Merkelapp-arkiv: Bil

Ja, haha, så lade kan me ble! Hahah!

Det sa mammaen åt Espen! Og så lo ho! :D Sånn søt mamma-latter. Hihihi. Espen har koseleg mamma. Så lo eg óg! Så var det kjempekoseleg :D Wee, fina vere óg! Vore mykje på hjul i dag. Har elles vore med Monique, Henrik og Pat. Ganske kos dag altså, hihih.

Jøss! Eg er så utruleg overglad at ein skulle trudd eg hadde lese ei heil bok av Rebecca sine utrulege tekstar (Reb er ei solajente, som utanom å vere ei søt kjempeflink skodespelarinne, er heilt. Utruleg. Flink. Åt skrive. Ho får meg til å glise høgt å bli glad same kva! Wee!) WOOW! Endå ein melding frå Hege! Jøss, eg som ikkje trudde eg kunne bli stort gladare :D Hihi. Hege er ikkje lett å få melding av, ho plar ikkje svare på meldinger. Som er ein stor frustrasjon for mange. Sjølv synest eg det er moro å sende meldingar – om eg ikkje får svar frå Hege (som eg ikkje forventar) så gjer det ikkje stort: men det er desto meir moro når eg plutseleg får. Hihih.

God natt søvn i KK si seng

Tidlig i dag sto eg opp. Gjekk ut av senga åt Kitty Karina (ja, eg plar sove der, hihi). Og så åt eg superduper frukost medan eg prata med Reidar. Kornflakes med syltetøy (jada, Siri :) ) og masse god mjølk på! Pat var endå ikkje heime, så eg tenkte eg skulle redigere vidare utan han. Dra ut på Sola. Eg avtala med Reidar at eg skulle hente harddisken. Så sjekka eg MSN ein siste gong for å sjå om Monique var inne; det var ho! :D Wee. Sidan ho ikkje har mobil (det er ikkje flaut Mon :) ) så kunne eg diverre ikkje advare ho om at eg var på veg åt Sola. Hihi. Men så var ho altså inne! Supert! :D Ho måtte hente noko hos ei veninne, så eg sa eg kunne køyre ho. Vips så var det avtala.

Monique har det berre med å hente harddiskar

Så køyrde eg den nydelege vegen ut åt Sola. Ein veg eg har køyrd mange gongar no. Då eg kom åt innkøyrsla åt Monique såg eg ho. Eg tuuta. Ho snudde seg ikkje, hihi. Men så blei ho tydelegvis litt nysgjerrig og snudde seg, så kom ho. Ho var glad som alltid – så køyrde me åt kulturhuset. Reidar sto og venta, tøft! :D Eg hadde nett kjend at lommane mine mangla eit stk. mobiltelefon, så det var veldig hendig. Monique måtte fint bli med opp, eg såg berre på ho dumt (eller noko liknande iallfall) då ho lurte på om ho skulle bli med. SJØLVSAGT MONIQUE!? :D

Monique fekk henta det ho skulle, så ville eg køyre ho opp åt huset hennar, så fekk eg sjå det. Vél oppe spurde ho om eg ville inn og helse på pappaen hennar. Ja! :D Kvifor ikkje, kunne eg få omvising óg – hehe. Eg snakka litt med han (Sigbjørn? :)) om utsikten frå huset deira bl.a. Han var nemlig utruleg flott! :D Wee, masse finere enn vår iallfall, hiihi. Me spelte fuzzball! Då kunne eg stryke det av lista med ting meg og Monique har avtalt me skal gjere! (***Stryyk***) Det var kjempekjekt! Som eg hadde forventa eigde ho meg, men eg vann ein gong! Mohahawhawhaw. Me spelte med Siri (lillesyster åt Mon) og Amalie (veninne av Siri). Meg og Siri eigde Mon og Amalie. Haha! :D Då meg og Amalie spelte (båe uerfarne) gjekk det overraskande bra :] Men sjølvsagt vann proffane.

