har litt problemer med diverse, eller (HELST :D) dei som kan det læraren snakar om godt.

Då kan me byrje lage skikkelege filmar, – med substans og kvalitet. Kan oppfostre moglege medarbeidarar åt seinere. Dessutan får eg jobberfaring, pluss at eg får drive med film/video. Eg liker å vere rundt andre å hjelpe – så kva er ikkje betre enn ein skule?

Ah. Pluss, eg får bli i Stavanger. Pappa jobber på den skulen, så me kan reise ut saman innimellom. Hmm. Noko meir? Ja, det er ein fin skule. Eg kjenner ikkje rektor eller nokon der ute no (Johan har diverre gått ut :] ) så det får kome når det kjem. Eg vonar eg kjem inn, og så vonar eg at det er nokon flinke elevar i år. Det hadde vore veldig kos. Viss ikkje må eg plukke ut eit par som skal bli veldig flinke. Eg må nemlig ha nokon av dei :]

Kva vil eg ikkje gjere

Det eg ikkje vil gjere er å vere separert frå elevane; ha ein eller anna pur teknisk jobb. Nei, eg vil vere med i timane og eg vil vere nyttig. Eg skal jobbe dette året, ikkje sitje på eit kontor å “administrere Windowspcar”. Det kjem eg til å nekte likevel, anten brukar dei ekte OS (Linux) – eller så må eg ha noko nyttig å gjere. Ein kvar idiot kan “administrere windows” – det er berre utruleg tidkrevande og plagsomt sidan det syg så utruleg mykje i ein nettverksamanheng.

Brevet mitt åt Randaberg skule

Hei,

mitt namn er Odin Hørthe Omdal. Eg er 18 år, bur i Stavanger (med Mosvatne) og har sivilteneste grunna mi pasifistiske overbevising frå 18. september 2005. Eg har lengje vore interessert i siviltenestestillig med Randaberg VGS media & kommunikasjon, pluss film tilvalg. Dette er av di eg har ei stor interesse for film og video, og er særs interessera i å hjelpe andre og gjere noko nyttig i siviltenestetida.

Eg sender brev for å spørje om dykk kan halde av stillinga til siviltenesta mi startar. På den måten veit dykk at dykk får ein siviltenestemedarbeidar som bur nær skulen, er interessert i å gjere ein innsats og har kunnskap som famnar om nokre av skulen sine kjerneområde.

Skuleåret 2003/2004 gjekk eg BTEC Media National Diploma med Oxford and Cherwell College. Der fekk eg raskt hjelpelærarstatus då eg allereie kunne pensum i nokre fag – det var ei positiv og morosam erfaring. Sist skuleår på Hetland gjekk eg media 3 og media 4. Læraren vår i media 4 var sjuk det fyrste halve året, så eg fekk omsyn for klassa mi. Hadde omsyn for å lære dei andre videoredigering mellom eigne prosjekt. Noko eg trivdest godt med.

Med siviltenesteplass har eg ikkje eigne prosjekt og kan fokusere på å heve nivået i klassa – hjelpe dei som treng hjelp og lære dei allereie flinke elevane meir avanserte program/teknikker. Eg har lang erfaring med video/film og har mitt eige eitpersonføretak som driv med det (Velmont). Eg har lang erfaring med Final Cut Pro, som dykk allereie har på den mest avanserte videoredigeringsmaskina på skulen. Det andre programmet (Pinaccle Studio) har eg bruka til småting, men vil fort lere det inn og ut for å bli mest mogleg effektiv med å hjelpe.

Eg vonar eg kan vere ekstrahjelp på Randaberg, meir grundig og detaljera enn det læraren kan vere. Læraren har kortare timetal og omsyn for alle elevane. I tillegg har eg lang erfaring med datamaskinar, då spesielt forskjellege Linux-variantar og Mac OS X. Eg har elles ingen problem i det heile med andre ting, f.eks hjelpe vaktmester med oppgåver, køyre, hjelpe elevar med nynorsk (såframt eg kan meir enn dei) o.l. Men eg legg ikkje skjul på at grunnen eg søkjer Randaberg er for å få bruka det eg kan om film/video på ein positiv/nyttig måte.

Randaberg har det beste utstyret (eg kjenner til) i Rogaland, og har ei eiga filmlinje som få andre har. Det vil vere ein skam å ikkje nytte dette flotte utstyret til å óg få dei beste elevane i Rogaland, og lage dei beste filmane (som igjen vil vere reklame for Randaberg). – Eg kjenner til eit prosjekt om å lage presentasjonsvideoar av alle videregåande skular i Rogaland, slik at det kan gjere val av skule enklare. Dette er eit prosjekt eg óg kan hjelpe til med / ha omsyn for om det er høveleg.

Sidan eg er i Frankriket/Strasbourg nett no kan eg ikkje sende de papirane mine. Men eg kan nemne at eg fekk eit stipend på 10.000 kr for godt miljø og positiv haldning åt Hetland. Eg har brev frå rektor som fortel om innsatsen i elevrådet og hjelpelærarinnsatsen i media 4. Eg har generell studiekompetanse og brev frå Oxford and Cherwell College. Eg kan sende det om det er naudsynt då eg er tilbake i Noreg (25. august).

Med venleg helsing,
Odin Hørthe Omdal

Veeel… No seier Pappa det er siviltenesteadministrasjonen eg maa soekje aat. Hmm. Eg maa skrive ein annleis mail aat dei! Jaja… Randaberg ville ha meg, sa han – og Gjert Meling kjem aat jobbe der.

Mogleg relaterte innlegg

• Ferdig med skulen…
• Vitnemål i boks
• Daffing på skulen/jobb

Karakterane slik dei kom fram

Legg dei ut i ei liste, for interesserte :p

¹ B-språk, berre eit år, standpunktkarakter 4 (fire).

Snitt

Ja, så kva blir snittet av dette då? Jo, det blir ca 4.35 i snitt. Lavt. Eg hadde håpa på noko høgare. Ungdomsskulen og GK hadde eg 4.7, VKI fekk eg 4.5 trass kor slakk eg var det året (Oxford, ooh, max lax). Medan dette året er snittet 4.4 eller noko, hugsar ikkje heilt kva det blei. Så kom eksamenane då, 2-eren kjem krypande frå 2MX. Øydelegg alt. I tillegg kjem eg opp i 3MX, endå ein 3-er som ligg å venter på å trekkje meg ned. Hadde eg berre kome opp i eit enklare fag. Menmen.

Korleis hadde det sett ut UTAN 2MX og 3MX på vitnemålet då? Jo, mykje betre. Dette er jo sjølvsagt berre ønskjetenkning; men utan dei hadde eg hatt 4.65 i snitt. Oooh, det hadde vore sakar. Med dei 5 ekstrapoenga eg har då ville «snittet» mitt vere 5.15! No er snittet (med poeng lagt til) 4.85. Eller 48 poeng på primærvitnemålet som ein òg kan seie.

Jaja. Treng ikkje så mykje karkaterar, ein får til det ein vil. Eg skal antakeleg ikkje gjere ting som krev at eg har superduperkarakterer likevel. Vil ikkje bli journalist osb. Dessutan har eg jo allereie eige firma :p

Ein time ekstra?

No har eg 100 timar på vitnemålet. Dette inkluderer 2 timar «Teater/Revy» som eg gjorde på GK. Men eg var med i elevrådsstyret, og me skulle få godkjend 1 time for det arbeidet, og den har eg ikkje fått. Eg skreiv jo rapporten dei trong òg, så det skulle ikkje vere noko problem. Eg må få ringt ned å sjekka det. Er jo greitt å få 101 timar, viser at eg har vore ein god del på skulen (sjølv om det er langt frå heile sanninga, eg jobba enormt mykje overtid i Oxford).

Men godt nøgd

Det kunne ha gått verre, eg har ikkje vore særleg flink til å jobbe. Vore slakk, slik er det. Eg er veldig missnøgd med BM-eksamen der eg fekk 3, har skrive om dèt før. Heile klassa vår fekk elendig karakterar (høgaste var 4, som få fekk) trass i at me var den beste klassa (ant iallfall) på Hetland. Me hadde altså ein sur og sint sensor. Frekt. Eg har hatt BM i 11 år og kan det betre enn NN som eg nett bytta til (likevel får eg 5 på hovudmåleksamen i NN!).

No har eg altså eit snitt på 4,85. Det er jo ikkje gale. Dessutan har eg take 2MX-eksamen på ny, så grunnsnittet mitt blir 4,4 då. Då har eg snitt på 4,9 med poeng. Jaja. No er det berre å søkje om sivilteneste! Stresss… :p

Eg har take tida på dette innlegget, så tenkjer eg kan seie ifrå kor mykje eg har bruka på forskjellig.

Mogleg relaterte innlegg

• Ferdig med skulen…
• Korleis gjekk inf2270-eksamen, og kor er sekken min?
• Nynorsken og dialektane, IKKJE dialektane og nynorsken!!!

