Merkelapp-arkiv: Asia

Thailand dag 3 – Bangkok til Phuket

Helene var flau for å gå uti grunna håret. Det måtte me likevel. Eg spurte 4 sjåførar fyrr eg fekk ein taxi som ville bruka meteret sitt.

Fyrr det att kom ein Tuk-tuk upp og ville ha 250 baht til Paragon, Siam-senteret. Eg sa 50 og då vart han fornærma og køyrde vekk.

Ein skapeleg pris er jo 60 for den strekningi, so viss han hadde mensen so fær det vera honoms sak ;-)

Det var ein heil del trafikk rundt sentrene, som frykta. Likevel var det ingenting mot det dei andre taxiane hadde fyrespegla. Denne taxisjåføren hadde òg buddha-ar på dashbordet og ingen av dei uærlege jæklane hadde. Altso dei som ville ha ein fast, høg pris. Eg anar verkeleg eit mynster her.

Me var stuck i kø då det var 300m att, og det hadde vel truleg teke ein 20 min å køyra heilt fram til Paragon-senteret.

Taxisjåføren trakk på skuldrane og var tydeleg uppgjeven.

«Must go off here, not too far,  300 meter there»

Eg og Helene er jo gjerne slik at me fyretrekk å gå dersom det tok like lang tid som anna transport. Å gå i dette høvet ville vera mykje snøggare, so me var berre glade.

Taxisjåføren såg derimot ut som um han ikkje hadde gjort jobben sin og var skuffa. Turen kom på 73 baht.

Diverre mangla me ein 100-lapp, so me gav han 91 baht og drog. «You’re a good driver», sa Helene.

Eg ville eigentleg segja noko um at han var ærleg og difor fortente meir, eller peika på meteret og segja; meter good! Vil jo visa at eg gjerne er interessert i å tipsa for ærlegskap.

Var redd det var litt lite då, 18 baht er vel under 4 kroner…

Eg snudde meg då me hadde gått eit par steg og han hadde talt pengane. Han ljoste upp. Og gliste storveges med tommelen i vêret. Ah, det var eit herleg syn!

Eg gjekk til MBK for â handla kamera medan Helene såg etter løysingar for å fiksa håret sitt.

«I’ll buy the X100,» sa eg då eg fann seljaren min. I går vart eg «tildelt» han etter fem minutt engelsk knoting med ein annan fyr til det viste seg at eg var ute etter dyre greier og ikkje berre det billegaste kamera dei hadde. Basert på kleda trur eg han var sjef for butikken.

OK. Dei slengde med eit lite stativ, rensesett, ein liten kamerabag og eit minnekort. Eg kjøpte eit nytt minnekort for å få snøggare fart på kamera. Ein av svakheitane er at det krevjer det for å vera brukbart.

So vart eg tildelt ein hjelpar av di sjefen sikkert skulle gjera anna. Hjelparen opna kamera for å visa meg at det var ekte vare og for å setja alt saman.  Ganske idiotisk iom. at eg er perfekt skikka til å gjera slikt sjølv.

Metrobetaling sucky sucky

Eg fann Helene att etter ei lita formue i mobilbruk. Me tok skytrain til flytogstasjonen. For å gjera det måtte me kjøpa billett på automat. Billettluka eg var i ville berre veksla pengar for meg.

For å koma til den rette stasjonen måtte me taka lufttoget (Skytrain) ein 400 meter for å byta line.

Kartet var greit nok, me visste kva me skulle, men kva me skulle betala var umogleg å finna ut.

Det var eit slags sonesystem, men utan forklaring på kvar dei var eller korleis dei fungerte.

Då me gjekk ut av lufttoget peip billettmaskinane tungt og vondt. So kom ein vakt som ikkje ville sleppa oss ut. Mangla 10 baht.

Eg dreit i uppsettet deira, me ville vidare for å taka flytoget. Eg betalte dei det dei etterspurde og gjekk ut sjølv um dei ville eg skulle bruka kortet på ny i maskina. Faen um eg skal, hev dårleg tid og viste so mykje.