Etter masse super speling spelte me litt meir. JA!!! :D:D

Pizza!!!

Så var det slutt. Siri og Amalie spelte Sims 2. Meg og Monique prata. Såg gjennom bilete på rommet hennar og eg inspiserte karakterane hennar med kritiske augne, heldigvis for ho hadde ho ganske gode karakterar. Likevel sat eg opp kva eg forventa av ho. Då eg kom heim regna eg ut kva snitt det blei (forventningane mine), det er 4,93. Så rett under 5. Men det er realistiske forventningar. Det er det eg heilt ærleg trur Mon får. Så kan ho jo alltids jobbe litt ekstra å få betre ;) MEEEN! Hekkan pekkan, eg har jo pizza nede, har sitte aalt for lengje (***GLISE***)!

HAHA! Du trudde vel pizzaen min var smart der din lyring! Hihih, men det var han ikkje av di eg hadde ikkje satt han inn! Godt var dét, han hadde vore ultrasvart etter to timar i ovnen nemleg! Haha @ deg som trudde han var svart! Men. No har eg bruka all tida mi åt prate med ANNA. Ho er ifrå sverige, eg traff ho på veg åt Hvar. Så difor er han allereie ferdig. WEE! :D Superpizza!. Seriøst denne var enormt god! For ein gongs skuld kjøpte eg ein dyr pizza. Det må eg gjere oftare! WOOW han var god! :D :D

Hadeklem

MmmmMmmMmm. No kom eg heilt utav det her. Skriv med Anna og rapar på god pizza. Må ned å hente Farrisen min óg. Hmm. Kor er eg? Jooooo! Hos Monique! Eg er forresten blitt ein lean-mean farris-drinking machine, notert i margen? OK! Ja. Eg var hos ho i. Hm. Var det 2 eller 3 timar? Det var iallfall ein del. – Då eg gjekk gløymde eg å gje ho klem, men så spurde ho litt halvlunkent og skuffa då eg sat meg inn i bilen: «Skal eg ikkje få klem?». Åååh! :D Sjølvsagt! :D Hehe. God varm klem :)

Henrik er dritkul!

Så heim. Hadde trass alt avtale med Henrik. Ringde han, og han kom opp. Eg hjalp han med å take bilete og me snakka om masse interessant. Supert. Henrik er dritkul! :D Brann CD åt han, med musikk og bileta. Han ville laste ned Gimp og Workrave sa han. Yess, guddi! Gimp eig PS! Mohahahawhawhaw.

Så hugsar eg ikkje kva eg gjorde

Hmmm. Må jo ha vore noko. – Ah. Eg trur eg fekk melding av Pat! Han kom heim, ja. Kunne eg hente han 19:05? Jadå! Eg starta redigere litt på presentasjonen. Men så hang Final Cut seg, HAHAHAH. Teit. Jaja. Var dårleg det eg bruka ein time på lell :((( Så køyrde eg åt Sola igjen. Var redd for parkeringsvaktane. Henta Pat. Køyrde åt den overhypre kjærasten hans, Unni. Ho sang me ikkje måtte kome så raskt, så me stakk innom Madla handelslag etter Pat hadde hjulpe meg med 200kr åt bensin. Me sprang rundt i butikken og henta nyttige ting.

Me køyrde åt IKEA. Pat var veldig engasjert og livlig som vanleg, men Unni var eksepsjonelt hyper. IKEA er jo alltid ein oppleving. Hm. Så køyrde eg dei heim, stoppa på Rimi litt. Då sende eg melding åt Hege. På vegen åt Tananger (via Sola, igjen :p) vibrerte mobilen! Wihiii! :D Skal berre hente eit skjerf…. Slik. Ja :D Las meldinga åt Hege, var kjeeempeglad for å få svar. Heilt utruleg, ho som ikkje svarar :p

FLOTT himmel, fin musikk!