Auglend barneskule (1–4, 6–7)

Eg starta mitt skuleliv på Auglend barneskule. Men det er kjempelenge sida, eg er for det fyrste lite interessert i å skrive så mykje om dei 6 heilt fantastike åra; for det andre er det sikkert ikkje så interessant å lese. Ah, kan seie litt. På Auglend var bestevenen min Fredrik, han budde ein 100m frå meg i luftlinje. Fredrik blei kjend med Steffen, besteveninna hans var Camilla. Difor blei me ein litt større gjeng. Fredrik var forelska i Camilla og motsett, kanskje difor me blei ein slik 4-manns gjeng? :p

Elles hang eg litt med Tor Haakon på barneskulen. Me dreiv på med mykje moro; var dei einaste som hadde vore fleire gongar på skulen sitt tak lovleg. Var det eit skodespel eller noko som skulle fiksast? Vel, teknikarane var klåre; meg og Tor Haakon. Eg hadde mitt hovudfelt video, medan «totta» (heh) tok lyd. Me laga òg ein musikkvideo på skulen, med jentene i klassa. Spice Girls cover :p—Hugsar eg var utruleg stolt for at eg var så lite i timane men ikkje fekk fråvêr for det; eg var nemlig ynskja som hjelp for skulen diverse plassar. Blei take ut frå klassa for å filme diverse prestasjonar o.l. Gode tider :)

Ullandhaug ungdomsskule (8–10)

Så kom dagen me flytta. Eg var særs misnøgd; skulen hadde jo ikkje leikeapperat. Eg som hadde vore fast brukar av båe barnetv og leikeapperat skulle plutseleg leike vaksen. Men det lika eg ikkje noko særleg; må halde på det barnslege. Difor var eg utruleg heldig i den klassa eg kom i. Me var ein laussluppen gjeng som berre ville ha det moro, me brydde oss ikkje om å vere «kule» (her er det å vere «kul» noko negativt, ja). Det var ein god del teite folk på Ullandhaug, men dei såg me ikkje stort åt. Dessutan blei dei betre med tida. Jo større ein blir; jo meir mogen blir ein. Fredrik forsvann som kjend åt 9-klasse; då sto eg utan besteven. Endra skuletilvêrelsen ganske dramatisk. Fekk ein større venegjeng med svakare bånd som erstatning.

Var utruleg glad i klassa mi. – Åra på Ullandhaug var kjempekos, eg kjenner framleis eit positivt tilhøve til skulen. Dei fyrste åra blei eg tatt ut av klassen åt fleire anlendingar; for å hjelpe med videotekniske ting, for å hjelpe med heimesida til skulen eller liknande. Meg og Tor Haakon blei igjen teknisk ansvarlege for heile skulen, me laga bl.a. det beste juleballet skulen hadde hatt ;] For fyrste gong med videoprosjektor (hihih, kven stod for dèt tru?) og eit utruleg videoshow i tillegg til det vanlege. Året etter var det langt i frå like bra har eg høyrd – så eg trur framleis me har rekorden for det beste ;)

Ut av ungdomsskulen fekk eg eit flott brev der det stod framifrå ting om filminteressene mine. «Eg vonar me vil sjå meir av Odin innan dette feltet i framtida». Hihih, veit endå ikkje om det blir noko; men kanskje Aasland får rett? – Eg fekk 4.7 i snitt då eg gjekk ut frå Ullandhaug; eg kunne velje fritt i skular. Etter masse fram og tilbake mellom Randaberg Media & Kommunikasjon, Kongsgård og Hetland fall eg til slutt på Hetland. Eg sat faktisk Hetland opp som einaste skule. Visste jo eg kom inn likevel.

Hetland videregåande skule (GK)

Eg var litt missnøgd i starten av di eg kjende jo ein god del på Hetland allereie; tenkte det ville bli vanskeleg å bli kjend med nye folk då. Ville få fleire vener, større krets; difor ville eg gå på ein skule der eg ikkje kjende nokon. Heldigvis blei det ikkje noko problem og ganske snart var eg godt innrullert på Hetland. Eg starta fyrst i ein «teamklasse», som var eit forsøksprosjekt med 50 elevar i ein klasse og datamaskinar i dei 3 klasseromma som var slått saman til eit digert. Mamma ville ikkje at eg skulle vere med i noko testprosjekt som sikkert ville senkje karakterane mine, eg var einig og byta til 8E. Der gjekk eg saman med Jon, og bl.a. Camilla J som eg blei god ven med.

Meg og Jon søkte til Oxford, tenkte ikkje stort på det i byrja; men me kom jo med! Dette året for Hetland hadde eg vore delegat for heile skulen i Elevorganisasjonen; sjølv om eg ikkje var medlem i elevrådet eingong :p Eg hadde ikkje klåra kome inn i elevrådet; me hadde val same dag eg kom inn i klassa. Få kjende meg, men det var ikkje så utruleg langt opp til at eg kunne bli vald. Eg fekk 4.7 i snitt.

Oxford and Cherwell College (BTEC Media ND-First year, (VK1 for meg))

Woha. Dette året var heilt enormt. Det veit vel mange allereie. Denne sida er eigentleg eit produkt av året i Oxford meir eller mindre. Han hadde vore mykje meir ein normal, kei blogg som hadde døydd innan eit år om det ikkje hadde vore for Oxford. Heile Oxford-samlinga “ligg ute på nett”:http://org.velmont.net, sjølv om eg heller kjem til å pusse opp nokre av «artiklane» og publisere dei her på ny. Så ikkje les der med mindre du har mykje tid til overs ;)

Reint skulemessig sett var det moro å få gjere mediarelatera ting. Eg likte læraren godt, av di han lot meg gjere det eg ville sidan han såg eg var på eit anna teknisk nivå enn dei andre. I Oxford var det likevel det sosiale som gjorde den store forskjellen. Eg er for alltid endra etter Oxford; var bl.a. der eg nærma meg buddhismen. Etter mykje filosofering. Mykje, mykje filosofering og sann lukke. Var eit utruleg år. Litt slakkare etter Oxford reint skulemessig; men meir lukkeleg. Snitt 4.5.

Hetland Videregåande skule (VKII, russ)

Siste året. Det har vore veldig moro. Russetida var kjempekjekk, om enn – slutta litt tidlig spør du meg. Me var jo ikkje ferdig med skulen eingong; så skulle me plutseleg feire før alt saman? Heh? Nei… Teit ;) Men same kva; perioda det varte var tøff (som i stilig). Dette året kom eg endeleg inn i elevrådet. Eg klåra bli sekretær tilogmed ;D Eg stemte sjølv på «Sissil», men fekk nærast alle dei andre stemmane sjølv. Det var koseleg :) God miljø. Mange kjekke folk. Stor omgangskrets. Siste året var bra. Er berre å lese noko av det eg har skrive tidligare for å forstå meir av dette året. Dette året har eg falt heilt ned til 4.4.

Kva papirer har eg frå skulen no?

Det har som sagt gått nedover mot slutten. Men eg fekk jo 6 på norsk munnleg eksamen, trass i at det var fare for at eg ville få 3 i munnleg standpunkt. Eg visste at spesielt norskkarakterane mine var ganske låge i forhald til det dei burde vere. – Same kva; no er det slutt. Eg veit endå ikkje kva det samla snittet blir. Eg har mange fag frå GK og VK1 som skal inn, dessutan tel eksamenane eg har hatt oppover. Det blir moro å sjå korleis vitnemålet ser ut. Men eg kan seie standpunktskarakterane eg fekk i år iallfall:

Eg er særs misnøgd med å få under 4.5. Trudde no eg iallfall skulle få over det! Menmen. Slik kan det gå. Matte-eventyret mitt med total mangel av privatist-innsats har ikkje gjeve særleg avkastning. Den trekk meg noko sjukt ned. Karakteren frå VK1 (2-er) vil eg ikkje tenkje på eingong! ÆÆææ.

Likevel; det er nokre gode karakterer frå eldre tider som skal kombinerast saman med eksamenar for å lage det samla snittet. Eg gler meg til å sjå kva det blir. Eg gidd ikkje tenkje på det sjølv. Kanskje eg reknar det ut ein gong eg kjedar meg.

Mogleg relaterte innlegg

• Den geniale skulen
• Lukke.
• Norskeksamen FERDIG!

Eller berre Heilt. Utruleg. :D

Hetland gjer ut stipend. Eit til beste elev. To til to elevar som har bidratt spesielt til skulen; mtp. sosialt miljø o.l. Den beste eleven er ikkje vanskeleg å trekkje; det er mattematikk. Det andre stipendet er vurdert. Lærarar kjem med innstilling, ein høyrer rundt kva lærarane synest om eleven; og til slutt finn dei ut kven som har bidratt spesielt positivt til skulen.

Eg drøymde om stipendet. Det er ein ting eg ville ha satt utruleg stor pris på; å få høyre at ein blir sett pris på, og at nokon synest ein er så viktig vil vere det ultimate. Det ultimate. Ingenting er viktigere for meg enn andre. Ein kan vere så mykje åleine ein vil; men ein blir ikkje lukkeleg av det. Eg blir ikkje lukkeleg av det. Aller beste er å vere med andre, hjelpe andre, gjere andre glad. Å gjere andre glad gjer meg glad. Det er diverre ein klisjè, men akk så sant lell. – Å få høyre frå skulen at ein gjer andre glad? … Supert. Fantastisk.

Skulen meiner eg har vore viktig for dei. Dei meiner eg har gjort ein god innsats for miljøet på Hetland. Dei vil gje meg spesiell ære for det. Eg vil få papir på det. I tillegg kjem 10.000 kr. Dei er tilstades for å legitimere og gje utmerkinga substans. 10.000 kr er ikkje lite pengar. Det er veldig mykje. Særs mykje. Likevel er dei i seg sjølv berre pengar. Men dei er symbol på noko større. Rolla dei spelar, slik eg ser det, er å vise at utmerkinga ikkje berre er ord; ho har verd. Det er knytt arbeid i overført tyding (pengar) til æra. Dei kan ikkje gje slikt til alle; det er sterkt einskilde midler. Noko spesielt, noko med substans.

Difor eg er glad. Med tyngde har Hetland offisiellt sagt takk Odin. Eg er glad eg skreiv om kor glad eg var i skulen før eg fekk høyre det tilbake. Eg er glad de leste det; då er det ingen tvil om min habilitet. Ooh. Eg er berre så lukkeleg :D Ekte lukke. Ekte, ekte. Dette er ikkje lotto-lukke. Dette er sannferdig basislukke. Ikkje noko eg direkte har gjort meg fortent til (det har eg ikkje), men noko andre har meint. Uavhengig av meg har dei sagt noko om meg, uavhengig takka. Eg klårar ikkje formidle halvparten av kva eg kjenner; men WOW! :D Det er ein god kjensle.