Eg pressa meg ut saman med Helene, sjølv um dei litt halvhjarta prøvde å stansa oss. Eg mistenkjer forresten òg at Helene hadde ei ubetalt sonekrav på 10 baht på seg (2 kr).

AirAsia

Me flaug med AirAsia, som er eit flyselskap liknande RyanAir. Det var, i kjend stil, eit reint lite helvete å reisa med.

Då me kom fram hadde dei 3 boder til bagasjeavlevering, medan dei hadde minst 20 andre boder for manuell innsjekk og bagasjelevering.

Dei som hadde sjekka inn på nett måtte difor stå rett under ein time i kø, medan dei som gjorde alt på flyplassen hadde fri bane. Kva i alle dagar skulle vera vitsen med det?

Taxi

På flyplassen ville alle ha 750 baht for taxi ned til Kata Beach. Det var jo heilt ekstreme prisar! Eg var grovirritert.

Det me ikkje visste var at slike skyhøge prisar er vanlege i slummen av ei øy som er Phuket. Det er ein taximafia som set faste prisar og held det slik.

So eg pruta i veg og gjekk frå ein heil haug folk. Til slutt var det ein som kom bort til oss (utan taxiuniform) og baud 550 (100kr) for den 50 min lange turen.

Framleis grovdyrt, men me godtok no det iom. at det tydelegvis var umogleg å få ein skikkeleg pris.

Hotellet

Rommet vårt hadde ikkje dobbeltseng som me hadde betalt for. Dessutan var det dopapir og bremsemerker i doen. Var ein god del som såg uvaska ut.

Helene gjekk ned, betalte 100 baht for to timar net (omfg!)  og klagde.

Ein løpegut utan nokon kjennskap til vasking kom upp. Då han var ferdig var ikkje skitet vaska vekk i det heile teke;  han hadde ikkje sett/rørt det verste ein gong.

Eg brydde meg ikkje um det; hotellet kalla seg jo hotell og ikkje hostell, men prisane var meir hostell-liknande. Mine irritasjonsmoment var airconditionen som var håplaust ineffektiv, men likevel bråkte som eit krigsfly frå andre verdskrig.

Phuket

So hadde me altso kome til den vonde plassen. Charterturistmegaøya. Plassen eg iallfall ikkje ville dra, men Helene ville sjå korleis det var.

Me sov særs dårleg den natta.

Thailand dag 2, Bangkok

Me vakna ugudeleg tidleg for å vera med på ein utflukt. Etter me hadde runda det same kvartalet i ein time (eg tullar ikkje!) og plukka upp ymse folk starta me endeleg den tvo timar lange køyreturen.

Me vart kjend med Sharon frå Fillippinene, som me hang med resten av turen. Fyrste stopp var eit krigsminnemerke.

Plassen rundt soldatgravene var utruleg velstelt med imponerande grasklypping. Sjølve graset var rart og annleis frå normalen; store blad i staden for strå, og veldig mjukt.

Eg fekk storlyst til å springja nedyver den digre grasplenen, nett det me hadde vorte fortalt me ikkje måtte gjera. Er nok ein grunn til at dei må segja det; slike plassar fær meg berre til å vilja springja…

Eg leitte etter sjokolade, men fann ingen. Var ein del kjeks og eg kjøpte det næraste sjokolade eg fann. Altso Oreo-kjeks og sjokomjølk. Det er ti slike små minibasarar kvar hundrande meter i dette landet, ikkje ulikt Fillippinene. Eg reknar med dei ikkje kann ha noko sjokolade av di dei berre vil smelta og verta ekle.

Gaiden vår

Gaiden vår var ein vill thailendar som hadde ei utruleg høgfrekvent kvinnestemme (typ japansk) når han prata. Var litt vandskeleg å forstå alt. Han sa «priiis!» minst ein gong i kvar setning og eg forstod aldri heilt kva det eigentleg skulle tyda. «Now we go to museum, priiis! Only five minute drive, yes, priiis!».

Han vitsa med at Sharon var ekstrakjærasten min i tillegg til Helene. Me skulle visst vera «married tomorrow, yes, yes, priiis!». Han gliste stort, men varmt. Helene lurte på om det var eit stikk til alle europearane som kjem til Thailand og Fillippinene for å finna seg kone. Kann godt vera, sjølv um det seinare verka til å vera måten han vitsa på/flørta med. Han brukte det på fleire av jentone utyver turen. Heh, var ei uppleving det òg.