Himmelen var heilt eksepsjonellt vakker der eg køyrde. Wooow! WOW! :D Eg var amazed. Må ty åt engelske ord så vakkert det var, hahahaha :p Så stoppa eg då eg var på Sola igjen. Skreiv melding åt Hege, der eg sa eg bl.a. «Eg fekk MELDING FRÅ HEGE! Ho som aldri svarar!» eller noko i den duren. Harr, harr. :p Så blei eg utruleg glad. Endå gladare enn det eg allereie var. Så køyrde eg igjen. OG SANG. HØGT.

«I AM SAAAILING, I AM SAAAILIIING!!!» <—- Slik! Sang så høgt eg kunne, stemma sprakk avogtil, men det er berre koooos :D Så fekk eg slike «lyn»­ av lukke heile tida innimellom, hm. Det er utruleg vanskeleg å forklåre! :D Men det er slik at eg syng, så plutseleg blir eg berre kjempelukkeleg, så strammar magen seg og heile kroppen blir anspent. Så blir stemmen skurrete. Wee :D Eg starta syngje Perfect Day av Lou Reed då. Hihih. Heerleg! :D

No kan det virke på nokon som om grunnen til at eg blei så glad var meldinga frå Hege. Det er jo ein koseleg/skummel tanke etter kva augne du les med. Men det var iallfall ikkje tilfelle, var meir oppbygging heile dagen mot eit toppunkt i bilen der eg starta syngje høgt og til slutt i mange km/t kom lukkelyna :D

Så lat kan mora til Espen bli!

Eg køyrde innom Kiwi på veg heim. Måtte ha MAT. Eg sang i butikken og folk såg rart på meg. Ei søt jente som er eit år yngre enn meg (og som har gått på Ullandhaug med meg) sat i kassa :) (<@Eppaen> Victoria) Var hyggeleg. Eg kjøpte 3 bananar, 1 oetker-pizza, 1 farris bris, 1 drumstick-godteri, 1 extra raud (eg kjøper det aldri åt meg sjølv, men et ein del når eg har dei). Så sat eg meg inn i bilen, – såg bilen åt Marit. Såg ut som om Espen var inni (dei er litt like, han og mora). Eg lente meg ut av bilen. Bjørg Marit var fint kledd, eg sa «Du køyrer vel ikkje åt Kiwi, Marit!?» og overraska ho. Leande svara ho «Jo! Haha! Så late kan me bli! Hahaha!» og gjekk inn. Hihihi. Stilig mamma Espen har. :D

Heime! :D

Eg fekk mail frå Anna, trudde det var spam. «vill prata med dig!», liksom. Raraste. Men så hugsa eg jo ho igjen frå Kroatia! :D Wee. Elles har eg sitte masse på IRC. Hekkan. Eg bør leggje meg. Redigere litt åt Pat imorgon! Skal møte han 12. Må få redigert masse no! Monique er på hytta på Voster, Hege er på hytta på Sandnes forresten. Anna bur midt i Sverige, og Henrik er rundt 16 og speler kjempebra musikk. Han bur på storhaug. Hmm, noko meir? Ja, sjekk ut Tor Eirik sin nye blogg! :D

«Kræææsj», sa bilen

Etter turen heim frå Kviteseid i forrigår er det eit par ting eg vil dra fram.