Haha. Eg har vore heilt rar i dag etter dette! :D Eg måtte skrike i bilen på veg til Folken; eg har syngje, eg har glist uhøveleg mykje. Det er noko av det finaste eg nokon gong har fått oppleve. Eg har hatt det kjempemoro på Hetland; og dei takkar meg tilogmed for det! Ååå! TAKK! :D Takk alle som les det eg skriv. Spesielt takk til Tor Eirik, som er heilt klårt ein av hovudgrunnane til at eg har denne sida. Det kiler inni meg. – Eg er så glad for dei eg går på skule med; utan dei hadde ikkje prisen tydd noko. Denne sida er òg utruleg viktig, eg kjenner meg verdsett. Det er de som gjer det viktig for meg. Hadde de ikkje tydd noko for meg hadde eg ikkje kjend meg slik eg gjer no. Er nemlig de som har gjeve meg lukka; er dykkar ære. Det er så synd; eg klårar ikkje formidle kjensler – det blir platt og klisjè. Eg er ein ekte postmodernist; ord har inga tyding. Men prøv likevel å forstå; eg meiner det.

Mogleg relaterte innlegg

• Stress skoleavsluttning, vil eg
• Den geniale skulen
• Eksponering og publisering berre for halvdugelege skular

Då venter eg berre på å få karakteren! Ååå. :S Skummelt…—Eg trur det blir 4, heilt ærleg. Skal eg seie det uærleg; eg trur eg får 3… Då blir det ikkje så vondt å få 3-er :( Buhuuuu. Eg får 3-er :(((( OK, berre nokre minuttar til eg skal inn! Må gjere meg klår.

I etterkant

Ja. Så eg fekk altså 6-er, som alle allereie kan lese i kommentarane. Det er jo ganske mykje betre enn 4, som eg trudde på. Men det var altså realistisk tru. Eg vona 5-er om sensor var snill. Det eg har skrive over er ganske rett altså. Eg var berre litt ekstra heldig, sidan ho lika avanserte postmodernistiske emne, noko eg hadde lese mykje om ;) Realistisk sett kunne eg ha fått 3-er! Tingen er; eg gjekk utanfor emnet i sjølve framsyninga mi. Spørsmålet var då kor mykje vekt dei ville leggje på det. Dessutan spurde dei meg etterpå litt meir om litteraturen. Sensor kom med fleire spørsmål (heh, ho blei veldig engasjera :p) – eit av dei om eg hadde lese om «Ekhart» eller noko. Heh. Norsk litteratur hadde eg ikkje lese noko om. Eg hadde lest avanserte tekstar om avanserte emne… Ikkje noko om norske forfattarar! :S

Men så byrja eg snakke om Jon Fosse, sidan eg nett hadde spelt i eit stykke skrive av han. Då fekk eg sagt noko meir heldigvis. Snakka vidare om at ein kunne f.eks lese «Berlinerpoplene» postmodernistisk, sjølv om han eigentleg faller betre inn i sosialrealismen. Så nemnde eg at eg hadde lest meir av Darrida (ein teoretiker, dekonstruksjonismen sin far – skriv utruleg vanskeleg) enn norske forfattarar. I følgje norsklæraren min var det dråpa som fekk begeret til å renne over :p Det var ein siste dytt mot 6-er ;)

Mogleg relaterte innlegg

• Salsakurs ferdig
• Ferdig med skulen…
• Karakterarane byrjar å demre

Postmodernitet, tidlige stikkord

• Overgangen, modernisme
  • Forskjell modernisme/postmodernisme
  • Relativism
  • Slutt å tru på framtida
    • Utopia er i fortida, ikkje i framtida lengre

• Naivisme
• Deconstruction (dekonstruksjon, utruleg vanskeleg :S )
  • Alle tekstar snakkar med fleire «stemmar»
  • Er eit produkt av «meining», ord som er bruka o.l.
• Avantgardisk
  • Alltid kome med noko nytt, men steler frå fortida
• Sekularisering
• Hyperkomplekse samfunnet
• Liberalisert
  • Alle er forskjellige, einaste moglege styreform: demokrati
• Litteratur
  • Fleire «lag» med tekst (meta-skriving)
• «Sanning» endrar seg over tid
  • Eit resultat av tekst og «popularitet» i tida
  • I gamle dagar var sanninga at jorda var universets midtpunkt
    • Me kan ikkje stole på noko, alt forandrar seg
  • Ingenting er «rett» lengre
    • Kan skrive slik ein vil
    • Blade stiler osb
    • Tilgjengeliggjering av tekst, alle kan skrive

Manus for framsyninga

Litteraturen som kom etter andre verdenskrig som ein reaksjon på modernismen har blitt kalla postmodernisme. Den strenge og eliteprega modernismen forsvann og resten av han fekk ei utviding med postmodernismen. Båe desse formene var eit klårt brudd med 1800-talet si realisme. I staden for å ha eit objektivt og eksternt søkjelys utforska desse stilane subjektivitet. Frå ekstern røynd gjekk ein til eige kjensler og det «indre medvitet».

Postmodernismen er fri, kan ein seie. Han sett ikkje grenser for kva som er lovleg. Alt er rett, og alle kan skrive postmodernistisk; berre det er «nytt» i den forstand at det ikkje er ein kloning av tidligere tider. Kombinasjon av eldre stiler, fragmentasjon og meta-lag er høvelege verkemiddel i ein postmoderne tekst. Postmodernismen som tidstrekk kjem etter folk har sett den moderne tid ikkje løyser alle problem. Framtida er ikkje ein utopi lengre.

No blir samfunnet sett på som ei hyperkompleks utforutsigbar samling av enkeltindivid. Dei store meta-forteljingene er vekk, samanhengane forsvunne. Det tyder dauden for ideologiane, dei store føringane for eit samfunn. Marxismen, jamvel nyliberalismen der marknaden skal fikse alt til det beste, fungerer ikkje under postmodernismen. Det einaste moglege styresettet for postmodernismen er eit demokrati; satt saman av fleire individuelle stemmer.

Omgrepet om fleire stemmer er veldig sentral i postmodernismen. I litteraturen kan tekster har fleire stemmer. Eit enkelt døme på dette er dei forskjellige laga ein kan finne i ei postmodernistisk bok. Eit metalag over forteljinga som peker på verkemiddel og har ein ytre diskusjon om kor resten av historia skal take vegen er ikkje uvanleg. Darrida snakkar om dekonstruksjon; all tekst er satt saman av fleire stemmer – all tekst er eit produkt av orda ein har tilgjengeleg.

Hjelp!

Om de ser noko rart, eller har kommentarar: kom med dei. Sjølv om eg veit mange missliker desse emna kan det jo hende de har gode tips lell ;)

Mogleg relaterte innlegg

• Norsk munnleg; postmodernisme
• Noreg treng eit nytt stemmesystem
• Norskeksamen FERDIG!

Så kva er eigentleg postmodernismen spør du heilt sikkert. – Eg veit eigentleg ikkje heilt eg heller; sjølv om eg faktisk valde den oppgåva. Eg kunne velgje problemstilling i eit litterært emne innanfor 45–05; men Niklas tok det beste emnet med ein gong; politisk+bøker. Ooh, den hadde vore kul – med dei raude 60—åra osb! Sosialisme og solidaritet, hadde vore eit supert emne! :D Men var altså ikkje det eg fekk. Eg kunne jo like godt take noko vanskeleg då – for å så kunne lere noko nytt. Veit jo fint lite om postmodernismen slik det er no; men til tirsdag bør eg kunne noko.

Liksom-lese perioda startar

Vel. No kjem eg til den delen eg fryktar; normalt klarar eg ikkje lese til eksamenar/prøver o.l. Her startar den perioda då alle andre sit og les, medan eg latar som om eg les. Eg sit inne heile dagane og gjer; vel. Ingenting eigentleg. Eg sit og chattar, kastar tida vekk :) MEN. Eg skal prøve å unngå det. Sjølvsagt må eg take pauser, og eg kjem antakeleg ikkje til å sitje så mykje med det. Eg vil nemlig heller vere ute og gå tur enn å sitje inne og plage meg over at eg ikkje får lese.

Til framsyninga kan eg lage ein data-presentasjon; det vil eg ant. bruke. Så eg må få laga det òg. Sjølv om eg trur det vil hjelpe meg sidan då må eg strukturere meg. Same kva, alt går bra til slutt: eg har alltid den holdninga. Det ordnar seg. For å vere heilt ærlig så siktar eg på femmer, sjølv om eg sikkert vil seie eg er nøgd med fire. Rett før eksamenen vil eg klage på at eg ikkje har gjort noko særleg;

Dette luktar 3-er, eg er nøgd om eg får 4!

Så, etter eksamen vil eg kanskje vere litt meir positiv, og ha eit von for 5-er, sjølv om alle dei fornuftige trådane i meg vil seie 4. Eg vonar på 5. 5. 5.—Så kjem eg inn til sensor og får høyre;

Du får 4.

Jaja. Det var den eksamenen. Slik trur eg det går.—Så som sagt, eg trur relistisk på 4, vonar på 5. Eg vil prøve å jobbe mot 5, sjølv om eg veit at eg vil antakeleg lande på 4. Eg kjem jo ikkje til å jobbe likevel. Veit jo eg får 4; så då er det jo ikkje vits å leggje 5-er arbeid inn i det? Heh. Det er tankerekka mi, om du klåre følgje ho. Ikkje bra iallfall :p

Kva veit eg om postmodernismen?

