Merkelapp-arkiv: Danmark

Åleinereis, Danmark / Silkeborg

Eg kjem inn på Silkeborg vandrarheim som ein våt katt, eit braud i vinstre armkrok og ein pose med turistbrosjyrer frå Århus i den andre. Ikkje billegaste plassen eg hev budd, men eg kjenner han so godt att. Meg og Buster var her då me var 14. Dessutan er det ein annan grunn til at eg kom, slusevaffelen.

Åleina blant familiar

Det fyrste som slo meg var alderen til alle saman rundt meg. Anten var dei yver 40, elder so var dei under 16. Altso; ingen nær min alder. Stille var det oog, jysla stille. Eg hang litt rundt fyrr eg sette nasa mot byen, elder, vel, sentrum heiter det kannhenda. Alt var stille. Det var umtrent ikkje folk på denne plassen. Utruleg lite inspirerande. Eg hugsa plassen som ein av dei koselegaste då meg og Buster var her fleire år fyrr, ikkje so no. Ingenting av det som er moro å gjera saman men nokon er moro å gjera AAleina, dette ville eg erfara meir av dagen etter.

Det er utvilsom sers vakkert her, eg sit med ein slusevaffel i handa og glaner ut på slusone, båtane og ikkje minst kajakkane (og kanoane) som eg er håplaust tiltrukke av. Slusevaffelen er ein gedigen is solgt ved slusekiosken, eg kaupte variant “liten”, som er absolutt alt anna enn nett det. Jenta i kiosken kunne ikkje la vera å spyrja meg vandskelege spyrsmål heile tidi.

“Hvad is vil du have i bunnen?”, spyrr ho litt yverraska og glad. Kannhenda det ikkje er so mange som spyrr um å få den vidgjetne((Iallfall hjå meg og Buster)) slusevaffelen?
“Eh, nei, vel du. Tak noko godt”, svarar eg medan eg viser at eg båe ikkje hev peiling pluss at eg eigentleg ikkje bryr meg stort um det.
Ho romsterer litt rundt i kiosken og tek oppi eitt eller anna, so fyller ho på med softis fyrr ho endå ein gong kjem til luka for aa spyrja meg kva tri andre smakar eg vil hava.
“Eh, nei, noko anna enn det førre tenkjer eg”, svarar eg. Ho tek ein smak og ser burt på meg att, eg gjev ho mitt “kvafaenegveitikkje”-uttrykk og endeleg so forstår ho heile poenget og tek 2 issmakar til utan å spyrja ein som ikkje veit kva han vil ha.

So no sit eg og ser ut, slusevaffelen smeltar litt medan eg prøver å taka bilete av han. Ein dansk familie ser bort på isen min og kommenterer:
“Gåshh, hva’den va’ diijer”, mumlar dei – pluss noko meir som eg ikkje fær med meg.
“Ja, kjempestor.”, svarar eg, utan å klara å innleiia ein samtale. Dei vart litt uinteresserte då dei fann ut at eg ikkje var heilt stø i dansk.

Kajakk

Eg frys litt. Eg tok ikkje med meg jakka. Elder, jo, det gjorde eg – men den la eg att hjå Helene. Eg vil so sjukt ut med kajakk, men eg er sterkt redd for at eg vert kald. Dessutan spyrst det kor mykje pengar eg skal bruka paa dette her heilt åleina. Eit par andre dreg ut i kajakk. Arh.

Det er ingenting å gjera. Eg keier meg noko ekstremt.

Amelie frå Montmatre, og leggjetid

Eg ser Amelie, so gjeng eg og legg meg. Der ligg tvo og pratar allereide. Gamle menn (30+). Eine frå tyskland og andre frå Korea. Men det er moro å prata med nokon. Endeleg. Likevel ikkje det heilt store. Nei, dette var ein keisam plass. I det minste fekk eg ete slusevaffelen som eg ikkje gjorde sist gong eg var her av ein eller annan mongo grunn.

Nei. Vidare i morgon.

Åleinereis, Danmark / Århus

Eg sit her på ein benk i ei av Århus sine mange gågator. Folk strøymer forbi, båe den eine og den andre vegen. På turistkontoret fekk eg ein heil haug brosjyrer av ymse slag av ei ivrig dansk jenta.

Eg spurde um det var noko eg måtte få med meg («hvad?», sa ho – eg måtte segja «er det noko eg må sjå?») i Århus fyrr eg drog. Då gløymde jenta heilt at eg eigentleg var på veg til Silkeborg og ikkje kom til å bruka all verdas tid i Århus. So ho la ut. Til slutt vart ho ferdig og gav meg ei lita «Visit Århus»-bok uppslegen på bykartet medan ho kvitra dei siste linone um kor fine gågatone i Århus er. Ho avslutta med den upplagte lina; «Det kommer så visst an på hvad du ere interesseret i».

Interessa?

Ja, kva er eg interessert i? Dette synest eg er litt vandskeleg å svara på. Skal eg reisa litt rundt åleina her i Danmark må eg jo nesten hava noko å vera interessert i.