  1. Vroom, vrooom. Moro å køyre bil – men radioen i Toyotaen er heilt forferdeleg. Dette blir min 5-6 køyretur Stav-Kviteseid. Hm, skal eg take Dalen (= lengre, men betre veg) eller over Vrådal? Eg tok Vrådal – stussa i 2 sek om eg skulle åt høgre eller åt venstre over Åmli. Køyrde Åmli.
  2. Hmmmm. Denne plassen. Hmmm. Var nett eit skilt til Åmli – rett fram er åt Evje. Må ha køyrd feil! Svingte, køyrde tilbake. Æsj. 5min tilbaketur (er meir enn det høyrest ut som). Svingte inn på den andre vegen og det kvein i dekka. (Varm asfalt osb)
  3. Hopp, hopp. Rallyveg det der. Kjende meg igjen, her hadde eg køyrd før. Plutseleg: eit rart kryss. Hmmm. Noko som var endå rarare var at eg hadde vore der ein time tidligare. Eg… Ja; dykk forstår. Utruleg drit å køyre same ruta om igjen. Tredje gong eg køyrde forbi den sykkelisten. Etter lang tid var eg framme på veg til Evje igjen; eg hadde ikkje kome ein meter lengre – berre sløsa tid. Fann dessutan ut eg hadde køyrd feil berre minutt frå start. Fekk heller take den lange vegen om Evje då.
  4. Evje. Tipp-topp, kysten rundt. Måtte inn å kjøpe hamburger. Folk såg skeivt på meg; hadde på meg ein slakk kvit singlet. Mangla berre hål så hadde det vore ei vassekte helsetrøye. Såg nok harry ut der ja. Hihi, eg fryda meg. Eit par søte jenter (som alltid – er jo stinn av dei i Noreg), eit par familiar og nokre ekte rånarar: godt selskap.
  5. Eg bruka lang tid på å finne plass å ete; hadde ein romantisk draum om å nyte hamburgaren og Farrisen min med kilometervis fantastisk utsikt. Åt han i ein blåbæreng nær vegen før han blei alt for kald. Ein varebil køyrde forbi og laga ein truddelutt med hornet (faktisk).
  6. Høg fart, låg saman med ein Saab. Hadde køyrd 90-120 i dei svingete bakkane frå Tonstad. Rett før me svingde ut på E39 tok me igjen ein anna bil. Er vikeplikt når ein skal ut på den nye vegen; måtte langt ned i fart for fyrste gong på lengje. Eg kom nær Saaben foran meg på grunn av dette. Den fyrste bilen svingte ut i ca 40-50. Saaben såg ut til å ha klår bane. Eg såg til venstre for å sjå om det kom bil. Hmhm. Neee—jovisst!

    Då eg såg fram igjen sto Saaben stille, medan eg låg litt bak i 30–40 – eg sto på bremsene (hyyyyl). Pulsen spratt opp åt nye uoppdaga høger. Kroppen reiv mot beltet, gravitasjonen véik for G-kreftane (fysikk-venene mine kjenner sikkert betre ord). Bilen sto stille no. Stille. Stille intill Saaben. Toyotaen sin støtfangar planta i Saaben sin. Eg hadde ikkje kjent eit smell. Ingen rykk i beltet, men så kunne eg jo ha svima av óg då – har skjedd før. Eg røska i girstaken og fekk augekontakt med ei dame i passasjersetet. Ho såg sint/forskrekka på meg. Eg såg ned på babyen i baksetet. Må ha vore nokre månader berre. Rygga ein meter bak. Hekkan…

    Saaben køyrde inn på ei busslomme, eg fulgte etter og slo motoren av. Ein fyr kom ut, han såg heldigvis ikkje sint ut :) «Var eg borti?», nei, berre såvidt, svara han. Eg såg på bilane. Guten smilte. Køyrde – eg køyrde bak igjen; litt meir vaken og opptake av avstand.

Sjitt. Bil er farleg. Tilbake åt den gamle køyrestilen…!

Ein km forureining

I dag gjorde eg det. Har tenkt på det mange gongar, men det gode i meg har alltid vunne. I dag var det annleis. Køyrde åt Brustadbua for å kjøpe mjølk. Kjenner meg skitten og vond :(

Det er ein halv kilometer åt Brustad, ikkje mykje altså. Det regna ute, Espen hadde gått for ikkje så lengje sidan medan eg skulle lage middag. Eg mangla indigrienser åt taco – som eg eigentleg skulle lage. Måtte finne på noko anna. Ville ikkje lage pannekakar, så Joikaboller blei fastsett som dagens middag. Resten av familien var på veg heim; middagen skulle stå klårt på bordet ved ankomst. Einaste eg mangla var mjølk.