Som sagt veit eg ikkje noko stort om han. Me har ikkje hatt noko om han på skulen av di det ikkje står noko i læreboka. Difor vil eg her kome med det eg trur eg kan om han. For all del, ikkje bruk dette i skulesamanheng og ikkje ta det for god fisk! Det kan vere veldig feil. Det er det lille eg veit om postmodernismen, utan at eg har satt meg inn i han. Eg vil skrive meir om han seinere rundt eksamenstider, då bør eg vere ekspert i stilen. Men same kva, lat meg fortelje deg kva eg veit/trur eg veit om postmodernismen.

Postmodernismen (1980—)

Postmodernismen er vanskeleg å snakkje om av di det er tida me er i no. Me veit endå ikkje om me skal kalle postmodernismen eit brot eller ei videreføring av modernismen. Høgst sannsynleg trur eg på eit brot, han har vore såpass mykje diskutera og bruka at det fortener å vere ein eigen frittståande stil. Likevel er det fleire forfattarar som beveger seg mellom modernismen og postmodernismen på grunn av likheiter i stilane. Tingen med postmodernismen er at han er eit digert rot; ei diger samasetning av altslag forskjellig. Han eksperimenterar med stil og innhald, ofte med eit eller fleire metanivå. Til grunn ligg det at ingenting er bestemt «rett». Absolutt alt er relativt.

Det postmoderne er karakterisera av at det er eit stort mangfald. Me snakkar ofte om det postmoderne samfunnet, som er den vestlige kulturen meir eller mindre. Postmodernismen er gått vekk frå den totalitære tanktegangen, gått vekk frå den overordna ideologien for eit samfunn. Han meiner det alltid er store skil i eit samfunn, og at samfunnet satt saman av enkeltindivid er hyperkomplisert. Difor er ein rein ideologi for eit samfunn umogleg.

I det store og det heile meiner postmodernistene (dei innafor filosofien/sosiologien) at alt er så avansert at det ikkje er høveleg å forklare det. Me kan sjå utrykk for dette i litteraturen, der dei postmoderne bøkene ikkje slår fast noko men istaden ofte syner prosess og endring. Eit emne kan bli skrive om på eit grunn- og eit metanivå; ei sjølvgransking til det ein skriv. Med dette meiner eg for eksempel ei bok om ein person som les ei bok—og at me og får lese denne boka saman med personen. Då vil det personen føretek seg og tenkjer vere eit metanivå.

Andre utrykk går motsett veg, mot det naivistiske. Sidan alt er så komplisera kan løysinga vere forenkling og slutte å prøve å forstå dei store problemstillingane. Postmodernistane meiner me ikkje kan forklara det hyperkomplisera samfunnet med enkel psykologi o.l. Sidan me ikkje kan gripe om dette emnet vil det vere betre å kome til si eiga løysing på eit lågare nivå. Finne svaret inni ein sjølv; ikkje i samfunnet. Slik eg ser det er postmodernismen særs oppteke av individet og at det er forskjellig.

Eigentleg er denne bloggen min postmodernistisk. Eg går nemlig inn og ut av emne og skriv ofte om korleis eg sjølv gjer ting. Eg hopper frå emne til emne og talar nokre gonger direkte til publikum, andre gonger som eit referat. Viss eg skriv:

Ho var kjempehyggeleg. :) Eg skulle reise meg opp for å hente is. Utan at eg hadde merka det hadde ein ransel forvilla seg rundt beina mine. Eg prøvde å reise meg; elegant. Sekund seinere var det rett før eg tryna beint ned i bakken. Kjempeflaut! :p Er veldig moro å dumme seg ut foran vener, men foran folk eg nett har truffe blir det litt flauare. Kunne gjerne ha venta litt lengre med snubleepisoder spør du meg.

Det vil eg kalle postmodernistisk på grunn av blandinga referat og tankar, den «ukorrekte» norsken (setningsoppbygging o.l.) og det enkle språket. Kan du sjå fleire moglege trekk? Same kva, no vil eg søkje på postmodernismen og prøve å lese noko om han. Eg vonar eg kan skrive ein mykje betre tekst om postmodernismen på sida mi seinere. Sjølv om eg veit det er eit keitt emne for dykk som leser sida, men de kan trengje litt norskkunnskap rundt dette emnet de òg! :p

Mogleg relaterte innlegg

• Postmodernisme framsyning
• Norskeksamen FERDIG!
• Randaberg er godkjend som siviltenesteplass

Då eg sykla ned til sykkelparkeringa i dag stod Tor Eirik der med sykkelen sin, – eg hadde skrive bittelitt med han ein time før på IRC. Han skulle ha ITB-trening. Eg fann rommet; 203. Hang der litt. Var då utruleg få tilstades? Eg sjekka lista over eksamentrening igjen; ja, det er i dag, på dette tidspunkt eksamenstreninga skal vere.

Slakke ungdom tenkte eg og gjekk bort til Tor Eirik og Pål som stod å venta på læraren. “Bare to stykk?”, sa han då han kom. Vel, dobbelt så få i min time. Etter nokre minutt ringde eg Frode; ”Øhh, … FrodÆ”. “Kor er alle saman? Me har jo eksamentrening?”, sa eg. Var ikkje det kl 12 lura Frode. Nei, det er den andre matteklassa. ØØhh. Så, ja. Frode trudde det var kl. 12. Og berre eg hadde komt til den originale timen. Då berre kanselerer me det då? Ja, var ikkje mykje vits å ha eksamentrening i grupper o.l. med ein elev.

Etter litt meir snakking om eksamen o.l. kom eg på at eg hadde hatt matte skriftlig; då kjem eg jo ikkje opp i matte munnleg likevel, så eg var faktisk ein av dei få som eigentleg ikkje trong møte. Det hadde ikkje eg tenkt på før. Så då stod eg der då, la på med Frode og valsa nedover trappane. Det var jo endå ein innhaldsrik skuledag rett før sommarferien.

Eg sit på studieverkstaden no, ventar til kl 9:30 slik at eg kan få vite kva dag eg kjem opp i munnleg. Det er anten neste tirsdag (15) eller onsdag (16). Eg får kome tilbake når eg veit det. Elles fekk eg nett ei melding frå Tor Eirik om kva han synest om situasjonen der han sit i IT eksamentrening;

Gøy :s dårlig av frode :p vår gruppa har kl 12…

Vel. Ein ting er sikkert. Eksamentrening er slakkaste tida på skulen.

Oppdatert: Eg kjem opp på tirsdag, – då er det altså heilt sikkert at eg ikkje kjem opp i Media4.

Mogleg relaterte innlegg

• Den geniale skulen
• Randaberg er godkjend som siviltenesteplass
• Lukke.

For ei veke sidan fekk eg ei melding frå Ingunn Alsåker; eg hadde fått 5-er i Nyere Historie! Wohoo! :D Ein femmer sikra, det var no endeleg bra. Det var eit lyspunkt i det året eg har kjend at alt har gått rett vest. Det som er så vondt med dette året er at det er standpunkt, det er siste viktige innspurten. Eg har ikkje fått nokre klåre signalar frå lærarar om kva eg ligg på. Men av ei eller anna grunn vonar eg det er dårleg.

Mange svingkarakterar

Bjørg Rosfjord (Religion) seier eg ligg mellom 4–5, eg har fått ein 4, ein 4/5 og ein 5, trur eg. Ho ville kunne setje 5-er om eg gjorde det bra no i sluttinnspurten. Det veit eg ikkje heilt om eg har gjort diverre – eg prøvde, men gløymde det fort. Eg har vore normalt aktiv i timane, eg vonar det held. Sjølv om eg realistisk sett trur på 4. Olav Håberg (Media3) har sagt eg ligg frå 4–6. Om eg arbeider med ei oppgåve får eg 6, medan halvtimearbeidet får eg 4 på. Som denne oppgåva eg skreiv særs raskt ein hektisk dag rett før innlevering:

Dette fekk eg røska saman mellom skule, teater, mat, og no – leggjetid. Ikkje ein episk forteljing akuratt – men det er då noko :)

Kor Olav svara;

Normalt ville ei innlevering i dette omfanget gitt kararkteren to – uferdig som det er i form og innhald. Du viser igjen at du forstår meir film enn dei aller fleste. I litt for korte glimt gir du ei sjølvstendig og god vurdering av filmen, og viser at du forstår både bølgefilmens og modernismens ide godt.

Den dagen du prioriterer arbeidet får du betalt. Enn så lenge held eg igjen på toppkarakterane.

Eg vonar eg får 5 i media3, sjølv om 4-eren ligg og skremmer meg. Eg vil ikkje ha 4 i det faget, av di eg veit eg kunne lett ha fiksa 5 i det. Media3 er eit kjempekjekt fag, spesielt av di Olav er ein utruleg flink lærar. Eg har skrive gode ord om alle desse lærarane tidligare – og det er ikkje ubegrunna. Får eg 4 i Media3 så er det ikkje anna enn fortent – då har eg ikkje vist betre reint faglig og kan difor ikkje forvente meir. Eg stoler på Olav. Eg har tiltru til at karakterane han sett er rett, det er verre med andre lærarar:

Den dårlege norsken

Den store syndebukken er norsken. Norsken. Off. Norsken. – Eg snakka nett med Victoria Stensø om det; ho får ikkje meir enn 4 i norsk! Det er jo heilt sjukt. Victoria er kjempeflink i norskfaget og eg kan ikkje forstå kvifor ho ikkje får 5. Janne burde ikkje få noko anna enn 6-er, men ho får 5. Kva får så eg, som alltid har hatt 5-er? Jo, eg får 3… 3 i norsk. At det går ann. Korleis kan ein få 3? 3 får ein når ein er slakk og ikkje gjer noko. Bruk eit kvarter på norsken i uka og få 4. – Eg har bruka meir enn eit kvarter i uka – eg har jo hatt 5-er som mål!