Medbenksitjarar

Ein mormor, ei mor og ein unge sat seg ned på benken min og åt på isen sin. Mormor tende ein røyk og drakk so smått av vassflaska si. Ungen vert snøggt uppteken i noko på andre sida av gågata. Den vesle guten tek eit par skitt fram, mistar balansen og fyk mot bakken. Mormor støkk til og slengjer ut handi for å få tak i bornebornet.

Sjølvsagt gløymer ho at denne same handi held vassflaska hennar; so resultatet er at ungen fær seg ein grundig vassprut fyrr han fer rakt i bakken, blaut som han er. Ikkje alt vatnet treff han på veg ned; men ein del som hang att i lufti treff han som eit ekstra slag når han ligg der nede på bakken.

Alt dette her til den søte musikken av ei jenta som speler fiolin nokre meter bortanfor oss. Ungen kjem seg uskada, men særs våt upp og då ler alle saman. Det gjer eg òg. Mormor tenner ein ny røyk og dei gjeng. Eg legg merke til at folk er særs skeptiske til den nye dammen midt i gata – dei gjeng rundt han og skapar små trafikkproblemer i gågata. Moro.

Folk

Eg er interessert i folk; eg trur dette kann vera mi interessa her i Danmark. Som dei tvo mennene ved inngangen til gågata. Dei sat på ein benk ved eit skilt som sa desse gågatone er ein av få plassar med alkoholfolbod. Han eine sat med ei mistenkjeleg type flaska i vinstrehandi og skuler rundt. Han puttar den andre handi inn i jakka når han tykkjer kysten er klår og dreg ei ny flaska sprit til alkisvenen sin. Eg ser heile vesten er full av flaskor, det ser bra teit ut. Hadde dei flytta seg til benken på andre sida so hadde det heile truleg vore lovleg. Rare folk.

Elder som forretningsmannen i dress som skunda forbi meg berande på ein støvsugarrobot. Han vil nok hava eit støvfritt golv; men hev nok betre ting å gjera enn å slita med det sjølv. Hoho.

Elles er det ein heil del skada folk her i Århus; kannhenda plassen er spesielt tilrettelagt for skada folk (eg hev verkeleg ikkje peiling på korleis eg skriv hændikæppa)?

Og kristne! Hekkan so ekstremt mange kristne folk det er som gjeng rundt med eit skilt der det står «Ledet af Guds ånd» og namnet deira. Eit par som sette seg ned på benken hadde det same skiltet; men det var på eit språk eg ikkje kjenner att. Det som er so rart, utanum at det er so mange, er kor forskjellege desse folki er. Dei hev umtrent ingen fellesnemnar utanum det ikkje-so-fine skiltet. Barnefamiliar hev det. Unge jetnor og gutar i gruppor hev det, einskildpersonar hev det. Folk som ser koselege og sosiale hev det, einstøingar som ser grinebitete ut hev det, folk i dress hev det. Negrar hev det, kvite hev det, asiatar hev det. Ja, allslags folk. Men kannhenda flest kjærastepar.

Helene fortalde meg at dei samla seg på ein fotballstadion, ein diger ein. Jøsses. Rare greidor. Kristenfolket er alltid so mange når dei fyrst møtast. Lurer på kvar alle kjem frå.

Ferdig med Århus

Eg gjeng frå plassen ein time etter eg satt meg. Kjenner eg kann heile spelelista til fiolinisten no. Soli vert til hardt, trist regn då eg stig på bussen. Tur mot Silkeborg der eg kjem til å verta skikkeleg åleina.

Keisamt å reisa åleina?

Mamma sa alltid det er dritkeisamt å reisa åleina. Eg hev alltid villa reisa åleina; kannhenda ikkje so mykje for å vera åleina – men mest av di andre ikkje vil der eg vil. So viss ingen andre hev sterkt ynskje um å vera med so vil eg helder reisa åleina enn å ikkje reisa i det heile teke.

For ei god tid sidan (eg var vel ~14–15) reiste meg og Buster 14 dagar åleina i Danmark. Det var kjempekos. Me sykla heile vegen. Likevel var det ikkje alltid slik at me skulle sykla; eigentleg skulle nokon andre vera med. Då dei plutseleg ikkje kunne lengre var eg vonbroten—eg ville reisa same kva. Dette fekk eg ikkje lov til. Heldigvis hadde min tøffe fetter Jens Buster lyst. Veldig bra.

So. Kva no? Jo, eg vitja Helene i Danmark, ho er i Århus og hev eksamen der. Etter eg endeleg hadde fengje sett ho att (det var godt! :D) såg eg at ho helst burde få tid til å gjera eksamenen sin. So eg fann ut at eg skulle reisa aleina. Er det so keisamt som mamma vil hava det til? Eg må nesten finna ut av det sjølv; slik at eg eventuelt kann drita i å tenkja tanken neste gong han byd seg.

Eg fekk ikkje dra frå Helene med mindre eg lovte å skriva ferdaminne frå turen. Vel, – dette startar eg no. Eg hev vore dårleg på uppdatering av bloggen i det siste; andre ting hev teke tidi mi. Det kann henda eg gjer noko eg nesten aldri gjer; lagar ei kort uppsummering av alt eg ikkje fekk tid til å skriva um.

Men no må eg springja for å rekkja toget til Göteborg! Best eg rekk det!