Var då eg igjen kom i den situasjonen om å velgje framkomstmiddel. Normalt går eg – men… Regn ute. Folka kjem snart heim. Eg må lage middagen ferdig. Slakk unge er eg óg. – Tok bilen. Det gjekk greitt, fekk raskt parkert óg. Kjøpte heilmjølk sidan Brustad ikkje har økologisk (som eg kjende eg burde kjøpe sidan eg hadde gjort eit høgst unødvendig overtramp mot naturen allereie).

Då eg køyrde heim kjende eg meg særs vond. Off. Off. Det var berre teit å køyre, hadde hatt godt av ein tur same kva! Får lære åt neste gong; aldri meir 1-vare-handleturar åt Brustad med bil! No må eg ned å gjere middagen ferdig før familien kjem.

Knust bilrute

Ok. Gidd. Kvifor? Kva er vitsen med å knuse den hekkans ruta i bilen? Me er priveligerte som bur i eit så flott land som Noreg er, men likevel skal de gå rundt å knuse ruter? Eg blir litt fortvilt når folk gjer slikt. Eg forstår berre ikkje kvifor dei vil øydeleggje for andre.

I dag tidlig kom pappa springande opp til meg. Innbrudd i bilen. Eg trur ikkje dei tok noko. Det er jo ingenting å take i den bilen utanom kassetten min «Evangeliesøstrene» med «Korsets Budskap», men kanskje dei ikkje er heilt inne i den musikken. Same kva, – det hadde skjedd i natt. Bilen sto nederst i innkøyrsla og nokon hadde knust ruta med ei «Mountain Dew»-flakse som hadde ca ½dl vatn i seg. Glasskår over heile nedre del av innkøyrlsa, samt inni bilen. Ruta var altså knust utan grunn.

Ja, kanskje dei ville stele noko. Kan godt hende. Men kvifor skal du stele noko i dette landet? Me har det jo alle bra. Eg har det kjempebra. Eg klarar meg fint utan mykje av det eg har. Det er berre det kommersielle media og den auka kapitaliseringa som har fått folk til å tru at dei er så jævla ulukkelege. Knust rute i Toyotaen. :(Ærlig talt, ein er alltid ulukkeleg i eit kapitalistisk system. Det er slik det fungerer. Korleis? Jo, av di folk alltid vil ha meir, det skal alltid gå oppover. Ting kan ikkje gå bortover, – at ting går bortover i status quo er nesten værre enn nedgangstider.

I mine augne er det egoismen og kapitalismen som har gjort at nokon knuste ruta i bilen min (vel, mamma sin). Heile systemet byggjer på å undertrykkje andre. Ein kan ikkje heile tida få meir og meir, det seier seg jo sjølv. Kor skal alt saman kome frå? Dette falske behovet for materielle ting (og status deretter) fører ikkje med seg anna enn vonde ting. Alt er forgjengelig, det forsvinner, blir øydelagd, eit eller anna skjer. Ekte glede finn ein ikkje i å stele ein radio eller noko frå ein bil. «Ja, men kva med dei som ikkje har mat osb?». Eh, som sagt; me bur i Noreg. Alle, nei, alle kan ha eit godt liv. Det handlar berre om haldningar. Eg trur faktisk at alle i den tredje verda òg kan ha eit godt liv, sjølv om det virker som vesten ikkje trur dei kan ha det godt sidan dei ikkje har bil, tv, datamaskin osb. Eg trur faktisk ganske ofte at dei er meir lukkelege av di dei ikkje er så knytt til det materielle.

Det er berre ein bil, berre ei bilrute. Det er ikkje bilen eg synest synd på – det er ikkje den eg er lei meg for. Er heller ikkje av di eg skar meg i dag då eg prøvde å rydde opp dei 10 000 glasskåra som var overalt. Eg er lei meg av di nokon med vilje vil gjere andre vondt og av di dei ikkje forstår kva som er viktig i livet.