Me gjekk gjennom museet og ut på brui yver Kwai. På vegen traff me ein ekstremt kosete «katt» i tigerfamilien, som me klappa vel og lengje. Ho var vel litt mindre enn ein normalt hund. Kosta 100 bhat (~20kr) å taka bilete, so me gjorde det ikkje. Eg hadde jo heller ikkje noko kamera å taka bilete med.

Tog

Etter spaserturen yver Kwai-brui drog me vidare til ein togstasjon. Me skulle køyra på denne jarnbanestrekningi som japanarane fekk krigsfangane sine til å byggja. Då eg høyrde «death railway» trudde eg at det var ein kul, farleg bane. Men nei. Han heiter det av di fangane som jobba på banen daua som flugor av utmatting.

Togsettet likna litt på Flåmsbana-togsettene, berre her var vindaugene og dørene opne. Ahh! Opi dør! Eg hang ut døri på toget og hoppa av og på i fart på kvar stasjon me stoppa på.

Det vil segja; det tok litt tid fyrr eg turde i og med at eg var redd for å få kjeft. Det er ein av miljøskadone me veks upp med i Noreg der alt skal vera so helvettes dritsikkert av di ein og annan idiot klarar å skada seg ein gong kvart tiande år.

Kvifor skal me fjerna all gleda i livet grunna slikt? Eg likar det ikkje. Ikkje i det heile teke.

Same kva, i Noreg fær du fort kjeft dersom du hev det moro, so difor heldt eg litt att, men etter ei stund våga eg meir.

Billett

Sharon er pianolærar i Fillippinene og var ikkje lysten på å bruka pengar på tull. Då eg spurde um ho skulle ha vanleg eller «special» billett valde me vanleg til forskjell frå resten av gruppa.

«Special» gav deg reservert garantert sitjeplass og ein drykk med i prisen. Sharon kalla «regular» for «adventure ticket»; wooo, du veit ikkje um du må stå eller fær sitja!

Ho vann meg og Helene med den argumentasjonen. Dessutan ville me jo gjerne sitja med ho, trass i at 100 bhat (14kr) og 150 bhat (21kr) ikkje er store billettprisen same kva.

Det var godt me valte eventyrbillett av di me karra til oss ein superplass med ein gong.

Restaurant

Me hoppa av på stasjonen me skulle av på og køyrde til ein restaurant der me fekk mat.

Det viste seg at 6 av totalt 11 var vegetarianarar, altso dei fleste. Det var ikkje medrekna (eg sa frå um eg og Helene dagen fyrr, men trur ikkje den meldingi vart vidaresendt).

Dei tilsette måtte berre sjå på at det dei originalt hadde sett fram stort sett ikkje vart rørt, medan dei lagde til noko vegetarisk på kjøkenet.

Bambusrafting

Tid for bambusrafting, som er eit ekstremt smigrande ord på det å stå på ei bambusflåte ned ei elv med normal straum. Ganske langt frå det me tenkjer på som rafting (sokalla white water rafting). Ordet er sikkert teknisk sett korrekt, men likevel :P

Eg måtte gjera noko anna. Eg kledde av meg ned til boksaren litt usikkert, var mange religionar og folkeslag representert på turen. So hoppa eg uti og hang på flåta/symde attmed ho.

Vatnet var heilt brunt.
«We don’t have brown water in Norway,» sa eg. Vel, kannhenda det finst, men det er iallfall ikkje vanleg.
«You know where the brown come from?», sa jenta i eit nederlendsk par som var med på flåta.
«Sewers, probably,» sa eg av di det var det ho la upp til og ville høyra. So lo me litt alle saman.

Elefantar

Me hadde flyte ned til ei brygge der me gjekk opp ein bratt bakke. Eg gjekk berre i boksaren framleis og såg ganske teit ut, men han var jo våt.

Då me kom opp såg me elefantar. Eg, Helene og Sharon tok ein med ein babyelefant som Helene var mest interessert i.