Eg har hatt norsk i 12 lange år no. Og dei siste 3 åra (før dette) har eg hatt 5. Nynorsken min har vore på 4, med innslag av 3-ere som eg normalt har fiksa på slutten av året. No som eg har byta hovudmål, og har mitt gamle 5-er mål bokmål til sidemål får eg 3. Eh. 3? 5 som hovudmål, 3 som sidemål? Nei, noko må vere feil. Det var det òg. Eg fekk faktisk fiksa den karakteren til 4. Betre, men likevel dårleg.—Grunnen var at eg ikkje hadde nok tekstgrunnlag, og at eg gjorde ei dårleg heildagsprøve. Forsåvidt er eg einig der. Men problemet stikk djupare. Karakterane eg hadde fått før det har vore for lave (meiner eg) – eg fekk 3 i nynorsk, og 4 på ein bokmålsstil. Denne stilen blei lese opp for klassa, som lo seg halvt i hjel (var eit kåseri, då er leing bra , altså :p); kor læraren prestera å seie:

Å, han var visst litt morosam lell, denne stilen

Eeeeehh! Kva tyder det folkens?—Jo. At då ho las han åleine synest ho ikkje han var morosam. Eit kåseri som ikkje er morosamt er eit dårleg kåseri. Ho synest altså kåseriet mitt var dårleg. Ho satt 4 på det. Eg var særs missnøgd med 4, dette var då iallfall ein 5-er stil i “gamledagar”! Eit problem er jo at ho ikkje sto fast på meininga si om at kåseriet ikkje var morosamt, – men endra meining. Etter ho hadde sett karakteren. Kvifor skal eg bli straffa om læraren ikkje forstår kåseriet når ho les det åleine, men forstår det fyrst når det blir syna fram for klassa? Off. Det der var vondt. Det øydela ein god del av den lille velvilja eg hadde att til norskfaget etter ho hadde keia det ned til eit eksistensiellt nivå.

Kåseriet var om “ikke-verbal kommunikasjon”, og eg fekk kritikk for å forenkle. Hm. La meg tenkje. Kva skal du gjere i eit kåseri? Jo! Forenkle! Ærh. Nei. Det er berre teit å tenkje på slikt, får akseptere 3 og 4-erane mine. Eg har kanskje berre vore heldig dei andre åra. – Det er altså norsken som har øydelagd særs mykje av skulevilja mi det siste året. Victoria meinte nett det same. Ho som normalt sett er så engasjert og skriv så utruleg bra. Norsken er syndaren!

Oppdatering: Eg har fått konfirmert norsk-karakterane. Eg får 4, 4, 4. Normalt ville eg hatt 5 (hovudmål), 5 (munnleg), 4 (sidemål). Originalt låg eg ann til 4, 3, 3 – men eg fekk heldigvis fiksa munnleg karakter og sidemål. Synest det er synd å få 4 i munnleg norsk. Det er jo noko eg kjenner eg kan ganske godt. Faktisk så hadde eg fått 5 om eg ikkje hadde lidd av stress i den perioda då eg hadde særemnet. Skule/fritid og spesielt norsk gjorde at eg blei sjuk. Veldig sjuk. Eg gjekk til legen, som konstanterte at eg lei av stress. Ho trakk meg frå 5 til 4 på særemnet eg hadde jobba særs mykje med av di eg ikkje hadde framsyninga midt i den perioda eg var sjuk (då eg originalt skulle ha det)… Vel. Litt råttent gjort synest eg. Menmen.

Utdjuping av ingress

Kva meinte eg eigentleg med det eg skreiv i ingress då? No er det nødig ein ingress eg har skrive, men meir eit par linjer for å få folk til å lese innlegget. Eg må lokkje folk slik at dei gidd lese. Kan ikkje vere berre moro å sjå gjennom såpass mykje tekst. Difor sett eg òg ofte bilete inn i teksten for å gjere det enklare og meir sannsynleg at folk les. Så eg prøver meir og meir å la usvara spørsmål stå i starten slik at folk må lese heile teksten for å få svar :p Hehe. Utspekulert.

Men så til sakas kjerne. Tidlig stod eg opp i dag for å kome meg til skulen; eksamenforbereding. Det var visst ikkje obligatorisk sa Kåre – noko eg òg kunne sjå på antall frammøtte. Heh. Få. På slutten av forberedinga kunne me få vite karakterane; eg gjekk som sagt inn. “Veeel, du fekk no berre 4-er på heildagsprøva! Eg hadde førrveintta meirr!”, seier han på “tromsøsk” eller kva det no er. Så. Ein gruppekarakter = 5 frå termin 1, ingen prøve i fyrste termin av di eg var vekk. Eg hadde sagt ifrå om det, og blei litt sint då eg fekk “0” på den prøva. Etter mykje stress fekk eg til slutt “5” i standpunkt i termin 1.

Kåre sa eg låg midt mellom 4 og 5. Og etter ei del ressonnering frå hans side (eg heldt meg for det meste stille) kom han fram til at han skulle “la tvilen kome tiltalte tilgode”, som han sa det. Han sa at viss han ga meg ei prøve med forberedingstid ville eg glatt dra i land 5 der. Så difor ga han meg 5.—Ahh, takk Kåre. Godnyheit. Hadde eg ikkje gått inn for å vite karakteren, rynka på nesa då eg fekk høyre “4” (+ at Kåre visste jo eg gjerne ville ha 5) og stått og høyrd på hadde eg ikkje fått satt opp karakteren. Men det fekk eg altså no. Wohoo! :D 2 sikra 5-ere. Yess. Kanskje avgangsåret ikkje blir så elendig som eg hadde trudd. :)

Mogleg relaterte innlegg

• Ferdig med skulen…
• Lukke.

Individuell elevrådsrapport, Odin Hørthe Omdal (sekretær)

Dette året har eg vore «tilsett» som sekretær i elevrådet i tillegg til å vere representanten for basa mi. Eg har vore på alle elevrådsmøta utanom eit, tilstades på alle styremøta. Oppgåva mi som sekretær har vore moro, oppgåva har for det meste tydd at eg har mått skrive referat etter kvart elevrådsmøte. Eg har skrive 11 publiserte referat. Sidan eg mista arbeidsboka mi i midten av året er det to referat eg ikkje fekk skrive ned. I starten hadde me hyppige møte, og eg skreiv referata fort og fekk dei ut før neste møte.

I byrja laga eg to versjoner av referata; ein til å skrive ut og ein til internett. Eg synest det er viktig å leggje slik informasjon ut i eit format alle kan lese utan å måtte betale x-antall kroner til Microsoft. Difor har eg skrive referata i HTML-form, slik at alle med ein vevmyser (nettlesar) kan lese dei. Litt seinere dabba elevrådsaktiviteten av, då slutta eg å lage den fine papir-versjonen. Andre periode (vårparten) av året blei det stadig færre elevrådsmøte. Då bruka eg mykje lengre tid på å få ut referata av den enkle grunn at det ikkje var like enkelt å hugse på.

Eg har hatt ein kort ordveksling med rektor angåande bruk av datamaskin på eksamen. Dette har vore ei hjartesak for meg, så eg tok det opp i elevrådet og fekk tilbakemelding frå basisgruppene. Dei var veldig positive. Eg fekk oppgåva med å gå videre med saka. Snakka med rektor om det, han var positiv og ville sjå kva som var mogleg. Det gjekk tydelegvis bra, – me fekk take norskeksamen på data! Eg har fått mange positive tilbakemeldingar om nett den saka. Det er noko elevane har likt godt.

Dette året har eg vore delegat for Hetland på eit Elevorganisasjonsmøte som vara ei helg. Eg skreiv kva som var tatt opp – og presenterte det for elevrådet. EO-møtet var veldig moro, eg drog åleine av di ingen ville/kunne bli med. Eg skulle eigentleg dra som observatør saman med elevrådsleiar Maren – men det var noko som kom i vegen.

Eg ville involvere dei andre i elevrådet så mykje som mogleg; så eg har prøvd å få forskjellige folk til å vere med i komitéar me har laga i elevrådet. Nett dette året har me laga særs mange komitéar istaden for å late elevrådsstyret take alt. Då berre nokre få melde seg til fotokomitéen melde eg meg på, men då det kom fleire forlot eg heller. Komitéane kan ikkje bli for store før dei blir ineffektive. Dessutan hadde eg allereie verv, betre å bruke større deler av elevrådet aktivt.

Av andre styrerelaterte ting har eg vore aktiv på møta me har hatt. Har laga ei skisse på ei elevrådsinformasjonbrosjyre (sjølv om eg ikkje har komt noko videre med ho). Eg var med på tre kristinadslyst elevrekrutteringsdagar, der eg hadde ei eigen gruppe med ungdom. Me laga biletepresentasjonar med tekst. Me hadde det veldig kjekt – eg trur dei fekk eit veldig godt intrykk av Hetland. Er ikkje sikker på om det noko stor relevans til elevrådsarbeid, men eg kjende eg var ein representant frå Hetland meir enn ein privatperson dei dagane. Elles har eg stilt opp som styremedlem i elevrådet for Hetland i Rogalands Avis angåande privatskulesaka.

Elevrådet me har hatt i år har vore særs godt. Iallfall den fyrste perioda av året. Diverre heldt ikkje klimaet heile året, det kan vere slitsomt å ha eit aktivt elevråd. Dessutan ville ein ikkje take for mykje tid frå folk med å ha unødvendige møte. Sjølv om kanskje faste, ukentlige møte hadde vore ein idè – slik me hadde i byrja av året. Ein kan heller berre gå etter 5 min om det ikkje er nokre sakar oppe. Då blir terskelen for å kome med forslag og sakar mykje mindre, sjølv om det å vere elevrådsrepresentant tek meir tid.