Oppdatert: Eg fann ut at bensinpengane mine er vekk. Det var altså grunnen til innbrotet. Eg har ikkje vore skikkeleg irritert/sint endå, men no blei eg. No har det vore eit objektiv, eit mål – ein tanke bak det heile. For at ein fyr (eg antek det er ein ungdom som har drukke, slike jævelunger eg har gått i klasse med) skal få 60 kr så knuser han ei rute som gjer at:
* Eg må bruke heile morgonen på å rydde opp
* Eg må kjøpe ny rute / få bilen på verkstad
* Eg blir lei meg og synest det er synd me ikkje er lengre i utviklinga

60 kr. Hekkan, ein kan få 60 kr for å stå 1/4 av tida eg brukte i byen å spele fløyte. Nei, men det er ikkje vits å henge seg opp i det. Leserane mine har trass alt moral. Ingen slike bilruteknusande folk som heng her på sidene mine vonar eg.

Idag blei eg påkjøyrd

Inkjeanande syklar eg heim frå skulen oppover Cowley Road, då plutseleg ein gul konebil kjem og riv lykta si hardt inn i låret mitt! Eg ankommer fortauet med stor fart – kvinnfolket bare kjøyrer vidare…

Tidligare den dagen blei eg nesten ein såkalla “roadkill” i rundkjøringa, tidleg på morgonen var det så mykje fuktighet at bremsane mine ikkje fungera skikkeleg. Då eg kom inn i rundkjøringa såg eg at ein bil stoppa opp og ei dame på sykkel bevega sykkelen – akuratt då skyt bilen fart og dama får såvidt stoppa før bilen susar forbi. Eg på mi side hadde ingen bremsar, for å unngå kræsj tar eg ein skarp høgre-sving rett inn i den hardt trafikkerte rundkjøringa. Problemet mitt er fortsatt at eg ikkje kan stoppe så då ein lastebil plutseleg sitt foran nasen min må eg svinge tilbake der det var kome eit ana kjøyretøy som låste meg til å rase framover og bare håpe ingen svinga ut mens eg var pressa mellom lastebilen den andre hemma bilen. :|

Nå er det litt sida dette skjedde så eg har ikkje heilt roen på kordan ting gjekk til – men dét at det var skummelt huskar eg veldeg godt :-O Som ein aldri så liten ekstra på slutten av denne turen til skolen kom også ein buss å pressa meg så hardt inn til rennesteinen at eg måtte fyke opp fortauet for å unngå å knuse fjeset mot ei malplassert stang. Også klikkar folk på meg pga den ukontrollerte fortaukjøringa fordi bussføraren er ein invalid som ikkje kan kjøyre. Skulle vært ulovleg.. :/

Turen heim tok eg me ro – men nokon gjorde tydligvis ikkje. Total inkjeanande om at ein psykopat nærmar seg syklar eg stille oppover i kanten av vegen og tenker på altslags fine ting – plaga absolutt ingen. Då PLUTSELEG overkroppen blir kasta bak av ein enorm akselerasjon forårsaka av ein bils velplasserte panser under låret mitt, nanosekundar seinare riv den enorme akselerasjonen til resten. Ustabil av den ferske farten eg hadde fått rasar sykkelen mot fortauet då eg impulsivt vrir rattet vekk frå den onde skapningen som med kaldt blod førte den gule drapsmaskinen i eit forsøk på å dekke vegen med mitt kjøtt og blod :-O

Eg sviv avgårde uten kontroll – alt går i slowmotion sjølv om eg følar meg totalt hjelpesløs. Fortauskanten treff eg i ein liten innfallsvinkel så eg høyrar bare kordan fortauet sliper ned den eine sida av dekket mitt. Eg får bremsa hardt, hallveis liggande på ein parkert bil – stoppa utan større skade. Eg venta på at (nesten)morderbilen skulle stoppe å unnskylde seg – men akk, nei – konebilen var allerede langt vekke då eg fekk kasta hovudet opp fra den uskyldege bilen eg brukte som pute. Etter ein kort inspeksjon fann eg ut at eg enno var sykle-dyktig, når nervanne og adrenalinet hadde sunket kunne eg igjen ta turen heimover – litt meir redd for bilane.