«You have two girlfriends!?», sa han som tok bilete av oss då eg sat der idiotisk i boksaren min med armane bak Helene og Sharon.
«Yes, I do,» sa eg og smilte. Han fekk eit sjalu uttrykk i andletet.
«Oh, man, you’re a lucky man. Lucky, lucky…». Huh, det verkar som um han faktisk trur på det!

Eg kledde endeleg på meg etter elefantturen og kjende meg ikkje som ein premieidiot lengre.

Foss

Siste stoppen var det flauaste på heile turen; ein yverraskande stygg foss omtrent tom for vatn. Ein typisk bussturist-stad var det òg, utan at eg kunne sjå nokon grunn til at det skulle vera slik. Flaut. Me hev minst tusen betre fossar i Noreg.

Gjekk på do fyrr me drog. Dei tok ein blodpris på 5 bhat for kvar vitjing – og det var slike på-huk-dassar utan ljos, ravskite og med digre tønner med stilleståande myggklekkevatn.

Det var ein tri timar lang køyretur attende til Bangkok.

Taxi

Me hoppa av i ein rundkøyring. Der var ein taxisjåfør som var militant på prisingi med eit par australianarar eg vart kjend med i bussen. Me stoppa vår eigen taxi og sa «MBK, but with meter».

Det gjekk han ikkje med på grunna trafikkaos, og då me ikkje ville betala blodprisen honoms gjekk me berre utatt. Eg måtte stogga tri taxiar til fyrr eg fann ein ærleg ein.

Det kom på 80 bhat, ein stor del som gjekk til dei 15 minutta me stod og stanga i ein kø 1 minutt gåing frå MBK. Eg gav sjåføren med ein buddha på dashbordet 100 bhat og sa «Take all, you’re a nice honest guy».

Kamerakjøp. Igjen

Helene skulle til frisøren og bleika/farga håret, medan eg skulle sjå meir på kamera o.l.

Gøymd inni ei side av senteret (det er DIGERT) fann eg ein kjedebutikk med ålmenn elektronikk. Dei hadde faktisk fleire Fujifilm FinePix X100 att. Wow.

Eg fekk tilogmed prøva det. Då eg sa eg ville kjøpa kameraet ville seljaren visa meg eit anna kamera.

Ricoh GXR. Det hev mykje av den same innmaten, men her med utskiftbar optikk og sensor. Eg hadde so vidt lese um det tidlegare.

Richoen var veldig god i bruk og herleg å halda. Ein del enklare enn Fujien. Billegare òg.

Eg måtte lesa testar på dpreview.com. Det var 28mm f/2.5 med APS-C-sensor som var interessant. 50mm-en med brikke i DX-storleik (altso som Nikon D90) hadde nemleg vorte ein veldig dyr kombo.

Fokusskifte

Eg visste ikkje kva eg skulle gjera att. Helene var kjempeleid seg etter frisørvitjingi, so det vart ikkje høve til at ho kunne sjå på og hjelpa meg til å bestemma meg. Frisøren hadde øydelagd håret hennar meinte ho og det gjekk veldig inn på ho.

Ho trong mat for å hjelpa på humøret, tenkte eg, ikkje kamera. For å gjera det kjapt og smertefritt gjekk me på Pizza Hut. Igjen.

Denne gongen tinga me svær pizza, men klarte ikkjeeta upp av di me ikkje var like svoltne som sist.

Heimatt

Me klarte ikkje finna ein taxi som ville gå med meter etter me spurte 4-5 stykk, so då betalte me like godt 100 bhat for turen. Berre for å verta ferdig med det og koma oss heim.

Det var ein veldig, veldig fin dag. Utruleg lang, med ein bra slutt då me til slutt la oss etter å ha sett ein serieepisode på pcen.

Thailand dag 1, Bangkok

So er me i Bangkok og det fyrste som slær meg, og som eg óg venta på er varmen når eg gjeng ut or flyget. Det er alltid ein luftvegg av tyngre, varmare luft. Eg er viss på at flygi tek med seg og kjennest ut som Noreg ganske lengje og so vert forskjellen ganske klår når det plutseleg er ny luft. Det er varmt og klamt, høgt luftfukt.