Eg har skrytt mykje av elevrådet på Hetland lell, – administrasjonen er særs positiv og me kjenner at me har reell makt. Forslaga me kjem med blir take til opp, og veldig ofte gjort noko med. Ei mogleg forbetring av elevrådet er å ha regler for faste møte – for eksempel at det minimum skal vere eit elevrådsmøte i månaden. Då slepper me ei slik stilleståande periode me har hatt no.

Der trur eg at eg er ferdig. Må levere rapporten no :) Tok litt lengre tid enn eg hadde trudd av di eg var oppe på UiS og hjalp Filip med filmen hans. Han skal levere han imorgon! :-o Same kva, som ei uoffisiell sidenote kan eg seie at elevråd er kult, synd eg ikkje skal fortsetje på Hetland… :)

Mogleg relaterte innlegg

• Den geniale skulen
• Lukke.
• Vitnemål i boks

Me høyrer bannskap daglig, iallfall i den sosiale gruppa der ungdom held til. Ein kort tur på butikken vil ofte avdekkje forskjellige variantar av ”faen”, ”satan” og ”helvete”. Desse orda er særs mykje bruka i Noreg. Likevel er eit av dei heilt klårt mest bruka bannorda i Stavanger ”drit”, om me i det heile tatt kan kalle det for eit bannord. ”Drit” er nemlig eit meir eller mindre akseptert lågstilord for ”avføring”. Ordet er òg veldig vanleg, det naudsynlege tabustempelet bannord helst bør ha er mindre klårt.

Den engelske meiningsslektningen ”shit” er på den andre sida eit veletablert bannord i båe England og USA. Me brukar det faktisk ganske mykje sjølv her i Noreg, på engelsk. No er det forskjellige kulturar i landa, men me har til vane å adoptere trendar og tradisjonar frå USA. ”Drit” kan difor godt vere ei oversetting av ”shit” med all den meining det originale ordet dekkjer. ”Shit” kan beskrive nesten alt; ”Can you take this shit down”, kan ein fint seie om kleda ein har i skåpet utan at det blir rart. Det er blitt nett det same på norsk. Me brukar ”drit” på same måte som ”ting”; på alt me ikkje gidder å tenkje på kva er. Og på alt me ikkje veit kva er. ”Kan du take den, eh, driten der bort hit?”.

Ein anna plass ”drit” mykje bruka er som eit slag universelt forsterkningsord på same måte som ”kjempe”. Du kan setje ”drit” til fleire adjektiv og få ei sterkare meining ut av det nye ordet. Det er ikkje reint sjeldan ein høyrer at noko er ”dritmoro”, ”dritkult” eller kanskje ”dritkeitt”.

Seinast på flyet i går såg eg ordet som ei forsterking av eit utrykk. Jenta som skreiv det hadde i tillegg gjort ein feil, ho hadde dela ordet slik at turen til Oslo visstnok hadde vore ”drit kjekk”. ”Drit” i seg sjølv er eit negativt lada ord, så det er kanskje ikkje det luraste ordet å dele om ein fyrst skal gjere feil. Det såg ganske rart ut med den kontrasten dei to sjølvstendige orda laga; ei heilt ny meining.

”Drit” kjem, i tillegg til forsterkningsord, ofte som eit utbrot i same høve som båe ”faen”, ”helvete” og ”satan”. Når noko går galt kan ein forvente å høyre eit av dei fire orda. Elles ser ein ofte døme på bruk av ”drit” saman med dei meir sikre bannorda; til dømes ”jævla dritt!”. Det er ikkje reint lite ordet dekkjer, eg vil faktisk seie det er eit av dei viktigaste og mest bruka orda me har nett no. Så sjølv vil eg tolke det som eit bannord sidan det blir bruka som eit.

Likevel har ikkje ordet åleine same kraft som dei inngrodde religiøse tabuorda. I mitt eige stavangerske målføre brukar eg bannordet båe til einskild bannord i tillegg til å forsterke andre ord. Eg seier blant anna ”dritkult” til særs framifrå ting, medan ”dritt!” blir bruka som utropsord i rett høve. Eg legg til ein ekstra ”t” for å få eit ekstra trykk og kraft på ordet slik at det duger til eit utbrot. Utan det ekstra trykket blir ordet flatt og keitt.

Ordet har me som sagt fått frå engelsk. Det var likevel i Frankrike dei kroppslege tabuorda i fyrste omgang kom. ”Merde” tyder ”drit” og blir flittig bruka hos våre fransksnakkande vener. Det finst mange eksempel på ord som er importert, men likevel er det framleis skilje slik at me kan dele bannord inn etter geografiske sonar. Dei klassiske norske bannorda er ”faen”, ”satan” og ”helvete”, samt avleiingar av dei. Hovudvekta i Noreg ligg på religiøse tabuord, men me har fått fleire nye grunna sterk innverknad frå Amerika spesielt.

Me kan sjå på Norden som ei regional sone, der bannskapen har klåre fellestrekk. Medan dei religiøse bannorda står spesielt sterkt her, er bannskapen i andre nordlege land som England og Frankrike mykje meir konsentrert om kjønn og avføring. Me har blant anna dei kjende engelske bannorda ”shit”, ”fuck”, ”prick” og ”cunt”. I Frankrike det same med ”merde”, ”pute”, ”con” og ”conne”.

Vel me Europa som geografisk område ser me at det er eit skilje på nord og sør. Dei store linjene i nord peiker mot religiøse og seksuelle bannord, medan Sør-Europa blandar hyppig familie, religion og seksualitet. Den katolske kyrkja står veldig sterkt i sør, der jomfru Maria og difor mora er ein sentral figur. Det å snakke nedverdigande om mødrer si seksualitet blir eit tabuområde og fungerer difor utmerka til bannskap.

Desse setningane er òg komne inn i norsk, der ”mora di”/”mordi” sagt på rett måte er blitt eit vanleg utrykk for ”mora di er ei hore”. Me har truleg fått utrykka frå TV-show frå Amerika. Dei igjen har fått dei frå Søreuropeiske miljø i landet deira. Likevel er ikkje dette med ”mora di” eit ekte kraftutrykk på norsk; den kulturelle grunnpilaren utrykka lever på i katolske miljø er ikkje tilstades her i Noreg.

Lokalt i landet er det òg fleire skilje. Her ser me igjen ei spesiell deling på nord og sør, men bannskapen er litt annleis fordelt. Nordlendingar er kjend for å banne mykje, det tek ikkje lang tid før ein høyrer båe hestekukar og jævlar snike seg inn i setningane til våre vener i nord. Sørlandet, det klassiske bibelbelte i Noreg, er derimot langt meir fråhaldande med å banne direkte. Kraftutrykka blir pynta på og omgått som til dømes ”fagerten” (faen) og ”søren” (satan). Me kan fort forstå kva dei meiner når ein høyrer ”Fy fela!” sagt med trykk.

I Stavanger har me ein heil del slike ”pynteord”, sjølv om bannskapen flyt laust og ope i andre krinsar. På skulen kan ein ofte høyre avledingar av bannordet ”satan”; ord som ”sattan”, ”smattan” og ”sakkan” er ofte bruka. Det mest bruka ordet i mi krins er ”hekkan”, som høyrest ut som ei kreativ samanblanding av ”helvete” og ”satan”. Desse orda blir ofte bruka i positive høve òg – dei ekte bannorda finn ein som regel berre i sinte utbrot og kraftsalver.

Dei ”snille” omskrivingane av bannorda brukar eg ofte, dei er mykje meir akseptert i dagleg tale enn dei ekte bannorda. Om ein går rundt og bannar i Stavanger får ein låg status, dei fleste i Stavanger ser på bannskap som noko mindre utdanna folk gjer. Om nokon seier ”hekkan” er det ikkje like ille, sjølv om ordet for nokon framleis gjev assosiasjonar til Stavanger austre bydel og Storhaug.

Det er heller ikkje alle plassar ein høyrer bannskap. Me brukar bannskap forskjellig etter kva sosial krins me er i. Ord ein brukar blant vener er ikkje dei same ein vil bruke i ein familiemiddag. Ofte held ein seg vekk frå bannskap – eller brukar meir subtile ord i slike høve. Det hadde til dømes vore særs respektlaust å snakke om satan i ei gravferd, trass livssyn.

Så er bannskap bra? Det er ei sosialt tinga kommunikasjonsmetode, ein kan godt kjenne tilhøyre på grunn av bannskap som er spesiell for flokken eller gjengen. Same kva, me har sett banning i alle år – og det vil nok aldri forsvinne. Me må alltid ha ein måte å utrykke missnøye. Bannskapen vil heilt sikkert endre seg på same måte som at ”drit” no er eit veldig stort ord – noko det ikkje var før.

Mogleg relaterte innlegg

• Dagens kortsynte avskum hev sitjeplass på toget
• Satan inni helvettes Windowsdrit!
• Endra design på sida

Hmm. Tor Eirik har ein slik «Kryptonite»-lås, berre det er ein «Biltema»-versjon. Nyfiken som eg er prøver eg å opne han. Etter eit minutt med kulepennen gjer eg opp – biltema sin er sikkert sikrere enn Kryptonite sin. Vedsia av min sykkel står ein anna sykkel med kodelås. Eg har kodelås sjølv på min sykkel, og når eg låser han snurrer eg ikkje særleg mykje på tala. Eg stod å såg på sykkelen ganske lenge og lurte på om eg kunne klare å «hacke» låsen.

Eg kunne skrive ned nummeret som stod no, prøve meg litt fram – om eg ikkje klarte det kunne eg skrive ned nummeret neste dag, neste dag etter det osb. Til slutt ville eg sikkert kunne finne eit mønster eller ei rekke med høgst sannsynlege tal. Eg er ingen sykkeltyv, ingen slem person – det ville berre vere for å sjekke sikkerheiten. Fann ut at eg ville prøve. Då eg bøyde meg ned og kjende på låsen gjekk han rett opp. – Så fyren som eig sykkelen hadde faktisk ikkje snurra på koden i det heile! Snakk om sikkerheit. Låsen var berre på for å vise at han var låst, sjølv om han eigentleg ikkje var det.

Jøss. Tenk at folk tør.—Vel, i ein perfekt verden treng ein ikkje lås – men no har folk stjelt så mykje frå meg at eg faktisk har byrja låse ting. Eg missliker sterkt den negative fokuseringa heile tida, – om me går rundt å trur at alt er galt blir det iallfall ikkje betre! Men eg er stadig overraska over at nokon vil bruke kalorier på å setje låsen på – men ikkje snurre på tala. Ein av dei andre syklane stod utan lås i det heile – det er no forsåvidt greitt, av di det er kun latskap/god tiltru til folk. Men å gå mellomvegen mellom lås og ingen lås er litt rart, når ein trass alt har satt låsen klar. Menmen, kvar sin måte!

No kan eg altså den koden. Eg kan ikkje for det, eg har det med å huske koder. Eg har utruleg mange sjølv – men dei ser ikkje ut til å gje slepp. Må telje dei ein gong.

Mogleg relaterte innlegg

• Ugh! MAT1100? Neitakk, trur eg.
• Elevrådsrapport
• Karakterarane byrjar å demre

No er det jo rett sagt genialt at me får skrive norsktentamen (og eksamen) på data. Alle veit at eg ville falle for ein slik idè. Me skriver jo alt som er viktig på data desse dagar. Norsken, mediaen, referat, søknader, alt, alt, alt på data. Det er jo rett sagt teit å skrive tentamen på papir. Eg har vore ein motstandar av det lenge. Kvifor skal me plutseleg på den viktigaste prøven i norsk (eksamen) skrive på totalt avleggs papir? Ein kan jo ikkje endre på det ein skriv! Penn og papir-metoda har vore ei frustrasjon for meg.

Men likevel, trass i kor glad eg er i å skrive tentamen på data, så er ikkje det hovudgrunnen til at eg likar denne episoda. For litt under eit halvt år sidan tenkte eg denne idèen etter ei norskprøve der eg omtrent daua av di eg ikkje fekk skrive alt eg ville på grunn av tekniske hindringer. Eg skriv ikkje raskt på papir, og det låser ein til å skrive rett fyrste gong (eller andre med kladd). På grunn av låsinga blir eg sitjande lenge å tenkje ut korleis eg skal skrive teksten – eg tapar mykje tid på det. Så, frustrert over elendige tentamenordningar la eg fram forslag i elevrådet om bruk av pc på eksamen.

Eg fekk skulen med meg etter at elevrådsrepresentantane hadde spurd i klassene sine – med det gjekk eg til rektor og la fram forslaget. Kom med argumenta og rektor stilde seg positiv til forslaget. Han visste ikkje kva han kunne få til – men han skulle prøve. Nokre månader seinare får me vite at me skal ha eksamen på data! W00t. Snakk om elevmedvirkning :] Det er ein av dei beste grunnene til å gå på Hetland, rektor Torolv Hellemo eig.

Han er veldig interessert i at elevene på skulen skal ha det godt – oppteke av miljøet på skulen. Elevene skal trivs. «Best på læringsmiljø» er mottoet til Hetland om eg ikkje tek feil. Han har gjeve elevrådet pengar til å promotere seg sjølv – me har ikkje komt så langt med det, men likevel; veldig aktiv for å skape godt miljø på skulen. Han synest elevmedvirkning er veldig viktig. Det fungerer tydelegvis òg – me har fått gjennom nokre ganske kule ting no!

Elles er det nokre kjempeflinke lærarar på Hetland, men dei finnest jo på andre skular òg. Eg liker spesielt Ingunn Alsåker, Olav Håberg og Bjørg Rosfjord. Dette er lærarar fleire ikkje likar, men det går for det meste på det personlege – det er få som stiller spørsmål med den faglige kompetansa deira. Eg synest dei er hyggelege elles òg. Av lærarar som er godt likt elles har eg Bjarne Ogne – ein utruleg dyktig og herlig gymlærar. Frode Bredesen har eg i matte, han er ganske ung (29 trur eg) – men veldig flink. Han har ikkje den same pedagogiske stabiliteten dei meir erfarne lærarane har, men eg har han i eit fag der det ikkje er så viktig. Eg trur ikkje eg ville hatt han i nyere historie, historielærarar treng ofte meir erfaring for å kunne lære vekk noko (og få det til å sittje!). Eg har lærarar eg ikkje liker noko særleg òg, men dei er båe i sterkt mindretal, dessutan er eg ikkje komfortabel med å skrive om det.

Oxfordopplegget til Hetland er jo ein fyrstesak – dei som ikkje har vore med på det veit ikkje kva det er. Året i Oxford var heilt utruleg. Men det har eg allereie kverulert nok om, de vil nok ikkje forstå med mindre de har opplevd det same ;) Samhaldet i Oxford var ekstraordinært – men sjølve skulen heime i Noreg har òg eit godt samhald. Eg liker godt å gå på skulen, det er kjempemange kjekke folk og mykje bra å gjere. Det er vondt med skulearbeid av og til, men det virker som om det er verre på andre skular. På andre skular virker heile miljøet mykje meir klikkete òg – det er ikkje like godt iallfall.

Same kva, eg har ofte snakka fint om Hetland, at det skal vere ein nedleggingstrua skule er berre tull – kvifor skal ein leggje ned den beste skulen på læringsmiljø i Rogaland? Dessutan er det jo den einaste skulen som tør å prøve nye ting – neste år er det fleire spanande forsøk på døra. Hetland var fyrst med økter istaden for skuletimar, fyrst med studieøkter, fyrst på sidemålsforsøk ( skikkeleg forsøk, der ein har sidemål den fyrste terminen, og hovudmål i den andre), tidleg med bruk av pc osbosb. Skulen blir ofte kritisert for forsøka – men etter eit år eller to begynner jo skulane som kritiserte Hetland å adoptere dei same systema! Nei, Hetland er ein super skule.

Mogleg relaterte innlegg

• Ferdig med skulen…
• Lukke.
• Elevrådsrapport

Med ein lausriven, adjektivtung skrivestil fortel han korleis denne gruppa er lausrive frå røyndomen. Journalismen skal skildre røyndomen, men desse journalistane klarar ikkje sjå han. Dei brukar side opp og side ned med bortforklaringar i staden for å sjå kor heile problemet ligg; dei er ikkje gode nok. Korkje journalistane eller spelarane.

Noko er galt, syner Hegge, og legg ut om kor mykje spalteplass fotballjournalistane får på å skrive tull; haustens største hending var eit slagsmål i spelarbussen. Likevel skal båe spelarane og journalistane ha plass og pengar, berre ikkje kritikk. Journalistikk ligg ikkje på vitskapen sitt presisjonsnivå, men om han mistar kontakten med røyndomen blir han inkjeseiande.

Om ein ser tilbake kan ein sjå konturane av årsaksforklaring på kvifor fotballjournalismen er så inkjeseiande. Forklaringar Hegge meiner er totalt fråverande i nyare fotballjournalistikk, der utrop som ”åi- åi- åi!” blir sedd på som ein analyse og ”åi- åi- åi- åi- åi!” ein djupsindig kommentar. Før blei det skrive bøker om den norske taktikken. Nokon kalla det fotballfilosofi, trass det utrulig banale innhaldet. Denne filosofen er korkje vakker, spanande, underhaldande eller prega av glede meiner Hegge og samanliknar tekstane med seksualopplysningsbøkene frå gamledagar.

Men stadig rullar pengane inn på konto. Sjølv store og ofte seriøse aviser som Aftenposten kleiser opp digre heilsides tulleartiklar, men VG er verstingen. Marit Breivik, leiaren for handballjentene, gjekk til kamp mot fotballen. Ho ville ha mindre plass til dei bortskjemde gutane og meir plass til dei meir sympatiske jentene. Fotballjentene har, i likskap med handballjentene, anna å skyte til enn surskap og krav, meiner Hegge.

Han meiner det er grunn til å mane til kamp mot fotballjournalistikken. Han er plasskrevande og kvarstor, men verst av alt; utan kontakt med røyndomen. Til slutt seier han at Fotball-Noreg burde vere glad for tapet mot Spania. Då har dei tid til å kople seg opp mot røyndomen igjen.

Skrivestilen til Hegge sjølv er kontrastfylt, fargerik og dømmande. Han pøser på med negative adjektiv i ei retning, medan han skamroser i ei anna, denne gongen jentesporten. Han nyttar høve til å skrive nett slik fotballjournalistar gjer, med diger forenkling og eit dynamisk svart/kvit-bilete som vekslar på å vere kvit og svart i høve til situasjonen. Ein dag kan Noreg vere best i verda, medan dei neste dag er verst.

Med ord som ”utscheielsenes, … verden” lagar han eit artig ordspel på ”Arne Scheie”, og bokmålordet ”utskeielse”. Scheie er ein fotballkommentator som er kjend for skrik og skrål når det hender noko spanande på fotballbanen. Han viser kjensler og er eit godt døme på den enkle journalistikken Hegge skriver om. Han trekkjer inn litt dialekt; ”plass ska’rem ha, og penger ska’rem ha”, som høyrest ulidelig likt ut som ein viss TV-reporter hadde sagt det.