(Klokka 12.00)

Nett no sit eg på May Kaidee’s Vegetarian Restaurant. Helene ligg og søv på hostellet fem minutt unna. Eg er ravsvolten og tom i magen, det er Helene òg, men ho søv veldig tungt nett no, so det passar nok bra det òg. Var litt usikker på kva eg skulle tinga, so eg tok noko som på ein måte vart tilrådd av servitrisa etter eg spurte. Ris- og grønnsakssuppe er nok neppe noko eg hadde teke sjølv (etter biletet og namnet å døma), menmen, sikkert bra.

«Ahh, got your water already,» kom servitrisa nett og spurde medan ho slo på vifta på veggen rett yver meg.Interessant nok so hev denne plassen eit kokkeleringskurs, det hev eg ikkje sett andre plassar fyrr. Ho står no engasjert og forklarar for ei gruppe amerikanarar ved eit bord heilt inne i lokalet. No fær eg truleg maten min snart.

Me landa i 5-6-tidi i dag tidleg, og fann fort ut at flybussane la ned 1. juni, altso rundt ei veke fyrr me kom. Det øydela den planlagde planen sjølvsagt. Etter ein del fram og attende tok me Skytrain til siste stasjon og praia ein taxi. Turen skulle taka 10 minutt, men med den tette og ville Bangkok-trafikken tok det opp mot ein 40 minutt. Og prisen? 16 kr.

(Klokka 20.50)

Eg og Helene sit på Pizza Hut. Det vil segja, Helene er på do nett no. Me hev vore på eit av Bangkok sine mega-kjøpesenter MBK i ein 3 timar. Stressa som ein galning med kamerakjøp. Helene gjekk rundt for seg sjølv og handla og koste seg, då eg seinare traff ho hadde ho m.a. kjøpt gåve til Ida. Panasonic GF2? Kva objektiv? Olympus PEN? Eller ikkje mikrosystemkamera, men veldig kompakt? Som Canon S95 mot Panasonic LX5 og Olympus XZ-1.

Eller kva med Fujifilm FinePix X100? Den brekker banken og hev fast påmontert objektiv. Helene segjer «Men kva skal eg gjera på konserter då, når eg vil taka bilete av artisten?». Nei, det er berre ein fast vidvinkel på den, so det gjeng ikkje då.

X100 kostar 10500 i Noreg, som er ganske mykje for eit kompaktkamera utan zoom og utan høve til å endra objektiv. For min del er det perfekt, på eit slikt kompaktkamera vil eg ikkje stressa med å byta objektiv. Det er peik-og-skyt.

Zoom vil eg ikkje ha då eg fyretrekk liten storleik og viktugast av alt; høg ljossensitivitet. X100 hev òg ein stor APS-C-sensor, so han er større enn sensorane til micro four thirds-systemet. Sony NEX-3 og NEX-5 hev òg APS-C-brike og same med Samsung NX10, men båe dei to er stygge som fy. Veldig billege då. På dette punktet bør de forstå min frustrasjon.

(Seint på kveld)

Den siste (og fyrste) X100 var nett utseld då eg kom ned att. Dei er ganske umoglege å få tak i grunna problemene i Japan, diverre. Eg stod so saman med Helene og klarte ikkje velja mellom Panasonic GF2 og Olympus PL2. Til slutt var alle saman inkludert seljarane irriterte og slitne av problemet mitt med å velja, so då gjekk me berre iom. at dei stengde. Fær fortsetja det i morgon.

So me sat altso på Pizza Hut, åt mellomstor ostepizza som viste seg å berre vera liten i våre augo. Etter det tok me ein Tuk-tuk heim att etter me hadde pruta prisen ned frå ekstremmykje (40 kr) til framleis ganske mykje (14 kr) for ein 10 minutt tur 1.

Tidlegare på dagen so tinga Helene tur til morgondagen, då skal me sjå brui yver Kwai, taka «Death Railway» og ri på elefant.

Bilete kjem truleg ein gong.

  1. 14 kr er jo framleis skitbilleg mtp. taxi- og transportprisar i heimelandet []