For å forstå Hegge sin fulle artikkel med den sjargongen han brukar bør ein rimelegvis ha lest ein del fotballartiklar før. Sjølve språket i artikkelen hans er eit lite ironisk spark til dei rette fotballartiklane i tillegg til det han skriv reint teknisk. Utsegn som ”måke ein høg ball lengst mogleg” er for meg ukjend, sjølv om tydinga er klar. Han har visstnok skrive til dei som allereie leser sportssidene i avisa.

Hegge skriv om eit stort problem i norsk medierøyndom. Aviser som skal vere demokratiets grunnstein; opplyse og engasjere folk, er spekka med 50% inkjevetta sportsjournalistikk. Hegge talar berre mot fotballdelen av journalistikken, men så er no den heilt klårt dominerande òg. Det har ofte førekome meg eit spørsmål; kvifor er det så stor fokus på fotball? Det er trass alt ikkje viktig.

Fotball er folk som spring etter ein ball for å plassere han i eit nett. Ein konkurranse, ja, men for kven og ikkje minst til kva nytte? Me som les avisa er ikkje del av denne konkurransen, kampane har reint praktisk ingen innverknad på lesarane av avisa. Det er spelarane som gjer jobben, lesarane er berre kjend med dei gjennom Se & Hør sin sosialpornografi.

Men kvifor sel stoffet så bra og korleis lever fotballjournalistane i si eiga verd? Sjølv lever me med ei kritisk, negativ nyheitsfokusering der positive sakar og nyheiter er sterkt ynskja. Forsking har vist at fokus på negative hendingar og problem berre skapar meir problem. På ein måte som utsegna ”vold avler vold”.

Ein institusjon gjorde eit forsøk på dette. Med å fokusere på kva som var galt blei heile bygget prega av ein aggressiv og paranoid mentalitet, problema blei verre. Medan ei positiv vinkling og fokus på kva som var bra gav ei meir open og positiv haldning, med meir lukkelege inn- og tilsette. I dette perspektivet er det sportsjournalistikken som veldig ofte er det positive i dagens verdsmedia. Heltedyrking og gledesrop er fullt lovleg innafor denne sjangeren og gjev media noko sårt etterlengta; positivitet.

Hegge snakkar om den same positiviteten, men han meiner fotballen manglar kritisk sans. Den overveldande positive haldninga har inga motstykke og alt som kjem frå journalistane si side er røyndomsfjerne ytringar. Noko ein raskt vil misse tiltru til. Kva det er å glede seg over når alt berre er tull likevel? Om ein har eit meir realistisk høve, kan positive utsegn få større tyngde.

Det må vere på grunn av positiviteten folk synest fotballen er så viktig, og journalistane difor appellerer meir til kjensler og banale framstillingar enn å lage ei skikkeleg sak. Folk vil ha helter, dei finn eit lag å halde med og stør opp om dei. Ein er tilhengar av noko som er større enn seg sjølv, eit felles større mål. Men framleis er ein ikkje direkte med på noko. Det å sitje åleine å heie på laget sitt på TV vil ikkje påverke ein nok til ei større positiv omvelting. Menneskje har ei naturleg avstand frå TV og radio, nett av di desse media ikkje er naturlege for oss.

Vener ser ofte fotball i lag, det er noko sosialt over det. Reporteren som skriker sine inste kjensler frå TV-en sett stemninga i forsamlinga. Fotball er ein orsak for menn til å gje kvarandre klemmar og vise kjensler utan å bli stempla homofil. Reporterane er med å lage stemning og forventning i heimen til tusenvis av fotballfans. Så den utruleg lette forma og den overpositive journalisten har ei oppgåve utover det ein vanleg journalist har.

Om reporteren på TV hadde begynt å bli negativ og kjefta båe på laget og kampen ville stemninga til dei som såg på endre seg. Tek ein vekk all positiviteten med å seie at det kjem til å gå dårleg blir det ikkje anna enn leit og keitt å sjå resten av kampen. I høve til vanlege journalistar har desse journalistane eit underhaldningsansvar.
Men kan eigentleg fotballjournalistar seiast å vere journalistar då? Dei har ikkje den same målsettinga om å opplyse folk om samfunnsnyttige ting, dei har ikkje eit kritisk blikk på verda rundt seg. Journalistar skal få ut det vesentlige for vanlege folk som ikkje har tid til å setje seg inn i alle slags sakar. På den måten kan det diskuterast om dei i det heile tatt høyrer heime i ei nyheitsavis – eller om det heller er eigne underhaldningsmedia dei burde halde seg til.

Fotballjournalistikken gjev oss grov forenkling og svart/kvit-maling. Subjektive og skarpe adjektiv er del av noko som blir kalla ein artikkel (som i og for seg skal vere objektiv og ikkje vise intensjonane til skribenten). Ein ser sjeldan liknande i andre nyheitsmedia, sjølv om det stundom snik seg inn eitkvart. Dessutan har ein debattsidene og innlegg i avisene, ein av demokratiets viktigaste ytringsveggar for den vanlege borgar. Dei kan ofte minne om den subjektive framstillinga fotballjournalistikken gjev.

Men likevel må debattantane grunngje sitt syn nøye for å i det heile tatt få trykkja innlegget og det må ha eit innhald som ikkje er inkjeseiande. Det finst òg likheiter andre vegen sjølvsagt. Fotballen har eit par journalistiske trekk i avis og TV – dei får fram ”kva har skjedd” og gjev kortfatta referat til dei som vil lese.

Problemet er likevel at fotballen tek så mykje plass. Han presser ut dei eventuelt andre glade sakane som kanskje appellerer til ei anna gruppe enn dei høgtskrikande fotballnerdane rundt om det ganske land. For kor mykje reel glede og positivitet kan det no liggje i fotballentusiasmen? Ei glede over å vinne over eit anna lag held ikkje evig. Fotballjournalistane flyr høgt på vinn, medan dei prøver å halde interessa oppe når det går dårleg.

Rundt jul var det ein stor katastrofe i Asia. TV 2 rydda heile nyheitssendinga til saka. Etter dei hadde take vekk all anna informasjon gjekk kamera over på Davy Watne. Ingen morosame kommentarar den dagen, men heller ei ytring om at ”sporten går likevel”. Det var inga kutt i fotballnyheitene, men dei hadde take vekk alt anna av nyheiter. Noko så uviktig som fotball måtte dei ha med, medan skikkelege sakar blei skyve vekk. Kvifor TV 2 valde inkjevetta snakk og konkurranse framføre heilt sikkert betre sakar er vanskeleg å forstå.

Ein kjend person sa ein gong at sport er for folk som ikkje kan lese, om folk som ikkje kan snakke, skrive av journalistar som ikkje kan skrive. Det er eit spark til heile kulturen. Det er ei allmenn myte at det er arbeidarklassa, dei uutdanna og uhøvelege fattige folka som er interessert i fotball. Frå gamalt av var fotball arbeidarklassa sin sport i England og mykje heng stadig igjen. Om myta er sann veit eg ikkje, men den lette forma journalistane brukar tyder iallfall eit av utsegna korrekt.

Mogleg relaterte innlegg

• Berliner poplene
• Mennesker i Norge etter tsunamien i Sørøstasia
• Ingar Arnøy. Helt.

Etter å ha vært i England et par måneder er det noe som sitter igjen om hva Engelskmenn sier om Nordmenn, Norges befolkning – konstant fulle personer fra et land med en fantastisk natur, enorm kulde og en totalt fraværende sol om vinteren. Jeg vet ikke hvor de har fått tankene ifra – men gjeldende den evige defineringen av et land på ens natur er det antakelig eksotiske reisemagasins ekstreme stilisering samt eksponering av det sære spesielle, som 99% av alle nordmenn ikke har noe forhold til. Når det gjelder den heller krenkende bemerkningen om alkohol må det komme fra personlige erfaringer. Eller må det dét?

Selv så har jeg lenge ment at dansker river nedpå med alkohol; svettende i solsteiken, med en enorm ølmage sitter de å gasser seg med en ølkasse. Rapende ferdig sliter de seg opp med en anstrengelse lik Bjørn Dælhi metre før mål. Etter gjentatte ganger med intim kontakt med vegger, dører og ikke minst gulv er de tilbake, bommer med god margin på stolen og åpner nok en kasse med øl. Slik forhåndsdømming kan altså være gjort lett uten førstehånds kjennskap, og det er slik verden ser på nordmenn – men hvor ville så en engelskmann fått grunnlaget til denne tolkningen i fra? Ser vi på historien så har vi i Norge hatt vikingene – som så fint inntok England, stjal, drepte og voldtok. At disse hardingene hadde en enorm tørst for mjød skal absolutt ikke bagatelliseres.

Men vi trenger ikke gå til historien for å finne eksempler på ‘typisk norsk’ alkoholmissbruk – dagens vikinger herjer som kjent i Spania, på Kanari Øyene og liknende plasser i syden. Med litt mindre fokus på det med dreping og voldtekt er det dessto mer tid til å ukritisk hive nedpå med etanol – en gift som visstnok skulle være svak nok til at den kunne drikkes (må jo ha en galaktisk nytteverdi!). På disse turistplassene er det dessverre(?) andre enn Nordmenn som ferdes, hvorpå disse personene returnerer til sin nasjon med minner om spritstinkende Nordmenn som ikke var edru et sekund av uka de var der.

Tilbake i England har mange dannet seg en mening om Nordmenn, med rot i fakta som gjør dem mye sterkere enn min gamle “typisk dansk” oppfattning, som egentlig passer oss fulle Nordmenn bedre (utenom den typisk danske ølmagen). Da en av skolens vaktmestere skulle låse bygget kom vi til å snakke om Norge – etter den selvfølgelige natur-diskusjonen la han til en setning jeg ikke hørt én gang, men flere; ”..but they do drink a lot, don’t they?”.

Mogleg relaterte innlegg

• Status på den defekte laptopen m
• Knekkebrød!
• Første artikkel